oi Ναυτικοί

σαπιοκαραβο

(*)

“Μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε
κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει
Εσύ τσιγάρο CAMEL να καπνίζεις ναι
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω Whiskey

Οι πολιτείες ξένες να μας δέχονταν
οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
Κι εγώ σ΄ αυτές απλά να σε σύσταινα
σαν σε παλιές γλυκές μου αγαπημένες”

Ειναι σπάνιο, τόσο σπάνιο να μπορεις να λες μια ολόκληρη ιστορια σε τέσσερις γραμμές. Να ειναι τόσο δυνατές οι λέξεις που να φιαχνουν εικόνες. Να μυρίζουν όλες θάλασσα. Την άκουγα για χρονια αυτή τη λαλιά. Που ειναι των καραβιών, στολισμένη με τα απομεινάρια της Τζενοβεζικης ακμής. Ευρηματικά αλλαγμένη – αυθόρμητα μεταφρασμένη, να γίνεται ετσι πιο δυνατή, απρόσμενα περιγραφική.

“Ο Νάγκελ Χάρμπορ, πλοίαρχος σε φορτηγά καράβια,
αφού τον κόσμο γύρισεν ολόκληρο, μια μέρα
κουράστηκε κι απόμεινε πιλότος στο Κολόμπο.
Μα πάντα συλλογιζόταν τη μακρινή του χώρα
και τα νησιά που `ναι γεμάτα θρύλους, τα Λοφούτεν.
Όμως μια μέρα επέθανε στην πιλοτίνα μέσα
ξάφνου σαν ξεπροβόδισεν το Steamer Tank « Fjord Folden »
όπου έφευγε καπνίζοντας για τα νησιά Λοφούτεν…”

Την άκουγα χρονια αυτή την λαλιά. Έλεγε μικρές ιστορίες, ιστορίες γενναιων, ιστορίες που μαζι τους ταξιδεύεις κι εσυ, ο στεριανος, ο αταξιδευτος, ο δεμένος στον μώλο. Με έπαιρναν μαζι τους κι ας τις άκουγα στη στεριά.

“Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη
Ήρθες να με δεις κι όμως δε μ’ είδες
έχω απ’ τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια πέρ’ απ’ τις Εβρίδες”

Την άκουσα και πριν τέσσερα χρονια για τελευταια φορα. Απο πάνω ο αστικός ουρανός, και μπροστα ένα καφεδάκι. Καραβισιο καφεδάκι. Οι λέξεις άλλαζαν το σκηνικό. Στο τέλος κρατάμε το πιο όμορφο σκηνικό. Φιαχνουμε πληρώματα, όλος ο κοσμος ειναι μουτσοι και λοστρομοι. Δεν ειναι μακρυα το τελευταίο μπαρκο.

“Γιατί μπερδεύω τούτη εδώ με μι’ άλλην ιστορία;
Είν’ ένα χέρι που πονάει, βαρύ και λαβωμένο.
Βλέπω συχνά στον ύπνο μου ένα άσπρο καρχαρία
με περιμένει νηστικός η εγώ τον περιμένω;”

Στη μνήμη του Νίκου Καββαδια
Στην μνήμη του “Κοραη”.

(*) Το σαπιοκαραβο Αγιος Ευστρατιος στο λιμανι της Χιου.

Σας φιλω γλυκα.

Χειροπρακτικη η Φυσικοθεραπεια

neck

Αφορμη για το σημερινο θεμα μου εδωσε ενα δημοσιευμα στην Washington Post.   Η περιπτωση μιας κοπελλας που σε μια επισκεψη στον χειροπρακτορα επαθε ανεπανορθωτη ζημια.  Στο στριψιμο του λαιμου επανω στο τραπεζι του,  επαθε εγκεφαλικο επεισοδειο, και σημερα ακομα ειναι τυφλη απο το ενα της ματι.   Καταπελτης το αρθρο εναντια στην χειροπρακτικη.

