η επομενη ημερα των επομενων εκλογων

Την ωρα που γραφω αυτη την αναρτηση δεν εχει σχηματιστει κυβερνηση, και δεν ξερω αν εχει ηδη δοθει εντολη. Αν οχι αργησαμε κιολας!  Ξερω ομως τα αποτελεσματα, οπως ολοι που ξενυχτησαν χθες βραδυ μπροστα στις συσκευες των τηλεορασεων και που ειμαι σιγουρη οτι υπεφεραν κι αυτες, υποχρεωμενες να δειχνουν  σχολια διχως νοημα σε υποθετικες ερωτησεις που γεννουσε το αποτελεσμα της στιγμης στην σκεψη των ρεπορτερς.

Πριν απο αυτες τις εκλογες ειχα εκφρασει σε στατους στο φεησμπουκ δυο ευχες. Για μενα η πραγματοποιηση και των δυο ηταν σημαντικη για τον καθορισμο της πολιτικης προσωπικοτητας της χωρας μου.  Καμια απο τις δυο δεν πραγματοποιηθηκε.  Η πρωτη ηταν να μειωθει το ποσοστο των απεχοντων απο τις καλπες. Αντιθετα το ποσοστο αυτο αυξηθηκε κατα 4% συμφωνα με αυτα που διαβαζω.  41% των Ελληνων ψηφοφορων επελεξε αποχη. Οπως και να μετραφραζεται αυτη, αδιαφορια, μπανιο, αγανακτηση, θυμος, αναποφασιστικοτητα, ειναι απαραδεκτα μεγαλη.  Προσωπικα ντρεπομαι να λεω οτι στην χωρα μου που αντιμετωπιζει ζωτικα προβληματα σε τρεις βασικους τομεις (κοινωνικο, οικονομικο και πολιτικο) το 41% αδιαφορησε.

Το δευτερο ηταν να μειωθει το ποσοστο του ακροδεξιου-ναζιστικου κομματος.  Ηλπιζα οτι οσα εγιναν (και δεν εννοω μονο το χιλιοπροβεβλημενο τηλεοπτικο χαστουκι, αλλα γενικες συμπεριφορες στο διαστημα που μεσολαβησε) θα μειωναν τα ποσοστα τους κατα  μερικες μοναδες. Κι εδω επεσα εξω δυστυχως.  Ενα (απαραδεκτα) μεγαλο ποσοστο των Ελληνων ειναι  φιλοναζιστες,  η προσκεινται φιλικα σε αυτους.  Ειναι ολοι εκεινοι που οταν ημουν παιδι ακουγα κι ελεγαν: ” Ε ρε βουρδουλας που μας χρειαζεται (μαζοχιστικος ναζισμος) ”  , ” μωρε ενας Παπαδοπουλος μας χρειαζεται ” ,  ” η Ελλαδα ειναι στο χαρτη ενα δεξι χερι ειτε σας αρεσει ειτε οχι “, και ανατριχιαζα, κι ελεγα οτι θα τα αλλαξω ολα αυτα και καποτε ολοι αυτοι θα εβλεπαν οτι χωρις βια και απειλες ο κοσμος θα ειναι καλυτερος και θα  μαλακωνε ο λογος τους.  Δε ξερω ποσο απεχει η βια στην εκτελεση απο την βια σαν σκεψη. Σημερα που δεν εχω την αισιοδοξια των δεκαεξι μου χρονων πια  ξερω πως δεν απεχει πολυ η θεωρια απο την εφαρμογη. Η ψηφος ειναι οπλο. Ειναι το υφακι του αστυνομου στο περιπτερο που παρακαλουσα να μην χαζολογαει με τον κυριο Χρηστο τον περιπτερα οταν πηγαινα να παρω εφημεριδα για τον παπου, και  που το περιστροφο στην τσεπη του εδινε το δικαιωμα να ξεστομιζει του κοσμου τις χυδαιοτητες μολις πλησιαζα.  Το χαστουκι που εφαγα απο τον μπραβο του Ιωαννιδη στην πλατεια Παπαλουκα οταν επεμενα να κανω βολτα με το ποδηλατο μου γυρω γυρω.  Το υφος του ταγματασφαλιτη συμφοιτητη στο ΕΜΠ που χαριτολογωντας ειπε οτι δεν εχω δουλεια εκει και παιρνω την θεση καποιου αρρενος. Η απαξιωση του καθηγητη Κορωναιου στην εδρα Οδοποιιας λεγοντας ” Δωστης τα εγχειριδια που ειναι αναποδα τυπωμενα, γυναικα ειναι, αχρηστα της ειναι “.   Ολοι αυτοι, τα παιδια τους, τα εγγονια τους υπηρχαν και υπαρχουν.

Ακομα απο συζητησεις με γνωστους ξερω οτι νεα παιδια απο αντιδραση κλινουν αμετακλητα προς αυτη την ναζιστικη κατευθυνση.  Χωρις καμια επιφυλαξη και σαν γονιος λεω οτι η αδιαφορια στα κοινωνικα και πολιτικα προβληματα απο τους δικους τους γονεις ειναι η κυρια αιτια.  Ας μην απορουν λοιπον (γιατι απορουν κι απο πανω) πως εγινε το δικο τους παιδι που μεγαλωσε με ολα του τα (δανεικα) καλα, το δικο τους παιδι που μουτζωνε (και του ελεγαν μπραβο κι απο πανω) τωρα ψηφιζει ναζιστικα κομματα.

