almost cherry blossoms – Washington DC

 


P1130317

Το ηξερα -γιατι ειχα ενημερωθει απο το δελτιο μπουμπουκιασματος των κερασιων – οτι τα μπουμπουκια ειχαν μολις ανοιξει.  Ηξερα οτι δεν θα εβλεπα το εκτυφλωτικο ροζ σε ολο του το φασμα.  Το κορυφωμα της ανθησης εχει ημερομηνια μεταξυ 8-12 του Απριλη.

Ομως την επομενη εβδομαδα λογω ανειλημμενων φιν φον υποχρεωσεων,  δεν θα μπορουσα να παω για το ετησιο προσκυνημα.  Ακομα και αν δεν σταματησωω – γιατι το παρκιν ειναι προβλημα παντα τετοιες μερες στην ” πρωτευουσα ” –  μια βολτα – η δυο – γυρω απο το Tidal Basin και την Mall θα την κανω.

Ετσι και χθες,  Ηταν μια μερα να την πιεις στο ποτηρι.  Τα λευκα κτιρια της πολης ελαμπαν.  Και σαν τα πιο υπεροχα αξεσουαρ της ανοιξης, λουλουδιασμενα δεντρα παντου.  Παρ’ ολο που η Ουασινγτων ειναι ελαχιστα πιο νοτια απο μας,  εδω οι Θιβετιανες μανολιες ηταν ηδη μπουμπουκιασμενες εξω απο το Smithsonian.  Συντομα θα φερω περισσοτερες φωτογραφιες.  Αν θελει καποιος να δει τις κερασιες ολανθιστες τον παραπεμπω σε παλιοτερες δημοσιευσεις,  εδω   και   εδω !

Να λοιπον τι  ειδα χθες:

P1130310

dogwood

P1130297

σε αναμονη

P1130298

τα μπουμπουκια στς κερασιες μολις ανοιξαν

 

P1130293

παρ’ ολα αυτα ο κοσμος ειχε κατεβει στο παρκο να χαρει μια μεγαλειωδη ηλιολουστη ημερα

και για οσους αγαπουν την ποιηση, ενα αγαπημενο του Ουωλτ Ουιτμαν:

THESE, I, singing in spring, collect for lovers,
(For who but I should understand lovers, and all their sorrow and joy?
And who but I should be the poet of comrades?)
Collecting, I traverse the garden, the world—but soon I pass the gates,
Now along the pond-side—now wading in a little, fearing not the wet,
Now by the post-and-rail fences, where the old stones thrown there, pick’d from the fields, have accumulated,
(Wild-flowers and vines and weeds come up through the stones, and partly cover them—Beyond these I pass,)
Far, far in the forest, before I think where I go,
Solitary, smelling the earthy smell, stopping now and then in the silence,
Alone I had thought—yet soon a troop gathers around me,
Some walk by my side, and some behind, and some embrace my arms or neck,
They, the spirits of dear friends, dead or alive—thicker they come, a great crowd, and I in the middle,
Collecting, dispensing, singing in spring, there I wander with them,
Plucking something for tokens—tossing toward whoever is near me;
Here! lilac, with a branch of pine,
Here, out of my pocket, some moss which I pull’d off a live-oak in Florida, as it hung trailing down,
Here, some pinks and laurel leaves, and a handful of sage,
And here what I now draw from the water, wading in the pondside,
(O here I last saw him that tenderly loves me—and returns again, never to separate from me,
And this, O this shall henceforth be the token of comrades—this Calamus-root shall,
Interchange it, youths, with each other! Let none render it back!)
And twigs of maple, and a bunch of wild orange, and chestnut,
And stems of currants, and plum-blows, and the aromatic cedar:
These, I, compass’d around by a thick cloud of spirits,
Wandering, point to, or touch as I pass, or throw them loosely from me,
Indicating to each one what he shall have—giving something to each;
But what I drew from the water by the pond-side, that I reserve,
I will give of it—but only to them that love, as I myself am capable of loving.

Walt Whitman , Φυλλα Χλοης, 1900

P1130287

περιπατητες γυρω απο το Tidal Basin. Στο βαθος λαμπερο το Jefferson Memorial.

 

Σας φιλω γλυκα.

