oi Ναυτικοί

σαπιοκαραβο

(*)

“Μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε
κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει
Εσύ τσιγάρο CAMEL να καπνίζεις ναι
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω Whiskey

Οι πολιτείες ξένες να μας δέχονταν
οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
Κι εγώ σ΄ αυτές απλά να σε σύσταινα
σαν σε παλιές γλυκές μου αγαπημένες”

Ειναι σπάνιο, τόσο σπάνιο να μπορεις να λες μια ολόκληρη ιστορια σε τέσσερις γραμμές. Να ειναι τόσο δυνατές οι λέξεις που να φιαχνουν εικόνες. Να μυρίζουν όλες θάλασσα. Την άκουγα για χρονια αυτή τη λαλιά. Που ειναι των καραβιών, στολισμένη με τα απομεινάρια της Τζενοβεζικης ακμής. Ευρηματικά αλλαγμένη – αυθόρμητα μεταφρασμένη, να γίνεται ετσι πιο δυνατή, απρόσμενα περιγραφική.

“Ο Νάγκελ Χάρμπορ, πλοίαρχος σε φορτηγά καράβια,
αφού τον κόσμο γύρισεν ολόκληρο, μια μέρα
κουράστηκε κι απόμεινε πιλότος στο Κολόμπο.
Μα πάντα συλλογιζόταν τη μακρινή του χώρα
και τα νησιά που `ναι γεμάτα θρύλους, τα Λοφούτεν.
Όμως μια μέρα επέθανε στην πιλοτίνα μέσα
ξάφνου σαν ξεπροβόδισεν το Steamer Tank « Fjord Folden »
όπου έφευγε καπνίζοντας για τα νησιά Λοφούτεν…”

Την άκουγα χρονια αυτή την λαλιά. Έλεγε μικρές ιστορίες, ιστορίες γενναιων, ιστορίες που μαζι τους ταξιδεύεις κι εσυ, ο στεριανος, ο αταξιδευτος, ο δεμένος στον μώλο. Με έπαιρναν μαζι τους κι ας τις άκουγα στη στεριά.

“Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη
Ήρθες να με δεις κι όμως δε μ’ είδες
έχω απ’ τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια πέρ’ απ’ τις Εβρίδες”

Την άκουσα και πριν τέσσερα χρονια για τελευταια φορα. Απο πάνω ο αστικός ουρανός, και μπροστα ένα καφεδάκι. Καραβισιο καφεδάκι. Οι λέξεις άλλαζαν το σκηνικό. Στο τέλος κρατάμε το πιο όμορφο σκηνικό. Φιαχνουμε πληρώματα, όλος ο κοσμος ειναι μουτσοι και λοστρομοι. Δεν ειναι μακρυα το τελευταίο μπαρκο.

“Γιατί μπερδεύω τούτη εδώ με μι’ άλλην ιστορία;
Είν’ ένα χέρι που πονάει, βαρύ και λαβωμένο.
Βλέπω συχνά στον ύπνο μου ένα άσπρο καρχαρία
με περιμένει νηστικός η εγώ τον περιμένω;”

Στη μνήμη του Νίκου Καββαδια
Στην μνήμη του “Κοραη”.

(*) Το σαπιοκαραβο Αγιος Ευστρατιος στο λιμανι της Χιου.

Σας φιλω γλυκα.

Advertisements

Ηλίας Λαλαουνης

20140102-055929.jpg
Ειμαι λατρις του χρυσου.  Εγω και εκατομυρια αλλες γυναικες που φιλαρεσκα φερνουν τα χερια πισω απο τον λαιμο για να κουμπωσουν  ενα περιδεραιο,  η απλα μια αλυσιδα.  Ο χρυσος σαν μεταλλο στην κατασκευη κοσμηματων,  περασε μια κριση στην χωρα μας το δευτερο μισο του προηγουμενου αιωνα. Πολυς ποσμος στραφηκε στο ασημι και στον λευκοχρυσο.  Η λευκη λαμψη εγινε μοδα.   Ο χρυσος ομως παρεμεινε το αγαπημενο πολτιμο μεταλλο πολλων τεχνιτων κοσμηματων  Πριν δυο ημερες εφυγε απο την ζωη ενας απο αυτους τους μεγαλους ρεχνιτες του χρυσου. Ο Ηλιας Λαλαουνης.   Με οραμα, επιμονη και ακουραστη δημιουργικοτητα, καταφερε να φιαξει μια επιχειρηση που περασε τα συνορα της Ελλαδας. Τα κοσμηματα του αγαπηθηκαν και αγοραστηκαν  απο πολλες  διασημες γυναικες.  Ο Ηλιας Λαλαουνης εκανε την επανασταση του αποκλειστικα με Ελληνικη αισθητικη.  Φευγοντας αφησε μια μεγαλη επιχειρηση που φροντισε να την θεμελιωσει και να την  περασει στους απογονους του εμπνεοντας τους την αγαπη του για την δημιουργια.

20140102-060026.jpg

Μουσειο Hλια Λαλαουνη

Ευχομαι το εργο αυτο να συνεχισει να μεγαλωνει με τις επομενες γενιες, ευχομαι οι νεοι να εμπνευσθουν απο την δουλεια και το παραδειγμα του, ευχομαι να ειναι ελαφρυ το χωμα που τον σκεπαζει. Παραθετω κειμενο απο δημοσιευμα στο Εθνος.

