ειναι το graffiti τεχνη;

Εν ετει 2013 και μετα απο πολλες προσεκτικες ματιες στους τοιχους των πολεων του κοσμου μπορω να πω με βεβαιοτητα. Ναι, το γκραφιτι ειναι εκφραση τεχνης και πολλες φορες αξιολογης, αλλα υπαρχουν και φορες που απλα μια ζωγραφια σε μια μαντρα προκαλει χαμογελα αισιοδοξιας γιατι φωτιζει το περιβαλλον.  Δεν ειναι δικη μας τρελλα, ειναι σημειο των καιρων και το εχω δει σε ολα τα μηκη και πλατη της γης. Απο τους τοιχους των μετρο και σιδηροδρομων του Παρισιου οταν ξεμυτιζουν απο τα εγκατα της γης, και τις γειτονιες του Λονδινου ,  μεχρι το ελ Καμινιτο του Μπουενος Αυρες και τα μεγαλιθικα τειχη στο Περου.

P1120797

Εκει που ξεφευγουμε λιγο -εως πολυ- ειναι η αυθαιρετη φιλοτεχνια της ιδιωτικης περιουσιας χωρις την συναινεση του ιδιοκτητη.  Ειναι σαν να πηγαινω στο κομμωτηριο και να μου βαφουν τα μαλλια μωβ επειδη ειναι τρεντυ.  Θελω να πω οτι και το τριφυλλι του Παναθηναικου να μου ζωγραφιζες στον τοιχο του σπιτιου μου, θα με εβρισκε αντιθετη.

P1120721

Υπαρχουν πολλες ζωγραφιες που μου τραβανε την προσοχη περισσοτερο απο αλλες και με κανουν και στεκομαι να παρατηρησω την λεπτομερεια η να ” διαβασω ” το μηνυμα.  Αλλες τις προσπερνω.  Ειναι ομως και αλλες που με κανουν και στεκομαι γιατι χαλουν εντελως την αισθητικη του περιβαλλοντος,  του χωρου. Δυστυχως εκεινο που παρατηρηται στην Αθηνα τα τελευταια χρονια ειναι το εξης: Πολλα παλια νεοκλασσικα η αλλης αρχιτεκτονικης παλια σπιτια, εχουν εγκαταλειφθει για οικονομικους η αλλους λογους. Αυτα λοιπον που στεκονται εκει χωρις να τα διεκδικει κανεις, προσφερονται -σαν καμβας- στην κιμωλια και το σπρευ του επιδοξου καλλιτεχνη.  Και εκει τα συναισθηματα που μου προκαλει η εικονα, ειναι αναμικτα. Γινεται η εγκαταλειψη λιγωτερο οδυνηρη; Η ποδοπατιεται η αρχιτεκτονικη αξια και βεβηλωνεται η παλαιοτητα;  Την απαντηση δεν την εχω βρει.

Οπως και να εχει ,  σε ολες τις πολεις, σε ολο τον κοσμο, οι τοιχοι εχουν την δικη τους ιστορια. Καποιοι την γραφουν με μπογια.

P1120800

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες.  Θα ακολουθησουν και αλλες αναρτησεις στο θεμα.

Advertisements

Αναφιωτικα

P1120792

Αλλος θεος!  Ηταν μια εκφραση που χρησιμοποιουσες συχνα  οταν αλλαζες περιβαλλον.  Για σενα ηρθα εδω σημερα.  Γιατι κι εσυ ερχοσουν για μενα χρονια τωρα, με μια λαμπαδα στο μποι μου, στην Παναγια την Γρηγορουσα.  Ασπρισαν τα μαλια σου σε μια νυχτα οταν δεν ημουν καλα και εκανες ταμα.  Ποσες λαμπαδες αναψες μεχρι να φυγεις!

