μια βολτα στο κεντρο (Μοναστηρακι -μερος 2)

Στο δευτερο μερος της βολτας θα δουμε ολα οσα δεν ειδαμε στο πρωτο!!!! Θα μου πεις ..σιγα.. εχουμε παει στο Μοναστηρακι χιλιαδες φορες, λες να μη ξερουμε πως ειναι! Και ομως, παω στοιχημα οτι κανεις σας δεν εχει προσεξει τι ομορφα χρωματα εχει το σπιτι πανω απο τον σταθμο και ποσο ταιριαζει με τα βαγονια!  Μια εικονα την εχουμε δει πολλες φορες και καθε φορα μπορουμε να ανακαλυψουμε κατι καινουργιο.

Αποψη της παλιας Φραγκοκλησιας που σημερα ειναι ο ναος της Κοιμησης της Θεοτοκου.  Τοσα χρονια κρυβοταν πισω απο τις λινατσες.

Η πλατεια Μοναστηρακιου σημερα ειναι ομορφη. Με την απλα της, με το τζαμι, με τη κοιτη του Ηριδανου και με τους μικροπωλητες. Μας απωθει ο πολυς τουρισμος, ο φασαρια, το κιτς της Πανδροσου, και η κινηση του σταθμου και δεν προσεχουμε για παραδειγμα τους ομορφους ακροκεραμους στο παλιο οικημα της πλατειας. Ποιος ξερει ποσα χρονια στεκονται εκει.

Το εκκλησακι της Αγιας Κυριακης στην οδο Αθηνας απο τα χρονια της Τουρκοκρατιας

Και μια και πηραμε φορα με τις Εκκλησιες να και η Καπνικαρεα στην οδο Ερμου. Απο μικρη μου αρεσε να περναμε απο εκει. Πηγαινε η μαμα στου Παπαγιαννη (φιν φον εποχης) κι εγω χαζευα την μπαρουτοκαπνισμενη εκκλησια και χαιρομουν την μυρωδια του λιβανιου. Σημερα δεν μυριζει πια λιβανι ο αερας.

Προχωρωνταα φτανουμε και στου Χυτηρογλου που οπως σας ειπα στο πρωτο μερος εψαχνα στοφα για το παλιο σαλονακι της μαμας. Τιποτα δεν εχει αλλαξει στα παλια εμπορικα εδω και χρονια. Ο κυριος Θοδωρος (εκ των υστερων εμαθα το ονομα του) με ακουσε και με οδηγησε στον απανω οροφο και μου εδειξε διαφορες στοφες.  Μου ειπε οτι αυτο που ψαχνω (κατι σε γκομπλεν) δεν θα το βρω πια και μου εδειξε κατι που ισως να μου αρεσε.  Και ομολογω οτι ηταν το μονο που που ταιριαζει, αλλα επρεπε να το κανει παραγγελια στο Παρισι. Και οτι θα παρει πανω απο σαραντα μερες να το φερουν. Και αν αποφασισω να τον ειδοποιησω, λεγεται κυριος Θοδωρος και θα μου κανει και εικοσι τοις εκατο εκπτωση.  Δεν το παρηγγειλα ομως, παρ’ολο που μου αρεσε κυριως γιατι την επομενη εφευγα.  Θα ψαξω κι εδω να βρω εχει πολυ ωραια υφασματα. Η Δαφνη ειχε γουρλωσει τα ματια της με το μολυβι στο αυτι, την μεζουρα στο λαιμο και το δεφτερι του κυριου Θοδωρου.

Και παρ’ολο που ειχε ενα καυσωνα αφορητο εκεινο το μεσημερι, μαμα και κορη χαρηκαμε την βολτα στο παλιο εμπορικο κεντρο της Αθηνας.  Κι ελπιζω να χαρηκατε κι εσεις που σας πηραμε μαζι μας.

Σας φιλω γλυκα.

μια βολτα στο κεντρο (μαρκιζες, μπαλκονακια, σιδεριες – μερος 1)

Σημερα θα παμε μια βολτα στο κεντρο και δεν θα μας εμποδισει ουτε ο καυσωνας, ουτε η εικονα του κεντρου που μαραζωνει, ουτε τιποτε.  Ετσι ηταν εκεινη η ημερα που εβγαλα αυτες τις φωτογραφιες.  Τι να τα ξαναλεμε τωρα. Για μενα η Αθηνα ειναι οι ριζες μου, χωμενες βαθεια απο τα μεσα του δεκατου εννατου αιωνα, τουλαχιστο οσο θυμοντουσαν οι δικοι μου πριν απο μενα.  Και παρ’ολο που βρισκομαι στην αλλη ακρη του κοσμου, εκει παταω, εκει αναπνεω, εκει αγαπω κι εκει ποναω. Αν μπορουσα θα εκανα περισσοτερες τετοιες βολτες τις λιγες μερες της διαμονης μου εκει. Δυστυχως ομως, ο χρονος ειναι λιγος, οι υποχρεωσεις πολλες κι εγω εχω παψει να ειμαι λαστιχο προ πολλου.  Ομως κι αυτη τη φορα, ξεκλεψα πεντε ωρες μια μερα που ο ηλιος εκαιγε κυριολεκτικα, μια μερα πριν φυγω για “πρωτευουσα” ξανα, και την βολτα μου στο κεντρο την εκανα. Αφορμη η υποσχεση που ειχα δωσει σε μια φιλη να πιουμε ενα καφε μαζι στο κεντρο. Ξεκινησα με την Δαφνη απο τον σταθμο του Μαρουσιου οπου βλεπουμε την πρωτη “σιδερια”. Ειλικρινα αυτο το κατασκευασμα ποτε μου δε το χωνεψα. Ακουω τους παλιοτερους να λενε οτι οι Μαρουσιωτες δεν ηθελαν τον σταθμο να κοψει στα δυο την πολη, γι αυτο χτιστηκε η γεφυρα. Λοιπον ουτε η γεφυρα μου αρεσει.  Και κοβει την πολη αγαρμπα στα δυο.  Ισως θα ηταν καλυτερα να ηταν υπογειος ο σταθμος. Ηρθε μετα κι αυτο το σιδηροκατασκευασμα που, κατα την γνωμη μου ποντα, δεν ταιριαζει στην προσωπικοτητα του Μαρουσιου, και δεν φαινεται καν παρα μονο οταν εισαι στις αποβαθρες, και εδεσε ο χωρος.  Τελος παντων, δεν θα μεινουμε στο Μαρουσι, θα παρουμε το τραινο να παμε στο Μοναστηρακι.
Οι περισσοτερες φωτογραφιες που ακολουθουν ειναι απο την περιοχη οδων Ευριπιδου, Αιολου, κεντρικη αγορα και Μοναστηρακιου. Μετα τον καφε με την φιλη μου στους Αερηδες, αποφασισαμε με τη Δαφνη να κανουμε μια βολτα προς αγραν στοφας για ενα παλιο σαλονακι της μαμας.  Στη διαδρομη λοιπον κοντεψα να παθω αυχενικο, θαυμαζοντας τις παλιες μαρκιζες των εμπορικων καταστηματων και τα στενα μπαλκονακια με τα περιτεχνα καγκελα.  Η λουμιξ πηρε φωτια αλλα σε καθε κλικ αποτυπωνε κι αλλες σιδεριες, αυτες που πια ειναι απαραιτητες για την αποφυγη λεηλασιων και βανδαλισμων.
Για σκεφτητε το, ποσοι τοννοι σιδερο για να μας στηριξουν, για να μας κανουν σκια, για να μας προστατεψουν. Σιδηρουπολη η τσιμεντουπολη!  Η βολτα που ειχε ενα ωρισμενο σκοπο μας πηρε μερικες ωρες ακομα για να ξανα -ανακαλυψω εγω το εμπορικο κεντρο και με κεφι τρελλο να δειχνω στη Δαφνη ολα τα ομορφα απομειναρια του.
Υπαρχουν σημεια, οπως αυτη η γωνια στην οδο Ευριπιδου που το παλιο κτιριο με ολα του τα “τζιγκλιφισια” πονται σεοζαρει με αρχοντικη μεγαλοπρεπεια διπλα στο μοντερνο πολυοροφο κτιριο και κανει εκατο χρονια να φαινονται σαν ενα δευτερολεπτο.