Σας φιλω γλυκα.

20140102-060045.jpg

Έφυγε από την ζωή πριν από λίγες ημέρες, σε ηλικία 93 ετών, ο κορυφαίος Έλληνας χρυσοχόος, Ηλίας Λαλαούνης.
Η είδηση του θανάτου του μαθεύτηκε σήμερα λόγω του ότι η οικογένειά του ήθελε να κρατήσει το πένθος της και την κηδεία σε αυστηρά κλειστό κύκλο, σύμφωνα με την εφημερίδα «Τα Νέα».
Ο Ηλίας Λαλαούνης γεννήθηκε το 1920 στην Αθήνα. Έχοντας εργαστεί στην οικογενειακή επιχείρηση για πολλά χρόνια, το 1968 ίδρυσε τη δική του εταιρεία που σήμερα ονομάζεται Greek Gold-Ilias Lalaounis S.A.

Αρχικά η επιχείρηση εγκαινίασε υποκαταστήματα σε ελληνικά νησιά, ενώ γρήγορα επεκτάθηκε σε πρωτεύουσες της Ευρώπης όπως το Παρίσι, τη Ζυρίχη, τη Γενεύη, το Λονδίνο και πόλεις ανά τον κόσμο όπως τη Νέα Υόρκη, το Τόκιο και το Χόνγκ Κόνγκ.
Πήρε πολλά βραβεία για την δουλειά του, με ύψιστη τιμή αυτή της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών, ως το μοναδικό μέλος – κοσμηματοποιός που έχει εκλεγεί ποτέ. Ξεκίνησε τη καριέρα του αναλαμβάνοντας την οικογενειακή επιχείρηση “Ζολώτα” στις αρχές της δεκαετίας του ’40.
Στη δεκαετία του ΄50 η ιδιοφυής του ιδέα να αναβιώσει το ελληνικό κόσμημα γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Οι ιστορικές γνώσεις του Λαλαούνη και η ικανότητά του να εμβαθύνει στις πηγές της τέχνης και την ιστορία των πρώιμων πολιτισμών, τον οδήγησαν σε έναν αριθμό ‘αρχαιολογικών’ συλλογών εμπνευσμένων από διάφορους πολιτισμούς της Ευρώπης, της Ασίας και της Αμερικής. Το Βυζάντιο και η Αρχαία Ελλάδα υπήρξαν σταθερή πηγή αναφοράς και έμπνευσης.
Τη δεκαετία του ’70 ο Λαλαούνης απέδειξε την ανεξάντλητη ικανότητά του να δημιουργεί και την συνεχή του αναζήτηση για νέες ιδέες με μερικά θεαματικά σχέδια, βασισμένα στη σύγχρονη τεχνολογία, την αστρονομία, τη φύση και τη βιολογία, για να αναφέρουμε μόνο μερικά από τα ερεθίσματά του.
Σήμερα, στο εκσυγχρονισμένο εργοστάσιο που ιδρύθηκε το 1993, τα κοσμήματα σχεδιάζονται και παράγονται για τα επώνυμα καταστήματα της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Την επιχείρηση και το Μουσείο έχουν αναλάβει οι τέσσερις κόρες του Ηλία Λαλαούνη, Kατερίνη, Δήμητρα, Μαρία και Ιωάννα που απέκτησε από την πολυαγαπημένη του σύζυγο Λίλα.
Πηγή: ethnos.gr

η Χρυσανθη μου

Η Χρυσανθη ηταν εκει οταν γεννηθηκα, κι εμεινε εκει ωσπου εγινα οκτω χρονων. Mετα δεν την ξαναειδα ποτε πια.

Σημερα θα σας πω την ιστορια μας.

Η Χρυσανθη γεννηθηκε στη Λερο δυο χρονια μετα απο την μαμα μου.  Δεν ξερω αν τα παιδικα της χρονια ηταν χαρουμενα η εστω ευχαριστα, αλλα τα νεανικα της δεν πρεπει να ηταν καθολου.  Εκανε σχεση με εναν παντρεμενο εκει στο νησι  -ετσι  ελεγαν οι μεγαλοι- και αυτος την “κουτουπωσε” -χρησιμοποιω την λεξη που ακουσα-.  Πως να αντεξει τετοια ντροπη η οικογενεια, ο αδελφος παραλιγο να την σκοτωσει οταν μαθευτηκε.  Καποιοι απο εκει που ηξεραν τον παπου μου τον ρωτησαν.  Ροδολφε, το και το, θα την σκοτωσουν την κοπελα, μηπως ξερεις κανενα σπιτι να την στειλουμε παρακορη;

Ο παπους που εμενε μαζι με την μαμα και τον μπαμπα στο παλιο εξοχικο της γιαγιας στην οδο Πατησιων,  ζητησε να την στειλουν εκει, να βοηθα και την μαμα που περιμενε παιδι (το Δεσποιναριον). Η Χρυσανθη ηρθε στο σπιτι μας λοιπον για να γλυτωσει το μενος του αδελφου.  Η μαμα της ανοιξε ενα λογαριασμο στην τραπεζα για να μπορεσει η Χρυσανθη να μαζεψει χρηματα και να σταθει στα ποδια της.

