Petit Louis Bistro


Tony Foreman and Cindy Wolf  have managed to put Baltimore on the map of fine dinning since the late 90’s with the following restaurants: Charleston – American new cuisine -, Cinghiale -Northern Italy and enoteca – ,Pazo -Italian/Spanish/Mediterranean- , Bin 604 -Wine Cellar, Johnny’s -Cafe/Wine/Bar, and Petit Louis Bistro -French food-.   Although I love French food, I had never visited the French Bistro in Baltimore.  Last Friday coming out of Sushi Sono – my favorite Japanese place in Columbia -, I noticed a busy restaurant next to it. For many years this place was being rented by Chinese food businesses and although this area by the lake Kittamaqundi is very popular, the restaurant was always empty.  This time I noticed full tables through the glass windows, and raising my eyes I realized why.  The Petit Louis Bistro, including a restaurant and a pastry/coffee shop, has come close to us  -a fifteen minute ride – giving us more choices for good dinning in the area. I made reservations right away.

The interior is spacey and classic.  The hostess  greeds you with a bienvenu,  then she turns the conversation to american english, and at the end she wishes you bon appetit. However most of the servers speak really French and that is a nice touch, rarely found in the French restaurants in the United States.  The service is very good, reasonable wait between courses,  polite servers and not much interruption during eating. As a matter of fact I noticed that  the server would not  approach unless you are not  chewing or drinking.

The menu is representative of a French  bistro but of course  there is no way I could sample everything.  The terrine a la mode was wonderful and sinful, almost silky .  Unless there are  no cholesterol concerns, I would share it with more people.  The aubergine crocante with goat cheese and pistou  was also a good choice as an appetizer.   A great stake, flame broiled to perfection but.. here comes the but..  the fries were a bit to the greasy side.  The croque monsieur was also greasy  for my taste.  One expects  French food to be buttery, fatty  and rich, however this to me was overwhelming.  I am looking forward to try some lighter  specialties next time.

The cheese trolley was interesting with good selections and the wine list good too.   My gateaux aux cerises was great.   I will definitely go again to try the escargot and the trout almondine.   The location, the ambiance  and many of the dishes make this a nice place to dine in Columbia.









Petit Louis Bistro


Σας φιλω γλυκα





Lake Kittamaqundi


Θα σας παω σημερα μια βολτα στην λιμνη Κιταμακουντι. Πριν ομως θα σας πω οτι η τεχνητη αυτη λιμνη βρισκεται στην πολη Κολουμπια που βρισκεται στη μεση της διαδρομης Washington -Βαλτιμορη. Η Κολουμπια με πληθυσμο περιπου εκατο χιλιαδες, δεν υπηρχε το 1960.  Σημερα η Κολουμπια ειναι μια πολη γεματη ζωη που δεν της λειπει τιποτα.

Ο αυξανομενος πληθυσμος στην περιοχη της Washington, εδωσε αφορμη στον James Rouse, real estate developer και πολεοδομο, να σκεφτει και να εφαρμοσει την ιδεα της ιδρυσης μιας καινουργιας κοινοτητας αυτονομης που θα ειχε πρωταρχικο σκοπο την ποιοτητα ζωης των ανθρωπων.  Το 1967 ανοιξε -αν ταιριαζει η εκφραση- η καινουργια κοινοτητα της Κολουμπια.


Τα πρωτα σπιτια που χτιστικαν στην τοτε κοινοτητα ειχαν καθαρα την αρχιτεκτονικο στυλ της δεκαετιας του ’60.  Πολλες ξυλινες η πετρινες προσοψεις, μεγαλες τζαμαριες, κηποι περιτεχνα περιποιημενοι.  Ο πρωτοι κατοικοι τολμηροι καλλιτεχνες που δεν διστασαν να δοκιμασουν την καινουργια συνταγη.  Εκει υπηρχαν τα παντα. Σχολεια, νοσοκομεια, αγορες ακομα και διαθεσιμη γη για καλλιεργειες.