Δυο βηματα απο το Μοναστηρακι,  ξεφευγεις απο τους τουριστες με τις φωτογραφικες μηχανες και απο τους εμπορους με τα σουβενιρ. Μια στοφη και .. αλλος θεος.  Λιγοστοι ανθρωποι προχωρουν πιο περα απο τους Αερηδες.  Ειχα χρονια να ερθω εδω.  Η τελευταια ηταν μια φορα μαζι σου και με την λαμπαδα.  Καποιος Μαρτης δεν θυμαμαι πια.

Προχωρω μονη μου καθε τοσο στεκομαι. Ενα γιασεμι,  ενα γκραφιτι,  ενα καλοδιατηρημενο κλασσικο σπιτι, ολο και κατι τραβα την προσοχη μου.  Εδω εχει μπουκαμβιλιες, γατες μα δεν βλεπω ανθρωπους.

Στενα δρομακια, ανηφοριζουν, κατηφοριζουν, καποιος πουλαει στο πεζοδρομιο χειρποιητα σανδαλια. Για οποιους φθασουν ως εδω.  Σημερα εχει λιακαδα. Το φως πεφτει καθετα στα σπιτια τα βαμμενα με ωχρα. Κλεινω τα ματια και φανταζομαι τι χρωμα θα παιρνουν τις ανατολες και τα δειλινα.  Οι ανατολες και τα δειλινα αγαπανε πολυ μερικουε τοπους.  Την Ρωμη. Τα Αναφιωτικα.

Το δρομακι που περπατω φτανει σε ενα ξεφωτο με μερικα καφενεδακια. Καθομαι στο πεζοδρομιο, κολλητα στον δρομο.  Απεναντι μια κυρια ποτιζει τεσερεις τενεκεδες με ιβισκους. Διπλα καθεται μια παρεα. Γνωριζονται.  Εχουν καλλιτεχνηκη.. οψη. Ξερεις με μπερε, με μουσι. Ο ενας λεει οτι τις ειχε ολες γκομενες. Χαμογελω. Αθανατε ρωμιε!  Παραγγελνω ενα γλυκυ βραστο διπλο.  Με το ζορι περνουν φορτηγακια για ανεφοδιασμο, διπλα στα ποδια μου.  Βριζονται με μια μοτοσυκλεττα. Το αδιαχωρητο προς στιγμην στα Αναφιωτικα.

Στης Πλακας τις ανηφοριες. Ποσο σου αρεσαν τα παλια πλακιωτικα τραγουδια.  Τιποτα δεν εχει αλλαξει. Ανηφοριες, κατηφοριες και περικοκλαδες.

Αλλος θεος σου λεω!

P1120750

Σας φιλω γλυκα.

P1120785

P1120739

λαμπεις!

P1020214

Οτι και να λενε για σενα, οσο κι αν υποφερεις, οσο κι αν ταλαιπωρεισαι, για μενα και για πολλους απο μας εισαι το φως. Ξημερωνουν Χριστουγεννα αυριο και βρηκα μερικες φωτογραφιες σου απο προπερσυ τις γιορτες. Δεν ησουν και πολυ στις χαρες σου αφου η κριση ειχε ηδη αρχισει. Ομως μεσα σε αυτη την μιζερια ηταν στιγμες που ελαμπες! Τελος παντων εγω σε εβλεπα να λαμπεις, και μπορει να το εκανες για χαρη μου, που ξερεις ποσο σε αγαπω.

Ξημερωνουν Χριστουγεννα αυριο κι εγω που διαλεξα να μοιραζομαι πανω στη γη, σκεφτομαι εσενα. Να μπορουσα να κανω τον κοσμο να σε ξαναγαπησει και να σε  νοιαζεται κι εσυ οταν  σε φροντιζουν δινεις πισω τοσες χαρες.

