Brookside gardens – winter edition

20140119-150616.jpg

Την ανοιξη του 2012 -μα πητε μου πως περασαν κοντα δυο χρονια – μολις ειχαν ανθισει οι αζαλεες πηγα μια βολτα στους κηπους Brookside. Παρ’ ολο που ηταν Απριλης, φυσουσε πολυ θυμαμαι και ειχα παγωσει. Σημερα  Γεναρης ακομα, μια λιακαδα και μια -περιπου- Αλκυονιδα ημερα, εκαναν την βολτα πολυ πιο ευχαριστη. Ομως δεν παυει ειναι Γεναρης,  και δεν υπαρχει περιπτωση να δεις το ζωηρο πρασινο της Ανοιξης. Μονο το σκουρο πρασινο των evergreens που κι αυτο ομως ειναι θαμπο χωρις καμια λαμψη. Σαν σηκωσεις το κεφαλι λιγο ψηλα βλεπεις μονο γυμνα κλαδια και κορμους που καταληγουν σε θυσσανους. Η βολτα ηταν απολυτα αναζωογονητικη. Τις γιορτες στολιζουν τα δεντρα με λαμπακια και τις νυχτες ο κηπος γινεται μαγικος και παραμυθενιος. Τα λαμπακια δεν τα ειχαν βγαλει ακομα. Στους κηπους τον χειμωνα αξιζει να επισκεφθει κανεις το θερμοκηπιο με τα τροπικα φυτα.

Μπαινεις απο εξω που εχει παγωνια και βρισκεσαι σε τροπικο δασος!  Παρ’ ολο που η ζεστη και η υγρασια δεν ειναι ιδανικες συνθηκες για τον ανθρωπο, η κλιματικη αυτη αλλαγη ειναι απιστευτα ευπροσδεκτη.  Τι δεν ειδα!  Μπανανες, φτερες,  εσπεριδοειδη, ευκαλυπτους,  ορχιδεες, ακομα και το λατρευτο μου ασπρο γιασεμι!

Απο την σημερινη μου βολτα με αγαπη στους φιλους του μπλογκ.

Μια επιλογη απο τροπικα λουλουδια θα σας φερω σε ξεχωριστη αναρτηση.  Γιατι εκεινα ειναι τοσο ομορφα που θα χαθουν εδω.

Σας φιλω γλυκα.

20140119-150724.jpg

20140119-150739.jpg

20140119-150757.jpg

20140119-150818.jpg

20140119-150843.jpg

20140119-150900.jpg

20140119-150942.jpg

20140119-151006.jpg

20140119-151030.jpg

20140119-151052.jpg

20140119-151126.jpg

20140119-151158.jpg

20140119-151220.jpg

20140119-151240.jpg

20140119-151615.jpg

20140119-151631.jpg

20140119-151703.jpg

tropical beauties

20140119-150106.jpg

Το καθενα ειναι ενα μικρο θαυμα. Ποιος το σκεφτηκε, ποιος το σχεδιασε, τι παιχνιδια παιζει η φυση; Τα συναντησα χθες στο Brooks Garden’s Conservatory.  Μια εκπληκτικη συλλογη απο τροπικα φυτα.   Ολοι χαμογελαμε στην θεα ενος τριανταφυλλου, ολοι ονειροπολουμε με τα γιασεμια,  αλλα ετουτα εδω μενεις και τα κοιτας μαγεμενος.  Δεν ειναι καθημερινες μας εικονες.  Εμεινα κι εγω αρκετη ωρα κοντα στο καθενα απο αυτα,  παρατηρωντας το,  και αποθανατιζοντας το για να τα μοιραστω μαζι σας.

Δικα σας!

20140119-150124.jpg

20140119-150149.jpg

20140119-150214.jpg

20140119-150227.jpg

20140119-150242.jpg

20140119-150304.jpg

20140119-150331.jpg

20140119-150408.jpg

20140119-151336.jpg

20140119-151407.jpg

20140119-151535.jpg

Σας φιλω γλυκα.

ενα νεοκλασσικο στα Πατησια

20140117-184236.jpg

Το  διαβασα προχθες σε ανακοινωση του Δημαρχου Αθηναιων.

