the birds of Coconut Grove

P1130393
Αναμεσα σε μια σειρα απο ενοικιαζομενα καραβακια και στα πολυτελη γιωτ, στις αποβαθρες του Coconut Grove, υπαρχουν ενα σωρο ψαραδικα. Ειναι ισως τα λιγωτερο ομορφα σκαρια, ειναι ομως τα αγαπημενα των πουλιων της Φλοριδας. Αυτα τα πετουμενα μου τραβηξαν την προσοχη οπως περπατουσα κατα μηκος του μωλου. Εντελως εξοικιωμενα με τον κοσμο, βρισκουν χαρα στα ψαραδικα, ισως ψαχνοντας για καποιο ψαρακι που παραπεσε. Στην αρχη απο μακρυα νομισα οτι ηταν πελεκανοι, αλλα πλησιαζοντας παρατηρησα τα κοντυτερα ποδια και το μικρο ραμφος. Εψαξα να βρω τι ειδος πουλια ειναι, αλλα δεν τα καταφερα. Πιστευω οτι το ασπρο ειναι ειδος ερωδιου και το μαυρο ισως καποιος κορμορανος.  Οσο τα καραβια ειναι δεμενα, τα πουλια πετουν απο καταστρωμα σε καταστρωμα διωχνοντας τους μικροσωμους γλαρους. Οταν τα καραβια σαλπαρουν, τα ακολουθουν στο πελαγος.  Αξιολατρευτο πληρωμα!

Σας φιλω γλυκα.

P1130391
P1130399

Advertisements

magnolia peak, April 12, 2014

20140412-133211.jpg

Ειναι μια ομορφια που κρατα μονο λιγες ημερες.  Ειναι τα τρια δεντρα στον κηπο μου που περιμενω με λαχταρα καθε χρονο να ανοιξουν τα μπουμπουκια τους.  Ολο το χρονο στεκονται κοντα κοντα,  και μαζι βλεπουν τις τεσσερεις εποχες να εναλλασονται. Ποτε καταφορτα με πρασινα φυλλα, ποτε με γυμνα κλαδια, ποτε  φορτωμενα χιονι.  Τον Απριλη ομως φορουν την πιο ομορφη φορεσια τους.  Εντονο ροζ που οσο το ανθος ανοιγει ασπριζει.  Η εξελιξη στις φωτογραφιες κρατησε τεσσερεις ημερες.  Σημερα Σαββατο 12 Απριλιου  τα λουλουδια λαμπουν ολανοιχτα κατω απο τον ηλιο του Μερυλαντ. Και οπως ολα τα αλλα χρονια σε δυο τρεις ημερες τα πεταλα θα αρχισουν να πεφτουν δινοντας την θεση τους σε μικροσκοπικα φυλλαρακια.  Μια εβδομαδα το πολυ κρατα αυτη η ομορφια.  Και ο κυκλος της ζωης των τριων δενδρων συνεχιζεται.

20140412-133153.jpg
20140412-133314.jpg

 

20140412-133546.jpg

Σας φιλω γλυκα.

almost cherry blossoms – Washington DC

 


P1130317

Το ηξερα -γιατι ειχα ενημερωθει απο το δελτιο μπουμπουκιασματος των κερασιων – οτι τα μπουμπουκια ειχαν μολις ανοιξει.  Ηξερα οτι δεν θα εβλεπα το εκτυφλωτικο ροζ σε ολο του το φασμα.  Το κορυφωμα της ανθησης εχει ημερομηνια μεταξυ 8-12 του Απριλη.

Ομως την επομενη εβδομαδα λογω ανειλημμενων φιν φον υποχρεωσεων,  δεν θα μπορουσα να παω για το ετησιο προσκυνημα.  Ακομα και αν δεν σταματησωω – γιατι το παρκιν ειναι προβλημα παντα τετοιες μερες στην ” πρωτευουσα ” –  μια βολτα – η δυο – γυρω απο το Tidal Basin και την Mall θα την κανω.

Ετσι και χθες,  Ηταν μια μερα να την πιεις στο ποτηρι.  Τα λευκα κτιρια της πολης ελαμπαν.  Και σαν τα πιο υπεροχα αξεσουαρ της ανοιξης, λουλουδιασμενα δεντρα παντου.  Παρ’ ολο που η Ουασινγτων ειναι ελαχιστα πιο νοτια απο μας,  εδω οι Θιβετιανες μανολιες ηταν ηδη μπουμπουκιασμενες εξω απο το Smithsonian.  Συντομα θα φερω περισσοτερες φωτογραφιες.  Αν θελει καποιος να δει τις κερασιες ολανθιστες τον παραπεμπω σε παλιοτερες δημοσιευσεις,  εδω   και   εδω !

