Elle entreprit un long voyage, sur la mer Mé-Mé-Méditerranée

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Saintes-Maries-de-la-Mer. Ενα μικρο λιμανι στην Προβηγκια αναμεσα στην Μασσαλια και το Μονπελιε στο δελτα του ποταμου Ροδανου. Περιτριγυριζεται απο υδροβιοτοπους και παραγει το περιφημο κοκκινο ρυζι της Camargue, και εξαιρετικο αλατι. Τις Αγιες Μαριες ( που ειναι η Μαρια η Μαγδαληνη, η Μαρια Σαλωμη και η Μαρια του Ιακωβου) τις επισκεφθηκα μηνα Νοεμβρη, λιγο μετα την τουριστικη σεζον. Βρισκομουν με την Δαφνη στην πολη Arles με τα περιφημα υδραγωγεια. Νοικιασαμε ενα αυτοκινητακι για να εξερευνησουμε την περιοχη, και φτασαμε σ᾽ αυτο το λιμανι. Απολαυσαμε ενα ομορφο περιπατο στην προκυμαια, κι ενα ζεστο καφε. Κατεβηκαμε στην αμμουδια, μαζεψαμε μερικα κοχυλια και καναμε τα παπουτσια μας .. να μη βλεπονται. Στα βραχακια το εβλεπες το αλατι να μαζευεται. Ημασταν σχεδον μονες. Ο Νοεμβρης στην Προβηγκια ειναι γλυκος, αλλα κοντα στη θαλασσα η υγρασια σε διαπερνα. Πηραμε ενα σακκουλακι κοκκινο ρυζι κι ενα γυαλακι αλατι και μπηκαμε στο μικρο Ρενω για να συνεχισουμε την εξερευνηση….. Τα δελτα των ποταμων ειναι ευλογημενα μερη!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Στην Θεσσαλονικη δεν ειχα ξαναπαει ποτε πριν το 2004. Δεν ετυχε. Δεν ειχαμε συγγενεις, δεν ειχαμε φιλους, δεν ειχαμε λογο. Αυτη η φωτογραφια στο λιμανι της Θεσσαλονικης ειναι απο τις πιο αγαπημενες μου. Δε ξερω για σενα αλλα εγω πιστευω οτι η περιφημη γοργονα κολυμπα στο Θερμαϊκο και τα καλοκαιρια κατεβαινει στις ακτες της Χαλκιδικης. Η Θεσσαλονικη εγινε αγαπημενος προορισμος, κυριως για τους καλους φιλους που απεκτησα εν τω μεταξυ, αλλα και για τα γλυκα, τα μεζεδακια, τα κουλουρια και ολα αυτα για τα οποια εχουν καποιο μυστικο και τα φιαχνουν πιο καλα απο ολους οι Θεσσαλονικεις. Φετος το καλοκαιρι περασα παλι απο την Θεσσαλονικη. Μπορει να μη γεννηθηκα στην Σαλονικη, μα ” ξερω απ’ εξω την διαδρομη”

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Απο την Μασσαλια εχω περασει τρεις φορες. Περασμα μερικων ωρων και τις τρεις. Και τις τρεις ειχε τον ιδιο καιρο, τοσο που οτι κι αν μου πεις εγω δεν πιστευω οτι ο καιρος αλλαζει στην Μασσαλια. Ενα ψιλοβροχο , μια σκοτεινια και μια υγρασια που ταλανιζεσαι στο διλημμα, να ανοιξω τωρα ομπρελα η να μην ανοιξω! Με ομπρελα η χωρις περπατω γυρω γυρω στο λιμανι και νοερα διαλεγω ενα κοττερο. Αυτο που θα ηθελα να ειναι δικο μου για να σαλπαρω για ταξιδακι σε ολη την Μεσογειο! Κολλαω την μυτη στις βιτρινες με τα ξυλινα παιχνιδια και τα αρωματικα σαπουνια. Η καταληξη ειναι παντα η ιδια. Στον Αστρολαβο για μπουγιαμπεσα. Η γευση της πιο ωραιας θαλασσας στο πιατο μου!