”  Μέχρι το τέλος Ιανουαρίου αναμένεται να υπογραφεί το εργολαβικό συμφωνητικό για την αποκατάσταση της διατηρητέας έπαυλης στην οδό Θεοτοκοπούλου 34 στα Πατήσια. Το ανακαινισμένο ημιτριώροφο κτήριο θα λειτουργήσει ως πολιτιστικό κέντρο του Δήμου, ενώ τα 2 στρέμματα του κήπου θα αποδοθούν στο κοινό ως τόπος αναψυχής. Το έργο, δηλαδή η αποκατάσταση του κτηρίου και του περιβάλλοντος χώρου, αλλά και η προμήθεια του εξοπλισμού του πολιτιστικού κέντρου, έχει ενταχθεί στο αναπτυξιακό πρόγραμμα «ΕΡΓΟ ΑΘΗΝΑ» που χρηματοδοτείται από το ΕΣΠΑ. Βάσει της μελέτης, το κατασκευαστικό έργο έχει προϋπολογισμό 575.000 ευρώ, επί του οποίου έχει προσφερθεί έκπτωση 57% από τον μειοδότη στη σχετική δημοπρασία, που διεξήχθη στις 3 Δεκεμβρίου 2013. Οι εργασίες προβλέπεται να διαρκέσουν 12 μήνες.
Το κτήριο χτίστηκε την τρίτη δεκαετία του 20ού αιώνα σε περιβόλι 3,3 στρεμμάτων, στα τότε εξοχικά Πατήσια. Γύρω στο 1967, μέρος του κτήματος μετατράπηκε σε θερινό κινηματογράφο που λειτούργησε για 15 χρόνια περίπου. Ολόκληρο το ακίνητο αγοράστηκε το 2005 από τον Δήμο Αθηναίων έναντι 1.675.000 ευρώ, αλλά παρέμενε ως τώρα αναξιοποίητο. Μετά την αγορά του και μέχρι το 2009 ήταν υπό κατάληψη και υπέστη λεηλασίες.
Το κτήμα βρίσκεται στα δυτικά του τέως παγοποιείου Φιξ – Κλωναρίδου, του οποίου η σωζόμενη διατηρητέα «Βίλλα» πρόκειται επίσης να αποκατασταθεί μέσω του ίδιου προγράμματος, για ανάλογες χρήσεις. Έτσι οι Πατησιώτες θα μπορέσουν να χαρούν και να απολαύσουν ένα αναγεννημένο κομμάτι της κληρονομιάς τους, που θα αναβαθμίσει την ποιότητα της καθημερινής τους ζωής.”

Το νεοκλασσικο της φωτογραφιας βρισκεται διακοσια μετρα απο το – πρωην – νεοκλασσικο που περασα τα πεντα πρωτα χρονια της ζωης μου.  Διακοσια μετρα με το ζορι

Ηταν κιτρινισμενο ασπρο με δυο ημικυκλικες μαρμαρινες σκαλες που ανεβαιναν δεξια και αριστερα. Ειχε πολλους φοινικες,  μπουζια στα παρτερια, με μεγαλα ψηλοταβανα δωματια.   Ηταν απεναντι απο την κοκκινη βλλα Κλωναριδη,  οπου εμενε η δεσποινις Τζουλια  Κλωναριδη με πολλα σκυλια.   Υπαρχουν  πολλα νεοκλασσικα ακομα στην περιοχη.  Το σπιτι της κυριας Ηβης (Κουμακη) στην διασταυρωση των οδων Ροσταν και Αγιας Λαυρας,  το διαγνωστικο  κεντρο , γωνια Αγιας Λαυρας και Ηρακλειου,  η βιλλα του Δρακοπουλου.  Ολα αυτα που καποτε ηταν τα πρωτα ” εξοχικα” σπιτια της παλιας Αθηνας.  Το σπιτι της γιαγιας μοιραστηκε σε πολλους κληρνομους και  δεν υπαρχει πια.  Το ισοπεδωσε μια μπουλντοζα,  μαζι με τους φοινικες, τα μπουζια και τα ψηλοταβανα δωματια.  Τα αλλα ομως εμειναν εκει πενηντα χρονια ακομα.  Και αφου τα καταφεραν να νικησουν το χρονο και να σταθουν ορθια μεχρι σημερα, πρεπει να  μεινουν να αγαπηθουν, να διατηρηθουν  και να τα βρουν οι επομενες γενιες.

