the never ending fin fon

Να σε δω τι θα γραψεις! Αυτο μου ειπε προχθες στο τηλεφωνο ενας αγαπημενος φιλος που μπλογκαρει στην Ιερουσαλημ.  Ξαφνιαστηκα με την ερωτηση γιατι απλα δεν ηξερα τι να απαντησω. Να σε δω τι θα  γραψεις!  Αντηχουσε για ωρες στα αυτια και η φωνη δυναμωνε. ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΤΙ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙΣ!

Φιν φον ειναι το μπλογκ, τι θα γραψω;  Στον εβδομο χρονο του blogging, ολα εχουν αλλαξει. Πρωτον αισθανομαι οτι τα ειπα ολα, δευτερον το κλασσικο blogging εχει δωσει την θεση του  micro blogging των ιστοσελιδων κοινωνικης δικτυωσης.  Με δυο λογια εκφραζεις μεγαλα νοηματα.  Η εκφραση εκ των πραγματων εγινε αφαιρετικη.  Τα μακροσυρτα κειμενα κουραζουν.  Η ατακα ( που εχει αρχισει να με κουραζει ) γνωριζει μεγαλεια.

Η κριση που δεν υποψιαζομασταν το 2007 (οταν αρχισα να γραφω εδω) εξελιχθηκε σε τεραστιο προβλημα.  Η ψυχολογικη κατασταση του κοσμου ειναι τετοια που με κανει να σκεφτομαι δυο φορες τι θα γραψω. Την οικονομικη κριση και τα αποτελεσματα της, την συναντησα για πρωτη φορα στους δρομους του Μπουενος Αϋρες το 2009, και δεν κρυβω οτι αθελα μου αρχισα να κανω projections με την φαντασια μου σε μια Αθηνα του αυριο. Σημερα η πραγματικοτητα της Αθηνας εχει ξεπερασει την τοτε  φαντασια μου. Κι ενω ηδη στο Μπουενος Αϋρες ο κοσμος εχει βρει τροπους να προχωρησει,  εμεις εχουμε προβλημα με τον επαναπροσδιορισμο αξιων και προτεραιοτητων.

Η αρνητικοτητα, η καταστροφολογια και η αβιαστη αποδοση ευθυνων οχι μονο δεν ειναι του χαρακτηρα μου, αλλα πιστευω οτι ειναι επιζημιες.  Εχω παψει να τις παρακολουθω και προτιμω να εστιαζω στα θετικα.

Το ωραιο εξακολοθει να υπαρχει,  στην φυση, στον πολιτισμο και στους ανθρωπους, αρκει να θελουμε να το δουμε.

Ετσι μετα απο αυτην την μακροσκελεστατη εισαγωγη, σας παρουσιαζω (σαν αλλοτε) τα φιν φον παπουτσια που θα φορεσουμε το καλοκαιρι, σε μια εμπεριστατωμενη συλλογη απο το κομψο εως το κιτς.  Διαλεγετε και παιρνετε.

Και μιας και  μιλαμε για παπουτσια,  θυμαμαι παλιοτερα που ερχομουν στην Ελλαδα και επαιρνα παπουτσια μονο απο εκει.  Οπως επισης και τσαντες.  Δεν θα με πιστεψετε,  εχω κομματια εικοσιπεντε ετων παλια, που σαν υλικο, κατασκευη και σχεδιο ειναι ακομα αξεπεραστα.  Τι εγιναν ολα αυτα;  Που πηγαν οι τεχνιτες, οι σχεδιαστες;  Γιατι αντι να εξελιχθει το ελληνικο παπουτσι κα να κατακτησει τον κοσμο, αρχισαμε να εισαγουμε Ιταλικα; Θυμαμαι ενα καλοκαιρι – ηταν το τελευταιο του καλοκαιρι  – στον Πετριδη στην Σταδιου ενα θλιβερο καταστημα σε ξεπουλημα με ανακατα Ελληνικα και Ιταλικα εισαγωγης.  Θυμαμαι την πρωτη φορα που ειδα στην βιτρινα της Καλογηρου ενα ζευγαρι Prada και ξαφνικα μου ηρθε στο μυαλο η λεξη παρακμη.  Οχι φυσικα για την συμπαθεστατη Miuccia αλλα για μας.   Τι εγιναν αραγε οι παλιοι τεχνιτες πισω απο τον σταθμο στο Μοναστηρακι;

Κατ επεκταση αλλες τεχνες οπως η χρυσοχοϊα, η αργυροχοϊα,  η κατεργασια δερματων, η υφαντικη η ραπτικη, εχουν παρακμασει η εξαφανιστει.  Εχουμε ικανοτητες και αισθητικη, και αντι να τα εκμεταλλευομαστε, τα αφηνουμε και τα ξεχναμε.   Εδω στις ΗΠΑ ειναι παμπολλα τα καταστηματα που πουλανε πλεχτα απο το Περου αλλα και ασημενια κοσμηματα. Το Περου ειναι πολυ πιο φτωχη χωρα απο εμας, και ομως..Ο κοσμος ολοκληρος εκτιμα την τεχνη και την ποιοτητα. Κυριως ομως εκτιμα την εντιμη συναλλαγη.

Παμε για ενα ολοκληρωτικο επαναπροσδιορισμο των αξιων, των ταλεντων μας και της ηθικης μας;

Σας φιλω γλυκα.

Advertisements