Advertisements

kapnos – a new rustic Greek restaurant in Washington DC.

photo(62)

Το εστιατοριο kapnos  στην 14η οδο (Washington DC NW) ανοιξε τις πορτες του στο κοινο στις 5 Ιουλιου, δηλαδη περιπου ενα μηνα πριν.  Στο διαστημα αυτο εχει παρει πολυ καλες κριτικες απο τους ειδημονες της γαστρονομιας του τοπικου τυπου.  Η συνταγη επιτυγχανει οταν τα υλικα ειναι καλα.  Ιδιοκτητης και σεφ ο Mike Isabella γνωστος στην πολη μας κυριως απο το εστιατοριο Zaytinia στο DC που επισης ειχε μεζεδακια απο ολη την περιοχη της Μεσογειου.  Πολυ ψαγμενο κι εκεινο και ισως το μονο στο DC που μπορουσες να βρεις αυγοταραχο Μεσσολογγιου.  Το ” kapnos ”  παλι ειναι κλασσικα Ελληνικο στις επιλογες του και βασιζει το μενου του σε κρεατα που ψηνονται τουλαχιστο τεσσερεις ωρες σε σουβλες πανω απο κουτσουρα. Στο kapnos δεν χρησιμοποιουν γκαζι για το ψησιμο.

Μαζι με τον Mike Isabella σε αυτη την καινουργια προσπαθεια συμβαλλουν πολυ οι δυο αδελφοι George και Nicholas Pagonis.  Ξεκινωντας απο το εστιατοριο του πατερα τους στην Αλεξανδρεια της Βιρτζινια,  και με σπουδες στην CIA και σε διοικηση επιχειρησεων αντιστοιχα,  με  προηγουμενες συνεργασιες με top chefs στο DC και στην Νεα Υορκη, αλλα κυριως με Ελληνικη καταγωγη,  εχουν ολα τα προσοντα για την δημιουργια και λειτουργια ενος Ελληνικου εστιατοριου στην πολη μας.

Τα ψητα κρεατα ειναι πραγματικα λουκουμια.  Το κατσικακι που δοκιμασαμε ηταν για μας εκπληξη.  Πουθενα αλλου στην πολη δε θα βρεις ψητο κατσικακι στη σουβλα. Βεβαια μη νομισετε οτι ηταν καμια μεριδα μεγαλη γιατι στο kapnos σερβιρονται μεζεδακια.  Ηταν ομως σαν να το ετρωγες απο σουβλα στη Λειβαδια οπου ο βλαχος καθεται απο πανω με το κουρελι και το λαδολεμονο.   Το μενου ειναι πλουσιο και εκ πρωτης οψεως φαινεται λιγο πειραγμενο, ομως οι γευσεις ειναι καθαρα Ελληνικες και μαλιστα απο την βορεια Ελλαδα .  Συζητωντας με τον κ. Νικο Παγωνη,  μας ειπε οτι περσυ ειχαν κανει μια περιοδεια στην βορεια Ελλαδα με σκοπο να μαθουν περισσοτερα μυστικα απο τοπικα μαγειρεια.  Ετσι λοιπον η πιτα που σερβιρουν με τα dips,  ειναι καταφρεσκη ψημενη στον ξυλοφουρνο και ποασπαλισμενη με νιφαδες αλατιου.

Οι πατατες φουρνου τοσο λεμονατες οσο τις κανω εγω, με κοματαικια παστουρμα και φετα ηταν αλλο ενα εξαιρετικο πιατο.   Απο το μενου δικιμασαμε επισης το χταποδι.  Δεν μπορω να πω οτι συγκρινεται με το χταποδι του Πάσσα στην Λαγκαδα,  αλλα ηταν νοστιμο.  Πρωτα βρασμενο και μετα τελειωμενο στα καρβουνα.  Η τυροκαυτερη φιαγμενη με μανουρι ηταν εξαιρετικη.  Τα καπνιστα μανιταρια του δασους με ριγανη και γραβιερα ασυνηθιστα αλλα τοσο μα τοσο κοντα στην δικη μας Ελληνικη παλεττα.

Η λιστα κρασιων εξαιρετικη.  Συνοδεψαμε τους μεζεδες με ενα ΝΟΣΤΟΣ Μανουσακη 2007. -bordeaux- .

