ειναι το graffiti τεχνη;

Εν ετει 2013 και μετα απο πολλες προσεκτικες ματιες στους τοιχους των πολεων του κοσμου μπορω να πω με βεβαιοτητα. Ναι, το γκραφιτι ειναι εκφραση τεχνης και πολλες φορες αξιολογης, αλλα υπαρχουν και φορες που απλα μια ζωγραφια σε μια μαντρα προκαλει χαμογελα αισιοδοξιας γιατι φωτιζει το περιβαλλον.  Δεν ειναι δικη μας τρελλα, ειναι σημειο των καιρων και το εχω δει σε ολα τα μηκη και πλατη της γης. Απο τους τοιχους των μετρο και σιδηροδρομων του Παρισιου οταν ξεμυτιζουν απο τα εγκατα της γης, και τις γειτονιες του Λονδινου ,  μεχρι το ελ Καμινιτο του Μπουενος Αυρες και τα μεγαλιθικα τειχη στο Περου.

P1120797

Εκει που ξεφευγουμε λιγο -εως πολυ- ειναι η αυθαιρετη φιλοτεχνια της ιδιωτικης περιουσιας χωρις την συναινεση του ιδιοκτητη.  Ειναι σαν να πηγαινω στο κομμωτηριο και να μου βαφουν τα μαλλια μωβ επειδη ειναι τρεντυ.  Θελω να πω οτι και το τριφυλλι του Παναθηναικου να μου ζωγραφιζες στον τοιχο του σπιτιου μου, θα με εβρισκε αντιθετη.

P1120721

Υπαρχουν πολλες ζωγραφιες που μου τραβανε την προσοχη περισσοτερο απο αλλες και με κανουν και στεκομαι να παρατηρησω την λεπτομερεια η να ” διαβασω ” το μηνυμα.  Αλλες τις προσπερνω.  Ειναι ομως και αλλες που με κανουν και στεκομαι γιατι χαλουν εντελως την αισθητικη του περιβαλλοντος,  του χωρου. Δυστυχως εκεινο που παρατηρηται στην Αθηνα τα τελευταια χρονια ειναι το εξης: Πολλα παλια νεοκλασσικα η αλλης αρχιτεκτονικης παλια σπιτια, εχουν εγκαταλειφθει για οικονομικους η αλλους λογους. Αυτα λοιπον που στεκονται εκει χωρις να τα διεκδικει κανεις, προσφερονται -σαν καμβας- στην κιμωλια και το σπρευ του επιδοξου καλλιτεχνη.  Και εκει τα συναισθηματα που μου προκαλει η εικονα, ειναι αναμικτα. Γινεται η εγκαταλειψη λιγωτερο οδυνηρη; Η ποδοπατιεται η αρχιτεκτονικη αξια και βεβηλωνεται η παλαιοτητα;  Την απαντηση δεν την εχω βρει.

Οπως και να εχει ,  σε ολες τις πολεις, σε ολο τον κοσμο, οι τοιχοι εχουν την δικη τους ιστορια. Καποιοι την γραφουν με μπογια.

P1120800

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες.  Θα ακολουθησουν και αλλες αναρτησεις στο θεμα.

Advertisements

Αναφιωτικα

P1120792

Αλλος θεος!  Ηταν μια εκφραση που χρησιμοποιουσες συχνα  οταν αλλαζες περιβαλλον.  Για σενα ηρθα εδω σημερα.  Γιατι κι εσυ ερχοσουν για μενα χρονια τωρα, με μια λαμπαδα στο μποι μου, στην Παναγια την Γρηγορουσα.  Ασπρισαν τα μαλια σου σε μια νυχτα οταν δεν ημουν καλα και εκανες ταμα.  Ποσες λαμπαδες αναψες μεχρι να φυγεις!

Δυο βηματα απο το Μοναστηρακι,  ξεφευγεις απο τους τουριστες με τις φωτογραφικες μηχανες και απο τους εμπορους με τα σουβενιρ. Μια στοφη και .. αλλος θεος.  Λιγοστοι ανθρωποι προχωρουν πιο περα απο τους Αερηδες.  Ειχα χρονια να ερθω εδω.  Η τελευταια ηταν μια φορα μαζι σου και με την λαμπαδα.  Καποιος Μαρτης δεν θυμαμαι πια.

