L’anno che verrà – 2 – παραμονη πρωτοχρονιας 2013

Οταν ημουν μικρη, ειχα μια εικονα του γερου χρονου που εφευγε. Ηταν ενας γεροντας κοντα στα εκατο, με μακρυα λευκη γενειαδα που τελειωνε σε μια ωραια ελαφρα στριφτη μυτη. Ηταν ξαπλωμενος σε ενα κρεββατι απο σκουρο σκαλιστο μαονι και σκεπασμενος με  λευκο σεντονι που γυριζε νοικοκυρεμενα πανω απο μια καμηλο μαλλινη κουβερτα.  Ειχε τα χερια σταυρωμενα στο στηθος και τα ματια κλειστα. Πεθαινε γαληνιος  γιατι αφηνε χαρες πισω.

Φετος, αλλα και μερικα χρονια τωρα, η εικονα εχει αλλαξει.  Ο χρονος, δεν ειναι γεροντας. Ειναι μεσης ηλικιας με γκριζα σγουρα μαλλια αλλα πολλες ρυτιδες.  Δεν υπαρχει νεκροκρεββατο, αλλα μια τρικυμια. Παλευει σε αγρια κυμματα νυχτα ανταριασμενη καπου στο Αιγαιο.  Ιδια εικονα που χαραχτηκε στο μυαλο μου χρονια πριν με το ναυαγιο της Φαλκονερας.

Ο καινουργιος χρονος ποτε δεν ηταν μωρο στην φαντασια μου. Ηταν ενας εφηβος – σαν να δημιουργηθηκε εκεινη την στιγμη, σαν μικρος Αδαμ – ετοιμος να αναλαβει την σκυταλη.

Ολες αυτες οι εικονες και οι σκεψεις εχουν ψυχολογικη εξηγηση και την ξερω γιατι παντα ψαχνω για μια λογικη εξηγηση για τα ολα. Δεν ειναι ομως χρονιαρες μερες καιρος να το βαρυνουμε με αναλυση. Η ψυχολογια ειναι το ultimatum της λογικης.

Οταν ημουν μικρη ηθελα η τελευταια λεξη που ελεγα στο τελος του χρονου, να τελειωνει σε ωμεγα, και η πρωτη με τον ερχομο του καινουργιου να αρχιζει απο αλφα.  Ετσι ολο και καποιον ευρισκα κοντα να πω ” ευχαριστω ” η “σ’ αγαπω “, και μετα να αναφωνησω ” Αχ τι ωραια ” η ” Αντε καλη Χρονια “.  Συμβαδιζα ετσι με το δικο μου τελος και την δικη μου αρχη συμβολικα  στην αλλαγη του χρονου.

Οσα χρονια ομως κι αν περασουν και οσο και αν στην προηγουμενη αναρτηση απαξιωσα την εννοια του χρονου,  εχω μια αγαπη στα εθιμα.  Δεν μπορω παρα να δω την αλλαγη του χρονου σαν αρχη, να σπασω το ροδι, να μετρησω αναποδα και να αγκαλιασω τον κοσμο γυρω μου μοιραζοντας ευχες. Και δεν ειναι η ελπιδα για ενα καλυτερο χρονο εκεινη τη στιγμη που κανει τα ματια να λαμπουν. Ειναι η ανθρωπινη επαφη, το αγγιγμα.  Την πιο βαρετη μου πρωτοχρονια την περασα νεαρη φοιτητρια και μανουλα καλεσμενη σε καποιο φιλικο σπιτι. Ειχα μαζι μου τα δυο μου βλασταρακια, τοτε τεσσαρων και ενος ετους.  Τα τραπεζια με τα χαρτια ειχαν παρει φωτια πριν βγει ο χρονος.  Συντομη διακοπη για δυο ευχες και ξανα με τα μουτρα πανω απο την πρασινη τσοχα.  Δεν επαιξα, οχι γιατι δεν ξερω να παιζω, οχι γιατι ειχα τα παιδια και επρεπε να ειμαι κοντα τους, αλλα κυριως γιατι η εκεινη η θολη απο τους καπνους εικονα με αρρωστησε.

