τα παιδακια στο Cusco

Οπως ξεχωριζω τις φωτιγραφιες απο το προσφατο ταξιδι μου στο Cusco, οποτε βλεπω τα παιδακια, χαμογελω, κι ετσι αποφασιζω να αρχισω την σειρα των αναρτησεων με αυτα. Οπου κι αν βρισκεσαι, κατα τις δυο με τρεις η ωρατο απογευμα, θα παρατηρησεις οτι ο κοσμος γεμιζει απο παιδια.  Μικρες μικρες παρεουλες γεμιζουν τους δρομους και τις πλατειες. Τα σχολιοπαιδια στο Περου φορανε ολα στολες.  Αλλα μπλε και ασπρες, αλλα κοκκινες, ειτε πηγαινουν σε ιδιωτικο σχολειο ειτε σε δημοσιο.  Περπατουν στο δρομο ομορφα χωρις να ασχημονουν η να φωναζουν. Τα πετυχαινα πολλε ςφορες την ωρα που εβγαιναν απο τα σχολεια.

Εκεινο που μου εκανε εντυπωση ειναι οτι μολις εβγαιναν, αρχιζαν μα μασουλανε κατι. Καραμελλες, σοκολατες η τις περισσοτερες φορες τσιπς η γαριδακια. Οι μικροπωλητες ειναι στημενο εξω απο τα σχολεια και κανουν χρυσες δουλειες.

Δεν ειδα ουτε ενα να κρατα κινητο τηλεφωνο.  Στα δημοτικα σχολεια πολλες φορες τα περιμεναν απ΄εξω οι μαμαδες τους.

Αυτα τα παιδακια θα μεγαλωσουν, και οι πιθανοτητες ειναι οτι θα συνεχισουν την εκπαιδευση τους στα πανεπιστημια και τα κολλεγεια που διαθετει το Cusco, και τα οποια ειναι ουκ ολιγα.

Υπαρχει ομως και η αλλη οψη του νομισματος.  Τα παμπολλα παιδακια που τριγυρνουν στην πολη ειτε πουλωνας κατι, ειτε γιατι τα παιρνουν μαζι τους οι βιοπαλαιστες γονεις τους κυριως οι μαναδες τους. Αυτα που ειναι μικροτερα απο εξι χρονων και τα ειδα κατω απο  ενα κιλιμι στην παραγκα με τα σουβενιρ, ειτε μωρα κολλημενα στο στηθος της μανας τους να βυζαινουν την ωρα που εκεινη προσπαθει να σου πουλησει ενα πλεχτο.

Ειναι εμφανεστατο οτι υπαρχουν δυο διαφορετικοι κοσμοι στο Περου. Γι’ τα παιδακια δεν υπαρχει ουτε ο βρεφονηπιακος σταθμος, ουτε η γιαγια, γιατι κι εκεινη ειναι καπου εκει εξω και πουλαει κατι.

Αυτα τα παιδακια δεν παιζουν με παιχνιδια  οπως αυτα που πουλαει το Τζαμπο (ισως ειναι extreme η αναφορα αλλα εκατομυρια αλλα παιζουν με δαυτα τα κατασκευασματα).  Παιζουν με πετραδακια, με τα κουβαρια της μανας τους που πλεκει, με οτι βρουν στο δρομο.

Πρεπει να ομολογησω οτι εκ των υστερων  κοιταξα τα στατιστικα στοιχεια της UNESCO και σχηματισα μια πιο εμπεριστατωμενη εικονα για το μεγεθος του προβληματος που αντιμετωπιζουν τα παιδια στο Περου,  σε ολους τους τομεις (τροφη, ενδυση και υγεια κυριως).

Αυτο το αγγελουδι καθεται ολη μερα στο σκαλοπατι. Διπλα σε ενα σκουπιδοντενεκε, ενω η μητερα του παραδιπλα πουλα, τι αλλο, καραμελλες, σοκολατες και αναψυκτικα. Εκει θα κοιμηθει οταν κουραστει.  Και δεν θα κουνησει ρουπι. Το ειδα σε κεντρικο σημειο της πολης και οσες φορες κι αν περασα ηταν εκει.

Αυτο παλι φορα παπουτσια, ειναι απο τα τυχερα παιδακια.  Ειδα σε πολλες περιπτωσεις παιδια να φοραν παπουτσια φιαγμενα απο παλια ελαστικα.  Δεν τα φωτογραφισα.  Πολλες εικονες που με σοκαρισαν δεν τις αποθανατισα.

Μπορει να ακουστει λιγο μελο, αλλα σημερα γιορταζει η Αμερικη την ημερα των Ευχαριστιων.  Ολοι μαζευονται γυρω απο ενα τραπεζι γεματο καλουδια και ευχαριστουν καποιον η καποιους στους οποιους πιστευουν οτι οφειλουν ευχαριστιες.  Σημερα Thanksgiving 2012 , ευχαριστω την UNESCO, την UNISEF και τις αποστολες γιατρων και μηχανικων χωρις συνορα  (μεταξυ των οποιων αγαπητοι μου φιλοι), και οποιους αλλους εθελοντικα  προσφερουν χρονο, υπηρεσιες η ακομα και τη δυνατοτητα σε πολλους να συμμετασχουν εστω και απο μακρυα για να αλλαξει η ζωη αυτων των παιδιων.

Happy Thanksgiving και

σας φιλω γλυκα.

Advertisements