Η αιθουσα απλη και φιλοξενη σε μοντερνο στυλ.  Η κουζινα ανοιχτη και ολες οι ετοιμασιες απο τον George Pagonis και τον Mike Isabella σε κοινη θεα -τερψη-.  Το εστιατοριο διαθετει επησης ενα κοινο μεγαλο τραπεζι -community-  και τον παγκο του σεφ κοντα στις ψησταριες οπου σε σερβιρει ο ιδιος.

Τελευταια αλλα και καλυτερα ειναι  τα γλυκα του kapnos.  Δοκιμασαμε τους λουκουμαδες – που τους ειχα δει να καταφθανουν σε ενα αλλο τραπεζι και τους λιγουρευομουν απο την αρχη -,  και το semolina cake που ηταν βασικα ενα μικρο ραβανι με παγωτο και ψημενα συκα.

Σιγουρα το kapnos θα μας ξαναδει συντομα!  Θελω να δοκιμασω τo γουρουνοπουλο και το αρνακι.  Καρνιβορον Δεσποιναριον γαρ!

Σας φιλω γλυκα.

photo(57)

Λουκουμαδες με αρωμα και φλουδα λεμονιου, μελι και καρυδια!

Kapnos

2201 14th st nw
washington dc 20001

at the corner of 14th & W Streets, NW

phone: 202-234-5000
email: eat@kapnosdc.com

spring

Φετος στην “πρωτευουσα” περασαμε απο το φθινοπωρο κατ’ευθειαν στην ανοιξη. Οσα χρονια βρισκομαι εδω, δεν θυμαμαι πιο γλυκο χειμωνα. Κι εκεινο το μπισμπικι το groundhog, που υποτιθεται οτι στις 2 Φλεβαρη βγαινει (μιλσμε για εντελως  βλαμενο ποντικι) απο την τρυπα του και αν δει την σκια του προβλεπονται εξη εβδομαδες χειμωνα ακομη, την πατησε θριαμβευτικα.

Οχι μονο χειμωνα δεν ειδαμε αλλα και η ανοιξη ηρθε λιγο πρωϊμα.  Οι κροκοι ξετσουμισαν απο τις πρωτες μερες του Φλεβαρη.  Οι ναρκισσοι πριν μπει ο Μαρτης.  Και τωρα βλεπω και τις τουλιπες ετοιμες.

Οι κροκοι και οι ναρκισσοι ειναι απο τον κηπο του δεσποιναριου.  Και το πιο ομορφο της υποθεσης ειναι οτι αυτα τα λουλουδακια τα πρωτα της ανοιξης δεν θελουν καμια μα καμια φροντιδα. Τα φυτεψες μια φορα κι αυτα βγαινουν καθε χρονο πολλαπλασιασμενα. Ειναι αυτο που λεμε ” υπογειος πολλαπλασιασμος ” και σημαινει οτι ολο το χειμωνα κατω απο το χωμα οι βολβοι με τις βολβιτσες κανουν παρτυ.

Το καλυτερο μου την ανοιξη ειναι να οδηγω στους δρομους με τα μπουμπουκια δεξια κι αριστερα και το φρεσκο ζωντανο πρασινο στις νησιδες.  Και οπως θα καταλαβεις ειμαι συνεχεια στον ιδιο δρομο (παντα πισω απο το ιδιο ες γιου βη). Ειχα βαλει την λουμιξ παβω στο τιμονι και παταγα το κουμπι. Το αποτελεσμα δε με απογοητευσε. Αυτα ειναι τα λεγομενα μπλογκοταρζανιλικια τα οποια μονο μπλογκερς τα καταλαβαινουν.

Μεταφερω μερκες φωτογραφιες απο την ανοιξιατικη ” πρωτευουσα “.  Πριν δεκα μερες κατεβηκα κατω και δε χορταινα ροζ.  Ειναι να πετυχεις τις μερες. Σε λιγες μερες το δεντρο θα ειναι πρασινο. Τα ομορφα πραγματα δεν κρατανε για πολυ.

Εδω βλεπουμε την Λουθηρανικη Εκκλησια της Georgetown στην  Wisconsin Avenue.

Αυτη ειναι η μανολια της Εμ Στρητ.  Δε νομιζω να υπαρχει αλλη στο δρομο.  Στολιζει το παλιο colonial πετρινο σπιτακι.

Κι εδω αμεριμνοι περιπατητες ” πρωτευουσιανοι ” στον ανθισμενο κηπο του Καθεδρικου ναου.

Αυτα τα χαλαρα γι αποψε και σας φιλω γλυκα.