Γραφοντας τα παραπανω αναρωτιεμαι ποσοι ανθρωποι θα περασουν απο τον ενα χρονο στον αλλο μπροστα σε μια οθονη υπολογιστη.  Να εκτιμησω.. εκατομμυρια;  Δεν νομιζω να πεφτω εξω.  Πεσσιμιστικο για την ανθρωποτητα.  Τουλαχιστο εμεις που εχουμε διαφορετικα βιωματα το βλεπουμε ετσι.  Στα πλαισια των τεχνολογικων εξελιξεων – που ειναι ραγδαιες – και τον  επαναπροσδιρισμο των αξιων, ισως σε πενηντα χρονια απο τωρα να υπαρχει καποια αλλη πηγη χαρας και ευτυχιας.  Ισως να εχουν αλλαξει και οι χαρτες.

Η ευχη που θελω να κανω σαν τελευταια μεσα απο αυτο το μπλογκ, ειναι δυναμη και αποφασιστικοτητα. Με αυτα τα δυο οπλα γινονται καθε μερα θαυματα.

20131231-083401.jpg

Περιμενοντας με αισιοδοξια το 2014, σας φιλω γλυκα.

L’anno che verrà

 

20131227-182925.jpg

” Φεγγαρος πανω απο το καστρο ” , Σεπτεμβριος 2013

“Ο χρόνος δεν υπάρχει, είναι ανθρώπινη ανακάλυψη κι εξυπηρετεί ανθρώπινες ανάγκες.”

Ταδε εφη Αλβερτος Αϊνσταϊν και μου το θυμισε ξανα φετος τον Μαη μια φιλη. Που σημαινει οτι ανα πασα στιγμη -χρονικη αναφορα- μπορουμε να ξαναπροσδιορισουμε τον χρονο με βαση καποιο αλλο επαναλαμβανομενο φυσικο φαινομενο της επιλογης μας! Ποτε αρχιζει, ποσο διαρκει, ποτε τελειωνει και -το κυ ρι ω τε ρο- πως μεταβαλλομαστε εμεις οταν το μετα γινεται τωρα, και στη συνεχεια ..πριν.  Πρεπει να εχουμε καποιον να του φορτωνουμε το φταιξιμο για την ρυτιδα που δεν ρωτησε αν ειναι ευπροσδεκτη αναμεσα στα δυο μας ματια.

Οι παλιοτεροι λοιπον απο μας ορισαν τον χρονο  και μπηκαμε ολοι σε καλουπια.  Και ποτε μα ποτε δεν μας περνα η ιδεα να φανταστουμε τον εαυτο μας εκτος χρονικου συστηματος αναφορας.  Στην δουλεια μου χρησιμοποιουμε πολλα χρονικα συστηματα αναφορας.  Ομολογω οτι το μαθημα ” Advanced Time systems ” ηταν για μενα ισως το πιο δυσκολο να κατανοησω απολυτα -μετα  την Τοπολογια Μετρικων Χωρων του καθηγητη Παντελιδη-. Πρεπει να προσεξω αν μια δορυφορικη μετρηση γινεται σε ορισμενο συστημα αναφορας και να κανω την απαραιτητη αλλαγη  αν χρειαστει για να την επεξεργαστω.  Αν δεν το κανω, πολλα μπορουν να συμβουν.  Απο -θεωρητικα μιλαμε τωρα-  λαθος υπολογισμο γεωφυσικων παραμετρων, μεχρι εκτοξευση δορυφορου σε υπερβολικη τροχια. Που θελω να καταληξω;  Ο χρονος ειναι υπουλο πραγμα και μπορει να φερει μυρια κακα.

Ακομα πρεπει να ξερετε και κατι αλλο -δικο μου- που βασικα στηριζεται στη θεωρια της σχετικοτητος.  ” Οσο περνα ο χρονος, τοσο πιο γρηγορα περνα ο χρονος.” . Ειναι εκεινο που οταν ειμαστε παιδια η σχολικη χρονια μας φαινεται αιωνας, ενω οταν ειμαστε γονεις περνα χωρις να το καταλαβουμε.  Ετσι αυτο το ” παει ο παλιος ο χρονος ”  φαινεται σα να το ειχαμε πει παλι .. προχθες!