Υπαρχουν και υπηρχαν και δε ξερω τι εκαναν ολα τα χρονια της μεταπολιτευσης που φαινομενικα ειδαμε τα ποσοστα τους να λιγοστευουν. Καμια αμφιβολια πια. Με το πρωτο χαστουκι ξυπνησαν τα ενστικτα.

Την επομενη ημερα των επομενων εκλογων   δεν ειδα κανενα να πανηγυριζει απο χαρα. Φυσικο ειναι. Ο κοσμος χαιρεται οταν ψηφιζει ιδεολογικα, οταν το κομμα του παιρνει την πλεοψηφια σε μια χωρα που δεν εχει πιασει πατο, η εστω αν εκπροσωπειται σημαντικα στην Βουλη, και φυσικα οταν τον ικανοποιουν οι πολιτικες των εκπροσωπων των κομματων επιλογης του. Πως να χαρει λοιπον τωρα;   Πολυς κοσμος ψηφισε με μοναδικο κριτηριο να σχηματισθη επι τελους μια κυβερνηση που θα ικανοποιησει τις δικες του προσδοκιες οσον αφορα τον ρολο της χωρα μας σε μια πορεια που αρχισε δειλα κατα τη διαρκεια της μεταπολιτευσης.  Τα ποσοστα των μικρων κομματων μειωθηκαν και ενισχυθηκαν τα δυο πρωτα κομματα. Ασχετα με τα οσα διαβαζω σε διαφορες ιστοσελιδες κοινωνικης δικτυωσης (περι εκφοβισμων και κουραφεξαλων)  πιστευω οτι αυτες οι ποσοστιαιες μετατοπισεις δεν προεκυψαν απαιδευτα. Μπορει να μην ηταν απολυτα ιδεολογικη η ψηφος αλλα πιστευω οτι ηταν συνειδητη.  Και ηταν μια ελευθερη ψηφοφορια. Και η ειμαστε αρκετα Δημοκρατες  ωστε να δεχτουμε την ετυμηγορια του Ελληνικου λαου (του 59% εν παση περιπτωσει και στα πλαισια της παρουσας νομοθεσιας) και να προσπαθησουμε με θεμιτα μεσα να επαναπροσιδιοριστουμε ιδεολογικα εαν ξεφυγαμε, να περιθωριοποιησουμε ιδεες που προσβαλλουν την ελευθερη σκεψη ως τις επομενες, και μακαρι πιο νηφαλιες κοινωνικα εκλογες, ΗΗΗΗΗ (οπως κανουμε παντα)  να συνεχισουμε την αφορητη γκρινια της αλεπους που βγαζει ξυνιλα κατω απο την κληματαρια, η ακομα περισσοτερο, τη γκρινια τυπου κομμενης κεφαλης.  Ξερετε ποσο επηρρεαζεται αρνητικα ο συμπολιτης σας απο ακατασχετη μουρμουρα;  Οσο δεν φανταζεστε, περισσοτερο ακομα και απο   τα μεσα ενημερωσης που εχουν και συμφεροντα οπως και να εχει.

Και για να γινω πιο σαφης προς αποφυγην παρεξηγησης, δεν εχω κανενα προβλημα με την παραθεση ιδεων με τις οποιες διαφωνω, οταν συνοδευονται απο τεκμηριωμενα στοιχεια η οταν συνοδευονται απο επιχειρηματα.  Ουτε με την απογοητευση των χαμενων ουτε με την συγκρατημενη χαρα των κερδισμενων. Εχω ομως τεραστιο προβλημα με:

1. Την απαξιωση του συνανθρωπου σου γιατι δεν σκεφτεται οπως εσυ και εφοσον δε σε εχει ενοχλησει, κι εδω θα πω ενα δικο μου παραδειγμα. Χρονια με τη μαμα διαφωνουσαμε πολιτικα. Εκεινη ειχε ενα στατικο τροπο σκεψης και τα δικα της επιχειρηματα (που εγω τα εβρισκα αστεια) καλυπταν τα δικα της συμφεροντα και την δικη της νοοτροπια. Ποσες φορες δεν ειπα κι εγω τα δικα που, αδικα βεβαια γιατι το κλισε μου το ειχε ετοιμο. Ομως αν ζουσε θα ηθελε να ψηφισει και κανεις δεν μπορει να μου πει, οτι οι υπερηλικες τους χαλανε τα ισα. Γιατι απο την ωρα που γενιομαστε ως την ωρα που πεθαινουμε εχουμε το δικαιωμα να εκφραζομαστε για τα κοινα στα οποια συμμετεχουμε. Ο χειροτερος ρατσισμος ειναι ο ηλικιακος (μπορει να τα λεω κιολας γιατι μεγαλωνω), ανθρωποι που προσεφεραν και που συμμετειχαν μια ζωη στα κοινα εχουν τα ιδια δικαιωματα με οποιν ξετσουμιζει τωρα απο το αυγο του και προσπαθει να προσδιοριστει κοινωνικα και ιδεολογικα.