Εδω μαζι με τα δικα σου παιδια, σε αγαπησαν ξενοι και σε στολισαν με ομορφα κτιρια.  Ξερεις γιατι; Γιατι στεκεσαι ψηλα και σε λουζει το φως.  Ησουν μικρη οταν ημουν  μικρη κι εγω. Μαζι μεγαλωσαμε.

Και ξερεις, πρεπει να στο πω κι αυτο. Οταν ερχομαι κοντα σου, αισθανομαι μια ζεστασια. Σαν να βρισκομαι σε μια μεγαλη αγκαλια. Μια ζεστασια που δεν εχω νοιωσει πουθενα αλλου, στον πλανητη που διαλεξα να γυριζω.

Κι ας ειναι τα πραγματα αγρια και ασχημα καμια φορα, κι ας ειναι τα κτιρια και οι δρομοι σου αφροντιστα, καπου υπαρχουν μικρες φλογιτσες, ψυχουλες που θελουν να σε δουν ομορφη.  Τις βλεπω εγω.

Πως αγαπαει κανεις μια πολη; Οταν γεννιεται σ’αυτην; Οταν εχει βαθειες ριζες εκει; Οταν οι δικοι του την αγαπουν και στο μεταδιδουν;   Οταν την εχουν περπατησει σπιθαμη προς σπιθαμη;  Οταν εφυγα αγαπησα και αλλες πολεις. Δεν γινεται διαφορετικα. Οταν δεν αγαπας τον χωρο σου δεν ζεις.  Καμια ομως οσο αγαπω εσενα.  Πως να στο πω τωρα,  εφυγα και δεν εφυγα.

Εδω λοιπον βρηκα μερικες φωτογραφιες σου, που ειχες βαλει τα καλα σου, τα λαμπερα σου και ησουν ετοιμη να υποδεχτεις το 2011.  Της γης το δαχτυλιδι, της γης το χρυσαφι, η κοιτιδα του πολιτισμου.  Κι ας βλεπουν οι αλλοι τις κακοτεχνιες μονο.

Ξημερωνουν Χριστουγεννα αυριο κι εγω που διαλεξα να κατακτησω αλλους κοσμους βρισκομαι παντα κοντα σου με την σκεψη.  Ελπιζω συντομα παλι και κοντα σου πραγματικα.
P1020244 P1020243 P1020242 P1020241 P1020230 P1020248

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες. Οι φωτογραφιες ειναι απο την πλατεια Συνταγματος παραμονες Πρωτοχρονιας του 2011.

μια βολτα στο κεντρο (μαρκιζες, μπαλκονακια, σιδεριες – μερος 1)