Ετσι οταν γεννηθηκα η Χρυσανθη ηταν η δευτερη γυναικα που με κρατησε στην αγκαλια της.  Το προσωπο της ειναι ζωντανο στην μνημη μου παρ’ολο που δεν εχω καμια φωτογραφια της.  Δεν ηταν ιδιαιτερα ομορφη και ειχε ενα πονεμενο και λιγο αφηρημενο βλεμμα. Τετραγωνο προσωπο, κοντα μαλλια σπαστα και καστανα ματια.  Ηταν λιγομιλητη και ευγενικη, θα ελεγα μαλιστα απο οσο θυμαμαι και αρκετα ντροπαλη.

Οταν μετακομισαμε απο την οδο Πατησιων στην οδο Ροσταν, η Χρυσανθη ηρθε μαζι μας.  Οταν ελειπε η μαμα η Χρυσανθη μας φροντιζε με πολλη αγαπη. Εν τω μεταξυ ειχε γεννηθει και η Τινα.  Οταν εβγαινα κατω στον κηπο να παιξω η Χρυσανθη ηταν διπλα μου και με προσεχε.  Καποια ανυποπτη στιγμη επεσε το τοπι μου σε ενα παρτερι με τριανταφυλλιες.  Ετρεξα να το πιασω.  Σαν ελατηριο πεταχτηκε η Χρυσανθη να με αρπαξει για να μη πεσω στις κοπριες.  Εκει δεν ειδε το κλαδι της τριανταφυλιας και της εσκισε το δερμα διπλα στο ματι. Ετσι αντι να τρεχουν εμενα για αντιτετανικο ορο, ετρεχαν την Χρυσανθη στις πρωτες βοηθειες.  Το γεγονος το θυμαμαι πολυ εντονα αφου κοντευα να γινω εξι χρονων.  Η Χρυσανθουλα μου γυρισε στο σπιτι με ραμματα και το ενα ματι μπανταρισμενο. “Απο θαυμα το γλυτωσε” ελεγαν οι μεγαλοι.

Τωρα η Χρυσανθη τις Κυριακες εβγαινε “εξοδου”.  Καποτε λοιπον γνωρισε καποιον και συνδεθηκε μαζι του.  Ο τυπος ηταν -ελεγαν οι μεγαλοι- οχτω χρονια μικροτερος της.  Ηταν οικοδομος και εμενε στο Καματερο Αττικης.  Μια ωραια ημερα -οχι ωραια για μενα- ανακοινωθηκε οτι η Χρυσανθη παντρευεται τον οικοδομο της.  Δεν ειχα ιδεα τι σημαινε ευτυχια για την Χρυσανθη, αλλα για μενα ευτυχια δεν ηταν οτι θα εφευγε.  Με συνοπτικες διαδικασιες ετοιμαστηκε ο γαμος, η προικα, τα παντα.  Η μαμα στεφανωσε την Χρυσανθη κι εγω ημουν διπλα της παρανυφακι.  Ε επρεπε να στεφανωθει γιατι περιμενε το παιδι του νεαρου οικοδομου της.  Η οικογενεια της δεν ηρθε στο γαμο.  Οι ντροπες ηταν παντα ντροπες.

Μετα τον γαμο κοπηκε καθε επαφη με την Χρυσανθη.  Εκεινη εμενε στο Καματερο και δεν εμφανιστηκε ξανα στα Πατησια.  Ξερω ομως οτι με σκεφτοταν και με αγαπουσε.  Οχτω χρονια με κρατουσε αγκαλια και με προσεχε.

Αν ζει η Χρυσανθη σημερα θα πλησιαζει τα ογδοντα επτα.  Ενα παιδακι εκανε,  δεν ξερω αν εκανε αλλα.  Αλλα οπου κι αν ειναι αυτα τα παιδια δεν ξερουν οτι η μαμα τους ηταν δικη μου για οχτω ολοκληρα χρονια.

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες: Δεν ξερω αν οι ζωες μας ειναι προκαθορισμενες η τις οριζουμε.  Η Χρυσανθη δεν ορισε την ζωη της.  Την ορισαν αλλοι για εκεινη.  Σιγουρα σαν μανα θα ειδε καποια ευτυχια. Παραπανω δεν ξερω.  Το ονομα ειναι πραγματικο.

in memoriam

ds_2Demos Christodoulidis

Ηταν ο πρωτος ανθρωπος που γνωρισα οταν εφτασα στο Οχαϊο
Μολις ειχε τελειωσει το διδακτορικο του στην ιδια σχολη που γραφτηκα.
Ομορφο παιδι απο παλια Αθηναϊκη οικογενεια εμπορων
Μεγαλεμποριο βαμβακα ειχε η μητερα του
Κι εκεινος το εμποριο στο DNA του το ειχε, κι ας ασχοληθηκε με Γεωδαισια.
Η φιλεναδα του απο το Ιλλινοϊ ηταν ομορφη.
Σχεδον αρχαϊκη ομορφια, ευγενικη και απο καλη οικογενεια.
Παντρευτηκαν και εμειναν στην Washington.
Το ονομα του συνδεθηκε με ενα παλλιροικο θεωρητικο μοντελο.
Ειχε ομως το εμποριο στο DNA.
Η οικογενεια φευγει για την Αθηνα.
Δυο παιδακια.
Η οικογενεια επιστρεφει στην Washington σε δυο-τρια χρονια.
Ομορφο σπιτι – πισινα – κιτρινη μερσεντες.
Ανακατευεται με Real Estate. – DNA –
Οι δρομοι μας διασταυρωνονται ξανα.
Βρισκει το μελλοντικο μου σπιτι για οταν θα επεστρεφα απο την Γερμανια.
Με φιλοξενει δυο τρεις μερες.
Ετσι κανουμε εμεις τα πουλια του πλανητη.
Βρισκομαστε για δυο φεγγαρια στην ιδια εταιρεια.