IMG_0226

Παραλια Αγιων Αποστολων, Αττικη. Εδω θα μεινεις μεχρι το σουρουπο για να δεις το ηλιοβασιλεμα στην Αγια Μαρινα. Ο Ευβοϊκος εχει αρχισει να ησυχαζει. Μπορει να δεις τους τελευταιους κολυμβητες της ημερας να απολαμβανουν τις αδειες πια παραλιες. Θα περπατησεις ως το κεντρο για να παρεις καλαμποκι στα καρβουνα – οτι απεμεινε απο το φολκλορ των παιδικων σου χρονων – και ενα παγωτο καϊμακι. Και θα παρακαλας να σηκωθει η φασαριοζα παρεα για να πιασεις τον καναπε στο παγωτατζιδικο. Και θα ευχεσαι να εχει ανοιξει εκεινο το κιοσκι με τα βιβλια για να μην τρεχεις στην Αθηνα. Μετα θα παρεις το δρομο της επιστροφης. Και θα παρακαλας να μην ανεβει κανενα αυτοκινητο στο πεζοδρομιο και σε πατησει!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA Μονακο. Το διαμαντι της Μεσογειου. Οι Μονεγασκοι πετυχαν φιλετο! Θα μπορουσαμε καπως ετσι να περναμε πανω απο τον δρομο και να κοιταμε κατω μια Κινεττα που θα ηταν ετσι. Η περιπου ετσι. Συμπερασμα.. δεν εχει σημασια οτι βρηκες φιλετο ..αλλα πως θα το ψησεις το φιλετο. Τα μικρα κρατιδια ειναι η αδυναμια μου. Με συναρπαζει μια μικρη ωργανωμενη κοινωνια/κρατος. Οπως με συναρπαζει καθε τι μικρο που ξεχωριζει αναμεσα στα πανομοιοτυπα.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Μοντελο, Σικελια. Γνωρισε μεγαλες δοξες μεταπολεμικα. Στο ταξιδι μου προς το Εριτσε, ανακαλυψα κι αυτο το λιμανακι.

P1060942Μονεμβασια: Αν δεν εχεις ταξιδεψει ποτε στην ανατολικη ακτη της Πελοποννησου, δεν εχεις δει τις πιο ωραιες ακτες της Μεσογειου. Και οταν πια φτασεις στην καστροπολιτεια εχεις κανει και ταξιδι στο παρελθον. Αγερωχη την ημερα και μυστικιστικη την νυχτα η Μονεμβασια, αποκομενη απο τον υπολοιπο κοσμο βλεπει καθε πρωϊ τον ηλιο να βαφει τα νερα της ασημενια.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Χανια. Παντα σου ελεγαν για τα Χανια και τα παινουσαν σαν την πιο ομορφη πολη της Κρητης. Τωρα ξερεις οτι ειχαν δικιο. Ισως να ειναι η πρωτη Ελληνικη πολη που διαλεξαν τοσοι ξενοι για να την κανουν καινουργια πατριδα και για να μεινουν για παντα.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Πλαταμωνας. Σου θυμιζει λιγο τις Maries de la Mere. Μονο σε αυτη την εικονα. Στον Πλαταμωνα πρωτοπηγα σε ηλικια οκτω χρονων κι εμεινα τρεις ολοκληρους μηνες (ολο το καλοκαιρι). Παρ ολη τη μικρη μου ηλικια, θυμαμαι ολη την διαδρομη στην γρια (μερσεντες) του θειου Τζων. Τη χαρα του παγωμενου νερου της πηγης στα Τεμπη, τα αγρια βραχια στο θαλασσοδαρμενο Τσαγεζι και την διαμονη στο σπιτι που νοικιαζε ο παπους ” Ποπονης” (Πολυχρονης) ενας ντοπιος παπους με το πιο ομορφο μποστανι ροδακινων στον κοσμο. Τοτε! Τωρα και παρ’ ολο που ειχα σημαδια στη μνημη απο την τοποθεσια, δεν καταφερα να βρω ουτε το σπιτι ουτε τον δρομο. Κι εκεινο το μποστανι.. τι εγινε; Δεν μπορεσα να βγαλω απο την εικονα την μπαζωμενη παραλια και να βαλω την αμμουδια με τα τεραστια πευκα και μικρα μου ψαροπεδιλακια. Ο χρονος κυλησε ετσι οπως περναμε απο την μια αιθουσα στην αλλη.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Συρακουσα. Τους ειδα τους μοντερνους πειρατες που μιλουσαν τα παλια Ελληνικα. Κυκλοφορουσαν στα στενα σοκακια της παλιας πολης και τα βραδια κρατουσαν φαναρια. Η ” ωραιοτατη ” πολη του Κικερωνα – μετα απο αυτην βρισκεσαι καταμεσις στην Μεσογειο – ξερεις οτι ειναι πολυ δικη σου. Σε αναγνωριζουν, σε εκτιμουν και σε αγαπουν. Τι αλλο θελεις για να αφησεις ενα κοματι της καρδιας σου πισω για παντα, να σπανε απανω τα κυματα!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΑπο την Βενετια περασα δυο φορες. Οσο κι αν την εχει διαβρωσει η θαλασσα στεκεται εκει και αντεχει στο χρονο. Εχεις σκεφτει ποτε ποια ειναι η μεγαλη διαφορα της Ιταλιας με την Ελλαδα; Να σου πω! Οταν εμεις περναγαμε Τουρκοκρατια, οι Ιταλοι περναγαν Ανναγεννηση. Κι αυτο φαινεται σε ολες τις πολεις και σε ολα τα χωρια της. Και απο αυτη την σκοταδιασμενη εποχη δυστυχως ποτε δεν ανανηψαμε εντελως.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Παργα. Η πιο ομορφη πολη στο Ιονιο. Την ξαναειδα πριν τρια χρονια εντελως αλλαγμενη. Στην Παργα για πρωτη φορα πηγα στα δωδεκα μου χρονια και εμεινα ενα μηνα. Δεν ειχε τιποτα τουριστικο τοτε. Τα σμαραγδενια νερα της μονο δεν αλλαξαν καθολου.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Cadiz. Costa del Sol! Λιγο πριν βγεις απο την αγκαλια της , λιγο πριν περασεις το Γιβραλταρ εκει που η Μεσογειος φλερταρει με τον Ατλαντικο, καθησε και σκεψου ποσο ομορφη ειναι, και τι σε κερασε! Οι αμμουδιες της ειναι μαγευτικες. Τα ψαρια της τα πιο νοστιμα. Το αλατι της ζηλευτο. Τα νησια της μικροι παραδεισοι. Θυμησου ποσες φορες δροσιστικες στην αγκαλια της, ποσες φορες ταξιδεψες πανω της μαζι με τους γλαρους. Μανα ειναι, σε αγαπησε και σε εθρεψε.