Με βαση λοιπον τα χρονικα καλουπια που αναμεσα τους εμεις οι γηινοι κινουμαστε, μετραω ουκ ολιγα χρονια απο αυτα με τις 365 ημερες,  των 86400 δευτερολεπτων.  Δεν εκμεταλλευτηκα  τον χρονο μου οπως θα εκανα αν μπορουσα να τον γυρισω πισω.  Ομως οι μηχανες του χρονου υπαρχουν μονο στα παιδικα εργα.

Αλλος ενας χρονος που τον ελεγαν 2013 τελειωνει σε λιγες μερες.  Γυριζω το κεφαλι προς τα πισω για να ριξω μια τελευταια ματια και να του πω, αντε  “περιπεραστε εξω”  και ελπιζω το 2014 να ειναι καλυτερο.

Highlights: Μια ομορφη εβδομαδα στο Παρισι.  Συντομη επισκεψη στην Αθηνα οπου γιορτασα τα γενεθλια μου με αγαπημενους φιλους. Ολιγοημερη επισκεψη στο Μοντρεαλ του Καναδα την εποχη του Τζαζ Φεστιβαλ, με πολλη περιποιηση και ξεναγηση απο την αγαπημενη Ιουστινη Φραγκουλη.  Μερικες εβδομαδες παλι στην Αθηνα και στην Χιο τον Σεπτεμβρη. Το καινουργιο σπιτι των παιδιων, ο ερχομος της Μαριεττας στην Αμερικη και πολλες πολλες χαρουμενες στιγμες.

Στιγμες του 2013

Το κλασσικο Δεκεμβριατικο ταξιδι στο Σαν Φρανσισκο το ματαιωσα.  Ηδη απο τον Μαη ειχε αρχισει να με ενοχλει η μεση μου με σπασμους που τους αντιμετωπιζα με μυοχαλαρωτικα.  Τελος Οκτωβρη μετα απο αρκετη ταλαιπωρια αποφασισα να κανω κατι πιο αποτελεσματικο. Μεχρι τοτε οι σπασμοι συνεβαιναν με το παραμικρο χαλωντας μου καθε διαθεση και περιοριζοντας με.  Αρχισα λοιπον φυσικη θεραπεια με την συμβουλη του γιατρου μου.  Στην αρχη πονουσα πολυ.  Παρα πολυ. Τωρα εναμισυ μηνα μετα, η φυσικη θεραπεια δεν με πονα και δεν εχω πλεον σπασμους. Προσεχω και ασκουμαι καθε μερα.  Εχω μελλον ακομα για να φτασω εκει που θελω αλλα πιστευω οτι αντιμετωπιζω το προβλημα μου σωστα.  Αν λοιπον γυρνουσα τα χρονια πισω, θα απεφευγα να καθομαι πολυ.  Μιση ωρα καθε μερα για την εξασκηση του σωματος ειναι απαραιτητη.

Εχοντας βαλει λοιπον σωστες βασεις στην υγεια μου το 2013,  βλεπω το 2014 με αισιοδοξια.  Ξαναβρηκα το κοντρολ του σωματος μου που για δυο μηνες το ειχα χασει εντελως.

Καλη χρονια σε ολους,

σας φιλω γλυκα.

μαρμελαδα βερυκοκο

Ηταν κατι εποχες που μου αρεσε πολυ η μαρμελαδα βερυκοκο. Ηταν πριν δοκιμασω την μαρμελαδα πορτοκαλι η την μαρμελαδα συκο.  Την μαρμελαδα την εφιαχνε η μαμα απο τα καλυτερα μπεμπεκος την ανοιξη.  Καποια γυαλα περιμενε υπομονετικα ως τον Νοεμβρη.