Προχωρω μονη μου καθε τοσο στεκομαι. Ενα γιασεμι,  ενα γκραφιτι,  ενα καλοδιατηρημενο κλασσικο σπιτι, ολο και κατι τραβα την προσοχη μου.  Εδω εχει μπουκαμβιλιες, γατες μα δεν βλεπω ανθρωπους.

Στενα δρομακια, ανηφοριζουν, κατηφοριζουν, καποιος πουλαει στο πεζοδρομιο χειρποιητα σανδαλια. Για οποιους φθασουν ως εδω.  Σημερα εχει λιακαδα. Το φως πεφτει καθετα στα σπιτια τα βαμμενα με ωχρα. Κλεινω τα ματια και φανταζομαι τι χρωμα θα παιρνουν τις ανατολες και τα δειλινα.  Οι ανατολες και τα δειλινα αγαπανε πολυ μερικουε τοπους.  Την Ρωμη. Τα Αναφιωτικα.

Το δρομακι που περπατω φτανει σε ενα ξεφωτο με μερικα καφενεδακια. Καθομαι στο πεζοδρομιο, κολλητα στον δρομο.  Απεναντι μια κυρια ποτιζει τεσερεις τενεκεδες με ιβισκους. Διπλα καθεται μια παρεα. Γνωριζονται.  Εχουν καλλιτεχνηκη.. οψη. Ξερεις με μπερε, με μουσι. Ο ενας λεει οτι τις ειχε ολες γκομενες. Χαμογελω. Αθανατε ρωμιε!  Παραγγελνω ενα γλυκυ βραστο διπλο.  Με το ζορι περνουν φορτηγακια για ανεφοδιασμο, διπλα στα ποδια μου.  Βριζονται με μια μοτοσυκλεττα. Το αδιαχωρητο προς στιγμην στα Αναφιωτικα.

Στης Πλακας τις ανηφοριες. Ποσο σου αρεσαν τα παλια πλακιωτικα τραγουδια.  Τιποτα δεν εχει αλλαξει. Ανηφοριες, κατηφοριες και περικοκλαδες.

Αλλος θεος σου λεω!

P1120750

Σας φιλω γλυκα.

P1120785

P1120739

λαμπεις!

P1020214

Οτι και να λενε για σενα, οσο κι αν υποφερεις, οσο κι αν ταλαιπωρεισαι, για μενα και για πολλους απο μας εισαι το φως. Ξημερωνουν Χριστουγεννα αυριο και βρηκα μερικες φωτογραφιες σου απο προπερσυ τις γιορτες. Δεν ησουν και πολυ στις χαρες σου αφου η κριση ειχε ηδη αρχισει. Ομως μεσα σε αυτη την μιζερια ηταν στιγμες που ελαμπες! Τελος παντων εγω σε εβλεπα να λαμπεις, και μπορει να το εκανες για χαρη μου, που ξερεις ποσο σε αγαπω.

Ξημερωνουν Χριστουγεννα αυριο κι εγω που διαλεξα να μοιραζομαι πανω στη γη, σκεφτομαι εσενα. Να μπορουσα να κανω τον κοσμο να σε ξαναγαπησει και να σε  νοιαζεται κι εσυ οταν  σε φροντιζουν δινεις πισω τοσες χαρες.

Εδω μαζι με τα δικα σου παιδια, σε αγαπησαν ξενοι και σε στολισαν με ομορφα κτιρια.  Ξερεις γιατι; Γιατι στεκεσαι ψηλα και σε λουζει το φως.  Ησουν μικρη οταν ημουν  μικρη κι εγω. Μαζι μεγαλωσαμε.

Και ξερεις, πρεπει να στο πω κι αυτο. Οταν ερχομαι κοντα σου, αισθανομαι μια ζεστασια. Σαν να βρισκομαι σε μια μεγαλη αγκαλια. Μια ζεστασια που δεν εχω νοιωσει πουθενα αλλου, στον πλανητη που διαλεξα να γυριζω.