Εικοσι εκατομυρια Αμερικανοι επισκεπτονται καποιον χειροπρακτορα ετησιως για προβληματα της μεσης του λαιμου, η καποιας κλειδωσης που πονα. Ακομα και για πονοκεφαλους και για κωλικους πηγαινουν.  Προσωπικα εχω ακουσει πολλους να ορκιζονται στο ονομα καποιου χειροπρακτορα, και τωρα με την προσπαθεια μου να αποκαταστησω γερους μυες γυρω απο την σπονδυλικη στηλη εχω λαβει ουκ ολιγες καρτουλες απο ανθρωπους που θεραπευτηκαν με δυο επισκεψεις.

Προφανως αυτοι οι ανθρωποι καποια βελτιωση θα ειδαν, και φυσικα επισης θα υπαρξουν ανθρωποι που θα πουν:  ” Μα δεν εχεις παει, γι αυτο μιλας.”   Λοιπον εχω παει.  Στα τριανταπεντε μου χρονια επαθα μια θλαση μυων στην μεση και οι πονοι ηταν αφορητοι. Θα εκανα οτιδηποτε.  Η χειροπρακτικη εκει δεν βοηθησε καθολου και ειναι λογικο.  Αντιθετα θα ελεγα οτι μαλλον κακο εκανε.  Traction στο κρεββατι του Προκρουστη, οταν οι πληγες δεν ειχαν κλεισει, οχι μονο τις ερεθιζε, αλλα αυξανε και τον χρονο της ιασης.  Μα τοτε ειλικρινα θα δοκιμαζα τα παντα.   Για να μη τα πολυλογω,  η ιαση ηρθε αργα και σταθερα με την βοηθεια ενος καταπληκτικου γιατρου με ειδικοτητα σε Sports Medicine,  που ομως τωρα ειναι υπεργηρος, διαφορετικα θα τον επισκεπτομουν και τωρα που προσπαθω να διορθωσω ενα μικροτερο προβλημα.

Δεν αμφιβαλλω οτι πολλοι ανθρωποι κυριως με προβληματα στην σπονδυλικη στηλη  θα εχουν δει καποια αποτελεσματα, εξ αλλου  υπαρχουν και εγκριτες πανεπιστημιακες σχολες για την  εκπαιδευση των χειροπρακτικων.  Με καθησυχαζει εμενα προσωπικα αυτο;   Οχι.   Κατηγορηματικο οχι, γιατι κατα την γνωμη μου, δεν εστιαζει στο να διορθωσει το προβημα που προκαλει τον πονο, αλλα μαλλον στο να προκαλεσει ανακουφιση στον ασθενη.

Η ανακουφιση ομως δεν ειναι ιαση και το προβλημα θα ξαναπροκυψει καποια στιγμη.  Ουσα οπαδος της φυσικοθεραπειας, εχω δυο τρανα παραδειγματα απο τον ιδιο μου τον εαυτο.  Δυομισυ χρονια πριν υπεφερα απο πονους στον ωμο.  Δεν μπορουσα να σηκωσω το χερι ψηλα.  Ο πονος προεκυπτε σε μια ωρισμενη γωνια.  Η κατασταση διαγνωσθηκε ως ” frozen shoulder” . Φυσικη θεραπεια για δυο μηνες  οχι μονο διορθωσε το προβλημα, αλλα δεν  ξαναεμφανιστηκε απο τοτε.  Εννοειται οτι βοηθα να εξασκουμε τα μελη μας και μετα την θεραπεια.

Το προβλημα που αντιμετωπισα περσυ ηταν στην μεση και καθαρα -ψαγμενο- μυικο.   Οι πρωτες μου επισκεψεις ηταν επωδυνες.  Πολυ επωδυνες.  Τωρα μετα απο εξι εβδομαδες  απολαμβανω  την γυμναστικη, και το προβλημα που ειχα καθε τοσο και λιγακι εξαφανιστηκε.  Η φυσικη θεραπεια απαιτει συνεργασια με τους θεραπευτες και επιγνωση του τι ακριβως μας συμβαινει και που αποσκοπει η καθε ασκηση.  Χρειαζεται επιγνωση των κινησεων μας.  Δεν μπορει ο ασθενης να ειναι παθητικος.  Η αποτελεσματικοτητα εξαρταται κατα πολυ μεγαλο ποσοστο απο την σταση του ασθενους.  Που ομως δεν μπορει να  βελτιωθει χωρις την γνωση που του προσφερουν οι ειδικοι. Ακομα χρειαζεται να συνεχισει τις σωστες πρακτικες για το υπολοιπο της ζωης του. Αν φυσικα θελει ποιοτητα ζωης.