Να λοιπον τι  ειδα χθες:

P1130310

dogwood

P1130297

σε αναμονη

P1130298

τα μπουμπουκια στς κερασιες μολις ανοιξαν

 

P1130293

παρ’ ολα αυτα ο κοσμος ειχε κατεβει στο παρκο να χαρει μια μεγαλειωδη ηλιολουστη ημερα

και για οσους αγαπουν την ποιηση, ενα αγαπημενο του Ουωλτ Ουιτμαν:

THESE, I, singing in spring, collect for lovers,
(For who but I should understand lovers, and all their sorrow and joy?
And who but I should be the poet of comrades?)
Collecting, I traverse the garden, the world—but soon I pass the gates,
Now along the pond-side—now wading in a little, fearing not the wet,
Now by the post-and-rail fences, where the old stones thrown there, pick’d from the fields, have accumulated,
(Wild-flowers and vines and weeds come up through the stones, and partly cover them—Beyond these I pass,)
Far, far in the forest, before I think where I go,
Solitary, smelling the earthy smell, stopping now and then in the silence,
Alone I had thought—yet soon a troop gathers around me,
Some walk by my side, and some behind, and some embrace my arms or neck,
They, the spirits of dear friends, dead or alive—thicker they come, a great crowd, and I in the middle,
Collecting, dispensing, singing in spring, there I wander with them,
Plucking something for tokens—tossing toward whoever is near me;
Here! lilac, with a branch of pine,
Here, out of my pocket, some moss which I pull’d off a live-oak in Florida, as it hung trailing down,
Here, some pinks and laurel leaves, and a handful of sage,
And here what I now draw from the water, wading in the pondside,
(O here I last saw him that tenderly loves me—and returns again, never to separate from me,
And this, O this shall henceforth be the token of comrades—this Calamus-root shall,
Interchange it, youths, with each other! Let none render it back!)
And twigs of maple, and a bunch of wild orange, and chestnut,
And stems of currants, and plum-blows, and the aromatic cedar:
These, I, compass’d around by a thick cloud of spirits,
Wandering, point to, or touch as I pass, or throw them loosely from me,
Indicating to each one what he shall have—giving something to each;
But what I drew from the water by the pond-side, that I reserve,
I will give of it—but only to them that love, as I myself am capable of loving.

Walt Whitman , Φυλλα Χλοης, 1900

P1130287

περιπατητες γυρω απο το Tidal Basin. Στο βαθος λαμπερο το Jefferson Memorial.

 

Σας φιλω γλυκα.

The last storm

20140317-113054.jpg

Τον Μάρτη περικάλεσα
και τον μικρό Νοέμβρη
Τον Αύγουστο τον φεγγερό
κακό να μη μας έβρει (*)

Μας βρήκε όμως. Ο Μαρτης δεν καταλαβαίνει απο παρακάλια. Τι τον υποδεχτήκαμε με άσπρες και κόκκινες κλωστιτσες, τι ξόρκια είπαμε, χαμπάρι δεν πήρε. Εδω και δυο μηνες, σχεδον κάθε Δευτέρα ανοίγουν οι ουρανοί και αρχίζει ο χορός των νιφάδων. Ετσι και σημερα, μάθαμε πια, εγινε … της μαρμοτας το κάγκελο. Μου καταπλάκωσε και τους κρόκους που μόλις άνθισαν.

Επειδη όμως ειμαι αισιόδοξη, πιστεύω οτι τελείωσε το πανηγύρι. Απο την τελευταια χιονοθύελλα της χρονιάς, φέρνω ενθύμια. Περιμένω Απρίλη ξανθό και Μαη μυρωδατο.

20140317-112944.jpg

20140317-113024.jpg

20140317-113111.jpg

20140317-113126.jpg

20140317-113156.jpg

20140317-113213.jpg

20140317-113225.jpg

Σας φιλω γλυκα.

(*) απο το ποίημα του Οδυσσέα Ελυτη.

Brookside gardens – winter edition

20140119-150616.jpg

Την ανοιξη του 2012 -μα πητε μου πως περασαν κοντα δυο χρονια – μολις ειχαν ανθισει οι αζαλεες πηγα μια βολτα στους κηπους Brookside. Παρ’ ολο που ηταν Απριλης, φυσουσε πολυ θυμαμαι και ειχα παγωσει. Σημερα  Γεναρης ακομα, μια λιακαδα και μια -περιπου- Αλκυονιδα ημερα, εκαναν την βολτα πολυ πιο ευχαριστη. Ομως δεν παυει ειναι Γεναρης,  και δεν υπαρχει περιπτωση να δεις το ζωηρο πρασινο της Ανοιξης. Μονο το σκουρο πρασινο των evergreens που κι αυτο ομως ειναι θαμπο χωρις καμια λαμψη. Σαν σηκωσεις το κεφαλι λιγο ψηλα βλεπεις μονο γυμνα κλαδια και κορμους που καταληγουν σε θυσσανους. Η βολτα ηταν απολυτα αναζωογονητικη. Τις γιορτες στολιζουν τα δεντρα με λαμπακια και τις νυχτες ο κηπος γινεται μαγικος και παραμυθενιος. Τα λαμπακια δεν τα ειχαν βγαλει ακομα. Στους κηπους τον χειμωνα αξιζει να επισκεφθει κανεις το θερμοκηπιο με τα τροπικα φυτα.