Στην παρακατω φωτογραφια βλεπουμε το ιδιο νεοκλασσικο κτιριο στην οδο Ευριπιδου, τριοροφο και καλοδιατηρημενο και με εμφανη την αγαπη των ιδιοκτητων του.  Θα ηθελα να εμενα εκει. Τι ειπατε; Ναι θα ηθελα πολυ να εμενα εκει. Πιστευω οτι με λιγο μερακι και ορεξη η περιοχη της αγορας μπορει να αναβαθμιστει και να εχουμε την καλυτερη αγορα (τουλαχιστο εδωδιμων, αποικιακων και υφασματων) στην Ευρωπη. Ναι ξερω ξερω.. ονειρα θερινης νυχτος. Ομως απο την φυση μου δεν μπορω να σταματησω να σκεφτομαι προοπτικες για οσα βλεπω.

Την σιδηροκατασκευη στην Βαρβακειο Αγορα την “ειδα” στην φωτογραφια εκ των υστερων. Και βεβαια εκ των υστερων πηγαζει η σκεψη οτι ειναι μια εκπληκτικα ομορφη σιδηροκατασκευη.

Η Δαφνη ενθουσιαζοταν με τα μπαχαρικα, με την ποικιλια προιοντων που εβλεπε και ηθελε να μπορουσε να τα παρει ολα μαζι της στο Σαν Φρανσισκο, κι εγω απο την αλλη, ξελαιμιαζομουν να αποθανατιζω παλια κλασσικα κτιρια, το παρελθον και να γυριζω πισω χρονια. Τοτε που με τον παπου παιρναμε φετα απο τον κυριο Τριανταφυλλο (απο την καλη φυσικα) και μπαχαρικα απο τον κυριο Χατζηγεωργιου. Οι λεξεις ακμη και παρακμη εναλλασονται στη σκεψη μου με την ιδια ταχυτητα που λεμε “μ’αγαπα ..δε μ’αγαπα” μαδωντας την μαργαριτα. Και θελω η τελευταια λεξη να ειναι ακμη, καπου εκει στο βαθος.

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες. Η βολτα δεν τελειωσε, πιειτε ενα καφεδακο με φουσκαλες και θα συνεχισουμε.

Πορτο Κουφο

Κλειστο λιμανακι και ψαροχωρι στο πιο νοτιο ακρο της Σιθωνιας. Απο πολλα σημεια του λιμανιου νομιζεις πως βρισκεσαι σε λιμνη. Και ομως αναμεσα στα δυο βουνα υπαρχει ενα μικρο ανοιγμα που σε βγαζει στο πελαγος.

Απαραιτητη σταση στην ταβερνα του “Ψαρα” που θα φατε μια απο τις πιο νοστιμες ψαροσουπες της Μεσογειου.

Σας φιλω γλυκα.

Ταβερνα Αφθονη – Πυργαδικια Χαλκιδικης

Ταβερνα Αφθονη στα Πυργαδικια

Η σημερινη αναρτηση ειναι αφιερωμενη στον αγαπημενο μου φιλο Παναθηναιομ, χωρις την προτροπη του οποιου δεν θα ειχα επισκεφθει τα Πυργαδικια. Η προτροπη εγινε μεσω φεησμπουκ, και αφορουσε την ταβερνα Αφθόνη. Αφθονη παρεμπιπτοντως ειναι το αρχαιο ονομα της τοποθεσιας. Τα Πυργαδικια, ( μου βγηκε το λαδι μεχρι να τα καταφερω να θυμαμαι με την πρωτη αυτο το ονομα και τελικα εκανα τον συνδιασμο ..πυργος και ραδικια) βρισκονται στην καμπη αναμεσα στο ποδι της Σιθωνιας και αστο ποδι  του Αγιου Ορους.
                         Αγιοτυρι στα καρβουνα

Ομορφο ψαροχωρι τα Πυργαδικια, ειναι η σταση του ταξιδιωτη που ερχεται απο το νοτο και πηγαινει στην Ορεινη Χαλκιδικη.  Και η Αφθονη προσφερει καταφρεσκο ψαρι και σαλατες απο τα μποστανια. Γνωρισα και την κυρια Δεσποινα που ειναι υπευθυνη για ολες τις νοστιμιες. Και οχι μονο εκεινη αλλα και τα παιδια της και την μητερα της.

Η μεγαλη εκπληξη για μενα ηταν το σαγανακι απο Αγιοτυρι. Δεν εχω ξαναδοκιμασει ποτε τοσο νοστιμο σαγανακι. Ρωτησα που μπορω να το αγορασω και μου ειπανε οτι δεν υπαρχει στο εμποριο και οι ιδιοι το προμηθευονται απο τσοπαναραιους.

Αν λοιπον ο δρομος σας σας φερει στη Χαλκιδικη και περασετε απο τα Πυργαδικια, καντε μια σταση στην Αφθονη να σας τηγανισει η κυρα Δεσποινα κολοκυθακια απο το μποστανι της να γλειφετε τα δαχτυλα σας.

Σας φιλω γλυκα.

Χαλκιδικη η Κριμαια

Πολυ ομορφα ολα αυτα τα γαλαζια και τα πρασινα, μοναδικα αριστουργηματα της φυσης, αλλα ηρθε η ωρα να αγγιξουμε ενα πραγματικα σοβαρο θεμα.  Μπαινοντας στην Χαλκιδικη λιγο μετα τα Νεα Μουδανια, μου εκανε εντυπωση οτι ολες οι πινακιδες ηταν γραμμενες στα Αγγλικα και στα Ρωσικα, οχι απαραιτητα με αυτη την σειρα. Μεχρις ενος σημειου σκεφτηκα οτι ειναι φυσικο να εξυπηρετουνται ετσι οι αναγκες της πλειοψηφιας των τουριστων. Εκεινο ομως που ειδα κι εζησα τις επομενες ημερες, με θυμωσε παρα πολυ.