Σημερα θα παμε μια βολτα στο κεντρο και δεν θα μας εμποδισει ουτε ο καυσωνας, ουτε η εικονα του κεντρου που μαραζωνει, ουτε τιποτε.  Ετσι ηταν εκεινη η ημερα που εβγαλα αυτες τις φωτογραφιες.  Τι να τα ξαναλεμε τωρα. Για μενα η Αθηνα ειναι οι ριζες μου, χωμενες βαθεια απο τα μεσα του δεκατου εννατου αιωνα, τουλαχιστο οσο θυμοντουσαν οι δικοι μου πριν απο μενα.  Και παρ’ολο που βρισκομαι στην αλλη ακρη του κοσμου, εκει παταω, εκει αναπνεω, εκει αγαπω κι εκει ποναω. Αν μπορουσα θα εκανα περισσοτερες τετοιες βολτες τις λιγες μερες της διαμονης μου εκει. Δυστυχως ομως, ο χρονος ειναι λιγος, οι υποχρεωσεις πολλες κι εγω εχω παψει να ειμαι λαστιχο προ πολλου.  Ομως κι αυτη τη φορα, ξεκλεψα πεντε ωρες μια μερα που ο ηλιος εκαιγε κυριολεκτικα, μια μερα πριν φυγω για “πρωτευουσα” ξανα, και την βολτα μου στο κεντρο την εκανα. Αφορμη η υποσχεση που ειχα δωσει σε μια φιλη να πιουμε ενα καφε μαζι στο κεντρο. Ξεκινησα με την Δαφνη απο τον σταθμο του Μαρουσιου οπου βλεπουμε την πρωτη “σιδερια”. Ειλικρινα αυτο το κατασκευασμα ποτε μου δε το χωνεψα. Ακουω τους παλιοτερους να λενε οτι οι Μαρουσιωτες δεν ηθελαν τον σταθμο να κοψει στα δυο την πολη, γι αυτο χτιστηκε η γεφυρα. Λοιπον ουτε η γεφυρα μου αρεσει.  Και κοβει την πολη αγαρμπα στα δυο.  Ισως θα ηταν καλυτερα να ηταν υπογειος ο σταθμος. Ηρθε μετα κι αυτο το σιδηροκατασκευασμα που, κατα την γνωμη μου ποντα, δεν ταιριαζει στην προσωπικοτητα του Μαρουσιου, και δεν φαινεται καν παρα μονο οταν εισαι στις αποβαθρες, και εδεσε ο χωρος.  Τελος παντων, δεν θα μεινουμε στο Μαρουσι, θα παρουμε το τραινο να παμε στο Μοναστηρακι.
Οι περισσοτερες φωτογραφιες που ακολουθουν ειναι απο την περιοχη οδων Ευριπιδου, Αιολου, κεντρικη αγορα και Μοναστηρακιου. Μετα τον καφε με την φιλη μου στους Αερηδες, αποφασισαμε με τη Δαφνη να κανουμε μια βολτα προς αγραν στοφας για ενα παλιο σαλονακι της μαμας.  Στη διαδρομη λοιπον κοντεψα να παθω αυχενικο, θαυμαζοντας τις παλιες μαρκιζες των εμπορικων καταστηματων και τα στενα μπαλκονακια με τα περιτεχνα καγκελα.  Η λουμιξ πηρε φωτια αλλα σε καθε κλικ αποτυπωνε κι αλλες σιδεριες, αυτες που πια ειναι απαραιτητες για την αποφυγη λεηλασιων και βανδαλισμων.
Για σκεφτητε το, ποσοι τοννοι σιδερο για να μας στηριξουν, για να μας κανουν σκια, για να μας προστατεψουν. Σιδηρουπολη η τσιμεντουπολη!  Η βολτα που ειχε ενα ωρισμενο σκοπο μας πηρε μερικες ωρες ακομα για να ξανα -ανακαλυψω εγω το εμπορικο κεντρο και με κεφι τρελλο να δειχνω στη Δαφνη ολα τα ομορφα απομειναρια του.
Υπαρχουν σημεια, οπως αυτη η γωνια στην οδο Ευριπιδου που το παλιο κτιριο με ολα του τα “τζιγκλιφισια” πονται σεοζαρει με αρχοντικη μεγαλοπρεπεια διπλα στο μοντερνο πολυοροφο κτιριο και κανει εκατο χρονια να φαινονται σαν ενα δευτερολεπτο.

Στην παρακατω φωτογραφια βλεπουμε το ιδιο νεοκλασσικο κτιριο στην οδο Ευριπιδου, τριοροφο και καλοδιατηρημενο και με εμφανη την αγαπη των ιδιοκτητων του.  Θα ηθελα να εμενα εκει. Τι ειπατε; Ναι θα ηθελα πολυ να εμενα εκει. Πιστευω οτι με λιγο μερακι και ορεξη η περιοχη της αγορας μπορει να αναβαθμιστει και να εχουμε την καλυτερη αγορα (τουλαχιστο εδωδιμων, αποικιακων και υφασματων) στην Ευρωπη. Ναι ξερω ξερω.. ονειρα θερινης νυχτος. Ομως απο την φυση μου δεν μπορω να σταματησω να σκεφτομαι προοπτικες για οσα βλεπω.