Σιγουρα θα υπαρξουν κι εκεινοι που θα πουν, ” εγω ειδα την υγεια μου με τον ταδε χειροπρακτορα “.   Επιτρεψτε μου να αμφιβαλλω.  Παντα στο μυαλο μου θα υπαρχει εκεινο το παλιο: ” Πηγε στον βλαχο και του εβαλε το γονατο στη θεση του. ”  .  Σαν τα γιδια!

Σας φιλω γλυκα.

Tavola 2013-2014 – table settings

20140105-062927.jpg

Σκεφτηκα να μαζεψω μερικες ομορφες στιγμες γυρω απο το τραπεζι – καποιο τραπεζι δικο μου η καποιων φιλων –  απο τον χρονο που μολις εφυγε.   Αρχιζω λοιπον με  τα τραπεζια φιλων που ορμωμενοι απο την αγαπη τους για τους καλεσμενους τους, τα στολισαν οσο πιο ομορφα μπορουσαν.  Ενα τραπεζι για να ειναι ομορφο, δεν θελει απαραιτητα πολυτελειες και ακριβα σερβιτσια.  Θελει ενα καλοσιδερωμενο τραπεζομαντηλο -ει δυνατον χωρις τσακισεις οπως το εστρωνε η θεια μου η Αντιγονη –   και φαντασια για να χρησιμοποιησουμε οτι εχουμε.  Οτι κι αν ειναι το σερβιτσιο,  απο πορσελανη μεχρι κεραμεικο, ακομα κι αν το πηραμε με κουπονια του σουπερμαρκετ,  ο καταλληλος συνδιασμος θα φιαξει μια ομορφη εικονα που θα λεει.  Σε αγαπω και σε περιποιουμαι.   Εδω θελω να σχολιασω λιγο καποια αναρτηση στο φεησμπουκ πριν ενα μηνα.  Κυκλοφορησε η φωτογραφια απο ενα τραπεζι απο εστρωσε για το Thanksgiving η συζυγος του Παυλου και Marie-Chantal .   Ας δημοσιευσω ομως πρωτα την φωτογραφια.

Tablescape2-www.modernhostess.net_

Να διευκρινησω πρωτα οτι δεν ειμαι θιασωτις της βασιλειας και δεν αποκαλω την Marie Chantal πριγκιπισσα.  Κοιταξτε ομως το τραπεζι που προκαλεσε την αγανακτιση μερικων.  Μερικες κολοκυθες σε ενα μπωλ, δυο κερια, ενα ροδι  και ενα γκοφρε runner.  Συνολο εικοσι ευρω.  Ναι τα σερβιτσια μπορει να ειναι ακριβα, στο κατω κατω κορη κροισου ειναι η κοπελα.  Ομως  δεν θα ηταν ασχημη ιδεα να προσπαθησουν να μιμηθουν αυτη την ωραια εικονα, ολοι οσοι επεσαν – αφου φυσικα ειναι τοσο ευκολο στα μηντια – να την φανε οτι με κατι τετοια δεν σκεφτεται τους μη εχοντες.

Συνδιαστε λοιπον οτι εχετε απο μητερα, γιαγια,  απο τον καιρο της ευημεριας, παιξτε με τα χρωματα, κοψτε μερικα φθινοπωρινα φυλλα, δυο ανοιξιατικες βιολεττες,  και καντε τους ανθρωπους που καθονται στο τραπεζι σας να αισθανθουν οτι τους σκεφτεστε και θελετε να  απολαυσουν οτι σερβιρετε.  Σε ενα απο αυτα τα τραπεζια εφαγα φακες.  Ηταν οι πιο νοστιμες φακες της ζωης μου!