Μπαινεις απο εξω που εχει παγωνια και βρισκεσαι σε τροπικο δασος!  Παρ’ ολο που η ζεστη και η υγρασια δεν ειναι ιδανικες συνθηκες για τον ανθρωπο, η κλιματικη αυτη αλλαγη ειναι απιστευτα ευπροσδεκτη.  Τι δεν ειδα!  Μπανανες, φτερες,  εσπεριδοειδη, ευκαλυπτους,  ορχιδεες, ακομα και το λατρευτο μου ασπρο γιασεμι!

Απο την σημερινη μου βολτα με αγαπη στους φιλους του μπλογκ.

Μια επιλογη απο τροπικα λουλουδια θα σας φερω σε ξεχωριστη αναρτηση.  Γιατι εκεινα ειναι τοσο ομορφα που θα χαθουν εδω.

Σας φιλω γλυκα.

20140119-150724.jpg

20140119-150739.jpg

20140119-150757.jpg

20140119-150818.jpg

20140119-150843.jpg

20140119-150900.jpg

20140119-150942.jpg

20140119-151006.jpg

20140119-151030.jpg

20140119-151052.jpg

20140119-151126.jpg

20140119-151158.jpg

20140119-151220.jpg

20140119-151240.jpg

20140119-151615.jpg

20140119-151631.jpg

20140119-151703.jpg

tropical beauties

20140119-150106.jpg

Το καθενα ειναι ενα μικρο θαυμα. Ποιος το σκεφτηκε, ποιος το σχεδιασε, τι παιχνιδια παιζει η φυση; Τα συναντησα χθες στο Brooks Garden’s Conservatory.  Μια εκπληκτικη συλλογη απο τροπικα φυτα.   Ολοι χαμογελαμε στην θεα ενος τριανταφυλλου, ολοι ονειροπολουμε με τα γιασεμια,  αλλα ετουτα εδω μενεις και τα κοιτας μαγεμενος.  Δεν ειναι καθημερινες μας εικονες.  Εμεινα κι εγω αρκετη ωρα κοντα στο καθενα απο αυτα,  παρατηρωντας το,  και αποθανατιζοντας το για να τα μοιραστω μαζι σας.

Δικα σας!

20140119-150124.jpg

20140119-150149.jpg

20140119-150214.jpg

20140119-150227.jpg

20140119-150242.jpg

20140119-150304.jpg

20140119-150331.jpg

20140119-150408.jpg

20140119-151336.jpg

20140119-151407.jpg

20140119-151535.jpg

Σας φιλω γλυκα.

Butler’s Pumpkin Orchard – Germantown Maryland.

P1130201

Πρεπει να ομολογησω οτι το Halloween ειναι η μονη γιορτη-τζερτζελες που δεν καταφερα ποτε να συμπαθησω τοσα χρονια εδω στον Νεο Κοσμο, -η ημερα του Αγιου Βαλεντινου ερχεται δευτερη και καταϊδρωμενη -. Δεν εχω εμβαθυνει στις αιτιες που μου προκαλουν αυτη την απεχθεια αλλα σιγουρα δεν βοηθανε τα ακολουθα:

1. Αραχνες, ταραντουλες, νεκροκεφαλες , μαγισσες και χαρτοριχτρες
2. Ο συνδιασμος του μαυρου με το πορτοκαλί. Δε λεω τιποτε αλλο, μιλαμε για την αντιπερα οχθη του φιν φον.

Την βραδυα του Halloween την εβλεπα παντα σαν αγγαρεια, ολοι οι γειτονες μες την καλη χαρα να τρεχουν με τα φαντασματακια τους και τα σκελετουδακια τους απο πορτα σε πορτα, κι εγω να θελω να κλεισω το σπιτι και να παω για πιτσα.

Παρ’ ολα αυτα, δυο κολοκυθες τις παιρνω για ντεκορ στην εισοδο. Ευτυχως δεν κρατανε πολυ -σαπιζουν γρηγορα – και περναμε με χαρα στην σελιδα των Χριστουγεννων.

Την Κυριακη που μας περασε ειχε μια υπεροχη λιακαδα και σκεφτηκα να παω μια βολτα μεχρι το φυτωριο να διαλεξω δυο ωραιες κολοκυθες. Το πιο ωραιο ειναι οτι βρηκα και ωραιοτατα λαχανικα -ζαχαρη ντοματες, μαρουσιωτικες πατατες- και κατι απιθανα μηλα Fuji, οτι πιο γλυκο και ζουμερο κυκλοφορει τον μηνα Οκτωβρη εδω.

Απο την βολτα στο Butler’s Pumpkin Orchard, με αγαπη.

Σας φιλω γλυκα.

P1130217