Την σιδηροκατασκευη στην Βαρβακειο Αγορα την “ειδα” στην φωτογραφια εκ των υστερων. Και βεβαια εκ των υστερων πηγαζει η σκεψη οτι ειναι μια εκπληκτικα ομορφη σιδηροκατασκευη.

Η Δαφνη ενθουσιαζοταν με τα μπαχαρικα, με την ποικιλια προιοντων που εβλεπε και ηθελε να μπορουσε να τα παρει ολα μαζι της στο Σαν Φρανσισκο, κι εγω απο την αλλη, ξελαιμιαζομουν να αποθανατιζω παλια κλασσικα κτιρια, το παρελθον και να γυριζω πισω χρονια. Τοτε που με τον παπου παιρναμε φετα απο τον κυριο Τριανταφυλλο (απο την καλη φυσικα) και μπαχαρικα απο τον κυριο Χατζηγεωργιου. Οι λεξεις ακμη και παρακμη εναλλασονται στη σκεψη μου με την ιδια ταχυτητα που λεμε “μ’αγαπα ..δε μ’αγαπα” μαδωντας την μαργαριτα. Και θελω η τελευταια λεξη να ειναι ακμη, καπου εκει στο βαθος.

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες. Η βολτα δεν τελειωσε, πιειτε ενα καφεδακο με φουσκαλες και θα συνεχισουμε.

αυγουστιατικες κουβεντες

Κελυφος, νησιδα απεναντι απο τον Νεο Μαρμαρα Χαλκιδικης

Με ενα φεγγαρι στην αρχη κι ενα στο τελος μας ηρθε ο φετεινος Αυγουστος.  Στο πρωτο φεγγαρι ταξιδευα και δεν το πηρε το ματι μου σε κανενα ουρανο, ελπιζω ομως να απολαυσω το δευτερο.  Ταξιδευα λοιπον γυριζοντας απο την Αθηνα που την αφησα να ψηνεται.  Ποτε δε φτανουν οι μερες  για να κανω ολα οσα θελω.  Οι διακοπες τελειωσαν, αλλα δεν τελειωσε το καλοκαιρι, κι αυτο ειναι μια μεγαλη παρηγορια.

Περασα δεκα ξεκουραστες μερες στην Χαλκιδικη στο πρωτο μερος των διακοπων. Συγκεκριμενα στο μεσαιο ποδι, στην Σιθωνια. Παραλληλα επισκεφθηκα αγαπημενους φιλους στην Θεσσαλονικη.  Το καλοκαιρι δεν τελειωσε, θα εχουμε να λεμε.  Δεκα μερες που ηταν ισως οι πιο ξεκουραστες διακοπες των τελευταιων δεκα χρονων.

Μοναστηρακι

Το δευτερο μερος ηταν δεκα μερες στην Αθηνα.  Την καυτη, την φασαριοζα, την σκονισμενη, την Αθηνα που σε τσακιζει με τους ρυθμους της, αλλα παντα σου εχει ετοιμη μια γωνια στο τελος της ημερας για να ξαποστασεις και να τα ξεχασεις ολα.

Ενας γαμος στην οικογενεια, δεκαδες καινουργιες γνωριμιες που γινονται πια ευρυτερη οικογενεια. Ματια να λαμπουν απο ευτυχια, ευχες, φαγοποτια,  κοριτσακια με λευκα μακρυα φορεματα.

Σαλονακι μαμας, λεπτομερεια

Κι απο την αλλη ενα σφιξιμο στην καρδια με το σπιτι της μαμας να αδειαζει.  Τραπεζες, συμβολαιογραφοι,  τα πρωινα φευγουν γρηγορα, ο ιδρωτας ποταμι, και οι πατουσες καταμαυρες αν προτιμησεις πεδιλο.