Αχνιστο εβγαινε το χρυσο παντεσπανι απο τον φουρνο στο μακροστενο ταψι.  Με μεγαλη προσοχη εβγαινε η λαδοκολλα απο τον πατο.  Το παντεσπανι ξαπλωνε σε μια βρεγμενη πετσετα και τυλιγοταν σε ρολο για να παρει την φορμα του.  Οταν ηταν ετοιμο ξετυλιγοταν σιγα σιγα και η μαρμελαδα απλωνοταν στο κοιλο μερος.  Το ρολο ηταν ετοιμο και εμενε να πασπαλιστει με ζαχαρη αχνη.  Δε γινοταν γιορτη μου χωρις το ρολο με μαρμελαδα βερυκοκο.

c2d2deb34710b94e36c7a243414ec0d8

Βεβαια υπηρχαν και φονταν και τα απαραιτητα μαρον και τα φρουι γκλασε (αχλαδακι εδω κατα προτιμηση).  Τρεις Δεσποινες ειχαμε που ονομαστηκαν ετσι απο την γιαγια.  Εγω ημουν η πρωτη (μεγαλυτερη).  Γιορταζε και η δευτερη και η τριτη διαλεξε τον Δεκαπενταυγουστο.  Εμεις οι μεγαλες οπως και η γιαγια.

Νοεμβρης προχωρημενος, ηδη δυο μηνες στο σχολειο, ειχαν ξανασφιξει οι μαθητικες φιλιες,  περιμεναμε πως και πως τις γιορτες μας για να βρεθουμε χωρις την γκριζα φουστα , το μπλε πουλοβερ και τα μοκασινια των θρανιων. Να κρατησουμε τσαντακι λουστρινι μπακλαβαδωτο με χρυση αλυσιδα (σαν αυτα που κυκλοφορουν και τωρα μετα απο τοσα χρονια παλι), να φορεσουμε λουστρινι γοβακι (χωρις λουρακι εννοειταιιιιιι) και να παμε στο παρτυ της ονομαστικης εορτης.

Συγυριζα το δωματιο μου γιατι εκει απολαμβαναμε περισσοτερο τους δισκους των 32 στροφων στο Τεπαζ.  Η μαμα ολο το καλοκαιρι επλεκε ενα φορεμα σαν δαντελλα με το βελονακι σε χρωμα τυρκουαζ.  Το φοδραρισε με ιδιο χρωμα φοδρα και πισω εβαλε ενα στρογγυλο φιλντισενιο κουμπι απο τον Καλυβιωτη.  Στην “Κοκεττα” βρηκε κι ενα κοκκαλακι φιαγμενο απο τυρκουαζ χαντρουλες.  Το χτενισμα ηταν τα μισα μαλλια μαζεμενα σε αλογοουρα και τα υπολοιπα κατω (σεσκουλα οπως τα ελεγε η μαμα).  Στο δεσιμο της αλογοουρας επιασε το κοκκαλακι.  Ετσι, σαν το κερασακι στην τουρτα.  Η μαμα εδινε σημασια στα αξεσουαρ.  Επρεπε ολα να δενουν μεταξυ τους.

Για δωρα αγοραζαμε στις φιλες μας δισκους και βιβλια.  Το αντεχε η τσεπη του χαρτζηλικιου μας αλλα μας ειχαν μαθει να τα αγαπαμε κιολας.  Τον Νοεμβρη με το τυρκουαζ φοραμα, η Βαντα μου χαρισε την “Κοινωνικη Ιστορια της τεχνης” του Arnold Hauser.  Παιδευτηκα να το διαβασω. Για χρονια το ανοιγα κατα καιρους και διαβαζα ενα κεφαλαιο.  Το εχω παντα.  Το Νοεμβρη με το τυρκουαζ φορεμα ειχε χαζεψει και ο Στεφανος να το κοιταει και η μαμα (που το ματι της επαιζε)  για χρονια ελεγε.  Με αυτο το φορεμα ησουν κουκλα, ο νεαρος δεν επαιρνε τα ματια του απο πανω σου.

Το Νοεμβρη με το τυρκουαζ φορεμα ηταν ολο το σπιτι ανοιχτο.  Μεζεδες, καπνος, ποτα,  αλλου οι μεγαλοι κι αλλου οι νεαροι και η μαμα παντου!  Στα βαζα λουλουδια, στα προσωπα χαμογελα και εξω κρυο. Προχωρημενος Νοεμβρης.