2. με την απαξιωση γενικα και επιρριψη ευθυνων  απροσδιοριστα προς πασα κατευθυνση.

3. Με την βια, πραγματικη η λεκτικη.

Ιδεολογικα καμια απο τις δυο δυναμεις πλειοψηφιας δεν με καλυπτει.  Θελω ομως να δω μια σταθεροτητα εστω και με το ζορι. Χωρις να σταθεις λιγο κατα την οπισθοχωρηση δεν μπορεις να κανεις βημα μπροστα.  Επισης θελω συνεργασια διεθνη και οχι απομονωση της χωρας μου.  Ειτε το αναγνωριζουν ειτε οχι πολλοι, στην μεταπολιτευση εγιναν βηματα μπροστα τα οποια ομως λογω σαθροτητας του συστηματος που προερχεται απο μεταπολεμικες /προχουντικες  βΟλευτικες πρακτικες.  Δυστυχως αυτες οι πρακτικες (οπως και οι τασεις για χαστουκια και βουρδουλες)  δεν μπορεσε κανεις μεταπολιτευτικα να τις αντιμετωπισει και να τις αλλαξει. Η διαφανεια γραφοταν σα λεξη παντου την ωρα που ο μεσος Ελληνας εκμεταλλευοταν τον τοτε φρεσκο αλλοδαπο.  Ειναι η δεν ειναι ραγιαδικα καταλοιπα αυτα τωρα;

Την ιδια εποχη ξαφνικα με τα δανεια ο Ελληνας δε διαβασε τα ψιλα γραμματα, εστησε την επιχειρηση στο νησι,  πηγε να πουλησει χρυσο το φραπεδακι στον τουριστα κι εκεινος πηγε για τουρκικο καφε απεναντι.  Οχι δεν το εκαναν ολοι αλλα αρκετοι για να δημιουργηθει και προβλημα, και προηγουμενο.  Και οποιος νεοπλουτος επιπλεει ακομα (ειτε απο μαυρο χρημα ειτε απο σωστη επενδυση – να μη γινομαστε  εντελως αρνητικοι πια – ) δεν εχει αποβαλει ακομα αυτη την καταναλωτικη νεοπλουτια  Στο Λονδινο πριν δυο εβδομαδες βγαινοντας απο το μουσειο Βικτωρια και Αλμπερτ περασα απεναντι στο Χαροντς να παρω κατι μπισκοτακια (φιν φον λεμε) και τσαι και σοκολατες για τα παιδια μου. Ανεβαινοντας διασταυρωνομαι με μια παρεα Ελληνων φορτωμενους τσαντες να φωναζουν (λες και πουλουσαν αγγουρια στη λαϊκη) : Δεν πηγε χαμενος ο χρονος μας λοιπον, πηραμε τοσα ωραια πραγματα.  Φανταζομαι οτι σε ενα Λονδινο που γιορταζε τα τζουμπιλιά του θα ηταν χαμενος χρονος να κανεις κατι αλλο. Προς Θεου δε με ενοχλει μια καλη αγορα οταν αντεχει η τσεπη σου. Με ενοχλουν τα υφακια, οι προτεραιοτητες και η περιφερομενη κουλτουρα της σταμπας.  Φουλ Στοπ!

Θα με θεωρουσατε υπερβολικη αν ελεγα ωρε κοσμε στην Ελλαδα βοηθησε να σταματησει ο κατηφορος, ο καυγας, η διχονοια, τα παιδιαστικα ” διαγραψε με αμα σε σ’ αρεσω, διαγραψε με αν ψηφισες τον ταδε ” , βοηθησε να μη πληγει αλλο ο τουρισμος, σεβασου τον ξενο που διαλεξε τη χωρα σου για τις διακοπες του, ακομα κι αν ειναι Γερμανος.  Μην πιστευεις οτι λαος ειναι το ποσοστο που ψηφησε το κομμα σου μονο γιατι ΔΕΝ ειναι.  Και ενα τελευταιο που με τρωεει καιρο.  Μη νομιζεις οτι ο δικος σου (ας πουμε λογικος συνειρμος) ειναι ΤΟ αυτονοητο.  Δεν ειναι. Εχεις μια ιδεα, ενα πιστευω, πες το, υποστηριξε το, εξηγησε το. Ο διπλανος σου, ο αναγνωστης σου, ο συνομιλητης σου εχουν διαφορετικη αποψη και διαφορετικο “αυτονοητο” .  Ενταξει το θιξαμε κι αυτο.

Θα ηταν καλο πταν συγκροτηθει η Βουλη και παρει μπρος ο κρατικος μηχανισμος να αναθεωρηθει αυτη η απαισια ενισχυμενη αναλογικη.  Οι ψηφοι και οι εδρες να δινονται με πραγματικα ποσοστα.  Ισως σε μια περιπτωση σαν την χθεσινη να βοηθησε να βγουμε απο το εκλογικο τελμα, ομως ειναι αδικη και δεν αντιπροσωπευει την  λαϊκη εντολη.  Και οοοοοοοοοοοταν με το καλο ξαναρθει το θεμα της διευκολυνσης ψηφου των φορολογουμενων Ελληνων του εξωτερικου ας ψηφισει η Βουλη υπερ για να πω και το δικο μου αυτονοητο ΠΑΛΙ.