Εχει στο γραφειο του ενα ποστερ με μια πανεμορφη κοπελλα που λεει :
” Demos tell me all about Geodesy”
Παραλληλα ιδρυει εταιρεια εισαγωγων εξαγωγων απο και προς Ελλαδα.
Χαλιά, κατσαρολια, δε ξερω τι αλλο.
Τριτο παιδακι.
Δεν σωζει.
Η οικογενεια διαλυεται.
Πολλα λενε.
Φευγει και αγοραζει στο Tennessee ενα mega-mansion.
Προσλαμβανει την πρωην συζυγο σαν babysitter.
Φευγει για το Βιετναμ για να ασχοληθει με το εμποριο.
Ζαχαρες και δεν ξερω τι αλλο.
DNA
Παντρευεται μια μικρη Βιετναμεζα.
Ξαναγυριζει στην Αμερικη και πιανει δουλεια στο JPL
L.A
Ξαναβρισκομαστε στην ιδια εταιρεια. Εχει τρομερο αερα στο Business Development και τα International Dealings.
Πηγαινει αντιπροσωπος της εταιρειας στην Αθηνα και εχει παρε δωσε με την τοτε κυβερνηση.
Η μικρη Βιετναμεζα φευγει.
Επιστροφη στις ΗΠΑ
Συνδεεται με μια μικρη (πολυ μικρη) Γιαπωνεζα.
Αποφασιζει να ξαναγυρισει στο Βιετναμ.
Η μικρη (πολυ μικρη) Γιαπωνεζα δεν θελει να τον ακολουθησει.
Εδω και χρονια εχει κοψει καθε επαφη με το κρεας.
Vegan.
Οπως περνουν τα χρονια αυτο φαινεται στο προσωπο και στο κορμι του.
Κατισχνος πια, με σκαμμενο προσωπο.
Φευγει ξανα για το Βιετναμ.
Αντιπροσωπος μεγαλης Αμερικανικης εταιρειας εργαζεται για την κυβερνηση – cyber business.
Το τελος.
Complications from a cold.
Ετσι εγραφε το e-mail.

Vietnam

Ελληνες που οργωνουν τον πλανητη-

-ετσι γνωρισα τον Δημο.

Σας φιλω γλυκα.

 

Τι θελω να θυμαμαι.

Το κειμενο αυτο το γραφω ενα χρονο απο την στιγμη που εφυγε η μητερα μου.  Παντα μου ελεγαν οτι ειναι δυσκολο να χασεις ενα γονιο αλλα οταν χασεις την μητερα ειναι πολυ δυσκολοτερο.  Και σημερα ξερω οτι εχουν δικιο.  Το λεω αυτο με σιγουρια και με την γνωση του πως ειναι να χανεις ενα γονιο.  Τον μπαμπα που τον λατρευα τον εχασα ξαφνικα στα 24 μου.  Το σοκ ηταν μεγαλο, αλλα το ξεπερασαμε γρηγορα, τουλαχιστο εμεις τα παιδια.  Η μαμα δεν το ξεπερασε ποτε.   Ηταν τοσο αγαπημενοι οι δυο τους κι αυτο φαινοταν τοσο απο τα διακριτικα πιτσι πιτσι μεταξυ τους και απο τα ματια τους.

Η ζωη συνεχιστηκε και η μαμα ηταν παντα η εννοια μας και η σκεψη μας. Ειχαμε ηδη φυγει απο το σπιτι κι εγω και η Τινα.  Η μαμα οσο ηταν νεα (και ηταν πολυ νεα για τα σημερινα δεδομενα, μολις 52 χρονων) κυκλοφορουσε, εκανε ταξιδια, ξεχνιοταν.  Παντα ομως ελεγε οτι ” οταν κλεινει η πορτα του σπιτιου μου ειμαι μονη μου με τον εαυτο μου.”  . Ηταν τοσο ανεξαρτητη και τοσο πεισματαρα (με την εννοια του οτι εκανε οτι ηθελε και δεν ακουγε κανενα)  ωστε πραγματικα δεν ειχε νοημα να προσπαθησουμε καν να την πεισουμε για κατι.  Καποια στιγμη φανηκε οτι υπηρχαν σημεια καταθλιψης.  Η καταθλιψη τα τελευταια χρονια συνδιαστηκε με μια εξελισσομενη ανοια που σε αυτους που γνωριζουν το βλεπουν αμεσως στα ματια της σε προσφατες φωτογραφιες.  Δεν εχει νοημα τωρα να καθομαι να αναλυω καταστασεις.  Η μαμα εζησε οπως ηθελε για πολλα πολλα χρονια και αγαπηθηκε.   Τις ραγδαιες τελευταιες εξελιξεις δεν θελω να τις θυμαμαι γιατι δεν ηταν ευχαριστες.

Να τι θελω να θυμαμαι:

Τοτε που μου εραψε την στολη της κολομπινας, μου στολισε τα μαλλια με  ροζ τουλινα φουντακια και με αφησε να βαλω και.. κραγιον!

memom

Τοτε που καθομασταν διπλα διπλα σε ενα βραχακι στην Αλονησο κι εγω σκεφτομουν τι ομορφη μαμα που εχω!