20140117-204149.jpg

Η γιαγια Δεσποινα Δρακουλη  (Παυλιδου)  διπλα στον μεγαλο φοινικα

Η λαιλαπα της ασυδοτης δομησης στο δευτερο μισο του προηγουμενοι αιωνα,  αλλαξε προσωπο στην  πιο πεισματαρα περιοχη της Αθηνας.   Οτι απεμεινε απο την παλιοτερη αρχιτεκτονικη  ειτε μαραζωσε με τα χρονια και φαγωθηκε απο τον καιρο,  η αγοραστηκε απο καποιους που πολλες φορες δεν  ηξεραν καν τι ειναι οι ακροκεραμοι.   Ας το φροντισουν, ας το αγαπησουν,  ας του δωσουν ζωη.  Και ας το σεβαστουν οσοι περασουν την πορτα του.

20140117-184257.jpg

Σας φιλω γλυκα.

Gourdon

20140114-192200.jpg

Στον δρομο απο την Νικαια της Προβηγκιας προς το αστεροσκοπειο των Alpes Maritimes, περναμε απο ενα μεσαιωνικο χωριο στην κορυφη ενος βραχου. Αξιζει τον κοπο να σταματησουμε για λιγο, προτεινουν ο Jean -Marie και η Monique.  Η θεα προς τον Νοτο ειναι εκπληκτικη. Η ατμοσφαιρα πεντακαθαρη και κατω απλωνεται η Νικαια,  η Μεσογειος και στο βαθος η Κορσικη.   Μια επισκεψη στο Μεσσαιωνικο καστρο,  ενα αξεχαστο γευμα στην ”  Poisonerie du Village ” ,  και μια  βολτα στα σοκκακια του χωριου – το αγαπημενο μου σπορ -.   Τα περβαζια των παραθυρων, τα πεζοδρομια, τα σκαλακια,   ηταν γεματα με γλαστρες.  Ματζουνια, λουλουδια και κακτοι στολιζαν ολο το χωριο. Η μυρωδια απο τα βοτανα με μεθουσε.  Παρ’ολο που ηταν τελος Νοεμβρη -ειχε αρχισει το κυνηγι του αγριογουρουνου στην περιοχη -,  στο Gourdon και σε ολη την Προβηγκια, η βλαστηση οργιαζε.  Μεσα στον γκριζο μας χειμωνα, θυμηθηκα το Gourdon  σαν ανασα χρωματος και μυρωδιας, αναμνηση απο καποιο αλλο χειμωνα.

20140114-192236.jpg

20140114-192311.jpg

20140114-192346.jpg

20140114-192422.jpg

20140114-192724.jpg

20140114-194556.jpg

20140114-194712.jpg

20140114-195218.jpg

Σας φιλω γλυκα.

oi Ναυτικοί

σαπιοκαραβο

(*)

“Μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε
κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει
Εσύ τσιγάρο CAMEL να καπνίζεις ναι
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω Whiskey

Οι πολιτείες ξένες να μας δέχονταν
οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
Κι εγώ σ΄ αυτές απλά να σε σύσταινα
σαν σε παλιές γλυκές μου αγαπημένες”

Ειναι σπάνιο, τόσο σπάνιο να μπορεις να λες μια ολόκληρη ιστορια σε τέσσερις γραμμές. Να ειναι τόσο δυνατές οι λέξεις που να φιαχνουν εικόνες. Να μυρίζουν όλες θάλασσα. Την άκουγα για χρονια αυτή τη λαλιά. Που ειναι των καραβιών, στολισμένη με τα απομεινάρια της Τζενοβεζικης ακμής. Ευρηματικά αλλαγμένη – αυθόρμητα μεταφρασμένη, να γίνεται ετσι πιο δυνατή, απρόσμενα περιγραφική.