Κι ας ειναι τα πραγματα αγρια και ασχημα καμια φορα, κι ας ειναι τα κτιρια και οι δρομοι σου αφροντιστα, καπου υπαρχουν μικρες φλογιτσες, ψυχουλες που θελουν να σε δουν ομορφη.  Τις βλεπω εγω.

Πως αγαπαει κανεις μια πολη; Οταν γεννιεται σ’αυτην; Οταν εχει βαθειες ριζες εκει; Οταν οι δικοι του την αγαπουν και στο μεταδιδουν;   Οταν την εχουν περπατησει σπιθαμη προς σπιθαμη;  Οταν εφυγα αγαπησα και αλλες πολεις. Δεν γινεται διαφορετικα. Οταν δεν αγαπας τον χωρο σου δεν ζεις.  Καμια ομως οσο αγαπω εσενα.  Πως να στο πω τωρα,  εφυγα και δεν εφυγα.

Εδω λοιπον βρηκα μερικες φωτογραφιες σου, που ειχες βαλει τα καλα σου, τα λαμπερα σου και ησουν ετοιμη να υποδεχτεις το 2011.  Της γης το δαχτυλιδι, της γης το χρυσαφι, η κοιτιδα του πολιτισμου.  Κι ας βλεπουν οι αλλοι τις κακοτεχνιες μονο.

Ξημερωνουν Χριστουγεννα αυριο κι εγω που διαλεξα να κατακτησω αλλους κοσμους βρισκομαι παντα κοντα σου με την σκεψη.  Ελπιζω συντομα παλι και κοντα σου πραγματικα.
P1020244 P1020243 P1020242 P1020241 P1020230 P1020248

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες. Οι φωτογραφιες ειναι απο την πλατεια Συνταγματος παραμονες Πρωτοχρονιας του 2011.

μια βολτα στο κεντρο (μαρκιζες, μπαλκονακια, σιδεριες – μερος 1)

Σημερα θα παμε μια βολτα στο κεντρο και δεν θα μας εμποδισει ουτε ο καυσωνας, ουτε η εικονα του κεντρου που μαραζωνει, ουτε τιποτε.  Ετσι ηταν εκεινη η ημερα που εβγαλα αυτες τις φωτογραφιες.  Τι να τα ξαναλεμε τωρα. Για μενα η Αθηνα ειναι οι ριζες μου, χωμενες βαθεια απο τα μεσα του δεκατου εννατου αιωνα, τουλαχιστο οσο θυμοντουσαν οι δικοι μου πριν απο μενα.  Και παρ’ολο που βρισκομαι στην αλλη ακρη του κοσμου, εκει παταω, εκει αναπνεω, εκει αγαπω κι εκει ποναω. Αν μπορουσα θα εκανα περισσοτερες τετοιες βολτες τις λιγες μερες της διαμονης μου εκει. Δυστυχως ομως, ο χρονος ειναι λιγος, οι υποχρεωσεις πολλες κι εγω εχω παψει να ειμαι λαστιχο προ πολλου.  Ομως κι αυτη τη φορα, ξεκλεψα πεντε ωρες μια μερα που ο ηλιος εκαιγε κυριολεκτικα, μια μερα πριν φυγω για “πρωτευουσα” ξανα, και την βολτα μου στο κεντρο την εκανα. Αφορμη η υποσχεση που ειχα δωσει σε μια φιλη να πιουμε ενα καφε μαζι στο κεντρο. Ξεκινησα με την Δαφνη απο τον σταθμο του Μαρουσιου οπου βλεπουμε την πρωτη “σιδερια”. Ειλικρινα αυτο το κατασκευασμα ποτε μου δε το χωνεψα. Ακουω τους παλιοτερους να λενε οτι οι Μαρουσιωτες δεν ηθελαν τον σταθμο να κοψει στα δυο την πολη, γι αυτο χτιστηκε η γεφυρα. Λοιπον ουτε η γεφυρα μου αρεσει.  Και κοβει την πολη αγαρμπα στα δυο.  Ισως θα ηταν καλυτερα να ηταν υπογειος ο σταθμος. Ηρθε μετα κι αυτο το σιδηροκατασκευασμα που, κατα την γνωμη μου ποντα, δεν ταιριαζει στην προσωπικοτητα του Μαρουσιου, και δεν φαινεται καν παρα μονο οταν εισαι στις αποβαθρες, και εδεσε ο χωρος.  Τελος παντων, δεν θα μεινουμε στο Μαρουσι, θα παρουμε το τραινο να παμε στο Μοναστηρακι.
Οι περισσοτερες φωτογραφιες που ακολουθουν ειναι απο την περιοχη οδων Ευριπιδου, Αιολου, κεντρικη αγορα και Μοναστηρακιου. Μετα τον καφε με την φιλη μου στους Αερηδες, αποφασισαμε με τη Δαφνη να κανουμε μια βολτα προς αγραν στοφας για ενα παλιο σαλονακι της μαμας.  Στη διαδρομη λοιπον κοντεψα να παθω αυχενικο, θαυμαζοντας τις παλιες μαρκιζες των εμπορικων καταστηματων και τα στενα μπαλκονακια με τα περιτεχνα καγκελα.  Η λουμιξ πηρε φωτια αλλα σε καθε κλικ αποτυπωνε κι αλλες σιδεριες, αυτες που πια ειναι απαραιτητες για την αποφυγη λεηλασιων και βανδαλισμων.
Για σκεφτητε το, ποσοι τοννοι σιδερο για να μας στηριξουν, για να μας κανουν σκια, για να μας προστατεψουν. Σιδηρουπολη η τσιμεντουπολη!  Η βολτα που ειχε ενα ωρισμενο σκοπο μας πηρε μερικες ωρες ακομα για να ξανα -ανακαλυψω εγω το εμπορικο κεντρο και με κεφι τρελλο να δειχνω στη Δαφνη ολα τα ομορφα απομειναρια του.
Υπαρχουν σημεια, οπως αυτη η γωνια στην οδο Ευριπιδου που το παλιο κτιριο με ολα του τα “τζιγκλιφισια” πονται σεοζαρει με αρχοντικη μεγαλοπρεπεια διπλα στο μοντερνο πολυοροφο κτιριο και κανει εκατο χρονια να φαινονται σαν ενα δευτερολεπτο.