20140105-063145.jpg

Συνεχιζω με μερικα τραπεζια που εστρωσα στο σπιτι το 2013 για να γιορτασουμε κατι, η απλα για να απολαυσουμε ενα πιατο μυδια.  Το τραπεζομαντηλο που βλεπετε στην φωτογραφια ειναι απο την γιαγια μου.  Η μαμα δεν το χρησιμοποιησε ποτε, μου το εδωσε μαζι με 12 πετσετες. Ειναι εξαιρετικο λινο που δεν εχει παθει τιποτα με τα χρονια.  Απο μονο του δινει μια νοτα ομορφιας.  Εχετε κατι απο την γιαγια σας;  Βγαλτε το και φρεσκαρετε το. Αυτα τα πραγματα δεν εχουν καμια αξια στα σεντουκια, στα μπαουλα, στα παταρια.   Η φυση μας δινει χρωμα ολες τις εποχες,  μηλα, ροδια, κυκλαμινα,  νεραντζια, μαργαριτες, γαρυφαλλα, χρυσανθεμα, κολοκυθες.   Επ.. οχι ολα μαζι.. Μπορειτε να φιαξετε απιστευτους συνδιασμους με πραγματα που ηδη εχετε.

Καλα τραπεζωματα, συναξεις, και οινοποσιες με τους ανθρωπους της καρδιας σας.

Σας φιλω γλυκα.

Πη. Ες.  Στο τριτο τραπεζι της πρωτης γκαλλερι δεν παρευρεθηκα, αλλα ηταν μιας αγαπημενης φιλης και μου αρσε.

Ηλίας Λαλαουνης

20140102-055929.jpg
Ειμαι λατρις του χρυσου.  Εγω και εκατομυρια αλλες γυναικες που φιλαρεσκα φερνουν τα χερια πισω απο τον λαιμο για να κουμπωσουν  ενα περιδεραιο,  η απλα μια αλυσιδα.  Ο χρυσος σαν μεταλλο στην κατασκευη κοσμηματων,  περασε μια κριση στην χωρα μας το δευτερο μισο του προηγουμενου αιωνα. Πολυς ποσμος στραφηκε στο ασημι και στον λευκοχρυσο.  Η λευκη λαμψη εγινε μοδα.   Ο χρυσος ομως παρεμεινε το αγαπημενο πολτιμο μεταλλο πολλων τεχνιτων κοσμηματων  Πριν δυο ημερες εφυγε απο την ζωη ενας απο αυτους τους μεγαλους ρεχνιτες του χρυσου. Ο Ηλιας Λαλαουνης.   Με οραμα, επιμονη και ακουραστη δημιουργικοτητα, καταφερε να φιαξει μια επιχειρηση που περασε τα συνορα της Ελλαδας. Τα κοσμηματα του αγαπηθηκαν και αγοραστηκαν  απο πολλες  διασημες γυναικες.  Ο Ηλιας Λαλαουνης εκανε την επανασταση του αποκλειστικα με Ελληνικη αισθητικη.  Φευγοντας αφησε μια μεγαλη επιχειρηση που φροντισε να την θεμελιωσει και να την  περασει στους απογονους του εμπνεοντας τους την αγαπη του για την δημιουργια.

20140102-060026.jpg

Μουσειο Hλια Λαλαουνη

Ευχομαι το εργο αυτο να συνεχισει να μεγαλωνει με τις επομενες γενιες, ευχομαι οι νεοι να εμπνευσθουν απο την δουλεια και το παραδειγμα του, ευχομαι να ειναι ελαφρυ το χωμα που τον σκεπαζει. Παραθετω κειμενο απο δημοσιευμα στο Εθνος.

Σας φιλω γλυκα.

20140102-060045.jpg

Έφυγε από την ζωή πριν από λίγες ημέρες, σε ηλικία 93 ετών, ο κορυφαίος Έλληνας χρυσοχόος, Ηλίας Λαλαούνης.
Η είδηση του θανάτου του μαθεύτηκε σήμερα λόγω του ότι η οικογένειά του ήθελε να κρατήσει το πένθος της και την κηδεία σε αυστηρά κλειστό κύκλο, σύμφωνα με την εφημερίδα «Τα Νέα».
Ο Ηλίας Λαλαούνης γεννήθηκε το 1920 στην Αθήνα. Έχοντας εργαστεί στην οικογενειακή επιχείρηση για πολλά χρόνια, το 1968 ίδρυσε τη δική του εταιρεία που σήμερα ονομάζεται Greek Gold-Ilias Lalaounis S.A.