Ομορφα περασαμε, ανακαιφαλαιωσε η μαμα. Στην κουζινα ολα τα πιατακια και τα ποτηρια κι ολα τα κουταλακια που γλυκαναν τους επισκεπτες.  Η μπαλκονοπορτα της τραπεζαριας ανοιχτη για να φυγει ο καπνος. Και στο στομα μια γλυκεια επιγευση απο μαρμελαδα βερυκοκο.

Σας φιλω γλυκα.

Η φωτογραφια απο το cooktime.gr

η Χρυσανθη μου

Η Χρυσανθη ηταν εκει οταν γεννηθηκα, κι εμεινε εκει ωσπου εγινα οκτω χρονων. Mετα δεν την ξαναειδα ποτε πια.

Σημερα θα σας πω την ιστορια μας.

Η Χρυσανθη γεννηθηκε στη Λερο δυο χρονια μετα απο την μαμα μου.  Δεν ξερω αν τα παιδικα της χρονια ηταν χαρουμενα η εστω ευχαριστα, αλλα τα νεανικα της δεν πρεπει να ηταν καθολου.  Εκανε σχεση με εναν παντρεμενο εκει στο νησι  -ετσι  ελεγαν οι μεγαλοι- και αυτος την “κουτουπωσε” -χρησιμοποιω την λεξη που ακουσα-.  Πως να αντεξει τετοια ντροπη η οικογενεια, ο αδελφος παραλιγο να την σκοτωσει οταν μαθευτηκε.  Καποιοι απο εκει που ηξεραν τον παπου μου τον ρωτησαν.  Ροδολφε, το και το, θα την σκοτωσουν την κοπελα, μηπως ξερεις κανενα σπιτι να την στειλουμε παρακορη;

Ο παπους που εμενε μαζι με την μαμα και τον μπαμπα στο παλιο εξοχικο της γιαγιας στην οδο Πατησιων,  ζητησε να την στειλουν εκει, να βοηθα και την μαμα που περιμενε παιδι (το Δεσποιναριον). Η Χρυσανθη ηρθε στο σπιτι μας λοιπον για να γλυτωσει το μενος του αδελφου.  Η μαμα της ανοιξε ενα λογαριασμο στην τραπεζα για να μπορεσει η Χρυσανθη να μαζεψει χρηματα και να σταθει στα ποδια της.

Ετσι οταν γεννηθηκα η Χρυσανθη ηταν η δευτερη γυναικα που με κρατησε στην αγκαλια της.  Το προσωπο της ειναι ζωντανο στην μνημη μου παρ’ολο που δεν εχω καμια φωτογραφια της.  Δεν ηταν ιδιαιτερα ομορφη και ειχε ενα πονεμενο και λιγο αφηρημενο βλεμμα. Τετραγωνο προσωπο, κοντα μαλλια σπαστα και καστανα ματια.  Ηταν λιγομιλητη και ευγενικη, θα ελεγα μαλιστα απο οσο θυμαμαι και αρκετα ντροπαλη.

Οταν μετακομισαμε απο την οδο Πατησιων στην οδο Ροσταν, η Χρυσανθη ηρθε μαζι μας.  Οταν ελειπε η μαμα η Χρυσανθη μας φροντιζε με πολλη αγαπη. Εν τω μεταξυ ειχε γεννηθει και η Τινα.  Οταν εβγαινα κατω στον κηπο να παιξω η Χρυσανθη ηταν διπλα μου και με προσεχε.  Καποια ανυποπτη στιγμη επεσε το τοπι μου σε ενα παρτερι με τριανταφυλλιες.  Ετρεξα να το πιασω.  Σαν ελατηριο πεταχτηκε η Χρυσανθη να με αρπαξει για να μη πεσω στις κοπριες.  Εκει δεν ειδε το κλαδι της τριανταφυλιας και της εσκισε το δερμα διπλα στο ματι. Ετσι αντι να τρεχουν εμενα για αντιτετανικο ορο, ετρεχαν την Χρυσανθη στις πρωτες βοηθειες.  Το γεγονος το θυμαμαι πολυ εντονα αφου κοντευα να γινω εξι χρονων.  Η Χρυσανθουλα μου γυρισε στο σπιτι με ραμματα και το ενα ματι μπανταρισμενο. “Απο θαυμα το γλυτωσε” ελεγαν οι μεγαλοι.