Καλο Αυριο!

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες. Πινακες του Γιωργη Βαρλαμου και του Henri Matisse στολιζουν την αναρτηση.

Advertisements

pourquoi mais pourquoi?

Ξυπνησα με ανησυχιες Σαββατιατικα. Μερες το γυροφερνω στο μυαλο μου, και ρωταω δειλα δειλα φιλους και συναδελφους που εχουν ερθει εδω απο την Ευρωπη: ” Εσεις ψηφιζετε στις εκλογες της χωρας σας; ”  Και η απαντηση ειναι παντα ” Ναι ” με μεγαλη φυσικοτητα. Κι ετσι πρεπει να ειναι, φυσικο.  Καποιος μαλιστα μου ειπε οτι βγαζουν και βουλευτη αντιπροσωπο Βορειας Αμερικης.

Με πιανει μια μαυριλα για την δικη μας σταση σ’ αυτο τον τομεα. Ο Ελληνας του εξωτερικου σημερα δεν ειναι ο λαντζερης του ’50 (με απολυτο σεβασμο στον λαντζερη του ’50). Σπουδαζει σε καποιο Πανεπιστημιο, κατεχει καποια εδρα, καποια θεση σε μεγαλο νοσοκομειο, σε καποια διεθνη τραπεζα. Το ονομα του φιγουραρει σε ερευνες και δημοσιευσεις.  Εχει καποια προσοδοφορα επιχειρηση. Και να πω και κατι ακομα. Οταν τον ρωτουν απο που ειναι, απαντα απο την Ελλαδα και τα ματια του λαμπουν.

Αυτος λοιπον ο Ελληνας που ηρθε σε καποια χωρα της αλλοδαπης για να βελτιωσει την μορφωση του, να επεκτεινει τους οριζοντες του, εν ετει 2012 δεν μπορει να ψηφισει στην χωρα που βρισκεται.  Και ομως περισσοτερο απο πολλους αλλους εχει τα ματια παντα στραμμενα στην Ελλαδα.

Αντιπροσωπευει την Ελλαδα και την Ελληνικη κουλτουρα σε συνεδρια,  συμβαλλει στην επιτυχια συνεδριων στην Ελλαδα πολλες φορες χωρις αποδοχες. Συνεργαζεται με Ελληνικες επιχειρησεις και Ιδρυματα. Και οταν βρισκεται στο εξωτερικο δεν μπορει να ψηφισει.

Ρωτω και μαθαινω οτι μεταναστες απο χωρες που βγηκαν απο το παραπετασμα προσφατα    οχι μονο μπορουν να ψηφισουν, αλλα και με ευκολια, ταχυδρομικα.

Δεν ζητω να επιτραπει στον Ελληνα της δευτερης γενιας να συμμετεχει στις Ελληνικες εκλογες. Θα ηταν παραλογο. Τα συμφεροντα του πλεον  εχουν αλλαξει.  Ομως εγω θελω να μπορω να ψηφισω. Γεννηθηκα στην Ελλαδα, ελαβα Ελληνικη Παιδεια και την κουβαλαω μαζι μου οπου και να παω. Ηρθα εδω για να διευρυνω τις γνωσεις μου και να συμβαλλω οσο μπορω στην επιστημη που διαλεξα και που αφορα ολο τον κοσμο. Επενδυω στην Ελλαδα συναισθηματικα και πρακτικα οσο περναει απο τα φιν φον χερακια μου.  Πληρωνω φορους εδω που βρισκομαι και φορους και χαρατσια στην Ελλαδα.

Ξερω οτι το θεμα καποτε κατα την διαρκεια της μεταπολιτευσης ηρθε στην Βουλη. Και οτι καταψηφιστηκε  απο την τοτε πλειοψηφια των εδρανων που φοβηθηκαν οτι ο Ελληνας του εξωτερικου θα ψηφισει συντηρητικα.  Αν ειναι ετσι λοιπον ας αποκλεισουμε και την Κρητη απο τις εκλογες γιατι μας προκυπτει πρασινη.  Λαθος εκτιμηση λοιπον.  Και τρανη νικη της κομματοκρατιας απεναντι στην αξιοκρατια.

Με το χερι στην καρδια και με την αντικειμενικοτητα που προσπαθω παντα να εχω γνωμονα, λεω το εξης. Πολλοι Ελληνες εχουν ξενοφοβια και ειναι κουμπωμενοι οχι μονο απεναντι στους ξενους αλλα και στους Ελληνες του εξωτερικου. Αυτο το εχω διαπιστωσει σε διαφορα συνεδρια. Και για να ειμαι αντικειμενικη, οχι απο ολους αλλα απο την πληοψηφια. Ο ανθρωπος που ξερει την αξια του δεν κουβαλαει τετοια κομπλεξ. Αυτη λοιπον η νοοτροπια εμποδιζει και τον βουλευτακο που μπορει να ειναι τραγουδιστης επι παραδειγματι αλλα βολευεται στο εδρανο της πλειοψηφιας να πει οχι στην ψηφο των Ελληνων του εξωτερικου, εξασφαλιζοντας ετσι στο κομμα του την νικη στις επομενες εκλογες και την ευνοια του εργοδοτη του.