Το ταξιδι τελειωνει εδω, του λειπει λιγο το αρωμα της Κυπρου και τα χρωματα της Τυνησιας. Μολις αποφασισω ποιο κοτερο απο το λιμανι της Μασσαλιας θα ειναι το ενα και μοναδικο, θα σαλπαρω για κει.

Σας φιλω γλυκα.

Για το καλο τoυ χρονου!

Πριν λιγες ωρες ξημερωσε το 2013. Σωτηριον; Δεν ξερουμε, αλλα σιγουρα θα ειναι σωτηριον για καποιους απο μας. Ετσι θελουμε κι ετσι ελπιζουμε ολοι.  Τι κι αν ειναι μια μερα σαν ολες τις αλλες,  εμεις οι ανθρωποι την εχουμε την πρωτη ημερα σε ελπιδα και σε ευχες.

Πρωτοχρονια του 2007 εγραψα τημ πρωτη μου αναρτηση στον μπλογκερ τοτε (despinarion.blogspot.com). Τοτε διαλεξα και το ονομα “δεσποιναριον” που μου εχει πια κολλησει και δε ξεκολλα απο πανω μου. Ο λογος ηταν οτι για να δημιουργησω λογαριασμο στην google  το ονομα “despina”   ειχε καταληφθει ηδη σε ολες του τις παραλλαγες. “Δεσποιναριον” ηταν ενα απο τα χαϊδευτικα ονοματα με τα οποια με αποκαλουσε μερικες φορες ο παπους ο Ροδολφος. Βεβαια ο παπους βασικα με φωναζε “μπουλουκα” αλλα αντε τωρα να φιαξεις ενα “boulouka.com”  και να εχεις απαιτηση να κανεις σοβαρο blogging.

Αναπολουσα τοτε στο πρωτο μου ποστ “Πρωτοχρονιες σε χρονους αλλους” . Τα παιδικα παρτυ της Παραμονης οπου ειτε η μαμα ειτε ο νονος μου εναλλακτικα φορουσαν την κοκκινη παραγεμισμενη στολη και εφερναν τα δωρα. Πως λοιπον να μη πιστεψεις στον Αγιο Βασιλη οταν τον βλεπεις μπροστα σου με μια σακουλα γεματη. Και μετα πως να μην αμφιβαλλεις μετα για ολα οταν ο Αγιος Βασιλης σε κοιτα με το ιδιο βλεμμα που σε κοιτα η μανα σου! Και οταν πια κανενας πια δε μας ξεγελουσε,  τα πρωτοχρονιατικα παρτυ της παραμονης, ειχαν τσα-τσα και μπλουζ και το πρωτο βερμουτακι!