Στην παρακατω φωτογραφια βλεπουμε το ιδιο νεοκλασσικο κτιριο στην οδο Ευριπιδου, τριοροφο και καλοδιατηρημενο και με εμφανη την αγαπη των ιδιοκτητων του.  Θα ηθελα να εμενα εκει. Τι ειπατε; Ναι θα ηθελα πολυ να εμενα εκει. Πιστευω οτι με λιγο μερακι και ορεξη η περιοχη της αγορας μπορει να αναβαθμιστει και να εχουμε την καλυτερη αγορα (τουλαχιστο εδωδιμων, αποικιακων και υφασματων) στην Ευρωπη. Ναι ξερω ξερω.. ονειρα θερινης νυχτος. Ομως απο την φυση μου δεν μπορω να σταματησω να σκεφτομαι προοπτικες για οσα βλεπω.

Την σιδηροκατασκευη στην Βαρβακειο Αγορα την “ειδα” στην φωτογραφια εκ των υστερων. Και βεβαια εκ των υστερων πηγαζει η σκεψη οτι ειναι μια εκπληκτικα ομορφη σιδηροκατασκευη.

Η Δαφνη ενθουσιαζοταν με τα μπαχαρικα, με την ποικιλια προιοντων που εβλεπε και ηθελε να μπορουσε να τα παρει ολα μαζι της στο Σαν Φρανσισκο, κι εγω απο την αλλη, ξελαιμιαζομουν να αποθανατιζω παλια κλασσικα κτιρια, το παρελθον και να γυριζω πισω χρονια. Τοτε που με τον παπου παιρναμε φετα απο τον κυριο Τριανταφυλλο (απο την καλη φυσικα) και μπαχαρικα απο τον κυριο Χατζηγεωργιου. Οι λεξεις ακμη και παρακμη εναλλασονται στη σκεψη μου με την ιδια ταχυτητα που λεμε “μ’αγαπα ..δε μ’αγαπα” μαδωντας την μαργαριτα. Και θελω η τελευταια λεξη να ειναι ακμη, καπου εκει στο βαθος.

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες. Η βολτα δεν τελειωσε, πιειτε ενα καφεδακο με φουσκαλες και θα συνεχισουμε.