Πολλα ειπα.  Θελω να μπορω να ψηφισω ρε παιδια ακομα κι αν βρισκομαι στο ταμ τουμ για μαϊμουδες. Κι εσεις δε με αφηνετε. Πουρκουα;

Εψαχνα για μια φωτογραφια να στολισω το κειμενο κι επεσα πανω στο μπλογκ του Γκαμπυ – οποια πετρα κι αν σηκωσεις -. Την δανειζομαι και μιλ μερσι!

Σας φιλω γλυκα.

παγωμαρα

Χθες μιλουσαμε για το αυριο και το αυριο εγινε κιολας χθες. Ενα χθες ανατρεπτικο με ενα αυριο εντελως αβεβαιο για το μελλον της χωρας.  Παραλληλα με τις εκλογες στην Αθηνα εγιναν και οι προεδρικες εκλογες της Γαλλιας δινοντας στον Φρανσουα Ολλαντ μια καθαρη νικη.  Σε μας η αντιμνημονιακη αριστερα ξεπερασε τα προβλεπομενα ποσοστα και αναδειχτηκε δευτερο κομμα στην επικρατεια και πρωτο στα μεγαλα αστικα κεντρα.  Δε με ξενιζουν τα ποσοστα δεδομενου οτι ο κοσμος ειχε φτασει και ξεπερασει τα ορια του. Το μοιρασμα των ποσοστων ακομα και με το δεκανικι των πενηντα εδρων, καθιστα το σχηματισμο κυβερνησης δυσκολο εως ακατορθωτο. Και σημερα την ωρα που γραφω αυτο το κειμενο, το πρωτο κομμα περασε την σκυταλη στο δευτερο κομμα και οπως φαινεται παμε με μαθηματικη ακριβεια σε υπηρεσιακη κυβερνηση και ξανα μανα εκλογες.

Κι ενω περιμενουμε ολοι με κομμενη την ανασα ποιο θα ειναι το επομενο βημα,  σε ποια φαση θα μπει η χωρα μας,  θα μας μουτζωσει η Ευρωπη, θα μας σιχτιρισει η υφηλιος, θελω να καταθεσω μερικες σκεψεις που πραγματικα δε φευγουν απο το μυαλο μου εχουν προκαλεσει μια παγωμαρα.

Στις πιο κρισιμες εκλογες της νεωτερης ιστοριας μας, εχουμε μια αποχη 37%.  Το μεγαλυτερο ποσοστο απο ποτε.  Αυτο το 37% ηταν ολοι αρρωστοι η γεροντες και νηπια; Εχουν καταλαβει σε ποιο κρισιμο σημειο βρισκεται η ταλαιπωρη η χωρα μας;  Εχουν καταλαβει οτι ενω κοιμουνται, η δημοκρατια εχει αρχισει να πνεει τα λοισθια; Δεν δινουν δεκαρα τσακιστη για τιποτα;

Στις πιο κρισιμες εκλογες της νεωτερης ιστοριας, το ακροδεξιο φασιστικο κομμα παιρνει 22 εδρες στην Βουλη των Ελληνων. Παραλληλα ισαριθμοι πολιτικοι με πειρα η υποψηφιοι με φρεσκο αερα του κεντρου μενουν εκτος Βουλης.  Αυτο ειναι αποτελεσμα δυο συγκυριων. Πρωτον του κατακερματισμου της κεντροδεξιας και δευτερον της αμορφωσιας.  Μιλωντας με μια φιλη απο την Αθηνα που εχει νεαρα παιδια, μου εξηγησε οτι επεσε πολυ προπαγανδα σε νεους οσον αφορα την Χρυση Αυγη. Παιδια που δεν εζησαν και ουτε εχουν ιδεα τι σημαινει φασισμος πηγαν και ψηφισαν για πρωτη φορα αυτο το κομμα. Και οι γονεις τους δεν μπορεσαν να κανουν τιποτα για να τα σταματησουν. Αυτα μου ειπε η φιλη. Εγω τωρα λεω οτι κανενα παιδι που μεγαλωνει κοντα σε ανθρωπους που του μιλουν και το αγαπουν, που ενδιαφερονται για την μορφωση του, δεν ξεσαλωνει ετσι. Και το λεω συνειδητα, για την καταντια αυτων των παιδιων μεγαλο μερος ευθυνης εχουν οι γονεις τους.

Και οι μεγαλοι; Οι ανθρωποι ηλικιας ανω των 50 που εβαλαν σταυρους σε φασιστικα ψηφοδελτια, τι ηταν; Ξεχασαν; η εμειναν για παντα νοσταλγοι της χουντας; Τους πουλησαν προστασια;  Ειναι ρατσιστες; Τι στα κουμαρα ειναι; Για μενα η ημερα που οι Ελληνες εβαλαν στη Βουλη 22 φασιστες ειναι μαυρη.

Και μεχρι να μας ξαναβγει  η ψυχη, ας κανουν παλι τα μαγειρεματα τους και ας ελπισουμε σε μια αυτοδυναμη κυβερνηση οπου θελει η πλειοψηφια, και ας δει ο κοσμος τις συμπεριφορες τυπου ” ερχομαστε ” μηπως και αναθεωρησει.