Τοτε που ειχα μαθει απ’ εξω ενα ποιηματακι και οι θειες μου με παροτρυναν να το απαγγειλω μπροστα σε ΟΛΟΥΣ κι εκεινη εσκυβε και μου ελεγε στο αυτι: ” Ασημακη κανε τουμπα”

Τοτε που ξεχασε να βαλει βαρος πανω απο το καπακι της κατσαρολας με τα σαλιγκαρια και την επομενη τα μαζευαμε απο το ταβανι.

Τοτε που ερχοταν στην πορτα του δωματιου μας οταν ειμασταν μικρουλες τα βραδια και ελεγε.  Τελειωνετε πια με αυτο το παρλιακο την Μπικα! Η Μπικα ηταν ενα προιον της φαντασιας μας με την Τινα γυρω απο το οποιο πλαθαμε ιστοριες και αλλα φανταστικα προσωπα.

Οταν στο τρολεϋ σηκωνοταν εκεινη να δωσει την θεση της σε ηλικιωμενους, ποτε δεν ελεγε σηκω παιδι μου.  Ετσι μαθαινουν τα μαιμουδια τροπους.

Οταν μαζι δυσανασχετουσαμε στημενες στην μοδιστρα για προβα για να στεκεται ωραια το μαντω!

Οταν της ειπα οτι θα παω σινεμα με αγορι στα 14 και αφου με προετρεψε να βαλω κατι ομορφο ειπε ” Εχω εμπιστοσυνη στην κριση σου ” . Τοσο απλα.

Οταν με την Τινα κρυβαμε μια κοπια του βιβλιου ” ολα οσα θελετε να μαθετε για το σεξ..” πισω απο το Pilot στο δωματιο μας και το λεγαμε συνθηματικα ¨τα λαστιχακια¨.  Κι εκεινη μας ελεγε.. τα λαστιχακια ψαχνετε;  Πισω απο το ραδιοφωνο τα εχετε.  Εντελως αλεπου!

Τοτε που ετοιμαζε τα καλουδια στην γιορτη του μπαμπα, τοτε που εφιαχνε ρολο με μαρμελαδα βερυκοκο, τοτε που με τις φιλεναδες της ντουμανιαζαν την τραπεζαρια παιζοντας κουμ-καν.  Τοτε που μου εφερνε πανεμορφες χαρτοπετσετες απο τα τεϊα. Τοτε που εφερνε απο την Ιαπωνια φιν φον κουτια σπιρτα για την συλλογη της.

Το γεγονος οτι εγω εχω εξελιχθει σημερα σε μια καθολου ” πιεστικη ” μανα πρεπει να το οφειλω στον τροπο που μου φεροταν εκεινη. Ποτε δεν με πιεσε για τιποτα ουτε και μου απαγορευσε κατι.  Αυτο δεν σημαινει οτι το ματι της δεν ηταν αγρυπνο. Θυμαμαι που μου ομολογησε  οτι για δυο εβδομαδες με ακολουθουσε κρυφα στην διαδρομη απο το σπιτι ως το σχολειο στο κεντρο της Αθηνας οταν αρχισε να πηγαινω μονη μου στα 12.  Ησυχασε οτι μπορω να το αντιμετωπισω μια χαρα και σταματησε.  Ελεγε την γνωμη της μια φορα αλλα αποφασιστικα. Αυτο το παιδι (για καποια συμμαθητρια λογου χαριν) δεν μου αρεσει. Και τελικα ειχε δικιο.  Θα μου πεις με προιδεαζε, ομως μην ξεχναμε μαμα ηταν και οπως ολες ηθελε να προλαβει καταστασεις.

Τοτε που ετρεξε στο Οχαϊο οταν φοιτητρια ακομα γεννησα την Δαφνη και γενικα ειχε φριξει με τις αμερκανιες.

Οταν της  εδειξα ενα πουλοβερ που επλεξα μονη μου με ωραια σχεδια και μου ειπε. ” Αγαπη μου εσυ πλεκεις καλυτερα απο μενα”

Τοτε που εκανε εγχειρηση λεηζερ στα ματια και την επομενη φορα που με ειδε μου ειπε: ” Πολυ τα λεπτυνες τα φρυδια σου, δεν σου πανε “

Μεχρι και την τελευταια φορα που βρισκομασταν κατω απο την ιδια στεγη,  ερχοταν και με σκεπαζε πριν κοιμηθω και μου ελεγε ” ο Χριστουλης και η Παναγιτσα να σε καλοξημερωσουν και να σε κανουν ενα μεγαλο και καλο ανθρωπο” . Καποια φορα της λεω, δεν πας να σκεπασεις και την Δαφνη (την εγγονη της) και μου απαντα. Οχι αυτο ειναι δικη σου δουλεια.

Μια ζωη που πολλα θελω να θυμαμαι και θα τα θυμαμαι.  Εκδρομες με φιλικες οικογενειες, καλοκαιρια στις εξοχες,  τις τελευταιες διακοπες που καναμε μαζι στην Λαγκαδα και παρ’ ολο που ηταν πια δυσκολο να συννενοηθουμε και να κινειται ξερω οτι το ευχαριστηθηκε παρα πολυ.