Τωρα η Χρυσανθη τις Κυριακες εβγαινε “εξοδου”.  Καποτε λοιπον γνωρισε καποιον και συνδεθηκε μαζι του.  Ο τυπος ηταν -ελεγαν οι μεγαλοι- οχτω χρονια μικροτερος της.  Ηταν οικοδομος και εμενε στο Καματερο Αττικης.  Μια ωραια ημερα -οχι ωραια για μενα- ανακοινωθηκε οτι η Χρυσανθη παντρευεται τον οικοδομο της.  Δεν ειχα ιδεα τι σημαινε ευτυχια για την Χρυσανθη, αλλα για μενα ευτυχια δεν ηταν οτι θα εφευγε.  Με συνοπτικες διαδικασιες ετοιμαστηκε ο γαμος, η προικα, τα παντα.  Η μαμα στεφανωσε την Χρυσανθη κι εγω ημουν διπλα της παρανυφακι.  Ε επρεπε να στεφανωθει γιατι περιμενε το παιδι του νεαρου οικοδομου της.  Η οικογενεια της δεν ηρθε στο γαμο.  Οι ντροπες ηταν παντα ντροπες.

Μετα τον γαμο κοπηκε καθε επαφη με την Χρυσανθη.  Εκεινη εμενε στο Καματερο και δεν εμφανιστηκε ξανα στα Πατησια.  Ξερω ομως οτι με σκεφτοταν και με αγαπουσε.  Οχτω χρονια με κρατουσε αγκαλια και με προσεχε.

Αν ζει η Χρυσανθη σημερα θα πλησιαζει τα ογδοντα επτα.  Ενα παιδακι εκανε,  δεν ξερω αν εκανε αλλα.  Αλλα οπου κι αν ειναι αυτα τα παιδια δεν ξερουν οτι η μαμα τους ηταν δικη μου για οχτω ολοκληρα χρονια.

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες: Δεν ξερω αν οι ζωες μας ειναι προκαθορισμενες η τις οριζουμε.  Η Χρυσανθη δεν ορισε την ζωη της.  Την ορισαν αλλοι για εκεινη.  Σιγουρα σαν μανα θα ειδε καποια ευτυχια. Παραπανω δεν ξερω.  Το ονομα ειναι πραγματικο.

Butler’s Pumpkin Orchard – Germantown Maryland.

P1130201

Πρεπει να ομολογησω οτι το Halloween ειναι η μονη γιορτη-τζερτζελες που δεν καταφερα ποτε να συμπαθησω τοσα χρονια εδω στον Νεο Κοσμο, -η ημερα του Αγιου Βαλεντινου ερχεται δευτερη και καταϊδρωμενη -. Δεν εχω εμβαθυνει στις αιτιες που μου προκαλουν αυτη την απεχθεια αλλα σιγουρα δεν βοηθανε τα ακολουθα:

1. Αραχνες, ταραντουλες, νεκροκεφαλες , μαγισσες και χαρτοριχτρες
2. Ο συνδιασμος του μαυρου με το πορτοκαλί. Δε λεω τιποτε αλλο, μιλαμε για την αντιπερα οχθη του φιν φον.

Την βραδυα του Halloween την εβλεπα παντα σαν αγγαρεια, ολοι οι γειτονες μες την καλη χαρα να τρεχουν με τα φαντασματακια τους και τα σκελετουδακια τους απο πορτα σε πορτα, κι εγω να θελω να κλεισω το σπιτι και να παω για πιτσα.

Παρ’ ολα αυτα, δυο κολοκυθες τις παιρνω για ντεκορ στην εισοδο. Ευτυχως δεν κρατανε πολυ -σαπιζουν γρηγορα – και περναμε με χαρα στην σελιδα των Χριστουγεννων.

Την Κυριακη που μας περασε ειχε μια υπεροχη λιακαδα και σκεφτηκα να παω μια βολτα μεχρι το φυτωριο να διαλεξω δυο ωραιες κολοκυθες. Το πιο ωραιο ειναι οτι βρηκα και ωραιοτατα λαχανικα -ζαχαρη ντοματες, μαρουσιωτικες πατατες- και κατι απιθανα μηλα Fuji, οτι πιο γλυκο και ζουμερο κυκλοφορει τον μηνα Οκτωβρη εδω.