Αρχικά η επιχείρηση εγκαινίασε υποκαταστήματα σε ελληνικά νησιά, ενώ γρήγορα επεκτάθηκε σε πρωτεύουσες της Ευρώπης όπως το Παρίσι, τη Ζυρίχη, τη Γενεύη, το Λονδίνο και πόλεις ανά τον κόσμο όπως τη Νέα Υόρκη, το Τόκιο και το Χόνγκ Κόνγκ.
Πήρε πολλά βραβεία για την δουλειά του, με ύψιστη τιμή αυτή της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών, ως το μοναδικό μέλος – κοσμηματοποιός που έχει εκλεγεί ποτέ. Ξεκίνησε τη καριέρα του αναλαμβάνοντας την οικογενειακή επιχείρηση “Ζολώτα” στις αρχές της δεκαετίας του ’40.
Στη δεκαετία του ΄50 η ιδιοφυής του ιδέα να αναβιώσει το ελληνικό κόσμημα γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Οι ιστορικές γνώσεις του Λαλαούνη και η ικανότητά του να εμβαθύνει στις πηγές της τέχνης και την ιστορία των πρώιμων πολιτισμών, τον οδήγησαν σε έναν αριθμό ‘αρχαιολογικών’ συλλογών εμπνευσμένων από διάφορους πολιτισμούς της Ευρώπης, της Ασίας και της Αμερικής. Το Βυζάντιο και η Αρχαία Ελλάδα υπήρξαν σταθερή πηγή αναφοράς και έμπνευσης.
Τη δεκαετία του ’70 ο Λαλαούνης απέδειξε την ανεξάντλητη ικανότητά του να δημιουργεί και την συνεχή του αναζήτηση για νέες ιδέες με μερικά θεαματικά σχέδια, βασισμένα στη σύγχρονη τεχνολογία, την αστρονομία, τη φύση και τη βιολογία, για να αναφέρουμε μόνο μερικά από τα ερεθίσματά του.
Σήμερα, στο εκσυγχρονισμένο εργοστάσιο που ιδρύθηκε το 1993, τα κοσμήματα σχεδιάζονται και παράγονται για τα επώνυμα καταστήματα της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Την επιχείρηση και το Μουσείο έχουν αναλάβει οι τέσσερις κόρες του Ηλία Λαλαούνη, Kατερίνη, Δήμητρα, Μαρία και Ιωάννα που απέκτησε από την πολυαγαπημένη του σύζυγο Λίλα.
Πηγή: ethnos.gr

close up – new years day 2014

20140101-234613.jpg

ambiance

 

Την πρωτοχρονια εκανε το πρωτο της τραπεζι στην “πρωτευουσα”.   Ολα ηταν στην εντελεια.  Το σπιτι μοσχοβλουσε.  Το τραπεζι της στολισμενο  γιορτινα.  Μικρα γουρια περιμεναν τους καλεσμενους διπλα στο πιατο τους.  Στον φουρνο ροδοκοκκινιζαν δυο μπουτακια αρνακι γαλακτος και μινιατουρες πατατες.  Ενα στιφαδο εσπαγε τις μυτες μας.  Ολα ηταν κανονισμενα με στην εντελεια!  Με αγαπη στους καλεσμενους της.  Και η δικη μου καμερα αχορταγη εψαχνε να αποτυπωσει μια λιχουδια, μια λαμψη,  μαι λεπτομερεια,  εναν ιριδισμο.  Μαριεττα καλωσορισες στις ζωες μας!

1488057_10152109932589894_442823406_n

20140101-234349.jpg
χρωματα ανατολης

20140101-234221.jpg

δεν λειπει ο αρχοντας παστουρμας

20140101-234203.jpg
σιγοψηνεται και λιωνει

20140101-234525.jpg
αγαπη μονο….