Προσφατα εφιαξα μονη μου ενα κολιε απο περλες και της το πηγα δωρο.  Της αρεσε πολυ. Το εβαλε στην ακρη. Σε δυo λεπτα με ρωτησε με απορια. ” Αυτο εγω στο χαρισα η εσυ μου το εφερες; ”  . Της το περασα στο λαιμο και ειπα, εγω στο εφερα παμε στον καθρεφτη να το δεις.  Η επικοινωνια ειχε αρχισει να γινεται δυσκολη.  Θα θυμαμαι ομως οτι στον καθρεφτη ελαμψαν τα ματια της. Η αιωνια κοκεττα η μαμα μου η Δαφνη!

Σας φιλω γλυκα.

ο Δημος και η Ευχαρις

Δεν υπαρχουν πια, δεν αφησαν απογονους, υπηρξαν μια τρικυμισμενη εποχη και μετα πεταξαν στους ουρανους.

Δεν ξερω πως αισθανονται οι μεγαλοι ανθρωποι οταν κοντευει να τελειωσει η ζωη τους και ξερουν πως μετα απο αυτους δεν υπαρχει καποιος να συνεχισει σ’ αυτη την προσκαιρη ζωη, ουτε παιδια ουτε ανηψια ουτε αλλος μακρυνος απογονος. Μπορει να μη τους πειραζει, να μη το σκεφτονται. Μπορει κιολας να ειναι ευτυχεις. Ο Δημος και η Ευχαριτσα παντα χαμογελουσαν και ειχαν μια καρδια (η μαλλον δυο καρδιες) απο χρυσαφι,

1922. Η θεια Μαριανθη χανει τον αντρα της στην καταστροφη της Σμυρνης, Φτανει στην Ελλαδα με την Ευχαρι μικρο κοριτσι και βρισκεται να μενει στη Νεα Φιλαδελφεια σε μια αυλη. Η θεια η Μαριανθη δεν ξερω αν ηταν πραγματικα θεια του παπου μου, ομως εται την φωναζε. Το σπιτι της δεν ηταν μακρυα απο απο την πλατεια επι της λεωφορου Δεκελειας οπου βρισκοταν παλια (η ακομα και σημερα) το ζαχαροπλαστειο του Κανακη. Οταν αρχισα να πηγαινω με τον παπου επισκεψη στη θεια Μαριανθη, η Ευχαρις ειχε ηδη μεγαλωσει και ειχε παντρευτει τον Δημο που μπηκε σωγαμπρος στην αυλη του προσφυγικου.

Ο Δημος ηταν Αιγυπτιωτης, μιλουσε δυο τρεις γλωσσες και ηταν και λογιστης. Εκεινη την εποχη τα προσοντα αυτα σου εξασφαλιζαν καλη δουλεια. Ο Δημος εργαζοταν σαν λογιστης στις επιχειρησεις του εκπτωτου Σαουδαραβα ηγεμονα Ιμπν Σαουντ οταν μετα την εκθρονιση του απο τον αδελφο του εγκατασταθηκε στο Καβουρι κι εζησε ως το τελος του. Σιγουρα εχετε δει στις παλιες Ελληνικες ταινιες παρωδιες με τον Ιμπν Σαουντ (Κ. Βουτσας) να μοιραζει χρυσα ρολογια. Εκει λοιπον εργαζοταν ο Δημος. Μεγαλη τυχη για την Ευχαρις που ηταν (απο οτι φαινόταν) αφρατο και ομορφο κοριτσι μα δεν ειχε που την κεφαλην κλιναι.

Ενας μικρος μισθος λογιστη συντηρουσε τις δυο γυναικες και το φτωχο προσφυγικο. Σαν να το βλεπω μπροστα μου, Μια αυλη μπροστα, ενας μικρος τσιμεντενιος διαδρομος σε εφερνε στο σπιτι που ειχε, μια μεγαλη κουζινα, μια σαλοτραπεζαρια κι ενα υπνοδωματιο. Η θεια η Μαριανθη, γριουλα πια οταν την γνωρισα, κοιμοταν στη σαλοτραπεζαρια.

Κι εμεις στην σαλοτραπεζαρια καθομασταν οταν πηγαιναμε με τον παπου και μας εβγαζαν γλυκο του κουταλιου και κρυο νερακι. Η Ευχαρις παντα ελεγε οτι εχει πολλες δουλειες και δεν αδειασε στην ζωη της να κανει ουτε ενα παιδι. Δε ξερω γιατι μας το ελεγε, ισως να ηταν και καποιος καημος! Της Ευχαρης της ελειπαν και μερικα δοντια, αλλα οπως ελεγε δεν αδειαζε να παει στον οδοντιατρο. Στα δωδεκα μου απο τις τελευταιες φορες που τους ειδα καταλαβα οτι ο παπους τους βοηθουσε οικονομικα. Το κανει για την ψυχη της μανας του ειπε η μαμα.

Η Ευχαρις εφιαχνε καθε μερα φρεσκια κομποστα αχλαδι για να τρωει η μαμα της που ειχε καποιο προβλημα. Θυμαμαι μετα τα γλυκα εφερνε το αχλαδι στη μαμα της κι ελεγε παντα ” το αχλαδακι της μαμας” . Η εκφραση ακομα και σημερα μου ερχεται στο νου οταν τρωω αχλαδι. Την φροντιζε σαν τα ματια της η Ευχαρις την θεια την Μαριανθη.