Και φετος οπως παντα ειχα μερικους ενδοιασμους για το αν θα εβαζα λουκεττο στο μπλογκ. Και παλι οπως καθε χρονο το απερριψα (μετα πολλων επαινων που ελεγε ο μπαμπας μου). Τον αγαπω τον χωρο μου εστω κι αν δεν ερχομαι εδω πια καθε μερα.  Εξ αλλου εδω γνωρισα τοσους καινουργιους φιλους που εχουν γινει πια κομματι της καθημερινοτητας μου (της διαδυκτιακης) και που διαφορετικα ποτε δεν θα ειχαν διασταυρωθει οι δρομοι μας.  Εδω λοιπον για εβδομη χρονια αρχισα να γραφω για “το καλο” του χρονου, και ενα καραβι  ευχες σε οποιον περασει απο αυτη την σελιδα.

elpidaΠριν τρια χρονια βρηκα αυτο το καραβακι στο κεντρο Ελληνικης Παραδοσιακης Τεχνης στον οροφο της Πανδροσου.  Ειναι σαν τις χειροτεχνιες που φιαχναμε παιδια κοβοντας με πριονακι κοντρα πλακε σε διαφορα σχεδια. Μου αρεσε τοσο!  Ο καλλιτεχνης ονομαζεται Πετρος, αλλα δε ξερουμε τιποτε αλλο γι αυτον. Βαφτισε το καραβακι του ελπιδα, και το εκανε να κινειται προσω ολοταχως αν κρινουμε απο τον καπνο του.  Ετσι με ελπιδα και τα βλεμματα στο μελλον ευχομαι να ειναι το 2013 μια καλη χρονια για μας και για την Ελλαδα.

wp

Με αυτη την αισιοδοξη δημοσιευση για την Πρωτοχρονια στην Αθηνα κατω απο τον ιερο βραχο της Ακροπολης χαιρετιζει η τοπικη μας εφημεριδα ” Washington Post”  to 2013.  Εχουν αρχισει να μας συμπαθουν κι εχω αρχισει να τους συμπαθω! Ενωνω τις ευχες μου για ενα 2013 γεματο ελπιδα, αγαπη και τυχη.

Σας φιλω γλυκα!

From Poroy to Machu Picchu (part 1)

P1110255

Το Poroy ειναι ενα  χωριο μερικα χιλιομετρα εξω απο το Cusco.  Ενα μικρο λεωφορειο μας φερνει απο το ξενοδοχειο στο σταθμο. Τελικος προορισμος το Machu Picchu.  Παλιο βουνο σημαινει στην γλωσσα των Ινκας το Machu Picchu, εκει που εκτισαν τον δεκατο πεμπτο αιωνα ενα κεντρο εμποριου, οσο κι αν αυτο φαινεται απροσιτο λογω τοποθεσιας.  Θα ταξιδεψουμε περιπου 80 χιλιομετρα κατεβαινοντας υψομετρικα. Το Cusco βρισκεται στα 3500 μετρα, ενω το Machu Picchu περιπου 2500.

Το τραινο ανετο με μεγαλα παραθυρα στα πλαγια και στην οροφη.  Η διαδρομη ειναι μαγικη.  Απο την χερσα περιοχη του Cusco, κατεβαινουμε προς την κοιλαδα του ποταμου Urubamba. Περναμε απο μικρα χωρια και απο χωραφια.  Τα σπιτακια διπλα στις γραμμες ειναι πολυ φτωχικα. Τα πιο πολλα ειναι χτισμενα με λασπη.  Η γη εχει αρχισει να πρασινιζει, βλεπεις μολις αρχισε να μπαινει η ανοιξη στο Περου.

Το τραινο αγκαλιαζει τις πλαγιες των βουνων και απο τα πρωτα βαγονια  βλεπουμε τα τελευταια.  Σε καποιο σημειο για να κατεβει 500 μετρα, κινηθηκε τρεις φορες μπρος και πισω σε γραμμες ζιγκ ζαγκ.  Καπου εδω συναντα και τον ποταμο Urubamba κατα μηκος του οποιου θα κινηθει το υπολοιπο της διαδρομης μεχρι τον σταθμο Aguas Calientes (Ωραια Νερα). Στριβοντας αριστερα στο χωριο  Ollantaytambo μπαινουμε πραγματικα στην Sacred Valley.

Σε καποια στιγμη γινομαστε μαρτυρες ενος κλιματικου θαυματος.  Ξαφνικα ολα γινονται καταπρασινα, η βλαστηση τροπικη και η υγρασια ανεβαινει στο κατακορυφο.  Εκει που πριν λιγο ταξιδευαμε διπλα σε κακτους και φραγκοσυκιες, τωρα μπανανιες, ορχιδεες και φτερες σχεδον αγγιζουν τα βαγονια. Το τραινο κοβει ταχυτητα και ταξιδευει σε στενο περασμα αναμεσα στα καταπρασινα βουνα.