“Ο Νάγκελ Χάρμπορ, πλοίαρχος σε φορτηγά καράβια,
αφού τον κόσμο γύρισεν ολόκληρο, μια μέρα
κουράστηκε κι απόμεινε πιλότος στο Κολόμπο.
Μα πάντα συλλογιζόταν τη μακρινή του χώρα
και τα νησιά που `ναι γεμάτα θρύλους, τα Λοφούτεν.
Όμως μια μέρα επέθανε στην πιλοτίνα μέσα
ξάφνου σαν ξεπροβόδισεν το Steamer Tank « Fjord Folden »
όπου έφευγε καπνίζοντας για τα νησιά Λοφούτεν…”

Την άκουγα χρονια αυτή την λαλιά. Έλεγε μικρές ιστορίες, ιστορίες γενναιων, ιστορίες που μαζι τους ταξιδεύεις κι εσυ, ο στεριανος, ο αταξιδευτος, ο δεμένος στον μώλο. Με έπαιρναν μαζι τους κι ας τις άκουγα στη στεριά.

“Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη
Ήρθες να με δεις κι όμως δε μ’ είδες
έχω απ’ τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια πέρ’ απ’ τις Εβρίδες”

Την άκουσα και πριν τέσσερα χρονια για τελευταια φορα. Απο πάνω ο αστικός ουρανός, και μπροστα ένα καφεδάκι. Καραβισιο καφεδάκι. Οι λέξεις άλλαζαν το σκηνικό. Στο τέλος κρατάμε το πιο όμορφο σκηνικό. Φιαχνουμε πληρώματα, όλος ο κοσμος ειναι μουτσοι και λοστρομοι. Δεν ειναι μακρυα το τελευταίο μπαρκο.

“Γιατί μπερδεύω τούτη εδώ με μι’ άλλην ιστορία;
Είν’ ένα χέρι που πονάει, βαρύ και λαβωμένο.
Βλέπω συχνά στον ύπνο μου ένα άσπρο καρχαρία
με περιμένει νηστικός η εγώ τον περιμένω;”

Στη μνήμη του Νίκου Καββαδια
Στην μνήμη του “Κοραη”.

(*) Το σαπιοκαραβο Αγιος Ευστρατιος στο λιμανι της Χιου.

Σας φιλω γλυκα.

Χειροπρακτικη η Φυσικοθεραπεια

neck

Αφορμη για το σημερινο θεμα μου εδωσε ενα δημοσιευμα στην Washington Post.   Η περιπτωση μιας κοπελλας που σε μια επισκεψη στον χειροπρακτορα επαθε ανεπανορθωτη ζημια.  Στο στριψιμο του λαιμου επανω στο τραπεζι του,  επαθε εγκεφαλικο επεισοδειο, και σημερα ακομα ειναι τυφλη απο το ενα της ματι.   Καταπελτης το αρθρο εναντια στην χειροπρακτικη.

Εικοσι εκατομυρια Αμερικανοι επισκεπτονται καποιον χειροπρακτορα ετησιως για προβληματα της μεσης του λαιμου, η καποιας κλειδωσης που πονα. Ακομα και για πονοκεφαλους και για κωλικους πηγαινουν.  Προσωπικα εχω ακουσει πολλους να ορκιζονται στο ονομα καποιου χειροπρακτορα, και τωρα με την προσπαθεια μου να αποκαταστησω γερους μυες γυρω απο την σπονδυλικη στηλη εχω λαβει ουκ ολιγες καρτουλες απο ανθρωπους που θεραπευτηκαν με δυο επισκεψεις.

Προφανως αυτοι οι ανθρωποι καποια βελτιωση θα ειδαν, και φυσικα επισης θα υπαρξουν ανθρωποι που θα πουν:  ” Μα δεν εχεις παει, γι αυτο μιλας.”   Λοιπον εχω παει.  Στα τριανταπεντε μου χρονια επαθα μια θλαση μυων στην μεση και οι πονοι ηταν αφορητοι. Θα εκανα οτιδηποτε.  Η χειροπρακτικη εκει δεν βοηθησε καθολου και ειναι λογικο.  Αντιθετα θα ελεγα οτι μαλλον κακο εκανε.  Traction στο κρεββατι του Προκρουστη, οταν οι πληγες δεν ειχαν κλεισει, οχι μονο τις ερεθιζε, αλλα αυξανε και τον χρονο της ιασης.  Μα τοτε ειλικρινα θα δοκιμαζα τα παντα.   Για να μη τα πολυλογω,  η ιαση ηρθε αργα και σταθερα με την βοηθεια ενος καταπληκτικου γιατρου με ειδικοτητα σε Sports Medicine,  που ομως τωρα ειναι υπεργηρος, διαφορετικα θα τον επισκεπτομουν και τωρα που προσπαθω να διορθωσω ενα μικροτερο προβλημα.