Ακομα και σημερα η πολη αναπτυσεται συνεχως.


Η ρυμοτομια της αν και καινουργια, για μενα ειναι αποτυχια.  Παντου κυκλοι απο οπου ξεκινουν ακτινωτοι δρομοι και στους οποιους αν -ω μη γενοιτο- χρειαστει να κυκλοφορησω , μονμως χανομαι και δεν μπορω να βρω ακρη.  Αυτος ειναι ενας λογος που δεν θα μπορουσα ποτε να μεινω σε μια τετοια πολη. Ο δευτερος ειναι, πως ειναι τοσο .. 60’s τοσο οπτικα οσο και στις συμπεριφορες. που με ξεπερνα.

Παρεχει ομως στους επισκεπτες και στους κατοικους οτι χρειαζονται. Κινηματογραφους, εστιατορια, διοργανωνει συναυλιες και οινικες εκδηλωσεις. Καποτε καθε Κυριακη κατακλυζοταν απο παλαιοπωλες. Μεταξυ μας κι αυτο ηταν κατι που με απωθουσε, γιατι εδω δεν μιλαμε για αντικες, μιλαμε για οτι μπακατελες.


Εχει και την λιμνη Κιταμακουντι διπλα στην πολυσυχναστη Columbia Mall οπου υπαρχουν εξαιρετικα εστιατορια, μεταξυ των οποιων και το αγαπημενο μου Sushi Sono, το οποιο επισκεφθηκα χθες και με την ευκαιρια … σας ξεναγω!


Με χαρα μου ειδα, οτι εχουν διαμορφωσει πολυ ωραια τον χωρο γυρω.  Καινουργια decks,  διαμορφωση  με μονοπατακια και αυτη την φορα ειδα και θαλασσια ποδηλατα. Φανταζομαι καποια ηλιολουστη ημερα θα ειναι ομορφα να .. σουλατσαρεις στη λιμνη!


Στον χωρο αυτο γινονται πολλες καλοκαιριατικες υπαιθριες συναυλιες. Ειναι απο τα λιγα μερη στην περιοχη, που καθιερωνουν τα ” τραπεζακια εξω” , και φυσικα τα καλοκαιρια γινεται το αδιαχωρητο.


Παρατηρηστε την πλακοστρωση που αναφερονται τα ονοματα ολων τω κατοικων που συνεισεφεραν εστω και ελαχιστα για την διαμορφωση του χωρου. Αυτο το βρισκω εξαιρετικα ομορφο σε μια κοινοτητα.


Εδω εκτος απο τους θαμωνες των εστιατοριων συχναζουν παρεες παιδιων με skate boards, ζευγαρακια, οικογενειες με παιδακια, joggers, ανθρωποι με τα σκυλια τους, και εχει κατι για τον καθενα.  Γυρω γυρω υπαρχουν πολλες επιχειρησεις και επομενως κινηση ολη την ημερα.



Η νυχτα πεφτει στην λιμνη Κιταμακουντι.  Ακομα εχει δροσια και ο κοσμος σκορπιζει.  Ενας μοναχικος ψαρας, δεν καταλαβαινω τι προσπαθει να πιασει.. Το καθρεφτισμα του ηλιου που εξαφανιζεται μεσα στο νερο ειναι εντυπωσιακο.




Σε λιγο δε θα φαινεται το φρεσκο πρασινο του Απριλη. Ουτε οι κατακοκκινες τουλιπες. Ακομα και τα παπακια θα κουρνιασουν καπου.  Ωρα για αναχωρηση. Στην μικρη Κολουμπια ολα ειναι ησυχα τωρα.  Και η λιμνη Κιταμακουντι ειναι εκει για να θυμιζει τι κανει ο ανθρωπος για τον ανθρωπο.

Σας φιλω γλυκα!