Στο τελευταιο κομματι της διαδρομης το τοπιο αρχιζει να παιρνει τη μορφη που κυριαρχει στο Machu Piccu. Εναλλαγη υψομετρου σε μικρες αποστασεις, τεραστιες μεγαλοπρεπεις κορυφες.

Το τραινο φτανει στα Aguas Calientes. Ετοιμοι να ανεβουμε στην  πολη των Ινκας..

.. συνεχιζεται

P1110217

Σας φιλω γλυκα.

τα παιδακια στο Cusco

Οπως ξεχωριζω τις φωτιγραφιες απο το προσφατο ταξιδι μου στο Cusco, οποτε βλεπω τα παιδακια, χαμογελω, κι ετσι αποφασιζω να αρχισω την σειρα των αναρτησεων με αυτα. Οπου κι αν βρισκεσαι, κατα τις δυο με τρεις η ωρατο απογευμα, θα παρατηρησεις οτι ο κοσμος γεμιζει απο παιδια.  Μικρες μικρες παρεουλες γεμιζουν τους δρομους και τις πλατειες. Τα σχολιοπαιδια στο Περου φορανε ολα στολες.  Αλλα μπλε και ασπρες, αλλα κοκκινες, ειτε πηγαινουν σε ιδιωτικο σχολειο ειτε σε δημοσιο.  Περπατουν στο δρομο ομορφα χωρις να ασχημονουν η να φωναζουν. Τα πετυχαινα πολλε ςφορες την ωρα που εβγαιναν απο τα σχολεια.

Εκεινο που μου εκανε εντυπωση ειναι οτι μολις εβγαιναν, αρχιζαν μα μασουλανε κατι. Καραμελλες, σοκολατες η τις περισσοτερες φορες τσιπς η γαριδακια. Οι μικροπωλητες ειναι στημενο εξω απο τα σχολεια και κανουν χρυσες δουλειες.

Δεν ειδα ουτε ενα να κρατα κινητο τηλεφωνο.  Στα δημοτικα σχολεια πολλες φορες τα περιμεναν απ΄εξω οι μαμαδες τους.

Αυτα τα παιδακια θα μεγαλωσουν, και οι πιθανοτητες ειναι οτι θα συνεχισουν την εκπαιδευση τους στα πανεπιστημια και τα κολλεγεια που διαθετει το Cusco, και τα οποια ειναι ουκ ολιγα.

Υπαρχει ομως και η αλλη οψη του νομισματος.  Τα παμπολλα παιδακια που τριγυρνουν στην πολη ειτε πουλωνας κατι, ειτε γιατι τα παιρνουν μαζι τους οι βιοπαλαιστες γονεις τους κυριως οι μαναδες τους. Αυτα που ειναι μικροτερα απο εξι χρονων και τα ειδα κατω απο  ενα κιλιμι στην παραγκα με τα σουβενιρ, ειτε μωρα κολλημενα στο στηθος της μανας τους να βυζαινουν την ωρα που εκεινη προσπαθει να σου πουλησει ενα πλεχτο.

Ειναι εμφανεστατο οτι υπαρχουν δυο διαφορετικοι κοσμοι στο Περου. Γι’ τα παιδακια δεν υπαρχει ουτε ο βρεφονηπιακος σταθμος, ουτε η γιαγια, γιατι κι εκεινη ειναι καπου εκει εξω και πουλαει κατι.

Αυτα τα παιδακια δεν παιζουν με παιχνιδια  οπως αυτα που πουλαει το Τζαμπο (ισως ειναι extreme η αναφορα αλλα εκατομυρια αλλα παιζουν με δαυτα τα κατασκευασματα).  Παιζουν με πετραδακια, με τα κουβαρια της μανας τους που πλεκει, με οτι βρουν στο δρομο.

Πρεπει να ομολογησω οτι εκ των υστερων  κοιταξα τα στατιστικα στοιχεια της UNESCO και σχηματισα μια πιο εμπεριστατωμενη εικονα για το μεγεθος του προβληματος που αντιμετωπιζουν τα παιδια στο Περου,  σε ολους τους τομεις (τροφη, ενδυση και υγεια κυριως).

Αυτο το αγγελουδι καθεται ολη μερα στο σκαλοπατι. Διπλα σε ενα σκουπιδοντενεκε, ενω η μητερα του παραδιπλα πουλα, τι αλλο, καραμελλες, σοκολατες και αναψυκτικα. Εκει θα κοιμηθει οταν κουραστει.  Και δεν θα κουνησει ρουπι. Το ειδα σε κεντρικο σημειο της πολης και οσες φορες κι αν περασα ηταν εκει.