Δεν αμφιβαλλω οτι πολλοι ανθρωποι κυριως με προβληματα στην σπονδυλικη στηλη  θα εχουν δει καποια αποτελεσματα, εξ αλλου  υπαρχουν και εγκριτες πανεπιστημιακες σχολες για την  εκπαιδευση των χειροπρακτικων.  Με καθησυχαζει εμενα προσωπικα αυτο;   Οχι.   Κατηγορηματικο οχι, γιατι κατα την γνωμη μου, δεν εστιαζει στο να διορθωσει το προβημα που προκαλει τον πονο, αλλα μαλλον στο να προκαλεσει ανακουφιση στον ασθενη.

Η ανακουφιση ομως δεν ειναι ιαση και το προβλημα θα ξαναπροκυψει καποια στιγμη.  Ουσα οπαδος της φυσικοθεραπειας, εχω δυο τρανα παραδειγματα απο τον ιδιο μου τον εαυτο.  Δυομισυ χρονια πριν υπεφερα απο πονους στον ωμο.  Δεν μπορουσα να σηκωσω το χερι ψηλα.  Ο πονος προεκυπτε σε μια ωρισμενη γωνια.  Η κατασταση διαγνωσθηκε ως ” frozen shoulder” . Φυσικη θεραπεια για δυο μηνες  οχι μονο διορθωσε το προβλημα, αλλα δεν  ξαναεμφανιστηκε απο τοτε.  Εννοειται οτι βοηθα να εξασκουμε τα μελη μας και μετα την θεραπεια.

Το προβλημα που αντιμετωπισα περσυ ηταν στην μεση και καθαρα -ψαγμενο- μυικο.   Οι πρωτες μου επισκεψεις ηταν επωδυνες.  Πολυ επωδυνες.  Τωρα μετα απο εξι εβδομαδες  απολαμβανω  την γυμναστικη, και το προβλημα που ειχα καθε τοσο και λιγακι εξαφανιστηκε.  Η φυσικη θεραπεια απαιτει συνεργασια με τους θεραπευτες και επιγνωση του τι ακριβως μας συμβαινει και που αποσκοπει η καθε ασκηση.  Χρειαζεται επιγνωση των κινησεων μας.  Δεν μπορει ο ασθενης να ειναι παθητικος.  Η αποτελεσματικοτητα εξαρταται κατα πολυ μεγαλο ποσοστο απο την σταση του ασθενους.  Που ομως δεν μπορει να  βελτιωθει χωρις την γνωση που του προσφερουν οι ειδικοι. Ακομα χρειαζεται να συνεχισει τις σωστες πρακτικες για το υπολοιπο της ζωης του. Αν φυσικα θελει ποιοτητα ζωης.

Σιγουρα θα υπαρξουν κι εκεινοι που θα πουν, ” εγω ειδα την υγεια μου με τον ταδε χειροπρακτορα “.   Επιτρεψτε μου να αμφιβαλλω.  Παντα στο μυαλο μου θα υπαρχει εκεινο το παλιο: ” Πηγε στον βλαχο και του εβαλε το γονατο στη θεση του. ”  .  Σαν τα γιδια!

Σας φιλω γλυκα.

