cant’ wait!

Περασε το Thanksgiving και προσπαθουμε ολοι να ειμαστε σε εορταστικη διαθεση. Μεγαλη προσπαθεια ομως φετος, και κυριως στην Ελλαδα.  Και ακομα περισσοτερο στην Αθηνα και στις μεγαλες πολεις γιατι εκει  τα αποτελεσματα της ανεχειας και ολων των δυκολιων φαινονται περισσοτερο.  Πανε δυο χρονια, Δεκεμβρης ηταν παλι που αναρωτιομασταν αν ειχαμε πιασει πατο γενικα. Οπως αποδειχτηκε η καταβαση συνεχιζεται και παρασυρει μαζι της και την διαθεση μας.   Πανε δυο μηνες που ημουν στην Αθηνα και εγινα αυτοπτης μαρτυς της μαυριλας του κοσμου, της ερημιας των καταστηματων και του εκνευρισμου που απορρεει απο την αβεβαιοτητα.

Παντα τις γιορτες, ειτε γιατι υπαρχουν μικρα παιδακια που θελουμε να ζησουν την μαγεια τους, ειτε γιατι εμεις οι ιδιοι εχουμε αυξημενη την διαθεση προσφορας, ακομα ακομα γιατι γινομαστε για λιγες μερες μικρα παιδια κι εμεις, καπως αφηνουμε την χαρα να προσπερασει τους προβληματισμους.  Ειναι αναγκη εσωτερικη, ειναι αυτοαμυνα, ειναι η ενεση που θα μας βοηθησει να σταθουμε ακομα ορθιοι.

Στα social media βλεπω πολυ κοσμο να περιμενει πως και πως τις γιορτινες μερες.  Εικοσιπεντε και μια!  Για το θαυμα, για τις αγαπησιαρικες συναξεις, για το απροσμενο δωρακι, για  μια μικρη αποδραση.  Can’t wait!

Το μακρυ Σαββατοκυριακο των Ευχαριστιων παντα προς το τελος στολιζουμε το δεντρο.  Ακομα και περσυ που περασαμε τα Χριστουγεννα στην Αθηνα (μετα απο την τρελλη περιπετεια στο Heathrow) αφησαμε πισω το σπιτι στολισμενο.  Σαββατο βραδυ καθως κρεμαγα τα στολιδια στεκομουν στο καθενα απο αυτα και αναλογιζομουν τις στιγμες που πρωτοσυναντηθηκαμε.  Μερικα ερχονται απο τις μερες μου στο Μοναχο απο το περιφημο Christ Kindle Markt  στην  Marienplatz.  Αλλα απο το Columbus του Ohio, μερικα απο το Williamsburg αλλα απο την Napa Valley και αλλα απο το Sausalito οπου εχω βρει κατι απιθανα κομματια.  Κι ετσι μου πηρε κατι παραπανω απο οτι υπολογιζα το στολισμα αλλα ταξιδεψα ξανα σε μερη αγαπημενα.  Και στο ταξιδι αυτο δεν μπορουσα να περιμενω μεχρι να ερθει η ωρα να αναψω τα φωτακια. Could’nt  wait!

Κατεβηκε ο λοχος με τα αρκουδια και πηρε τη θεση του το καθενα κατω απο το δεντρο. Τελικα εχουν πολλαπλασιαστει αυτα τα αρκουδια τοσο που εχω αρχισει να τα μπερδευω.  Ποιος ειναι ο Ερμενετζιλντο, ποιος ειναι ο Εμιλ, ποιος ειναι ο Αμεντεους,  πρεπει να τους βγαλω ταυτοτητες γιατι σε μερικα χρονια θα τα εχω κανει εντελως σαλατα.  Την Κυριακη προστεθηκε στην παρεα ο Charles.

Charles with  a mind of his own.

Με καθε αγορα 5 δολλαρια πηγαινουν στο the Child Mind Institute.  Ο Charles ειναι ο πιο μεγαλοσωμος της παρεας.  Στεκομουν μπροστα στα ραφια του Bloomis, οπου πολλα αρκουδια με κοιταζαν ασκαρδαμυκτι και ενω ολα ηταν ιδια,  πλησιασα και πηρα εκεινο που ηταν στην ακρη και τα ποδαρακια του ειχαν κρεμασει κατω, σαν ετοιμο να φυγει.  Ελα, σκεφτηκα να σου γνωρισω τα αδερφακια σου. Δεν εβλεπα την ωρα να φτασουμε σπιτι.  Could not wait!