Αυτο παλι φορα παπουτσια, ειναι απο τα τυχερα παιδακια.  Ειδα σε πολλες περιπτωσεις παιδια να φοραν παπουτσια φιαγμενα απο παλια ελαστικα.  Δεν τα φωτογραφισα.  Πολλες εικονες που με σοκαρισαν δεν τις αποθανατισα.

Μπορει να ακουστει λιγο μελο, αλλα σημερα γιορταζει η Αμερικη την ημερα των Ευχαριστιων.  Ολοι μαζευονται γυρω απο ενα τραπεζι γεματο καλουδια και ευχαριστουν καποιον η καποιους στους οποιους πιστευουν οτι οφειλουν ευχαριστιες.  Σημερα Thanksgiving 2012 , ευχαριστω την UNESCO, την UNISEF και τις αποστολες γιατρων και μηχανικων χωρις συνορα  (μεταξυ των οποιων αγαπητοι μου φιλοι), και οποιους αλλους εθελοντικα  προσφερουν χρονο, υπηρεσιες η ακομα και τη δυνατοτητα σε πολλους να συμμετασχουν εστω και απο μακρυα για να αλλαξει η ζωη αυτων των παιδιων.

Happy Thanksgiving και

σας φιλω γλυκα.

πρωτο θεμα

Μεχρι προχθες οταν εβαζες την λεξη “Σαντυ” στο google, το πολυ πολυ να σου εβγαζε την φωτογραφια νεαρας με complicated ακαζου κουαφυρ. Τα πραγματα ομως αλλαξαν. Απο προχθες ο γκουγκλης εδωσε προτεραιοτητα  στην εικονα ενος λευκου στροβιλου σε κατοψη που ανεβαινε απειλητικα κατα μηκος της ανατολικης ακτης των Ηνωμενων πολιτειων με κακες διαθεσεις. Προχωρημενο φθινοπωρο για τροπικες καταιγιδες, ομως οι υψηλες θερμοκρασιες ευνοουν τετοιες καταστασεις.

pumpkin rolling away

Εμεις οι μικροι ανθρωποι της γης, της λογικης και της επιστημης ακομα ειμαστε πολυ λιγοι για να αναχαιτισουμε τετοια καιρικα φαινομενα. Στελνουμε ανιχνευτες στον Αρη, ανθρωπους στο φεγγαρι, ακουμε τους παλμους των αστρων σε αλλους γαλαξιες. ομως μια Σαντυ σιναμενη κουναμενη και στροβιλιζομενη δεν μπορουμε να την κανουμε καλα.

Με την αφορμη την απαραδεκτη καταδικη των Ιταλων σεισμολογων τις προαλλες, που δεν προεβλεψαν τον μεγαλο σεισμο, εγραψα καπου οτι η σεισμολογια βρισκεται σε πολυ αρχικα σταδια προβλεψης και ακομα επεξεργαζεται στατιστικα δεδομενα. Αντιθετα η μετεωρολογια εχει κανει αλματα στις προβλεψεις, κι αυτο οφειλεται στο γεγονος οτι μπορει και μετρα τις ατμοσφαιρικες εναλλαγες. Οσο δε περνα ο καιρος με τη βοηθεια της τεχνολογιας τα ατμοσφαιρικα μοντελα γινονται οχι μονο πιο ακριβη, αλλα η δυνατοτητα εικονικης τους προσομοιωσης τα κανει κατανοητα σε ολο τον κοσμο. Ετσι κι αυτη τη φορα τα μοντελα αποδειχτηκαν αληθινα και οι παραμετροι που τα οριζουν προσδιορισιμοι.

Η Σαντυ στο περασμα της περασε απο την μητροπολη του κοσμου την Νεα Υορκη (που μετρα ηδη δεκαεπτα νεκρους) και ειχε μικροτερες καταστροφες (οχι ομως χωρις κοστος) στην “πρωτευουσα” μας. Η πορεια της Σαντυ εγινε η πρωτη ειδηση παγκοσμια.  Το Μανχατταν βυθιζεται στο σκοταδι, τα χρηματηστηρια κλειστα. Η κυβερβνηση κλειστη. Χιλιαδες κοσμος αναγαζεται να εγκαταλειψει τα σπιτια του. Πολλοι απο αυτους δεν θα τα ξαναβρουν στη θεση τους.  Ποταμια και φραγματα πλημμυριζουν.  Αλλοι θα αποζημιωθουν αλλοι θα μεινουν στα σκοταδια για μερες.  Οι ασφαλιστικες εταιρειες θα βομβαρδιστουν ξαφνικα με αιτησεις.  Ο ιδιωτικος τομεας που τουλαχιστο εδω στην “πρωτευουσα ” κινειται σαν ηλεκτρονιο γυρω απο την κυβερνηση, θα αναγκαστει να κλεισει, αναλαμβανοντας το τεραστιο κοστος δυο ημερων χωρις παραγωγικοτητα.