Εμεινα σε μεγαλο ξενοδοχειο της Σιθωνιας που διαφημιζεται ως πεντε αστερων, αλλα φευ, ουτε δυο δεν του δινω.  Και εξηγουμαι. Το ξενοδοχειο (Πορτο Καρρας) βρισκεται στην δυτικη ακτη της Σιθωνιας σε μια υπεροχη παραλια κοντα στο Νεο Μαρμαρα. Αρχιτεκτονικα ειναι εξαιρετικο και λειτουργικα εχει ολα τα φοντα για να ειναι.  Η μαρινα παραπλευρα και οι αμπελωνες με το οινοποιειο θα μπορουσαν να του δωσουν κοσμοπολιτικο αερα και ισως στο παρελθον να εγινε κι αυτο.

Το ξενοδοχειο κατακλυζεται απο groups Ρωσων που ερχονται να περασουν μια η δυο εβδομαδες σ’αυτη την ομορφη γωνια της Μεσογειου. Ως εδω καλα. Κανενα προβλημα. Ας κατεβη η Ρωσια, η Βουλγαρια, η Σερβια και ολα τα Βαλκανια.

Η διοικηση του ξενοδοχειου ειναι Ελληνικη.  Οι περισσοτεροι υπαλληλοι ομως ειναι Ρωσσοι που μιλουν αγγλικα.  Η καλημερα το πρωι Αγγλικα η Ρωσσικα.  Ζητας πετσετα και σου λενε.. English please ( με βαρυ σλαβικο αξαν).

Σαν οικοδεσποτες οι διοικουντες πως εκπροσωπουν και διαφημιζουν την χωρα μας; Περιγραφω σκηνες.

Πρωινο στην τραπεζαρια. Οι ορδες των Ρωσσων δεν σεβονται την σειρα των αλλων, μπαινουν μπροστα σου και φωναζουν και την παρεα τους, Ε Μπορις!  Γεμιζουν τα πιατα με δεκα αυγα για τεσσερα ατομα, εικοσι φρουτα, βουνα τα ψωμακια και τα σαλαμικα.  Κατοπιν στα τραπεζια φιαχνουν ανενοχλητα σαντουιτς .. για .. μετα ενω στην αιθουσα υπαρχει απαγορευση στο να παιρνεις μαζι σου φαγητα. Πετουν απο πανω στην μαρινα μορταδελλες και τυρια στους γλαρους.  Στην παρατηρηση μου στον μανατζερ να βαλουν ταμπελες ωστα να λειψει αυτο το απαραδεκτο θεαμα, μου απαντα, τους τα λεμε και δεν ακουνε.  Αυτο πως λεγεται;  Δουλοπρεπεια.

Παμε τωρα στην πλαζ. Το κιοσκι με τις πετσετες δεν εχει ποτε σχεδον πετσετες. Ο υπαλληλος καταλαβαινει μονο ταουελ. Η Ολγα μπαινει μπροστα σου για να πει κατι στα Ρωσσικα με τον υπαλληλο. Οταν της δειχνεις την σειρα αυτων που περιμενουν, σε βριζει στα Ρωσσικα (υποθετω απο το υφος και τον τονο της φωνης). Παραλληλα, ενω υπαρχει σε καθε ομπρελλα ταμπελα οτι απαγορευεται να κρατουν τις ομπρελλες οταν δεν βρισκονται εκει, δεκαδες λευκες πετσετες υπαρχουν αφημενες απο χθες, απο την Ολγα και τον Μπορις που θελουν πρωτη ομπρελλα παραλια ( οπως λεμε .. πρωτο τραπεζι πιστα).

Το ερωτηματολογιο για το σερβις ειναι αγγλικα και ρωσσικα και η μουσικη το βραδυ (Live) ρωσσικη η ξενο ρεπερτοριο μεταφρασμενο στα ρωσσικα.

Στο οινοποιειο που επισκεφθηκα, η υπαλληλος (Ελληνιδα εδω κι ευγενεστατη) μου ειπε, εισθε οι μονοι που ηρθατε σημερα και πηρατε κατι. Ερχονται, δοκιμαζουν, γεμιζουν τα παγουρια τους νερο και φευγουν.

Εαν η Ελληνικη διοικηση του ξενοδοχειου θελει να εξυπηρετει (δουλοπρεπως) μονο τους Ρωσσους ας το διαφημησει να ξερουμε.

Ακομα, στην ρεσεψιον μας ζητησαν να εξοφλησουμε την διαμονη απο την πρωτη ημερα. ( Ετσι!).  Τα ποτηρια για να πινουμε νερο στο δωματιο δεν αλλαξαν κατα τη διαρκεια της παραμονης μας. Οταν καναμε check out μεσα σε 5 λεπτα χτυπησε την πορτα ο υπαλληλος για να τσεκαρει το bar μηπως το αδειασουμε και φυγουμε.

Σε τοπικο εστιατοριο με πολυ καλο φαγητο, βλεπω Ρωσσους να τρωνε ψαροσουπα, που δεν υπαρχει στο μενου. Ρωτω, εχετε ψαροσουπα; Απαντηση: Ναι αλλα τους το λεμε προφορικα γιατι τρελλαινονται για σουπες.

Κι εγω τρελλαινομαι ρε π…. μου για ψαροσουπα!  Αυτο πως το λενε, δε βρισκω λεξη!

Κατεβαινω με το βαλιτσακι-τρολεϋ στην εξοδο. Παραλληλα καποιος απο την διοικηση (κουστουμι και κινητο) σκαει μυτη. Ο υπαλληλος τσακιζεται να τρεξει να βγαλει το κορδονι πισω απο την πορσε για να ξεπαρκαρει. Παιρνω το βαλιτσακι μου και κατεβαινω τα σκαλακια και σκεφτομαι. Οχι δεν θελω να μου κανουν τεμεναδες, θελω να σεβαστουν το ρολο του οικοδεσποτη, να εχουν κανονες λειτουργιας και να τους εφαρμοζουν, να αξιοποιησουν αυτο το ομορφο κομματι γης και αρχιτεκτονικης που πηραν στα χερια τους.

Ακουω οτι το ξενοδοχειο βαζει λουκεττο τον Σεπτεμβρη.  Διωχνει τους Ελληνες εκεινους που μπορουν ακομα να πηγαινουν. Διωχνει καθε προοπτικη για αξιοπρεπη τουρισμο. Και ειναι κριμα, μεγαλο κριμα.

Θα μου πειτε, δεν ειδες τιποτα καλο; Ειδα, αλλα θα σας τα πω στο επομενο ποστ. Μεχρι τοτε..

Σας φιλω γλυκα.