Σας φιλω γλυκα!

με τα ματια στραμμενα στο αυριο

Και οταν λεμε αυριο δεν εννοουμε μονο την Κυριακη. Ομως η Κυριακη της απελπισιας, της λυτρωσης, της αγωνιας η της ασαφειας – δωστε της οτι επιθετο σας ταιριαζει – ειναι αυριο.

Ενα αλλοιθωρισμα θα παιξει, με το ενα ματι στραμμενο στα ενδοξα Παρισια οπου οι δυο υποψηφιοι με την γαλατικη ευγενεια – βλεπε “εισθε ενας μικρουτσικος αλλα αξιολατρευτος συκοφαντης” – περνουν στο δευτερο και τελευταιο γυρο. Ο παλαι ποτε αγαπημενος μου Νικολα -οι παλιοι θα θυμαστε τις γλου γλου επιστολες που ειχε στειλει στο δεσποιναριον μεσω ανγγλετερρας – την εχει καθισει την βαρκα στα ρηχα.  Με την Γαλλια εχουμε μια αντιστροφως αναλογη σχεση πολιτικα, οταν πεφτει η δεξια εκει, ανεβαινει εδω. Οσο για τον Ολαντ τι να σας πω, η Σεγκολεν μου γεμιζε περισσοτερο το ματι.  Ειναι και το αλλο που με ενοχλει, εχουν λαθος φατσες, ο Σαρκοζυ μοιαζει με αριστερο και ο Ολαντ με δεξιο.  Οπως και ναχει οι εκλογες αυτες θα αλλαξουν αρκετα την δυναμικη της Ευρωπαϊκης πολιτικης.

Το αλλο ματι θα ειναι στραμμενο στην Ελλαδα.  Η συντομη προεκλογικη περιοδος ειχε πολλα χαρακτηριστικα, κυριως ομως πρεμουρα επιλυσης κοινωνικων προβληματων που ομως  οταν γινονται στην τουρλα του Σαββατου αντι να ωφελησουν θυμιζουν την ταινια  ”  Κοινωνια ωρα μηδεν ” .  Ετσι κατι παρεμβασεις  που επρεπε να ειχαν γινει με πολιτικη και κοινωνικη συνειδηση (συλληψεις, ξεκαθαρισματα κλπ. καταλαβαινομαστε) γινονται λαθος και πολλες φορες παρανομα.  Η προεκλογικη πυγμη ειναι μια φουσκα. Οπως και ναχει, οι εκλογες αυτες ειναι ισως οι σημαντικοτερες της ζωης μας, τουλαχιστο για μας που δεν ειμαστε στην πρωτη νεοτητα.  Δε θα προλαβουμε ισως να δουμε μια Ελλαδα να ευημερει οπως την θελουμε ολοι, αλλα πρεπει να δουμε μια Ελλαδα να προσπαθει, να αναπτυσσεται και να βγαινει απο το τελμα.

Το πιο σωστο πραγμα που διαβασα στα σοσιαλ  μηντια τις τελευταιες μερες, ειναι η προτροπη ” ψηφιστε συνειδητα” – με την εννοια, μη ψηφισετε εκδικητικα – .  Τωρα η συνειδηση του καθενος διαφερει αλλα τουλαχιστο ειναι ενας τιμιος – απεναντι στη χωρα μας και στον εαυτο μας – τροπος να συμβαλλουμε θετικα στο επομενο βημα.  Και βεβαια πολλα λεγονται για μη αυτοδυναμιες, αλλα προσωπικα πιστευω πως, οτι κι αν λενε τωρα για μη συνεργασιες, αυτα ειναι ηδη συμφωνημενα. Αν παλι κανω λαθος τοτε θα καταληξουμε σαν την Ιταλια στη δεκαετια του ’50 που καθε εβδομαδα επεφτε η κυβερνηση και ανεβαινε αλλη. Θα εχουμε ποικιλια οσονουπω.  Πολλοι θα ψηφισουν μικρα κομματα στην προσπαθεια τους να βαλουν ενα, δυο ατομα στη Βουλη και με πληρη επιγνωση οτι μπορει να συνεργαστουν με το παραπλησιο μεγαλυτερο κομμα.  Αυτο ειδικα ηθελα να το αναφερω εδω σαν αντιλογο αυτων που ορυονται οτι πρεπει ο κοσμος να δωσει αυτοδυναμια εκ των προτερων. Ακυρο νταρλινγκς.

Αλλες προβλεψεις κανεις μας δεν ειναι σε θεση να κανει, οποτε το θεμα αυτο το ξαναβλεπουμε απο Δευτερα.

Ως τοτε κι εφοσον θα σιγησουν οι προεκλογικες ντουντουκες το Σαββατο, ελπιζω να σιγησουν και οι ντουντουκες στα σοσιαλ μηδια επισης.

Την μεθεπομενη Κυριακη τα ματια θα ειναι στραμμενα στα διαδυκτιακα βραβεια της Ελλαδας οπου μια απο τις υποψηφιες ειναι μια απο τις πρωτες μπλογκοφιλες και μετεπειτα real life φιλες η Ευη η Φετση με το αρθρο της ” Το ροκ που σωπασε”. Της ευχομαι καλη επιτυχια.