Το εδαφος απο το πολυ νερο μαλακωνει και τα τεραστια δεντρα δεν αντεχουν στους ανεμους των 80 μιλιων. Δεν λογαριαζουν που θα πεσουν. Σε σπιτια, σε αυτοκινητα, σε καλωδια, με τα προβλεπομενα φυσικα  αποτελεσματα. Ζωες χανονται παρ’ολο τον συντονισμο κι αυτο ειναι το πιο λυπηρο.

Στο προηγουμενο ποστ ανεφερα το πολιτικο κοστος. Η παραμικρη λανθασμενη κινηση γινεται οπλο στα χερια του αντιπαλου την παραμονη των Αμερικανικων εκλογων. Αν αυτο δεν επηρρεασει την παγκοσμια ισορροπια στον πολιτικο και οικονομικο χωρο τοτε δε ξερω τι θα επηρρεασει.  Οχι δεν μου αρεσει και δεν αρεσει σε κανενα εδω να γινομαστε θεμα παγκοσμιο κατω απο την απειλη και το καταστροφικο περασμα ενος κυκλωνα, ομως η Σαντυ δεν μπορουσε παρα να ειναι το θεμα της χθεσινης ημερας.

Σε προσωπικο επιπεδο ημουν τυχερη, μερικα κλαδια θα βγω να μαζεψω. Δεν ειχα διακοπη ρευματος. Ομως αυτο δε λεει τιποτα, ο γειτονας μου πρεπει να βαλει καινουργια σκεπη.   Μπορει να ημουν εγω στην δινη του ανεμοστροβιλου που οι μικροκινησεις σε μια προκαθορισμενη πορεια του ειναι απροβλεπτες.

Θρηνει η Αμερικη δεκαεφτα νεκρους. Θρηνει η Κουβα πανω απο 60. Ξημερωματα Τριτης λιγο πριν τελειωσει ο Οκτωβρης. Οι επιχειρησεις επαναπροσαρμογης στην καθημερινοτητα ειναι στο φορτε τους.  Απο αυριο τα γραναζια της καθημερινοτητας ξαναμπαινουν μπροστα.

Κι εμεις μπορουμε να αγχωθουμε πλεον με την ησυχια μας για το αν θα πεσει η κυβερνηση στην Ελλαδα η οχι. Ετσι για να μην περναει μια μερα χωρις αγωνιες.

Σας φιλω γλυκα.

φιν φον τυφων

Ετσι ονομασε την Σαντυ η φιλη μου η Μινα, και βρηκα το λογοπαιγνιο πολυ χαριτωμενο. Μονο φιν φον δεν ειναι ο τυφων, η μαλλον ο κυκλων,  αλλα πρεπει να το δουμε το ολο θεμα ψυχραιμα, τωρα που πια η Σαντυ επιασε στερια και αρχισε να κοπαζει η δυναμη του αερα. 

Ομολογω οτι μεχρι την Παρασκευη δεν ειχα ακουσει για την Σαντυ. Το Σαββατο ηταν τοσο ομορφη και ζεστη μερα, τιποτα δεν προϊδεαζε γι αυτα που θα ακολουθουσαν, Οι μονοι που επεμεναν οτι το ματι του κυκλωνα ερχεται κατα πανω μας, ηταν οι μετεωρολογοι.

Η Κυριακη ηταν μουντη και βροχερη, πρελουδιο της καταιγιδας.

Ηδη απο την Κυριακη το βραδυ αρχισαν οι ανακοινωσεις. Η κυβερνηση κλεινει και μονο ελαχιστο απαραιτητο προσωπικο οφειλει να παρουσιαστει. Ο ιδιωτικος τομεας το σκεφτεται ακομα.  Τα σχολεια κλεινουν.

Δευτερα πρωϊ. Καθε προσπαθεια να συνδεθω με υπολογιστες της NASA αποβαινει ακαρπη. Πληροφορουμαι οτι προληπτικα τα παντα εκλεισαν, και θα ξανανοιξουν οταν περασει η καταιγιδα.

Η πορεια του κυκλωνα ειναι το μονο θεμα συζητησης στην τηλεοραση. Ρεπορτερς μοιρασμενοι στις ακτες αλλα και στην πολη μεταδιδουν τα τελευταια νεα.  Ο αερας τους σπρωχνει.  Μουσκευουν στη βροχη. Εντυπωσιαζομαι με την καλη διαθεση τους αλλα και την θετικη σταση των περαστικων που απαντουν στις ερωτησεις τους.