Το μονο κακο ειναι οτι μου αρεσουν πολλα ειδη στολιδιων. Τα βικτωριανα, τα ξυλινα, τα γυαλινα, τα αγγελακια, οι χιονανθρωποι, τα καραβακια, τα πουλακια κι ετσι δεν υπαρχει ενα θεμα στο δεντρο μου.  Θα το ελεγε κανεις “αχταρμα ” αλλα οποιος το πει να του καει γλομπακι στο πιο απιθανο σημειο.  Εγω το βλεπω υπεροχο. Και θα φροντισω να βρω καινουργια στολιδια εκει που θα παω σε τρεις μερες!

CAN’T WAIT !

Σας φιλω γλυκα.

Advertisements

συλλεκτικα

Σημερα χαζολογουσα με διαφορα περιοδικα το μεσημερακι, κι επεσε στα χερια μου το τευχος του Σεπτεμβρη του περιοδικου FORBES Life .  Το FORBES Life  ειναι το κατ εξοχην φιν φον περιοδικο.  Θα μου πειτε, τωρα με τα ζορια που τραβαμε τα φιν φον μας μαραναν.  Κι ομως τωρα λιγη ομορφια δεν βλαφτει.  Ενα καλοκατασκευασμενο αντικειμενο, ενα εργο τεχνης,  μια επιτυχημενη ιστορια σε πολλους ανθρωπους ενεργουν θετικα. Ενας ταξιδιωτικος προορισμος δεν παυει να υφισταται ακομα κι αν δεν ειναι στα προγραμματα μας.  Το τευχος του Σεπτεμβρη ηταν αφιερωμενο σε συλλογες.  Οχι ομως οτι κι οτι συλλογες.  Αντικειμενα golf,  αλογα κουρσας,  παιχνιδια με ωρολογιακους μηχανισμους της εποχης των Τσαρων,  κοσμηματα.  Εκτος λιτης εποχης και εκτος οικονομικης εμβελειας, κι ομως χαρηκα να τα βλεπω και να τα καμαρωνω.

απο την συλλογη αυγα, ενα αγαπημενο αλαβαστρινο.

Κι ετσι που χαζευα, σκεφτηκα τις μικρες συλλογες αντικειμενων που κανει ο καθενας μας, οσο ανεξοδες κι αν ειναι και ταπεινες.  Πιστευω οτι ειναι σπανιο να βρεις ανθρωπο που να μην συλλεγει κατι.  Η ενασχοληση, η μελετη, η προσπαθεια αναδειξης των συλλετικων αντικειμενων ειναι κατι που ανεβαζει ψυχολογικα τον συλλεκτη.  Η συλλογη πραγματων  που αρχιζει απο μικρες ηλικιες, δειχνει παιδια με ανησυχιες,  να μαζεψουν, να μαθουν, να συμπληρωσουν.  Ποσα παιδακια εδω στην Αμερικη δεν μαζευουν καρτες του baseball!  Ποσα παιδια που μαζευουν γραμματοσημα και τα πιο πολλα μεγαλωνοντας γινονται σοβαροι και μανιωδεις συλλεκτες!

απο την συλλογη κεραμεικες κανατες, οι αγαπημενες απο την Σικελια.

απο την συλλογη κεραμεικες κανατες, τα ροδια απο τα Αρμολια.

Το δεσποιναριον ως μικρο κοριτσακι εκανε δυο συλλογες. Μαζευε  γραμματοσημα και χαρτοπετσετες.   Και για τα δυο υπηρχε καποιο ερεθισμα.  Ο μπαμπας εστελνε γραμματα απο διαφορα μερη του κοσμου, κι εκεινα τα μικρα χρωματιστα χαρτακια ηταν τοσο ομορφα.  Η συλλογη  μεγαλωνε γιατι του ειχα ζητησει να μου παιρνει σειρες απο διαφορα μερη.   Τα εδειχνα και στον ξαδελφο μου τον Αποστολη που μαζευε κι αυτος και μου ελεγε οτι πρεπει να του τα δωσω γιατι αυτα δεν ειναι για κοριτσια!  Ξερω ειχε βαλει στο ματι κατι τρελλα γραμματοσημα που ειχα απο το Τρινινταντ και Τομπαγκο. Ομως καποια στιγμη σταματησα να ασχολουμαι. Η μικρη συλλογη βρισκεται (ελπιζω) στο πατρικο μου στην Αθηνα.