Συνηθως (η επισκεψεις γινοντουσαν Κυριακη) μετα την επισκεψη ο Δημος μας κερνουσε παγωτο καϊμακι στου Κανακη. Η Ευχαρις σπανια ερχοταν για να μην αφησει μονη τη μαμα.

Στα δεκατεσσερα μου εφυγε ο παπους και οι επισκεψεις στη Νεα Φιλαδελφεια σταματησαν. Δεν ξερω τι εγινε μετα. Πως εφυγε η θεια η Μαριανθη, πως γερασαν ο Δημος και η Ευχαρις. Που πηγαν οταν εφυγαν απο το προσφυγικο.

Λιγες μερες πριν τον γαμο μου, καποιος υπαλληλος μεταφορικης εταιρειας μου εφερε στο σπιτι ενα πανακριβο χειροποιητο χαλι, δωρο απο τον Δημο και την Ευχαρι (σε προχωρημενες ηλικιες πια). Δεν ειχε διευθυνση, τηλεφωνο, μονο τα ονοματα τους. Κι ενα σημειωμα που ελεγε: Στο αγαπημενο μας Δεσποινακι, Δημος και Ευχαρις. Ηταν ενα δωρο αναπαντεχο, δωρο αγαπης, μεγαλης αγαπης. Μπορει να το εκαναν για την ψυχη του παπου. Μπορει να το εκαναν γιατι με αγαπουσαν σα παιδι τους.

Μια εβδομαδα μετα το γαμο εφυγα για το Οχαϊο για μεταπτυχιακες σπουδες. Αν εμενα θα ειχα καιρο να τους βρω. Ο Δημος και η Ευχαρις εφυγαν κι αυτοι συντομα στο αιωνιο ταξιδι τους και δεν αφησαν πισω ουτε παιδι, ουτε σκυλι, ουτε γατι.

Ας πουμε οτι αφησαν εμενα, γιατι με αγαπουσαν πραγματικα, και παντα θα τους θυμαμαι εκει στο προσφυγικο με τα τεραστια χαμογελα, τα τραταρισματα στη σαλοτραπεζαρια που μυριζε περιεργα μια μουχλα, και το “αχλαδακι της μαμας”.

Σας φιλω γλυκα!

μια υπεροχη μερα στην Αρναια

Η Ελενη και ο Βασιλης ειναι ενα ζευγαρι που γνωρισα οταν αγορασαν ενα ισογειο διαμερισμα στην πολυκατοικια της Πευκης. Η Ελενη ειναι ενα γλυκο καλοκαρδο και ομορφο πλασμα που αμεσως γιναμε φιλες εστω κι αν βλεπομαστε μονο οποτε πηγαινω στην Αθηνα.  Τις φορες που αναγκαστηκα να παω στην Αθηνα για την μαμα περσυ, η Ελενη κανονιζε εξοδους με την φιλη της την Πεπη για θεατρικες παραστασεις και παντα φροντιζε να με περιλαμβανει. Η Ελενη ειναι απο την Αρναια.

Τα καλοκαιρια πηγαινει με τον Βασιλη και τον γιο της και μενει εκει.  Ξεροντας λοιπον οτι βρισκομαστε τοσο κοντα, μας καλεσανε να παμε να περασουμε μια μερα μαζι.  Στην Αρναια μενει και η μητερα της μονη πλεον, αφου ο πατερας της εφυγε περσυ το καλοκαιρι. Κριμα που δεν τον γνωρισαμε αυτον τον ανθρωπο που απο τα χερια του βγηκε οτι ξυλινο διακοσμουσε τα σπιτια τους.  Η Ελενη ειπε στην μητερα της οτι μου αρεσουν τα γεμιστα κολοκυθολουλουδα  (βλεπε κολοκυθοκορφαδες, πουλια, πουλουδα κλπ) κι εκεινη καθησε απο βραδις και τα εφιαξε για να μας περιποιηθει. Τα βλεπετε στην φωτογραφια επανω.

Μετα τον νοστιμωτατο δεκατιανο μεζε ξεκινησαμε για μια βολτα στο χωριο. Κεφαλοχωρι χτισμενο στους προποδες του Χολομωντα, η Αρναια ειναι απο τους λιγους παραδοσιακους μας οικισμους.  Τα σπιτια ειναι πετρινα κι εχουν τα περισσοτερα  χαγιατια κι εκεινο που κανει εντυπωση στον ξενο ειναι   τα χρωματα που βαφουν αυτα τα χαγιατια, σε εντονο λουλακἰ.  Ειναι χαρακτηριστικο του χωριου μου λενε ο Βασιλης και η Ελενη. Παραδειγμα βλεπετε στην πρωτη φωτογραφια.

 Ο πρωτος μας σταθμος ηταν το μοναστηρι με τον καθεδρικο ναο του Αγιου Στεφανου.  Βρισκεται στο κεντρο του χωριου και ειναι το καμαρι και η πληγη των κατοικων της Αρναιας. Η εκκλησια καηκε σε μια πυγκαγια-ατυχημα το 2005 αποτεφρωνοντας ξυλογλυπτα τεμπλα, εικονες και τοιχογραφιες.  Η Εκκλησια ξαναχτιστηκε και σημερα αν δεν σου πουν την ιστορια η δεν την διαβασεις στις προθηκες του ναου, δε περνα απο το μυαλο σου οτι ειναι καινουργια.  Ξαναχτιστικε στο παλαιο προτυπο και το μονο που μαρτυρα την τεχνολογια του σημερα ειναι ωρισμενα σημεια στο δαπεδο της εκκλησιας που ειναι γυαλινα και επιτρεπουν να θαυμασει κανεις υπογεια ευρηματα και κειμηλια.

