Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως. Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας….

.. και πριν το blog ενα album.. 34

Χθες εψαχνα να βρω κατι παλιες φωτογραφιες ενος φιλου που ξαφνικα εφυγε απο την ζωη και επεσα απανω στα παλια μου αλμπουμ. Κι οπως τα ξεφυλλιζα συνειδητοποιησα οτι αυτα ηταν τα blogs μου στα χρονια που δεν ειχαμε blogs. Καθε ταξιδι μου ηταν κι ενα αλμπουμ με φωτογραφιες που τυπωνα στον μικρο μου εκτυπωτη. Καθε σελιδα κι ενα σχολιο, μια φραση για να θυμαμαι. Μικρα και μεγαλα, ολα με χοντρο σπιραλ, και με χρωματιστα εξωφυλλα. Οι φιλοι τοτε μου χαριζαν αλμπουμς με λευκες σελιδες για να τις γεμιζω αναμνησεις.

Οι φωτογραφιες σημερα ειναι απο μια μεγαλη βολτα στην Αθηνα. Ενα μικρο δειγμα απο την ” πετρια ” που οπως συνειδητοποιω τωρα την εχω απο παλια. Ανατρεχοντας ακομα πιο πισω, το πρωτο τετοιο αλμπουμ που εφιαξα ηταν στην τριτη γυμνασιου μετα απο ενα ταξιδι στην Γαλλια με στο σχολειο το καλοκαιρι. Τοτε δεν ειχα φωτογραφικη μηχανη. Ξοδεψα μερος απο το χαρτζηλικι μου σε καρτ ποσταλ και φωτογραφιες απο τα μουσεια που πηγαιναμε.

Οταν γυρισα εφιαξα το αλμπουμ κι εγραψα ενα ημερολογιο απο τις σημειωσεις που κρατουσα. Το αλμπουμ αυτο, εκανε το γυρο του σχολειου, το διαβασαν ολες οι συμμαθητριες, ολοι οι καθηγητες και ολες οι καλογριες (πηγαινα στη σχολη Saint Joseph).

Εαν αυτο δεν ειναι blogging της εποχης του, τοτε τι ειναι; Σας ρωτω!

36

Παμε να δουμε λιγο τις φωτογραφιες. Εδω ειναι αποψη απο το σπιτι του αγαπημενου μου.

38

Αυτη τη φωτογραφια θυμαμαι εντονα την ωρα που την εβγαλα. Ημασταν με την μαμα στο φουρνο της γειτονιας της ενα καλοκαιρι και εγω (σαν λιχουδα και τρελλαμενη με αυτα που μου ελειπαν στην ” πρωτευουσα” φωτογραφιζα τα τσουρεκια και τις φρατζολες. Η φουρναρισσα με κοιταγε περιεργα αλλα εγω τον χαβα μου. Η μαμα με σκουντησε με τον αγκωνα της και μου ψιθυρισε, ” θα σε παρουν για ουφο” και χαμογελωντας ειπε στη φουρναρισσα για να δικαιολογηθει: ” Η κορη η μεγαλη, απο την Αμερικη. Εχει καιρο να δει γλυκα !”

Η ιστορια εχει συνεχεια! Προχωρωντας περασαμε απο μια πλατεια που ειχαν παζαρι οι Ρωσσοποντιοι. Μου λεει η μαμα.. ” θελεις να περασουμε απο μεσα, εχει ωραια θεματα για φωτογραφιες. Η μαμα ειχε αρχισει να μπαινει στο νοημα. Λεω.. και δεν περναμε. (Ελπιζω να τις βρω τις φωτογραφιες αυτες και να σας τις δειξω). Ενας παπας αγοραζε σωβρακα, τα σουτιεν σε διαφορα χρωματα ηταν κρεμασμενα με μανταλακια σαν φρεσκοπλυμανα απο μπουγαδα. Ενας χαρουμενος (Ρωσσοποντιος φανταζομαι ) με ειδε να κρατω την μηχανη. Τοτε οι ψηφιακες ηταν φρεσκο πραγμα. Του λεω, να σας βγαλω μια φωτογραφια με το εμπορευμα. Ο τυπος στηθηκε καμαρωτος καμαρωτος ενω η μαμα που ειχε παρει φορα εδηλωσε; ” Ειναι δημοσιογραφος απο την Αμερικη η κορη μου ” . Το τι γελιο καναμε ολη μερα δε λεγεται.

40

Ισως να το αναγνωρισει αυτο η αγαπημενη Ντια που βρισκεται στο Καζακσταν, αλλα καποτε περπατουσαμε στους ιδιους δρομους.

41

Οταν δεν υπηρχε καλη φωτογραφια, βολευομουν με σχεδια!

31

Το γνωστο σε ολους σπιτι του Πικιωνη στα Πατησια.

32

Για να φιαξω ενα αλμπουμ σαν αυτο μου επαιρνε μερες η και εβδομαδες. Σημερα με το blogging σκαρωνω μια αναρτηση σε μιση ωρα. Θα ηθελα να ζησω πολλα πολλα χρονια μονο και μονο για να δω την τεχνολογια να εξελισσεται.

Μετα απο αυτο αγαπητοι συνμπλογκερς μπορω να πω οτι οταν εσεις τρωγατε κρεμουλες ( η βελανιδια τελος παντων) εγω εκοβα, εγραφα και κολλαγα (και ουχι μπρικια).