η Νινα η Κουρελω

Η Νινα γεννηθηκε στην Πολη το 1923.  Ο πατερας της πεθανε νεος στην Πολη κι εκεινη ηρθε στην Αθηνα το 1937 με τη μητερα της την κυρια Ανδρονικη Αστρἀ, τον θειο της τον κυριο Αλεξανδρο Γκὀνη και την θεια της την κυρια Αδριανἠ (Νινἠ).(*)

Ο θειος Αλεκος δεν ειχε δικα του παιδια, και αγαπουσε πολυ την Νινα. Εργαζοταν σαν δημοσιογραφος σε μεγαλη Αθηναϊκη εφημεριδα αλλα δεν θυμαμαι πλεον ποια και η μαμα δεν υπαρχει πια να ρωτησω.  Εκεινος ειχε αναλαβει τον ρολο του πατερα και τα εξοδα της μικρης Νινας.  Το σπιτι τους ηταν στην οδο Κωστη Παλαμα στα Πατησια, εκει που αργοτερα χτιστικε το κτιριο που στεγαζε ισως ακομα στεγαζει) τον ΟΤΕ. Μεσοτοιχια ηταν με το σπιτι του Ροδολφου Δρακουλη, του παπου μου, που ειχε προσοψη στην οδο Πατησιων.  Η κορη του η Δαφνη εγινε φιλη με την Νινα αμεσως.  Ενα χρονο πιο μεγαλη η Νινα εχασε χρονια στο Ελληνικο σχολειο λογω μετακομισης και βρεθηκε στην ιδια ταξη με την Δαφνη.  Η Δαφνη την βοηθουσε στα μαθηματα (πηγαιναν και οι δυο στο εκτο γυμνασιο Κυψελης), και τα απογευματα η τα βραδυα μαζευοντουσαν στο σπιτι της Δαφνης η αλλων φιλων και επαιζαν μουσικη και χορευαν.  Ετσι απλα και ομορφα κυλουσε ο χρονος στα Πατησια προπολεμικα.

Ηρθε ο πολεμος και η Κατοχη, και τα δυο κοριτσια μεγαλωναν παρεα. Η Νινα αναμεσα σε τρεις ανθρωπους που την λατρευαν κυριολεκτικα και η Δαφνη στη μεγαλη δικη της οικογενεια. Εγιναν δεσποινιδες, η μαμα πηγε εθελοντρια νοσοκομα  σε σανατοριο της Πεντελης με την κυρια Λινα Τσαλδαρη, και η Νινα εμαθε γραφομηχανη και στενογραφια για να εργαστει.  Εκεινη την εποχη εφυγε και ο θειος Αλεκος και εχασαν το στηριγμα τους,  η θεια Νινη και η θεια Αντρω, και η Νινα.

Περασε η κατοχη. Η Δαφνη σε μια εκδρομη στον Πορο, γνωρισε ενα νεαρο αξιωματικο του πολεμικου (τοτε βασιλικου) ναυτικου που εμελλε να γινει ο δικος μου αγαπημενος μπαμπας. Η Νινα επιασε δουλεια σαν γραμματευς στο Ασυλο Ανιατων, στην οδο αγιας Ζωνης, στην Κυψελη.  Εκει εργαστηκε μεχρι που πηρε συνταξη.

Περασε ο καιρος και εχω ερθει κι εγω στον κοσμο και αρχιζω να καταλαβαινω τι γινεται γυρω μου. Η Νινα με την θεια Νινη και την κυρια Αστρα εδωσαν το σπιτι και μετακομισαν σε διαμερισμα στην οδο Γρηγοροβιου στον Αγιο Λουκα.  Εμεις μετακομισαμε στην οδο Ροσταν. Καθε απογευμα μετα το γραφειο, η Νινα περνουσε απο το σπιτι να δει λιγο τη μαμα.  Ηταν πολυ αγαπημενες και φωναζε η μια την αλλη “κουρελω”.  “Που ειναι η μανα  η κουρελω;”, με ρωτουσε στο τηλεφωνο.  Και η μαμα φωναζε απο μεσα, “Η κουρελω ειναι;” .  Η Νινα ηταν ομορφη γυναικα. Ηταν αφρατη. Οταν λεμε αφρατη δεν εννοουμε χοντρη.  Ειχε ωραιες καμπυλες και λεπτη μεση. Ειχε γαλανα ματια και φυσικα ολοξανθα μαλλια.  Καθοταν στον καναπε του σαλονιου κι εγω σκαρφαλωνα με μια χτενα πισω της και χτενιζα τις ξανθες μπουκλες.  Η Νινα δε μου χαλουσε χατηρι. Με λατρευε.  Με ελεγε “Δεσποινακο της”.

Τοτε με την μαμα καπνιζαν αριμανειως. Μολις εφευγε ομως η Νινα η μαμα ελεγε.  “Αμαν αυτη η κουρελω, το παρακανει πια. Ντουμανιασαμε. “Οσο ηταν μαζι ομως ..παφα πουφα!  Η Νινα με τα γαλανα ματια, τα ξανθα σπαστα μαλλια και την περισση γλυκα, δεν ειχα ακομα παντρευτει. Μεταξυ μας (ελεγε η μαμα) ο ενας της βρωμαει και ο αλλος της ξυνιζει.  Η Νινα η κουρελω ηθελε να βρει αντρα απο σπουδαια οικογενεια, με ονομα.  Οταν την γνωρισα εγω ηταν μεγαλοκοπελα στα τριαντατρια.

Στο γυμνασιο οταν ημουν, ανελαβα να διοργανωσω μια φιλανθρωπικη επισκεψη στο Ασυλο των Ανιατων. Θα πηγαιναμε μια ομαδα παιδιων με γλυκα και θα καναμε παρεα στους τροφιμους ενα απογευμα. Η Νινα που λατρεψε την πρωτοβουλια μου, εκανε τα παντα για να εχει μεγαλη επιτυχια. Εξ αλλου ηταν “γενικος δερβεναγας εκει μεσα” , οπως ελεγε η μαμα.

Η Νινα η κουρελω στα σαραντα πεντε της γνωρισε καποιον κυριο απο σοϊ και τον παντρευτηκε.  Ειχε ονομα και κρατουσε απο τζακι, αλλα οπως ελεγαν οι κακες γλωσσες των μεγαλων ηταν και λιγο απατεων.  Μεχρις εδω γιατι ο ανθρωπος εχει πεθανει.  Πεθανε πεντε χρονια μετα το γαμο κι εμεινε η Νινα η κουρελω χηρα με τις δυο γυναικες, τη θεια Νινη και τη μαμα της στο διαμερισμα της Γρηγοροβιου.  Ξαναρχισε να ερχεται στο σπιτι και να καθονται με τη μαμα στην βεραντα. Η Νινα συνεχιζε να καπνιζει σα φουγαρο, ενη η μαμα το ειχε κοψει και της γκρινιαζε.

Η Νινα μου η αγαπημενη μου κουρελω, ηρθε στο γαμο μου και λατρεψε τον αγαπημενο μου. Μου χαρισε ενα κρυσταλλινο χειροποιητο βαζο κομμενο στο χερι.  Το βαζο αυτο στολιζει τον μπουφε μου σημερα ακομα εδω στην “πρωτευουσα”.  Καποια φορα η κυρια που ξεσκονιζει το τσακισε λιγο στο χειλος.  Δε φαινεται και συνηθως εχει λουλουδια. Δε το αποχωριζομαι ομως. Οι θειες Νινη και Αντρω,  υπεργηρες πια, δεν ηρθαν στο γαμο αλλα εστειλαν δωρα στο Δεσποινακι τους.  Πηγα και τις επισκεφτηκα για να τις ευχαριστησω.  Η θεια Νινη ηταν πια κατακοιτη.