Το αγαπημενο μου σπιτι δεν το χορταινω.  Κανω σχεδια για τα πραγματα που εφερα απο το σπιτι της μαμας.  Επιπλα, χαλια,  αγαπημενα διακοσμητικα. Ψαχνω για στοφες, για λαμπογυαλα, για κουρτινες.  Τι ειχαμε πει; Μινιμαλ;  Ξεχαστε το.

Οι δρομοι τηε Αθηνας εχουν κινηση,  τα μεγαλα σπορ αυτοκινητα ειναι παρκαρισμενα στα πεζοδρομια με την ενδειξη “ΠΩΛΕΙΤΑΙ”. Κατι λιμοκοντοροι με γυαλουρες τα ” κοβουν ” και σημειωνουν τα τηλεφωνα.  Η κριση δεν εχει διωξει την ματαιοδοξια.

Παραθυρο στην Αρναια

Ηρθε ο Αυγουστος φορτωμενος φεγγαρια.  Οι διακοπες τελειωσαν. Οι γλαδιολες ανθισαν οσο ελειπα, αλλα βρηκα μια τελευταια ροζ καταροζ για παρηγορια να με περιμενει. Προλαβα να γευτω και δυο συκα που αγορασα τελευταια μερα βιαστικα απο τον Βασιλοπουλο.

Περιμενοντας τις επομενες διακοπες..

Σας φιλω γλυκα.

Οδος Πατησιων (μερος πρωτο)

 Και τα λουλουδια της γιορτης,
δε τοβαλες στο νου σου,
πως ταστειλε για σενανε,
μοναχα ο παππους σου”

Το γραμμα ηταν καρφιτσωμενο στην ανθοδεσμη που παραδοθηκε Πατησιων 318. Μια αγκαλια τριανταφυλλα ολα ροζ για ενα μικρο κοριτσακι.

Στα λουλουδαδικα του Προμπονα, πισω απο την Γεφυρα στο τερμα της οδου Πατησιων ηταν πρωϊ πρωϊ στις 2 Ιουνιου ο παππους.

Οταν ενας δρομος που σημαδευει την ζωη σου ρημαζει και καιγεται, ειναι η ωρα που θυμασαι πως ηταν και πως εγινε. Ακουγεται λιγο μελο, ομως ο καθενας μας εχει μια παρακαταθηκη που ειναι αρρηκτα συνδεδεμενη με το συναισθημα.  Αφορμη για αυτη την αναρτηση, και για τις αλλες που θα ακολουθησουν ειναι η ειδηση της πυρκαγιας που ξεσπασε στο Ακροπολ Παλλας χθες.  Ενα ακομα πληγμα στην πολη και στον δρομο μου. Στο δρομο που αρχισε η δικη μου ιστορια. Στο δρομο που δε θα ξαναγινει ποτε οπως ηταν.

Τερμα Πατησιων.  Μετα την γεφυρα, αλλος κοσμος εκει, παει για Παμμακαριστο,  Λεοντειο Λυκειο και Ποδονιφτη. Στα παιδικα μου ματια οταν περναγες τη γεφυρα ηταν σα να βρισκοσουν σε αλλη πολη.  Η δικη μου τελειωνε στη γεφυρα. Η παλια Αλυσιδα.  Η Αγια Βαρβαρα, βυζαντινη εκκλησια μετα τρουλλου και χτισμενη με πετρα πελεκητη, ηταν το τερμα. Χρονια στα σκαλια της Αγιας Βαρβαρας, ενα μαυρο κουβαρακι, μια γυναικα στα μαυρα ζητιανευε, με λιακαδα και με βροχη.  Αρηνουλα μου ειχε πει το ονομα της οταν επεμεινα στη μαμα να την ρωτησουμε. Αρηνουλα, γωνια Πατησιων και Αγιας Λαυρας.