Tavola 2013-2014 – table settings

20140105-062927.jpg

Σκεφτηκα να μαζεψω μερικες ομορφες στιγμες γυρω απο το τραπεζι – καποιο τραπεζι δικο μου η καποιων φιλων –  απο τον χρονο που μολις εφυγε.   Αρχιζω λοιπον με  τα τραπεζια φιλων που ορμωμενοι απο την αγαπη τους για τους καλεσμενους τους, τα στολισαν οσο πιο ομορφα μπορουσαν.  Ενα τραπεζι για να ειναι ομορφο, δεν θελει απαραιτητα πολυτελειες και ακριβα σερβιτσια.  Θελει ενα καλοσιδερωμενο τραπεζομαντηλο -ει δυνατον χωρις τσακισεις οπως το εστρωνε η θεια μου η Αντιγονη –   και φαντασια για να χρησιμοποιησουμε οτι εχουμε.  Οτι κι αν ειναι το σερβιτσιο,  απο πορσελανη μεχρι κεραμεικο, ακομα κι αν το πηραμε με κουπονια του σουπερμαρκετ,  ο καταλληλος συνδιασμος θα φιαξει μια ομορφη εικονα που θα λεει.  Σε αγαπω και σε περιποιουμαι.   Εδω θελω να σχολιασω λιγο καποια αναρτηση στο φεησμπουκ πριν ενα μηνα.  Κυκλοφορησε η φωτογραφια απο ενα τραπεζι απο εστρωσε για το Thanksgiving η συζυγος του Παυλου και Marie-Chantal .   Ας δημοσιευσω ομως πρωτα την φωτογραφια.

Tablescape2-www.modernhostess.net_

Να διευκρινησω πρωτα οτι δεν ειμαι θιασωτις της βασιλειας και δεν αποκαλω την Marie Chantal πριγκιπισσα.  Κοιταξτε ομως το τραπεζι που προκαλεσε την αγανακτιση μερικων.  Μερικες κολοκυθες σε ενα μπωλ, δυο κερια, ενα ροδι  και ενα γκοφρε runner.  Συνολο εικοσι ευρω.  Ναι τα σερβιτσια μπορει να ειναι ακριβα, στο κατω κατω κορη κροισου ειναι η κοπελα.  Ομως  δεν θα ηταν ασχημη ιδεα να προσπαθησουν να μιμηθουν αυτη την ωραια εικονα, ολοι οσοι επεσαν – αφου φυσικα ειναι τοσο ευκολο στα μηντια – να την φανε οτι με κατι τετοια δεν σκεφτεται τους μη εχοντες.

Συνδιαστε λοιπον οτι εχετε απο μητερα, γιαγια,  απο τον καιρο της ευημεριας, παιξτε με τα χρωματα, κοψτε μερικα φθινοπωρινα φυλλα, δυο ανοιξιατικες βιολεττες,  και καντε τους ανθρωπους που καθονται στο τραπεζι σας να αισθανθουν οτι τους σκεφτεστε και θελετε να  απολαυσουν οτι σερβιρετε.  Σε ενα απο αυτα τα τραπεζια εφαγα φακες.  Ηταν οι πιο νοστιμες φακες της ζωης μου!

20140105-063145.jpg

Συνεχιζω με μερικα τραπεζια που εστρωσα στο σπιτι το 2013 για να γιορτασουμε κατι, η απλα για να απολαυσουμε ενα πιατο μυδια.  Το τραπεζομαντηλο που βλεπετε στην φωτογραφια ειναι απο την γιαγια μου.  Η μαμα δεν το χρησιμοποιησε ποτε, μου το εδωσε μαζι με 12 πετσετες. Ειναι εξαιρετικο λινο που δεν εχει παθει τιποτα με τα χρονια.  Απο μονο του δινει μια νοτα ομορφιας.  Εχετε κατι απο την γιαγια σας;  Βγαλτε το και φρεσκαρετε το. Αυτα τα πραγματα δεν εχουν καμια αξια στα σεντουκια, στα μπαουλα, στα παταρια.   Η φυση μας δινει χρωμα ολες τις εποχες,  μηλα, ροδια, κυκλαμινα,  νεραντζια, μαργαριτες, γαρυφαλλα, χρυσανθεμα, κολοκυθες.   Επ.. οχι ολα μαζι.. Μπορειτε να φιαξετε απιστευτους συνδιασμους με πραγματα που ηδη εχετε.

Καλα τραπεζωματα, συναξεις, και οινοποσιες με τους ανθρωπους της καρδιας σας.

Σας φιλω γλυκα.

Πη. Ες.  Στο τριτο τραπεζι της πρωτης γκαλλερι δεν παρευρεθηκα, αλλα ηταν μιας αγαπημενης φιλης και μου αρσε.