Περασαν τα χρονια. Η Νινα ηταν παρουσα παντου. Οταν βαφτισα την Δαφνη, οταν γυριζα τα καλοκαιρια στη βεραντα της μαμας, παντα με το τσιγαρο στο χερι και να λεει, ηρθα να σε δω Δεσποινακο μου κι εσενα και την μανα την κουρελω. Τα ματια της ελαμπαν αλλα τα ξανθα μαλλια ηταν τωρα λευκα.  Καμια φορα την πετυχαινα στο σπιτι της μαμας οταν τηλεφωνουσα απο εδω και μου την εδινε.  “Δεσποινακο μου σε αγαπω κι εσενα και τον καλο σου και τα παιδακια σου” , μου ελεγε. Μια τρυφεροτητα απιστευτη.

Η Νινα μεχρι πριν τρια χρονια ζουσε. Ειχε μιλησει με την αδελφη μου. (Τινακο μου)  Μετα  ξαφνικα τιποτα.  Η μαμα ειχε αρχισει να βαραινει και δεν μπορουσε να παει να την δει.  Στο τηλεφωνο δεν απαντουσε.  Η Νινα ειχε και κατι ανηψια απο εξαδελφες της, και ισως την φροντισαν.  Δε ξερω εαν ζει ακομα και αν ζει θα ειναι 89 ετων πια.  Σιγουρα δεν ειναι στο σπιτι της παντως.   Δεν ξερω πια ουτε ποιον να ρωτησω  ουτε τι απεγινε αυτη η γλυκεια σκια της ζωης μου. Η ομορφη, η αγαπημενη μου, η Νινα η κουρελω με τα γαλανα ματια.

Σας φιλω γλυκα.

(*)Αισθανομαι ανετα να γραφω τα πραγματικα τους ονοματα γιατι ξερω καλα οτι δεν υπαρχουν απογονοι.

JALEO

Οι αθεοφοβοι χαραξαν τις ελιες και εβαλαν ολοκληρη κομματαρα αντσουγια μεσα!  Οτι πιο υπεροχο!

Ειχα υποσχεθει στον εαυτο μου οτι δε θα ξαναφωτογραφιζα φαγητα. Ομως αυτες οι υποσχεσεις (στον εαυτο μου) ειναι για να τις αθετω οταν βλεπω μπροστα μου τετοια μεζεδακια.  Σαββατο βραδυ στο JALEO στην Bethesda, η Λουμιξ γλυστρισε σιγα σιγα απο την τσαντα και κλιιιιικ! Δημιουργια και ιδιοκτησια του José Andrés που ξεκινησε απο τη Βαρκελωνη για να κατακτηση τον κοσμο της γαστρονομικης δημιουργιας. Θεωρειται οτι εκανε τα  tapas δημοφιλη στην Αμερικη.  Σας παρουσιαζω λοιπον μερικα απο τα tapas του chef José.

Ο José Andrés, Ισπανος chef απο την Βαρκελωνη με διεθνη προβολη, ειναι μια προσωπικοτητα της “πρωτευουσας”.  Ειναι ιδρυτης του group TFG (ThinkFoodGroup)   με γαστρονομικη αλλα και κοινωνικη agenda, τηλεοπτικη περσονα, αλλα και πολυβραβευμενος σεφ. Το 2011 του απενεμηθη ο τιτλος “Outstanding Chef” απο την James Beard Foundation, ενω ο εκδοτικος οικος   Conde Nast Traveler τον ονομασε  “Hot Restaurateur”.

JALEO 7271 Woodmont Ave, Bethesda, MD, 301.913.0003

Αυγο απο αλανιαρα κοτα τηγανητο με χαβιαρι.

Σας φιλω γλυκα.

Brookside Gardens

Σημερα θα σας παω μια βολτα στους κηπους Brookside στην περιοχη Silver Spring.  Κανονικα θα επρεπε να σας ειχα παει την περασμενη εβδομαδα που τα ανοιξιατικα λουλουδια ηταν στο ζενιθ της ανθισης αλλα δε με βοηθησε ο καιρος.  Παρ’ ολα αυτα προλαβα αρκετα. Μονο οι τουλιπες ειχαν αρχισει να γερνουν τα κεφαλακια τους.

Στους κηπους Brookside βρισκεις εποχιακα λουλουδια ολο το χρονο. Ετσι η βολτα ειναι ευχαριστη καθε εποχη. Σημερα το απογευμα  οι αζαλεες εκλεβαν αναμφησβητητα την παρασταση. Εφτασα κατα τις πεντε. Ημουν σχεδον μονη μου.  Περπατωντας στα στενα δρομακια ειναι ζητημα αν στην μια ωρα που περπατουσα συναντησα δεκα ατομα.  Απιστευτη ηρεμια, ενας πνευμονας μεσα στην πολη.

Κι αν κουραστεις και θες να ξαποστασεις, παντα θα βρεις ενα παγκακι στο ξεφωτο και μπορεις να γινεις κι εσυ μια ιμπρεσιονιστικη λεπτομερεια στον πινακα.

Κι αν σε πιασει βροχη τρεξε κατω απο το gazebo.

Απιστευτοι συνδιασμοι χρωματων

Ολα ευθυγραμισμενα με την αισθηση της συμμετριας να κυριαρχει στουε θαμνους και στα παρτερια.

Και το πιο ομορφο ροζ της ανοιξης

Αλλου παλι η βλαστηση δεν ακολουθει κανενα γεωμετρικο κανονα. Οι φτερες πλαισιωνουν τις αζαλεες, τα χρωματα μπλεκονται ατακτα και στο βαθος διακρινεις μια λιμνη.

Κατεβαινεις στις οχθες και αφου ταϊσεις λιγο τις παπιτσες (βλεπε γκαλλερι) κατευθυνεσαι προς το παρκινγκ. Ωρα να γυρισεις σπιτι να ανεβασεις ενα χρωματιστο ποστ. Για την αγαπη του μπλογκ!

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες:  Οταν ανθισουν οι τριανταφυλλιες θα ματαξαναπαω!

Σαββατο του Λαζαρου 2012 (στην τουρλα του Σαββατου)

Σιδερωνοντας τα λινα τραπεζομαντηλα για το Πασχα

Σαββατο του Λαζαρου 2012. Μια χρονια που αρχισε ασχημα για μενα με την φθινουσα υγεια της μαμας που τελιkα εφυγε το Φλεβαρη. Πολλες φορες στεκομαι και σκεφτομαι. “Δεσποιναριον πως αισθανεσαι;”. Και οσο περνα ο καιρος κατασταλαζω στην ιδια απαντηση. Αισθανομαι αποκομμενη απο τις ριζες μου, πραγμα που αισθανομαστε ολοι οσοι εχουμε χασει και τους δυο γονιους. Αισθανομαι ομως ανακουφιση γιατι τον τελευταιο καιρο υπεφερε κι εκεινη και ολοι εμεις που την αγαπουσαμε.