Ενα δεντρο στο πισω μερος του κηπου κοβεται στα δυο. Ανοιγω λιγο την μπαλκονοπορτα και ο αερας παιρνει την κουρτινα εξω και προσπαθει να παρασυρει κι εμενα.

Βοηθεια απο αλλες πολιτειες εχει ηδη φτασει στην περιοχη.  Στις πεντε η ωρα το απογευμα ο κυκλωνας χτυπαει καθετα τις ακτες της της πολιτειας Delaware στην παραλια Rehoboth.

Η Νεα Υορκη και η πολιτεια New Jersey εχει περισσοτερα προβληματα απο την περιοχη της Washington παρ’ολο που τα περιμεναμε αλλοιως.

Στην Δυτικη Βιρτζινια, η Σαντυ συναντα ενα ψυχρο μετωπο με αποτελεσμα να σκεπασει την πολιτεια με χιονια. Ενα μετρο χιονι, οχι αστεια.

Ρεπορταζ για πλημμυρες, σπασμενα δεντρα και δυστυχηματα ακολουθουν. Διακοσιες χιλιαδες σπιτια χωρις ρευμα στην περιοχη απο Βαλτιμορη μεχρι Washington αναφερουν στα νεα.

Ο κυκλωνας υποβιβαζεται πλεον σε καταιγιδα και παρατηρω στο ρανταρ οτι περνα βορεια απο μας.

Θα ακολουθησει ακομα ενα εικοσιτετραωρο με βροχη και ανεμους που σερνει ο κυκλωνας.  Η κυβερνηση παραμενει κλειστη. Τα σχολεια επισης. Τα συνεργεια θα καθαριζουν τους δρομους. Τα ερημωμενα αεροδρομια θα ανοιξουν σιγα σιγα.

Ο κοσμος θα μαζεψει τα κλαδια, οι αντλιες θα δουλευουν συνεχως για να αποφευχθουν οι πλημμυρες.  Τα τηλεφωνα στις ασφαλιστικες εταιρειες θα χτυπανε σαν τρελλα.

Το κοστος της Σαντυ θα ειναι τεραστιο απο οικονομικης αποψης.  Απευχομαι να ειναι και πολιτικο.

Σας φιλω γλυκα.

στη γειτονια του φθινοπωρου

Ειναι φθινοπωρο φθινοπωρακι, λαμπω μες το ασπρο μου σαν προσκοπακι.. ετσι μας τραγουδα ο Νιονιος στο τραγουδακι που μου αρεσει τοσο πολυ.  Δεν το ξεχνω το “ασπρο” μου μπλογκ.  Σημερα το απογευμα ξεμπερδευω λιγο πιο νωρις απο μια επαγγελματικη συναντηση και οταν φτανω στο σπιτι, ο ηλιος ειναι ακομα “εκει πανω” . Αν δεν βγεις βολτα να περπατησεις σημερα στη γειτονια, λεω στο Δεσποιναριον, παει εχασες την ευκαιρια. Σε λιγες μερες θα αλλαξει η ωρα και θα γυρνας σπιτι νυχτα. Σε λιγες μερες θα πεσουν ολα τα φυλλα και το χρυσοκοκκινο θα γινει γκριζομαυρο.

Σ’αυτη τη βολτα σας παιρνω μαζι μου.  Οπως και περσυ.  Στην γειτονια του φθινοπωρου μου.

Οι τελευταιες ημερες του Οκτωβρη ειναι αναπαντεχα ζεστες.  Μερικα παιδακια παιζουν μπαλα στα driveways, στο γειτονικο σχολειο παιζουν μπεηζμπωλ.  Σκιουρακια πεταγονται αναμεσα απο τους θαμνους και μολις με βλεπουν κανουν μεταβολη και εξαφανιζονται. Καθε προσπαθεια να τα αποθανατισω αποτυγχανει τραγικα.  Οι πορτες των σπιτιων ειναι στολισμενες με χρυσανθεμα και κολοκυθες ετοιμο ντεκορ για το Halloween.  Περιποιημενα παρτερια και φρεσκοκομμενο γρασιδι παντου.  Το τελειο φθινοπωρο;

Ισως, ξερεις ομως τι μου λειπει απο την εικονα του φθινοπωρου; Τα κυκλαμινα της Παρνηθας.  Αυτα που μαζευα μπουκεττακια και μαραινοντουσαν στα χερια μου μεχρι να τα παω στον παπου.

Προχωρηστε ευθεια και στριψτε αριστερα, τριτο σπιτι αριστερα, σαςπεριμενω!

Σας φιλω γκυκα.