20140101-234321.jpg

ανημερα Πρωτοχρονια, ελα να σε φιλεψω, και την καρδια σου ματια μου για παντα εγω να κλεψω.  (Απο το ημερολογιο ενος τοιχου)

Σας φιλω γλυκα

το απωθημενο – πρωτοχρονια 2014

lx

Σε οποιο εικονογραφημενο μεσο κοινωνικης δυκτυωσης μπηκα σημερα, επεσα σε φρεσκομαγειρεμενους λαχανοιντολμαδες λουσμενους με αυγολεμονο, που μονο να φανταστω μπορω με τα ξεσηκωμενα  μου γευστικα κυτταρα ειναι βελουδινο και ξυνουλο!  Δυσκολο να κανεις πρωτοχρονια χωρις λαχανοντολμαδες!  Ο Γεναρης ειναι παγωμενος αλλα υπαρχουν κι αυτα τα ” φαγακια ”  που του δινουν νοημα και ταυτοτητα.

Για μενα ο Γεναρης ειναι λαχανοντολμαδες και γαλακτομπουρεκο.  Προσπαθησα μερικες φορες, εδω στην πρωτευουσα, να  τους φιαξω, αλλα ηταν απογοητευση. Τα λαχανα ειναι πολυ χοντρα και δεν βγαζεις ευκολα ουτε πεντε φυλλα για να γινει μια κατσαρολα.  Καποιοι μου συνεστησαν να παρω κινεζικο λαχανο που εχει πιο λεπτα φυλλα. Ισως το 2014 να κανω μια ερευνα πανω στο θεμα γιατι πρωοχρονιατικα στερημενη πλεον, κουραστηκα!

Τωρα μαλιστα που εχω βρει ενα καταπληκτικο μιγμα κιμα απο βοδινο, μοσχαρακι γαλακτος και χοιρινο, το βαζω “αμετι μουχαμετι” να επουλωσω τις πρωτοχρονιατικες πληγες.

Η πιο μεγαλη γοητεια του λαχανοντολμα ειναι το περιστασιακο καψιμο του φυλλου στον πατο της κατσαρολας.  Εκει που ριχνεις λιγο νερακι και η σαλτσα γινεται ροζ,  ειναι ενα απο τα ” μιρακολα ” της μαγειρικης τεχνης!

Ωραιιους λαχανοντολμαδες εφιαχνε η μαμα αλλα και μικρα θαυματα δοκιμασα σε ενα περασμα μου απο την Θεσσαλονικη. Εκει θα μου πειτε βεβαια, δυσκολο να φας κατι ανοστο.

Πρωτη υποσχεση στον εαυτο μου ειναι να φιαξω λαχανοντολμαδες – μετα απο σοβαρη ερευνα – μεσα στο Γεναρη.

Να ειναι το 2014 νοστιμο,  με αυγολεμονα, κρεμες και αλλα παχυρευστα!

Σας φιλω γλυκα

Πη Ες: Λοιπον σημερα ειμαι καλεσμενη σε ενα τραπεζι Ελληνικο!  Λες να εχουν λαχανοντολμαδες; Λες; ΛΕΣ;

Πη Ες 2: Αν δε γραψω εστω και μια μπουρδα στο μπλογκ την Πρωτοχρονια κατι δε μου παει καλα!

L’anno che verrà – 2 – παραμονη πρωτοχρονιας 2013

Οταν ημουν μικρη, ειχα μια εικονα του γερου χρονου που εφευγε. Ηταν ενας γεροντας κοντα στα εκατο, με μακρυα λευκη γενειαδα που τελειωνε σε μια ωραια ελαφρα στριφτη μυτη. Ηταν ξαπλωμενος σε ενα κρεββατι απο σκουρο σκαλιστο μαονι και σκεπασμενος με  λευκο σεντονι που γυριζε νοικοκυρεμενα πανω απο μια καμηλο μαλλινη κουβερτα.  Ειχε τα χερια σταυρωμενα στο στηθος και τα ματια κλειστα. Πεθαινε γαληνιος  γιατι αφηνε χαρες πισω.

Φετος, αλλα και μερικα χρονια τωρα, η εικονα εχει αλλαξει.  Ο χρονος, δεν ειναι γεροντας. Ειναι μεσης ηλικιας με γκριζα σγουρα μαλλια αλλα πολλες ρυτιδες.  Δεν υπαρχει νεκροκρεββατο, αλλα μια τρικυμια. Παλευει σε αγρια κυμματα νυχτα ανταριασμενη καπου στο Αιγαιο.  Ιδια εικονα που χαραχτηκε στο μυαλο μου χρονια πριν με το ναυαγιο της Φαλκονερας.