Η επομενη σταση για καφε σε παραδοσιακο καφενειο Τα τραπεζια στο καφενειο ειναι χειροτεχνιες. Δηλωνω οτι θελω να αγορασω μελι ντοπιο σε βαζακια για δωρακια και η Ελενη κοιταει το ρολοι της. Ειναι δυο παρα πεντε και θελει να με παει στο καλυτερο πρατηριο. Περπαταμε λιγο και βρισκουμε το πρατηριο του Δ. Γεωργακα κλειστο. Η Ελενη χτυπαει το κουδουνι και κατεβαινει μια ευγενεστατη κυρια που μας ανοιγει το μαγαζι χωρις να διαμαρτυρηθει για την μεσημεριανη ενοχληση.  (Ο κ. Δ. Γεωργακας μαθαινω οτι ειναι προεδρος του μελισσοκομιλου συνεταιρισμου της Αρναιας)
Επομενη σταση ο ξενωνας ¨Ὁικια Μητσιου” οπου η ιδιοκτητρια (παλι φιλη της Ελενης) μας δειχνει το μοναδικο αδειο δωματιο για να δουμε ποσο ομορφα παραδοσιακα επιπλωμενο και βαμμενο ειναι.  Δυστυχως δεν εβγαλα φωτογραφιες εκει παρ’ολο που μαγευτηκα. Τερρακοτα χρωματα,  χαμηλο ξυλινο σκαλιστο κρεββατι με λευκο καλυμμα. Η απλοτητα σε ολο της το μεγαλειο.

Η Αρναια διαθετει δυο μουσεια που λειτουργει ο Δημος και εγιναν με επιχορηγησεις απο την Ευρωπαϊκη ενωση. Το πρωτο ειναι Ιστορικο και Λαογραφικο μουσειο και στεγαζεται στο παλιο αρχοντικο “Γιατρου” , ενα εξαιρετικα καλοδιατηρημενο κτισμα. Απο το μουσειο αυτο θα σας φερω φωτογραφιες σε επομενο ποστ.

Το δευτερο ειναι μουσειο υφαντικης και απο αυτο επισης θα σας φερω φωτογραφιες σε επομενο ποστ.

Το απομεσημερο λιγο πιο εξω απο την Αρναια επισκεφθηκαμε την Αγια Παρασκευη, οπου η Ελενη παντρευτηκε τον Βασιλη. Φαγαμε παραδιπλα σε ενα εξαιρετικο εστιατοριο τον “Μπακατσιανο”. Η Ελενη μας γνωρισε στον σεφ φιλο της Δημητρη Πολυζο που μας περιποιηθηκε αφανταστα. Μονος μαγειρευε, μονος σερβιριζε. Και μου θυμισε μια αναλογη εμπειρεια στο Chateauneuf du Pape οπου ο  Eric Ramos στο εστιατοριο Pistou, μονος μαγειρευε και εφερνε.. Δεν ειμασταν πολλοι, τρεις παρεες μονο. Και απο αυτη την εμπειρεια υποσχομαι φωτογραφιες.

Επιστρεφοντας στην Αρναια, περασαμε τυχαια απο ενα μαγαζακι με παραδοσιακα προιοντα της περιοχης. Το βλεπετε κατω στην φωτογραφια.  Παρ’ολο που η πορτα ηταν ανοιχτη και μπηκαμε, ο ιδιοκτητης μας πληροφορησε οτι δεν λειτουργουν ακομα. Κανουν μια προσπαθεια να μαζεψουν ολα τα παραδοσιακα προιοντα της Χαλκιδικης. Και αφου δεν μπορουσε ακομα να πουλησει, μας εδωσε διαφορα προιοντα να παρουμε μαζι μας και να τα μοιραστουμε με αλλους. Τοσο που αισθανθηκα ασχημα φευγοντας με μια τσαντα γεματη τσαγια, μουντοβινες και μελια. Καπου εχω την καρτα του και θα επανελθω.

Το υπολοιπο της ημερας ειχε ως εξης.  Οδηγημα μεσα απο το δασος για να θαυμασουμε την βλαστηση και τα παλια ορυχεια χρυσου που εχουν δημιουργησει τοσα κοινωνικα θεματα τελευταια.  Ξυστα περασαμε απο την Ολυμπιαδα και καταληξαμε -οχτω η ωρα πια -στο Καλαμιτσι για μπανιο.  Κι ενω ο ηλιος εδυε οχι πια στην πιο ομορφη θαλασσα που εχετε δει, θαλασσα αλλα στο βουνο, και το νερακι γινοταν πιο δροσερο, υποσχεθηκα να ξαναπαω στην Αρναια για περισσοτερες μερες. Και θα το κανω ισως φθινοπωρο που φανταζομαι οτι θα ειναι πιο ομορφα. Κι οσα εζησα σε μια μερα, να τα απολαυσω πιο ηρεμα παντα παρεα με την Ελενη και τον Βασιλη που ξεπερασαν τους εαυτους τους στην περιποιηση και στην αγαπη.  Η προσκληση ειναι “Θα ῤθειτε να μεινετε “

Στο επομενο.. ολα αυτα που υποσχεθηκα. Ωστοσο..

Σας φιλω γλυκα.