Βγηκαν τα πασχαλινα πιατακια.

Εαν δεν ειχε φυγει η μαμα, φετος το Πασχα θα ερχομουν στην Αθηνα. Το ξερω οτι ουτε που θα το καταλαβαινε ουτε που θα το εκτιμουσε. Γιατι λοιπον θα το εκανα; Γιατι πιστευω σε κεινα τα στιγμιαια θαυματα. Σε μια φευγαλεα ματια αγαπης κι ας εσβηνε σε δυο λεπτα.

Σαββατο του Λαζαρου 2012. Θα γιορτασω το Πασχα στο σπιτι με οσους αγαπημενους δικους μου εχω γυρω.  Θελω καποτε να θυμουνται τις ημερες του Πασχα που περναμε τωρα.

Βγηκαν τα μεταξωτα κοκκινα αυγα.

Οσο υλιστικο κι αν ακουγεται, μ’αρεσει να μαζευω αναμνησεις. Και να τις κραταω για παντα.  Μπορει να αποχωριστω κατι που αγορασα. Ποτε ομως κατι που μου χαρισαν αλλοι. Καθε δωρο, καθε πασχαλινο μεταξωτο αυγο, καθε χριστουγεννιατικο ροδι, καθε μικροαντικειμενο βγαινει στην ωρα του και μου φερνει την εικονα εκεινου που μου το χαρισε. Ακομα κι αν η επαφη λογω αποστασης η αλλων συγκυριων εχει χαθει, ειναι η αξια των αναμνησεων που μετραει.

Βγηκαν και τα αλαβαστρινα αυγα.

Γυαλιστηκαν ολα τα ασημικα.

Λατρευω το ασημι, το ξυλο, το κρυσταλλο, την πορσελλανη.. καλα αφησα και τιποτα; Την εποχη που παντρευτηκα ολοι εκαναν δωρα ασημικα. Πολλες φορες κοιταζω τα σχεδια και σκεφτομαι οτι την δικη μας φινετσα και τεχνοτροπια στο δουλεμα του ασημιου, δεν την εχει κανενας μα κανενας αλλος λαος. Ενας λαος χαρισματικος, πεισματαρης και πονεμενος.

Καθαριστηκε το deck.

Σαββατο του Λαζαρου 2012. Το τι φασινα επεσε (προσωπικη δουλεια) δε λεγεται. Το νερο με πιεση καθαρθζει την γλιτσα. Ενα τετοιο χρειαζεται στην βουλη των Ελληνων.

japanese bayberry

Πηρα να φυτεψω δυο θαμνακια στις μπροστινες γλαστρες. Με ταλαιπωρουν πολυ αυτες. Οτι και να βαλω κρατα μια σεζον και ξεραινεται.  Κι αν προλαβει το χειμωνα,  το παγωνουν τα χιονια. Η τελευταια προσπαθεια με τις γαρδενιες κρατησε για δεκα μηνες. Ελπιζω αυτα να κρατησουν ολες τις εποχες. Και εχουν ενα τελειο πρασινοκιτρινο και πολυ αισιοδοξο χρωμα.

Πηρα δυο ωραια καλαθακια και τα φυτεψα μονη μου

Θα μου μεινουν τα καλαθακια, κοβεται το κοστος στη μεση και εχω και τη χαρα της δημιουργιας.

Ελαμψε το deck πανω κατω.

μπιγονια η σουρλουλου!

Κλασσικα καθε χρονο φυτευω στις γλαστρες μου γερανια. Κατακοκκινα γερανια που μου θυμιζουν ελληνικες αυλες, βαρελια στο νησι και μια βαρκα ηταν μονη της.. Φετος ειπα να αλλαξω σκηνικο. Τρελλαθηκα με τα χρωματα στο φυτωριο. Ισως το μεγαλυτερο φυτωριο και το πιο πληρες στην περιοχη της “πρωτευουσας” ειναι  κοντα στο γραφειο μου και το επισκεφτηκα αρκετα τελευταια.  Την περισσοτερη ωρα χαζευω μεχρι να καταληξω σε συνδιασμους που μου αρεσουν. Φετος λοιπον οι ορτανσιες και οι μπιγονιες μου εκλεψαν την καρδια. Οπως αυτη η μπιγονια ποικιλια “σουρλουλου” (*) εχει ροζ μπουκλακια και σε προκαλει!  Τωρα βρισκεται στη γλαστρα μου, ετοιμη να κλεψει τις καρδιες οσων ερθουν το Πασχα.

Μετα φοβου πηρα και ενα γλαστρακι τουλιπες, κι ελπιζω να κρατησουν ως το Πασχα. Προτιμω τα γλαστρακια απο τα φρεσκα λουλουδια. Ειναι οικονομικωτερα κρατανε περισσοτερο και οι βολβοι θα ανθισουν και του χρονου.

Τα δεντρα εχουν γεμισει μικρα φρεσκα φυλλαρακια. Σε ενα μηνα το δασος θα ειναι σκιερο. Τωρα ομως ειναι γεματο ξεφωτα κι αφηνει το φως να παιχνιδιζει στον κηπο.

salvia

Salvia το λενε το θαμνακι στολιζει αλλη μια γλαστρα. Ομορφα Πασχαλινα χρωματα. Αναγεννηση της φυσης. Χαλαλι η κουραση. Ειναι πολυ αναζωογονητικο να κανεις ανοιξιατικες δουλειες. Θα ηθελα να ζουσα στις αρχες του προηγουμενου αιωνα που οι δουλειες ηταν εντελως εποχιακες.  Δυστυχως ακομα και οι εποχες παγκοσμιοποιηθηκαν. Το πηρε χαμπαρι και η φυση και λεει, δε τους πεταω και μια “La Niña” ετσι για να τους αποσυνονισω περαιτερω. Κι ετσι τρελλαινομαστε ολοι μαζι. Οι ανθρωποι, οι ζωες μας, οι εποχες μας.

Κυριακη των Βαϊων 2012.

Απο παλια (εκεινο το καλοκαιρι στην Αλοννησο) ειχαμε αποφασισει οικογενειακως οτι την Κυριακη των Βαϊων θα γιορταζουμε τις Δαφνες μας. Η μια κερνα τους αγγελους σημερα. Η αλλη αφου τραβηξει κουπι κανενα διωρο στην λιμνη στο Σαν Φρανσισκο, οργανωνει ενα baby shower για μια φιλη της.  Κι εγω εδω στην “πρωτευουσα” το δεσποιναριον ετοιμαζω αλλο ενα πασχαλινο τραπεζι που θελω να το θυμουνται.

Σας φιλω γλυκα κι ευχομαι καλη Μεγαλη Εβδομαδα.