Στην ιδια γωνια ενα θερινο σινεμα απο αυτα που επαιζαν σε επαναληψη τα χειμωνιατικα. Η Καμελια, που φυσικα δεν υπαρχει πια.  Στο ισογειο του κτιριου που χτιστηκε εκει, ενα υποκαταστημα της Εθνικης Τραπεζας, εχει κοσμο ουρα απ’ εξω.  Απο τα πρωτα που εγκατεστησαν πορτα ασφαλειας.  2011, ο κοσμος μεχρι να ερθει η σειρα του βρισκει απο το τιποτα λογους να τσακωθει με τον μπροστινο, να γρινιαξει, να διαολοστειλει.

Στεκομαι και κοιτω απεναντι.  Στις αρχες της δεκαετιας του ’60 χτιστηκε εκει το οικοδομικο συγκροτημα “Χαρα”.  Ενα μοντερνο συγκροτημα πολυκατοικιων απο τα πρωτα της μοντερνας αστικης Αθηνας.  Ποσο διαφορετικο απο τις κλασσικες πολυκατοικιες των προηγουμενων δεκαετιων! Με παρκα, με εξωτερικες σκαλες με κοινοχρηστους χωρους. Στη Χαρα εμενε η Σουζανα. Ετσι την επισκεφτηκα. Στα μικρα μου ματια οι σκαλες απο μπετον φαινοντουσαν φτηνιαρικες. Το μονο που ειχα για μετρο συγκρισης ηταν οι μαρμαρινες σκαλες των νεοκλασσικων της Κυπριαδου. Σημερα μετα απο τοσα χρονια και παραστασεις, πιστευω οτι ηταν μια σωστη κινηση για ενα μοντερνο και λειτουργικο συγκροτημα κατοικιων.  Το σπιτι της Σουζανας ηταν πολυ μοντερνο. Ειχε καλαμια στην εισοδο και γκριζους τοιχους.  Σαν να εμπαινες στο διαμερισμα του Λαμπρου Κωνστανταρα και της Μαιρης Αρωνη, σε ελληνικη ταινια.   Η μαμα ελεγε οτι μοιαζει με εργατικες πολυκατοικιες, και βεβαια η μαμα το ελεγε υποτιμητικα, αλλα η μαμα δεν ειχε ασχοληθει ποτε με την εξελιξη της αρχιτεκτονικης η της πολης.  Στο ισογειο της Χαρας ανοιξε ενα πολυ διαφορετικο ζαχαροπλαστειο.  Το λεγανε (αν δε με απατα η μνημη)  Fujiyama κι εφιαχνε καταπληκτικες τουρτες.

Αργοτερα το εκπληκτικο παγωτο του Κανακη της Νεας Φιλαδελφειας φτανει στο τερμα Πατησιων απο δυο αδελφια παραγιους του που ανοιγουν το καινουργιο ζαχαροπλαστειο ” ΧΑΡΑ “.  Μεχρι και ο παππους που δεν αλλαζε τον Κανακη με τιποτα,  μας κερναγε παρωτο στη ΧΑΡΑ πια.   Ο στενος διαδρομος στο παγωτατζιδικο μοσχοβολα σαλεπι.

Στην διπλανη πολυκατοικια στον ημιοροφο με την τεραστια τζαμαρια, η μαντεμουαζελ Ντενιζ παραδιδει μαθηματα μπαλλετου. Ταραταμ ταταμ ταραταμ ταταμ μια κυρια με μαλλι λαχανο κοπαναει τα πληκτρα ενω η μαντεμουαζελ Νενιζ αναφωνει ” μπατμον καθε τρια!”. Θελω να χορευω μονο κοντα στην τζαμαρια για να με βλεπουν οι περαστικοι.  Μα τι Ουλανοβα ειμαι εγω με τα μπαλαρινικα μου αν δε κανω παρασταση. ” Πειτε στο Δεσποινακι οτι ο χορος γινεται μπροστα στον καθρεφτη, οχι στο παραθυρο! ”  Ολοι τους πια ξερουν καλυτερα απο μενα!