Τα ματια στραμμενα ατο φεγγαρι αυριο να μη χασετε το φεγγαρι στο περιγειο.  Κλειστε την ρημαδα την τηλεοραση, βγειτε με το αμορε σας σε καμια ταρατσα και καντε μια ευχη.

Ψαχνοντας για ενα ωραιο τραγουδακι για να κλεισω την αναρτηση του σημερα που μιλα για αυριο, πετυχα διανα. Και φεγγαρια, και Αθηνα, και αμορε μιο, και αισιοδοξια.

Οπως ειπε και η Σκαρλετ μια φορα στο σινεμα, αυριο ειναι μια καινουργια μερα. Μεθαυριο ας ειναι ακομα πιο καινουργια!

Σας φιλω γλυκα.

οι εκλογες της κρισης

Δεν έχω ακριβώς ξεκαθαρίσει γιατι γίνονται εκλογές την παρούσα χρονική στιγμη, μετα τις εξελίξεις του τελευταίου εξαμήνου, αλλα υποθέτω οτι (γενικα μιλώντας) η λαϊκή εντολή μέσα απο δημοκρατικές διαδικασίες αναμένεται να συσπειρώσει κατα καποιο τροπο ένα λαό που έχει αγανακτήσει και που μαραζώνει κάτω απο την οικονομικη πίεση. Ειναι όμως ικανές οι εκλογές να συσπειρωσουν ένα λαο που οι στατιστικές δείχνουν πως έχει γίνει σαράντα κομμάτια; Όταν δεν υπάρχει σύμπνοια στην προσπάθεια, γίνεται να προκυψει εκ των υστέρων;

Οι εκλογές στα χρόνια της κρίσης δεν ειναι σαν τις αλλες που έχουμε δει στο παρελθόν. Εγω βλέπω μια νευρικότητα και μια σπασμωδικοτητα. Ίσως την αισθάνονται και άλλοι. Η κυρίαρχη ερώτηση στα ΜΜΕ, ειναι ¨ με ποια κόμματα θα συνεργαστείτε ¨ , και κλασσικη απάντηση ειναι ¨ με αυτους που δέχονται τις απόψεις μας και τις θέσεις μας ¨ . Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι την Κυριακή στις 6.

Τα δυο μεγάλα κόμματα μετα τις πρόσφατες διαρροές έχουν γίνει δυο … μεσαια κόμματα με πολλα μικρά εκατερωθεν. Στατιστικά μια κανονική κατανομή με χαμηλό μέσο. Ο δικομματισμός που έχει κουράσει πολυ όχι τόσο σαν concept, αλλα σαν σύνθεση και τελματωση εγινε τώρα κατακερματισμος. Σε προηγούμενες εκλογές, το δυο ¨ μεγαλα¨ κόμματα ειχαν αναδείξει καλύτερες ηγεσίες.  Πάρτε το αντικειμενικά και συγκριτικά, όχι απόλυτα.  Έχουν υπάρξει και στα δυο κόμματα, άνθρωποι ικανοί και έντιμοι, αλλα ο κανόνας ειναι οτι ένας, δυο, πέντε κουκοι δε φέρνουν την άνοιξη, και σε ένα σαθρό σύστημα καταρρέουν οι παντες. Σήμερα επι κεφαλής των δυο … μεσαιων κομμάτων βλέπω δυο υπέρμετρους εγωιστες. Τιποτε άλλο.

Τα μικρά κόμματα απο την άλλη μεριά, ειναι σε μεγάλο ποσοστό οι διαρροές που λέγαμε με ελάχιστο ποσοστό κατι καινούργιο και υποσχόμενο παράλληλα. Βρίσκω μερικά ¨ μικρα ¨ κόμματα αρκετα ενδιαφέροντα. Ίσως όχι κατάλληλα να κυβερνήσουν αλλα αξίζει να μπουν στη Βουλή για να γίνει επι τέλους η αρχη για κατι φρέσκο.  Κάνοντας ένα τεστ απο αυτα που κυκλοφορούν τελευταία στο διαδυκτιο (αυτο απο το ΑΠΘ) που με ενα σύνολο απαντήσεων σε θεμελιώδεις ερωτήσεις σε κατατάσσει σε καποιο χώρο,  είδα οτι με έφερε 80% κοντα στο κόμμα επιλογής μου.  Δεν μου κάνει εντυπωση, η στατιστική σπάνια πέφτει έξω, εγινε όμως αφορμή να δω τις θέσεις όλων των κομμάτων σε θέματα ζωτικά. Και να πάω ακόμα παραπέρα και να ψάξω καταστατικά.  Με αυτο το ποστ λοιπόν πρώτα πρώτα θέλω να επιμεινω στην ενημερωση.

Ο κόσμος έχει τεράστιες έννοιες στις εκλογές της κρίσεις, πρέπει όμως να το ψάξει χωρίς να επηρεάζεται απο τα βιντεακια της τρέλας!