Απο την βολτα στο Butler’s Pumpkin Orchard, με αγαπη.

Σας φιλω γλυκα.

P1130217

ειναι το graffiti τεχνη;

Εν ετει 2013 και μετα απο πολλες προσεκτικες ματιες στους τοιχους των πολεων του κοσμου μπορω να πω με βεβαιοτητα. Ναι, το γκραφιτι ειναι εκφραση τεχνης και πολλες φορες αξιολογης, αλλα υπαρχουν και φορες που απλα μια ζωγραφια σε μια μαντρα προκαλει χαμογελα αισιοδοξιας γιατι φωτιζει το περιβαλλον.  Δεν ειναι δικη μας τρελλα, ειναι σημειο των καιρων και το εχω δει σε ολα τα μηκη και πλατη της γης. Απο τους τοιχους των μετρο και σιδηροδρομων του Παρισιου οταν ξεμυτιζουν απο τα εγκατα της γης, και τις γειτονιες του Λονδινου ,  μεχρι το ελ Καμινιτο του Μπουενος Αυρες και τα μεγαλιθικα τειχη στο Περου.

P1120797

Εκει που ξεφευγουμε λιγο -εως πολυ- ειναι η αυθαιρετη φιλοτεχνια της ιδιωτικης περιουσιας χωρις την συναινεση του ιδιοκτητη.  Ειναι σαν να πηγαινω στο κομμωτηριο και να μου βαφουν τα μαλλια μωβ επειδη ειναι τρεντυ.  Θελω να πω οτι και το τριφυλλι του Παναθηναικου να μου ζωγραφιζες στον τοιχο του σπιτιου μου, θα με εβρισκε αντιθετη.

P1120721

Υπαρχουν πολλες ζωγραφιες που μου τραβανε την προσοχη περισσοτερο απο αλλες και με κανουν και στεκομαι να παρατηρησω την λεπτομερεια η να ” διαβασω ” το μηνυμα.  Αλλες τις προσπερνω.  Ειναι ομως και αλλες που με κανουν και στεκομαι γιατι χαλουν εντελως την αισθητικη του περιβαλλοντος,  του χωρου. Δυστυχως εκεινο που παρατηρηται στην Αθηνα τα τελευταια χρονια ειναι το εξης: Πολλα παλια νεοκλασσικα η αλλης αρχιτεκτονικης παλια σπιτια, εχουν εγκαταλειφθει για οικονομικους η αλλους λογους. Αυτα λοιπον που στεκονται εκει χωρις να τα διεκδικει κανεις, προσφερονται -σαν καμβας- στην κιμωλια και το σπρευ του επιδοξου καλλιτεχνη.  Και εκει τα συναισθηματα που μου προκαλει η εικονα, ειναι αναμικτα. Γινεται η εγκαταλειψη λιγωτερο οδυνηρη; Η ποδοπατιεται η αρχιτεκτονικη αξια και βεβηλωνεται η παλαιοτητα;  Την απαντηση δεν την εχω βρει.

Οπως και να εχει ,  σε ολες τις πολεις, σε ολο τον κοσμο, οι τοιχοι εχουν την δικη τους ιστορια. Καποιοι την γραφουν με μπογια.

P1120800

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες.  Θα ακολουθησουν και αλλες αναρτησεις στο θεμα.

ο δρομος που πληγωνει

Επτα περιπου χρονια κοντευουν να κλεισουν που το φιν φπν μπλογκ ειναι κοντα σας.  Αλλοτε συχνα, αλλοτε πιο χαλαρα οπως το φετεινο καλοκαιρι. Μεσα απο τα ματια μου παντα, προσπαθω να φερω τις πιο ομορφες εικονες, να μοιραστω μαζι σας ταξιδιωτικες εμπειριες και να διηγηθω ιστοριες απο το παρελθον. Σημερα η αναρτηση δεν θα ειναι φιν φον.