(*) δεσποιναρισμος

γλωσσολογια και υπογλωσσια

Παει καιρος που το φιν φον ασχοληθηκε με καποιο συγκεκριμενο θεμα. Φταιει η ανοιξη, φταιει ο καιρος και οι συγκυριες. Ο Φλεβαρης μας πικρανε, ο Μαρτης μας ξεσηκωνει, και τα γεγονοτα απανταχου μας αποπροσανατολιζουν. Αφορμη μου εδωσε ( η να πω καλυτερα μου εδοσε; ) η λεξη κλοτσια που διαβασα σε καποιο σχολιο σε κοινωνικη ιστοσελιδα. Φαγαμε αβγα, προλαβαμε τρενα και τωρα δινουμε και κλοτσιες. Κι αυτος ο Φιλοποιμην Φινος, απο που κι ως που ονομασε την ταινια του ” Το Κλωτσοσκουφι”;

Το πραγματικο κλωτσοσκουφι ειναι η Ελληνικη γλωσσα και η εξελιξη της μεσα απο τις διαφορες ιστοσελιδες. Και δεν εννοω μονο τις απιστευτες ανορθογραφιες, αλλα και την λανθασμενη αντιληψη για το τι σημαινουν οι λεξεις. Αλλο ενα παραδειγμα, η αναφορα ενος φιλου για το μπερδεμα των λεξεων “ανακλαστικα” και “αντανακλαστικα”. Περα απο το τι γραφεται παντως, αυτες τις λεξεις τις ακουμε απο ” δημοσιογραφους ” σε εγκυρα μεσα μαζικης ενημερωσης. Αντι να μαθαινει ο “δημοσιογραφος” (*) πως να χειριζεται σωστα την γλωσσα, μαθαινει τον ορο “καρε καρε” και ξεμπλεξε. Πως λοιπον να μαθουν αυτοι που ακουνε να μιλουν σωστα. Σου λεει αφου αυτος το λεει ετσι, ετσι θα ειναι.

Η επιστημη της γλωσσολογιας παντα με συνηρπαζε (προσεξτε παρατατικο). Δεν εχω ειδικες γνωσεις πανω στο θεμα, αλλα παντα εψαχνα ετυμολογιες και σωστους τροπους γραφης η εκφρασης. Πιστευω στην εξελιξη της γλωσσας, κι αυτο δεν ειναι αποψη, ειναι γεγονος. Την Ελληνικη γλωσσα δεν την σπουδασα, την διδαχτηκα στο σχολειο και μαλιστα περασα απο δυο σχολες.

Η πρωτη σχολη του Αχιλλεα Τζαρτζανου και η δευτερη του Μανολη Τριανταφυλλιδη. Παραλληλοι μελετητες της Ελληνικης γλωσσας με διαφορετικες αποψεις ο καθενας. Ο Τζαρτζανος της “απλης καθαρευουσας” και ο Τριανταφυλλιδης της “δημοτικης” . Η γραμματικη του Τζαρτζανου διδασκοταν στα σχολεια απο τα μεσα του προηγουμενου αιωνα. Οι γονεις μου αυτη τη γραμματικη διδαχτηκαν. Καποια στιγμη εμφανιστηκε το κοκκινο και μπλε βιβλιο της γραμματικης του Μανολη Τριανταφυλλιδη. Κι εμενα μου κολλησε στραβα ο Μανολης με το ομικρον. Και τοτε επεσαν μονοι κι διπλοι οι καθαρευουσιανοι και χλευασαν (αδικα) τον Τριανταφυλλιδη παραφραζοντας την γλωσσα που εισηγαγε (προσεξτε αοριστο). Πρωτη πρωτη, η θεια μου η Ελενη που συνεχεια κοπαναγε οτι ο Τριανταφυλλιδης ελεγε την υποτεινουσα, “αποκατιανη τεντωστρα” . Η θεια μου αν υπηρχαν κοινωνικες ιστοσελιδες τοτε τετοια θα εγραφε (την βλεπουμε και σημερα την ανυποστατη υπερβολη). Εγω εφερνα παντα αντιρρησεις στην θεια Ελενη αν και ενδομυχα δε μου αρεσε ουτε ο γκιωνης με ομικρον (ακου εκει γκιονης, ακομα και στο κλασσικο αλφαβηταριο κανει γκιων γκιων). Παντως απο τοτε (και κακως) η γλωσσα που χρησιμοποιουσες δηλωνε το πολιτικο σου στατους. Αν μιλαγες καθαρευουσα, ησουν δεξιος, δημοτικη αριστερωτερων τασεων και αν μιλαγες “μαλλιαρη” ησουν κομμουνιστης.

Μετα ηρθε η χουντα και εκανε αυτη την αντιληψη θρησκεια, αφου κατηργησε τον Τριανταφυλλιδη και απερριψε γλωσσολογικα καθε Ροϊδη και Ψυχαρη. Η καθαρευουσα εβαλε παλι το στεμμα της και οι αυλικοι την λιβανιζαν. Το γραφω ετσι χαριν λογου γιατι προσωπικα μου αρεσει η αρχαια Ελληνικη γλωσσα (και κυριως της εποχης του 5ου πΧ αιωνα που την καταλαβαινω αρκετα) Η γλωσσα εξελισσεται και δεχομαι την εξελιξη της. Εκεινο που δεν δεχομαι ειναι η κακοποιηση της. Βεβαια αυτο που εγω ονομαζω κακοποιηση, αλλοι το βλεπουν φυσικη εξελιξη.

Μια απο τις κακοποιησεις της Ελληνικης γλωσσας ειναι η εμμονη του να γραφει ο Ελληνας τα γνωστα ” greeklish “. Ομολογω οτι εχω γραψει κι εγω, οταν στον υπολογιστη μου δεν ειχα επιλογη γλωσσας. Οταν ομως μου δοθηκε η ευκαιρια τα εγκατελειψα. Καποτε μαλιστα ειχαν εισαγαγει οι χρηστες και κανονες. Και μαλωναν μεταξυ τους για ανορθογραφιες. Φεξε μου και γλυστρησα. Η γλωσσα και η αλφαβητος μας χαρακτηριζει σαν λαο και ειναι κριμα να μην την χρησιμοποιουμε αφου υπαρχουν πλεον τα μεσα. Μεσα απο κατι “δε βαριεσαι” χανονται οι αξιες. Επισης ομολογω οτι και σημερα ακομα γραφω ξενες λεξεις με ελληνικους χαρακτηρες απο καθαρα σκωπτικη διαθεση. Και δε θα σταματησω γιατι οτι και να κανω, η αγγλικη γλωσσα δεν φοβαται απο μενα. Αντιθετα, στατιστικες μελετες, καταληγουν σε συμπερασματα οτι σε εκατο χρονια, θα εχει εκλειψει ακομα και η Ελληνικη αλφαβητος. Ας οψεται το γουεμπ.

Αλλη κακοποιηση ειναι η ορθογραφικη. Εχω δει επανειλημμενα τη λεξη “κοζμος” (ακουστικοι τυποι), “τι κανεται;” (μπερδεμα με ενεργητικη και παθητικη φωνη) και “Μυτηλινη” (πολλα ι και τα μπλεξαμε). Κι εδω εξομολογουμαι. Για καιρο εγραφα “ιδιεταιρος” αντι για ” ιδιαιτερος” μεχρι που επενεβη η Ντενια και μου το υπεδειξε. Μη ξεχναμε οτι τα τελευταια τριαντα χρονια γραφω αγγλικα (αν και δε μου αρεσουν οι δικαιολογιες).