Θέλω η κυβέρνηση μου να ειναι πολιτική και να περιλαμβάνει επιστήμονες, τεχνογνωστες, οικονομολογους, νομικούς , επικοινωνιακους μανατζερς, και να έχει και λίγο χιούμορ.  Χιούμορ στις εκλογές της κρίσης; Κι όμως, για μένα το χιούμορ δείχνει οτι οι άνθρωποι δεν επικεντρώνονται σε μια εγωιστικα νίκη, οτι έχουν επαφή με την πραγματικότητα. Και φυσικα το χιούμορ δεν αποκλείει την σοβαρότητα.

Θέλω η Βουλή που θα προκυψει στη σύνθεση της  νε αποτελείται απο σοβαρούς ανθρώπους άσχετα απο ποιο κόμμα προέρχονται και να έχουν επιχειρήματα,  και να μη χλευαζουν τον διπλανό τους.  Επομένως, κατ´ εμε, περισσότερο απο την συναίνεση των κομμάτων της επόμενης μέρας, έχει η σύνθεση της Βουλής, που σημαίνει, η σωστη επιλογη. Δεν αρκεί η δημοτικότητα του υποψήφιου και οι θέσεις του, πρέπει να έχει και τρόπους εφαρμογής και διάθεση συνεργασίας. Αυτα δε φαίνονται στα βιογραφικά.  Το κεφάλαιο συνεργασία πάλι φαίνεται στις συζητήσεις. Κι ενώ αφοριζουμε όλοι τα ΜΜΕ που μας παίρνουν το κεφάλι κάθε μέρα (να εύχεσαι ναναι σύντομος ο δρόμος) όλοι τα παρακολουθούμε.

Αποθαρρυνομαι λοιπόν όταν ο υποψήφιος, γλώσσα δε βάζει μέσα και ξεφεύγει απο τις ερωτήσεις γιατι πρέπει να πει αυτο που έχει αποφασίσει.  Ακόμα θλίβομαι με ήρεμα λογιδρια (ειναι μια ηρεμία που κοχλαζει κάτω απο την επιφάνεια) που περιέχουν κλισέ που ακούω απο τότε που κατάλαβα τον εαυτό μου σε εκλογές.  Λέξεις κούφιες και πομπώδεις. Τα έχουμε ακούσει και παλια, αλλα περίμενα σοβαρότητα πριν απο τις εκλογές της κρίσης.

Η μεγαλύτερη αθλιότητα όμως, λίγο πριν τις εκλογές της κρίσης, ειναι η μπουρδολογια με τη μορφή αδυνάτων να εκπληρωθούν υποσχέσεων. Με τη μορφη οραμάτων που δεν μπορουν να υλοποιηθουν χωρίς να καταρρεύσει εντελώς η χώρα.  Αυτο το έχει καταλάβει ένα αρκετα μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων.  Και η δυσκολία  στην απόφαση τους έγκειται στο γεγονός οτι θέλουν να πιστέψουν στις υποσχέσεις, αλλα δεν μπορουν.
Αυτη ειναι η δυσκολία των εκλογών της κρίσης.  Που απο την φύση της πρέπει να αποκλείσει κάθε σκεψη ¨ μη συμμετοχής ¨.

Προσωπικά δεν αμφισβητώ την κρίση της νέας γενιάς. Είδα με έκπληξη σχόλια απο παιδια που δεν ειχαν ασχοληθεί (και μάλιστα απαξιουσαν) την πολιτική, να ασχολούνται και να αναρωτιούνται τώρα.  Και βέβαια δε θα ήθελα να φτάναμε ως εδω για να ευαισθητοποιηθούν οι νέοι, ενδομυχα όμως χαίρομαι που ασχολούνται έστω και τώρα. Γιατι δεν ειναι θέμα μόνο των γονιών τους το μέλλον τους, ειναι και δικο τους.

Η παγκόσμια οικονομικη κρίση στοχεύει πρώτα τους αδύνατους. Σε συντονισμό με την έλλειψη ενδοεπικοινωνιας στις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης μας έφερε σ´ αυτο το χαλι.  Έχουμε όμως ακόμα την ελευθερία του να επιλέγουμε τους αντιπροσώπους μας. Κι αυτο ειναι θεμελιώδες αγαθό. Για όλους. Κατι απαράδεκτα σλόγκαν, να κλειδωσουμε τους γέροντες για να μη ψηφίσουν, ειναι οτι πιο Χουντικο με Χ κεφάλαιο έχω δει να κυκλοφορεί.
Όσο κολλημένοι ειναι μερικοί μεγάλοι, άλλο τόσο κολλημένοι ειναι και μερικοί που αγονται και φέρονται απο εργατοπατερες συνδικάτων. Όλοι όμως έλληνες πολίτες που αποφασίζουν.

Οι εκλογές της κρίσης μας φέρνουν αντιμέτωπους με πολλα χασματα.  Με τις ιδιες μας τις ατέλειες. Όλοι μας λένε οτι χρειαζεται μια ισχυρή κυβέρνηση για να πάμε μπροστα. Αυτο δεν διαφαίνεται.  Τα σενάρια συσπείρωσης ειναι αβέβαια. Ποτε δεν έβαλε ο Έλληνας την πατρίδα του πάνω απο το κόμμα του. Θα αλλάξει κατι άραγε την επόμενη μέρα;
Θα δούμε. Κυριακή κοντή γιορτη.

Σας φιλω γλυκα.