Θα θυμαστε μερικοι απο σας την σειρα των αναρτησεων με τιτλο ” Οδος Πατησιων ” .  Ηταν ενα ταξιδι – η απλα μια διαδρομη – στην οδο Πατησιων της παιδικης μου ηλικιας,  με το τρολεϋ, χωρις να ξεφυγουμε καθολου απο την λεωφορο.  Ισια να βγουμε στα Πατησια οπως ελεγαν οι παλαιοτεροι απο μενα -δεν εχουν  μεινει και πολλοι εδω που τα λεμε- .

Ειχα λοιπον την φαεινη ιδεα, οταν βγηκαμε απο το βαπορι στον Πειραια τον περασμενο μηνα: ” Δεν παμε απο κεντρο; δεν παμε απο Τριτης Σεπτεμβριου και Πατησιων, δεν θα εχει κινηση τετοια ωρα! ”  . Ηταν επτα το πρωϊ.

Τι το ηθελα;   Πολλες φορες αναρωτηθηκα αν ηταν καλη ιδεα. Οχι γιατι φοβαμαι να δω την αληθεια καταματα. Οχι γιατι δεν ηξερα τι θα εβλεπα, αλλα για την δικη μου ψυχολογια που πραγματικα επεσε.  Και συνεχισα να αναρωτιεμαι, τι πρεπει να κανουμε οταν τα πραγματα αλλαζουν προς το χειροτερο σε ενα τοπο απο τον οποιο εχουμε φυγει, κι εκεινος μαραζωνει.  Να γυριζουμε και να ψυχοπλακωνομαστε, να φευγουμε αφου μπορουμε και να λεμε,  εκλεισε αυτη η σελιδα, να αλλαζουμε δρομο,  να τολμαμε να γυριζουμε και να στεναχωριομαστε που δεν εχουμε μαγικα ραβδακια;

Η οδος Πατησιων -ειναι γνωστο τοις πασι- αρχισε να χαλα την δεκαετια του ’60 με τον οργασμο της ανοικοδομησης.  Τα εβλεπα. μηπως δεν τα εβλεπα;  Αλλο ειναι ομως να τα βλεπεις καινουργια κι αλλο τωρα κατεστραμενα.  Μαυρισμενοι τοιχοι,  ξεσκισμενες αφισσες,  κλιματιστικα βαλμενα σαν πινεζες οπου ναναι,  μαγαζια κλειστα.  Δεν ειναι οτι θελω να παρω το σημερα και να το κανω χθες, οχι!  Αυτο δεν γινεται.  Περασαν τα χρονια, ο δρομος αλλαξε, ο κοσμος αλλαξε, η οικονομικη κριση τον μουτζουρωσε.  Το μονο που λεω ειναι οτι θα ηθελα να ειχε εξελιχθει διαφορετικα.

P1130144

Θυμαστε την γκαλερι του Εδισον Βηχου – παλιου ζεν πρεμιε που ειχε πει στην μαμα να βαλει φαναρακι στηη εισοδο κι εκεινη πηρε αναποδες; – Τωρα εχει γινει φρου φρου κι αρωματα και αποθηκη με σαβουρα. Εχει διατηρησει ομωε την παλια ξυλινη – τωρα σαπια – προθηκη.

P1130156

Να και το γωνιακο Πατησιων και Λασκαρατου.  Τα φυτα στα μπαλκονια δειχνουν οτι κατοικειται. Ειναι ομως σε αθλια κατασταση και ειναι κριμα γιατι ηταν ενα απο τα πιο ομορφα νεοκλασσικα.

Ποναει ξε-ποναει ομως δε παυω να τον αισθανομαι σαν ” δικο μου δρομο “.  Και ο πονος ειναι πραγματικος.  Ακομα ξερω οτι θα ξαναπαω, και ισως,  που ξερεις , ισως καποια στιγμη να δω καποια βελτιωση. Ισως ενα κλασσικο κτιριο αναπαλαιωμενο και καθαρο,  ισως πιο πολλα καταστηματα ανοιχτα, δεν ξερω τι να ευχηθω, ειλικρινα δε ξερω.  Ισως λοιπον τοτε θα κρατω μια καμερα και ισως το μπλογκ αυτο να υπαρχει ακομα.  Και τοτε θα κανω μια φιν φον αναρτηση που θα μας ενθουσιασει ολους.

Σας φιλω γλυκα.