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες. Για να μην αφησω κενα, να σας πω τι εκανα με το υπολοιπο χαρτζηλικι μου στην Γαλλια. Πηγα και αγορασα ενα ποστις αλογοουρα και την καρφωσα στα μαλλακια μου. Οταν γυρισα στην Αθηνα μαυρισμενη και με το μαλλι να κρεμεται ο μπαμπας που ειχε ερθει να με παρει απο το σχολειο, με ρωτησε, ” δεσποινις ηρθε το πουλμαν απο την Γαλλια; ” Φιν σου λεω Φον!!

 

Advertisements

the never ending fin fon

Να σε δω τι θα γραψεις! Αυτο μου ειπε προχθες στο τηλεφωνο ενας αγαπημενος φιλος που μπλογκαρει στην Ιερουσαλημ.  Ξαφνιαστηκα με την ερωτηση γιατι απλα δεν ηξερα τι να απαντησω. Να σε δω τι θα  γραψεις!  Αντηχουσε για ωρες στα αυτια και η φωνη δυναμωνε. ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΤΙ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙΣ!

Φιν φον ειναι το μπλογκ, τι θα γραψω;  Στον εβδομο χρονο του blogging, ολα εχουν αλλαξει. Πρωτον αισθανομαι οτι τα ειπα ολα, δευτερον το κλασσικο blogging εχει δωσει την θεση του  micro blogging των ιστοσελιδων κοινωνικης δικτυωσης.  Με δυο λογια εκφραζεις μεγαλα νοηματα.  Η εκφραση εκ των πραγματων εγινε αφαιρετικη.  Τα μακροσυρτα κειμενα κουραζουν.  Η ατακα ( που εχει αρχισει να με κουραζει ) γνωριζει μεγαλεια.

Η κριση που δεν υποψιαζομασταν το 2007 (οταν αρχισα να γραφω εδω) εξελιχθηκε σε τεραστιο προβλημα.  Η ψυχολογικη κατασταση του κοσμου ειναι τετοια που με κανει να σκεφτομαι δυο φορες τι θα γραψω. Την οικονομικη κριση και τα αποτελεσματα της, την συναντησα για πρωτη φορα στους δρομους του Μπουενος Αϋρες το 2009, και δεν κρυβω οτι αθελα μου αρχισα να κανω projections με την φαντασια μου σε μια Αθηνα του αυριο. Σημερα η πραγματικοτητα της Αθηνας εχει ξεπερασει την τοτε  φαντασια μου. Κι ενω ηδη στο Μπουενος Αϋρες ο κοσμος εχει βρει τροπους να προχωρησει,  εμεις εχουμε προβλημα με τον επαναπροσδιορισμο αξιων και προτεραιοτητων.

Η αρνητικοτητα, η καταστροφολογια και η αβιαστη αποδοση ευθυνων οχι μονο δεν ειναι του χαρακτηρα μου, αλλα πιστευω οτι ειναι επιζημιες.  Εχω παψει να τις παρακολουθω και προτιμω να εστιαζω στα θετικα.

Το ωραιο εξακολοθει να υπαρχει,  στην φυση, στον πολιτισμο και στους ανθρωπους, αρκει να θελουμε να το δουμε.

Ετσι μετα απο αυτην την μακροσκελεστατη εισαγωγη, σας παρουσιαζω (σαν αλλοτε) τα φιν φον παπουτσια που θα φορεσουμε το καλοκαιρι, σε μια εμπεριστατωμενη συλλογη απο το κομψο εως το κιτς.  Διαλεγετε και παιρνετε.

Και μιας και  μιλαμε για παπουτσια,  θυμαμαι παλιοτερα που ερχομουν στην Ελλαδα και επαιρνα παπουτσια μονο απο εκει.  Οπως επισης και τσαντες.  Δεν θα με πιστεψετε,  εχω κομματια εικοσιπεντε ετων παλια, που σαν υλικο, κατασκευη και σχεδιο ειναι ακομα αξεπεραστα.  Τι εγιναν ολα αυτα;  Που πηγαν οι τεχνιτες, οι σχεδιαστες;  Γιατι αντι να εξελιχθει το ελληνικο παπουτσι κα να κατακτησει τον κοσμο, αρχισαμε να εισαγουμε Ιταλικα; Θυμαμαι ενα καλοκαιρι – ηταν το τελευταιο του καλοκαιρι  – στον Πετριδη στην Σταδιου ενα θλιβερο καταστημα σε ξεπουλημα με ανακατα Ελληνικα και Ιταλικα εισαγωγης.  Θυμαμαι την πρωτη φορα που ειδα στην βιτρινα της Καλογηρου ενα ζευγαρι Prada και ξαφνικα μου ηρθε στο μυαλο η λεξη παρακμη.  Οχι φυσικα για την συμπαθεστατη Miuccia αλλα για μας.   Τι εγιναν αραγε οι παλιοι τεχνιτες πισω απο τον σταθμο στο Μοναστηρακι;

Κατ επεκταση αλλες τεχνες οπως η χρυσοχοϊα, η αργυροχοϊα,  η κατεργασια δερματων, η υφαντικη η ραπτικη, εχουν παρακμασει η εξαφανιστει.  Εχουμε ικανοτητες και αισθητικη, και αντι να τα εκμεταλλευομαστε, τα αφηνουμε και τα ξεχναμε.   Εδω στις ΗΠΑ ειναι παμπολλα τα καταστηματα που πουλανε πλεχτα απο το Περου αλλα και ασημενια κοσμηματα. Το Περου ειναι πολυ πιο φτωχη χωρα απο εμας, και ομως..Ο κοσμος ολοκληρος εκτιμα την τεχνη και την ποιοτητα. Κυριως ομως εκτιμα την εντιμη συναλλαγη.

Παμε για ενα ολοκληρωτικο επαναπροσδιορισμο των αξιων, των ταλεντων μας και της ηθικης μας;

Σας φιλω γλυκα.