Ο καινουργιος χρονος ποτε δεν ηταν μωρο στην φαντασια μου. Ηταν ενας εφηβος – σαν να δημιουργηθηκε εκεινη την στιγμη, σαν μικρος Αδαμ – ετοιμος να αναλαβει την σκυταλη.

Ολες αυτες οι εικονες και οι σκεψεις εχουν ψυχολογικη εξηγηση και την ξερω γιατι παντα ψαχνω για μια λογικη εξηγηση για τα ολα. Δεν ειναι ομως χρονιαρες μερες καιρος να το βαρυνουμε με αναλυση. Η ψυχολογια ειναι το ultimatum της λογικης.

Οταν ημουν μικρη ηθελα η τελευταια λεξη που ελεγα στο τελος του χρονου, να τελειωνει σε ωμεγα, και η πρωτη με τον ερχομο του καινουργιου να αρχιζει απο αλφα.  Ετσι ολο και καποιον ευρισκα κοντα να πω ” ευχαριστω ” η “σ’ αγαπω “, και μετα να αναφωνησω ” Αχ τι ωραια ” η ” Αντε καλη Χρονια “.  Συμβαδιζα ετσι με το δικο μου τελος και την δικη μου αρχη συμβολικα  στην αλλαγη του χρονου.

Οσα χρονια ομως κι αν περασουν και οσο και αν στην προηγουμενη αναρτηση απαξιωσα την εννοια του χρονου,  εχω μια αγαπη στα εθιμα.  Δεν μπορω παρα να δω την αλλαγη του χρονου σαν αρχη, να σπασω το ροδι, να μετρησω αναποδα και να αγκαλιασω τον κοσμο γυρω μου μοιραζοντας ευχες. Και δεν ειναι η ελπιδα για ενα καλυτερο χρονο εκεινη τη στιγμη που κανει τα ματια να λαμπουν. Ειναι η ανθρωπινη επαφη, το αγγιγμα.  Την πιο βαρετη μου πρωτοχρονια την περασα νεαρη φοιτητρια και μανουλα καλεσμενη σε καποιο φιλικο σπιτι. Ειχα μαζι μου τα δυο μου βλασταρακια, τοτε τεσσαρων και ενος ετους.  Τα τραπεζια με τα χαρτια ειχαν παρει φωτια πριν βγει ο χρονος.  Συντομη διακοπη για δυο ευχες και ξανα με τα μουτρα πανω απο την πρασινη τσοχα.  Δεν επαιξα, οχι γιατι δεν ξερω να παιζω, οχι γιατι ειχα τα παιδια και επρεπε να ειμαι κοντα τους, αλλα κυριως γιατι η εκεινη η θολη απο τους καπνους εικονα με αρρωστησε.

Γραφοντας τα παραπανω αναρωτιεμαι ποσοι ανθρωποι θα περασουν απο τον ενα χρονο στον αλλο μπροστα σε μια οθονη υπολογιστη.  Να εκτιμησω.. εκατομμυρια;  Δεν νομιζω να πεφτω εξω.  Πεσσιμιστικο για την ανθρωποτητα.  Τουλαχιστο εμεις που εχουμε διαφορετικα βιωματα το βλεπουμε ετσι.  Στα πλαισια των τεχνολογικων εξελιξεων – που ειναι ραγδαιες – και τον  επαναπροσδιρισμο των αξιων, ισως σε πενηντα χρονια απο τωρα να υπαρχει καποια αλλη πηγη χαρας και ευτυχιας.  Ισως να εχουν αλλαξει και οι χαρτες.

Η ευχη που θελω να κανω σαν τελευταια μεσα απο αυτο το μπλογκ, ειναι δυναμη και αποφασιστικοτητα. Με αυτα τα δυο οπλα γινονται καθε μερα θαυματα.

20131231-083401.jpg

Περιμενοντας με αισιοδοξια το 2014, σας φιλω γλυκα.