Μια ακομα μορφη κακοποιησης ειναι η αναμιξη Ελληνικης και Αγγλικης ακομα και στις πιο απλες εκφρασεις. (Ρηλαξ μεγαλε, δε τρεχει κατι, ολα ειναι κουλ). Αυτο τωρα ο παππους μου δε θα το καταλαβαινε. Θα επρεπε να του πω: Ησυχασε παππου, δεν συμβαινει τιποτα, ολα ειναι ενταξει. Ελα ξερολα και πες μου οτι το “δεν συμβαινει τιποτα” ειναι διπλη αρνηση. Κι ομως ετσι το λεγαμε.

Αυτοι λοιπον που γραφουν ετσι, δεν το κανουν επιτηδες. Απλα ετσι εμαθαν και δεν δινουν φραγκο για την Ελληνικη γλωσσα. Το λυπηρο ειναι οτι εφοσον δεν εμαθαν αυτοι, δεν θα μαθουν και τα παιδια τους.

Εξελιχθηκε η γλωσσα τοπικα και μορφολογικα, και νομιζω οτι καθεμια περιοδος της εχει αφησει σημαντικα αντιπροσωπευτικα (λογοτεχνικα) εργα αφου εχει σημασια τι λες και οχι πως το λες. Οι γλωσσολογικες μαχες ανα τους αιωνες ηταν θεματα καθαρα πολιτικα, και συνεχιζουν να ειναι. Η γλωσσα γινεται συμβολο ιδεων και σαν συμβολο το εκμεταλλευονται πολλοι. Η γλωσσα ειναι (μαζι την εικονα) το κατ’ εξοχην μεσον επικοινωνιας κι αν δε χρησιμοποιειται σωστα, δεν περνα το σωστο μυνημα. Το “κονσεπτ” (νατην η αμερικανια) ομως θελει και δεκτη που να καταλαβαινει τη γλωσσα σωστα.

Προσφατα η υπηρεσιακη κυβερνηση τοποθετησε στη θεση του υπουργου παιδειας ενα γλωσσολογο. Δεν μπορω να πω οτι με εχει εντυπωσιασει θετικα αυτο, γιατι ειμαι κι εγω σαν ολους τους αλλους Ελληνες. Σκεφτομαι πολιτικα. Βρισκω οτι κινειται σε ορια “εθνικοφροσυνης”. Αλλα δε φταιω κιολας, οποιος δεχεται να πολιτευτει πρεπει να κρινεται σαν πολιτικος και μετα ως οτιδηποτε αλλο αναφερει το βιογραφικο του. Ομως και πριν να με ρωταγες, δεν πιστευω οτι οποιος εγραψε λεξικο, ειναι και κορυφη. Γιατι αν ειναι ετσι τοτε:

φιν φον = (επιθετο/ακλιτο) οτι ωραιο, φινο και ντελικατο. Ετυμολογικα προερχεται απο την αγγλικη λεξη fine.

Ασε που νομιζω οτι αυτος ευθυνεται για τα “αβγα” (**)

Ενας αγαπημενος μου συγγραφεας (μα παρα πολυ) ειναι ο Βασιλης Αλεξακης. Ολοκληρο το εργο του εχει γλωσσολογικο χαρακτηρα και το γεγονος οτι κατεχει πολυ καλα και την Γαλλικη γλωσσα και την Ελληνικη και συχνα αντιπαραθετει εννοιες και στις δυο γλωσσες, με εκανε να ανυπομονω για το επομενο βιβλιο του. Τον ανακαλυψα με το βιβλιο “Παρισι-Αθηνα¨ και απο τοτε με κερδισε.

Κατα τη διαρκεια της δικης μου ζωης πολλα αλλαξαν στην Ελληνικη γλωσσα. Καταργηθηκαν οι περισπωμενες, οι ψιλες και οι δασειες, οι υπογεγραμμενες, η δοτικη, και προστεθηκαν καινουργιες λεξεις σαν επακολουθο της τεχνολογικης εξελιξης, αλλαξαν οι καταληξεις των λεξεων με το περασμα απο την καθαρευουσα στη δημοτικη. Ανακαλυφθηκε ο υπερ-υπερθετικος βαθμος (καλυτεροτερος) και πολλα συνηρημενα ξεσυναιρεθηκαν. Η ξεσυναιρεση των λεξεων εχει σαν αποτελεσμα να “γεμιζει ο στομας σου”απο την λεξη. Αλλα τα δεχομαι εντελως φυσιολογικα, αλλα τα θεωρω απαραδεκτα. Η ανορθογραφια παντως, οποια μορφη εξελιξης της γλωσσας κι αν εχει υιοθετησει ο καθενας μας με ενοχλει. (***) Το χειροτερο μου ομως ειναι το μπερδεμα προστακτικης ενεστωτα με αοριστο. “ΕπΕτρεψε μου να τηγανΗσω ενα αΒγο” η “Του επΙτρεψα να να παει στον μΟλο). Εδω ειναι που απλωνω το χερι και πιανω τα υπογλωσσια.

Και η ασυνταξια με ενοχλει. Εχασε το ρημα το υποκειμενο του και η βρηκε η αντωνυμια το ουσιαστικο. Πολλες φορες γινεται μεταφραση κατα λεξη μιας ξενης φρασης που υπαρχουν διαφορετικοι συντακτικοι κανονες. Δε μου ερχεται παραδειγμα, αλλα αν μου ερθει θα το γραψω σε σχολιο.

Αυτα για την γλωσσα σημερα, που πολλοι προσπαθησαν να την τιθασευσουν με κανονες. Ολοι εκινουντο ( η κινιοντουσαν ) στα πλαισια της πολιτικης και πολιτιστικης τους ταυτοτητας. Και μπραβο τους, γιατι χρειαζεται τολμη να τα βαλεις με τη γλωσσα.

Προσωπικα διαβαζω ευχαριστα κειμενα καθαρευουσας, δημοτικης, με στιξη (τα κειμενα του Βενεζη δεν θα ειχαν την ιδια αιγλη), γραμμενα σε τοπικες διαλεκτους, αρκει να εχουν μια εσωτερικη ισορροπια. Και θαυμαζω τον πλουτο και την δυναμη της γλωσσας μας. Της Ελληνικης.

Σας φιλω γλυκα.

——————————————————————————————————————

* Δεν ειναι ολοι οι δημοσιογραφοι ασχετοι, ομως ειναι αρκετοι ωστε να ακουγονται τα μαργαριταρια τους και να εξευτελιζεται η γλωσσα.

** Αβγα ειναι μονο τα αυγα βατραχου. Το νου σας!

*** Εξαιρουνται οι ξενοι που μαθαινουν Ελληνικα, εκεινοι που εμαθαν τη γλωσσα ακουστικα, κι εκεινοι που δεν πηγαν σχολειο.