Ανεβαινω στο τρολλεϋ 3 Πατησια Αμπελοκηποι.  Προορισμος πλατεια Κανιγγος, μιαμισυ δραχμη.

Αφηνουμε αριστερα την βιλα Δρακοπουλου. Στα παιδικα μου ματια ενα μυστηριο πισω απο ενα μαντροτοιχο. Ενα στοιχειωμενο σπιτι, ενας κηπος γεματος ξερα χορτα. Μαθαινω οτι πριν λιγα χρονια ξεσπασε εκει μια πυρκαγια.  Φτανουμε στη διασταυρωση Πατησιων και Σαρανταπορου.  Δεξια κατω ειναι το εικοστο τεταρτο δημοτικο σχολειο.  Απο παντα! Εκει πηγαινε η μικρη δεσποινις Δαφνη Δρακουλη συνοδευομενη απο τον Ντικ τον πρωτο, μετα τον Ντικ τον δευτερο, μεχρι που καποιοι  γειτονες ερριξαν φολες και παει ο δευτερος της δυναστειας.  Εκει πηγαινε και η Τινα. Που ηταν μινιον και ομορφουλα και της εδωσαν μια ανθοδεσμη να δωσει στον Παττακο. Κι ο Παττακος την χαιρετησε κι εκεινη δεν ηθελε μετα να πλυνει τα χερια της και την καναμε περα σα να ηταν  μιασμα.

 Δεξια κατω ειναι και το Σπορτινγκ που γινοταν της τρελλης τις Κυριακες.

Γωνια Λασκαρατου και Πατησιων, ενα εγκαταλελειμμενο νεοκλασσικο με σαρακοφαγωμενα πατζουρια. Πανεμορφο σπιτι παντα μονο κι ερημο παραδομενο στο χρονο. Διπλα ηταν μια αποθηκη με σανα που αργοτερα εγινε σουπερμαρκετ Βασιλοπουλος. Ξαφνικα ξεφυτρωσαν εκατονταδες σουπερμαρκετ απο το πουθενα.

Σταση Σωτηριαδου.  Δεξια κατω στην Ιακωβιδου γινοταν καποτε η λαϊκη.  Και μολις εστριβες αριστερα στην οδο Τσιλλερ ηταν το σπιτι της θειας Νικης πριν μετακομισει στην Κηφησια.  Πολυ ωραιο νεοκλασσικο επισης με περιπλοκα καγγελα και μεγαλο κηπο. Εδω ερχομουν τις Πεμπτες για να κανω μαζι με τον Αποστολη μαθημα αγγλικων με τον κυριο Ροζεμπους. Που ηταν εβδομηντα και.. και ηθελε και ουισκυ την ωρα του χαου ντου γιου ντου. Και αλμυρα αμυγδαλα.

Σταση Σωτηριαδου. Εδω  κατεβαινα για να περιμενω το τρολλεϋ που θα με πηγαινε Κανιγγος και μετα με τα ποδια Χαριλαου Τρικουπη στο σχολειο μου. Εδω ολο και καποια συμμαθητρια θα εβρισκα να παμε μαζι. Συνηθως ηταν η Ελεν  και η Ιωαννα . Στη διαδρομη μπορει να εμπαινε και η Ολγα.  Τα πρωϊνα τρολεϋ νουμερο 3 γεμιζαν με τα κοριτσια που πηγαιναν στις Καλογριες.  Σταση Σωτηριαδου.  Μιαμιση δραχμη για τα ναυλα, μιαμιση δραχμη για κουλουρι με τυρι!

Απεναντι ο φουρνος του Μαρτινη απο την Ηπειρο. Πατησιων και Ζαμπελιου.  Σταση τραμ, σταση τρολλευ, σταση για φρεσκο ψωμι.

…. η επομενη σταση, Κλωναριδου ..

Σας φιλω γλυκα.