Οι χαρτοπετσετες παλι αρχισαν με κατι “τεϊα” της μαμας.  Κατι φιν φον παρτακια που καναμε οι συμμαθητριες και οι μαμαδες τους αγοραζαν κατι ωραιες χαρτοπετσετες.  Τις τακτοποιουσα κατα μεγεθος και θεμα αλλοτα παλι κατα χρωμα.  Η συλλογη αυτη χρησιμοποιηθηκε κατα το τελος του γυμνασιαου σε καποιο παρτυ εντελως πρακτικα.  Ηταν  “οι χαρτοπετσετες”  που χρησιμοποιησαν οι φιλες μου.

Ακομα ειχα μια σεβαστη ποσοτητα απο βωλους (γκαζες). Θα μου πεις, εσυ κοριτσι πραμμα τι τις ηθελες τις γκαζες.  Μα ειναι υπεροχες. Γυαλινες,  σε ωραια χρωματα, σε ολα τα μεγεθη και με ενα σωστο τσαφ, κερδιζες αλλες τοσες!

Η μαμα μαζευε σπιρτοκουτα απο ολο τον κοσμο.  Ηταν μια αρκετα μεγαλη συλλογη που οταν αρραβωνιαστηκε η αδελφη μου την  χαρισε στον γαμπρο μου.  Ακομα μαζευε πιατα για τον τοιχο. Ο τοιχος της κουζινας μας ηταν γεματος απο ελληνικα πιατα απο διαφορα νησια η πολεις.   Αλλος τοιχος ειχε συλλογη απο ξενα πιατα απο ταξιδια της.  Κι ενας τριτος κατι αλλα ωραια με ζωγραφισμενα λουλουδια.

απο την συλλογη αυγα,  αλαβαστρινα και ο ροδοχρωσιτης.

Σημερα στην οικια του δεσποιναριου,  ο καθενας εχει την συλλoγιτσα του (μια η περισσοτερες) και τον χαβα του.  Ο Ερρικος καποτε οταν ηταν καπνιστης μαζευε πιπες.  Τωρα πια στολιζουν ενα ραφακι στην καβα του στο υπογειο.   Παιδι κατασκευαζε και μαζευε αεροπλανακια και καραβια.  Οι  συλλογες αυτες ειναι αρκετα μεγαλες και βρισκονται στο δικο του πατρικο σε αλλο  υπογειο.  Τα επιστημονικα βιβλια ειναι μαλλον  “λοξα” παρα συλλογη.   Ο Κωνσταντινος μαζευε ποτηρακια απο σφηνακια.  Οποιος παει καπου του φερνει κι ενα. Τα πιο πολλα τα πηρε μαζι του οταν μετακομισε στο δικο του σπιτι.  Υπαρχει ακομα και η συλλογη απο ετικεττες κρασιων και φελλων και η παλια συλλογη απο βινυλια. Ο Τεντυ μαζευει .. ρολογια.   Ενα καινουργιο περιεργο rολοϊ ειναι παντα ενα ευπροσδεκτο δωρο για κεινον.  Η Δαφνη.. δε μαζευει τιποτα!  Απορω ποιοανου παιδι ειναι!

Οσο για μενα πιστευω οτι η καλυτερη μου συλλογη ειναι τα βιβλια μαγειρικης μου που ειχα παρουσιασει παλιοτερα στο despinarion με τιτλο  “This is not a bookstore”, και που ειχε παρουσιασει η κυρια Ελενη Γκικα σε ενθετο Κυριακατικης εφημεριδας.  Στην οποια παρεμπιπτοντως σημερα προστεθηκε αλλο ενα ωραιο βιβλιο των καταπληκτικων εκδοσεων Phaidon.  Και στην οποια περιλαμβανεται η πρωτη εκδοση του Τσελεμεντε.

απο την συλλογη μαγειρικα βιβλια, το τελευταιο μου αποκτημα.

Και οταν κατι περασει τον αριθμο 10,  αποφασιζω οτι αποτελει πλεον συλλογη.  Δεν εφτασε τυχαια τον αριθμο 10.  Κατι στο αντικειμενο μας τραβαει προφανως.  Ετσι λοιπον το δεσποιναριον εχει το ραφι με τα Delft αντικειμενα,  καμια εικοσαρια κεραμεικες κανατες,  αλλα τοσα αυγα απο διαφορες ημιπολυτιμες πετρες οπως το αλαβαστρο, ο ροδοχρωσιτης, το μαρμαρο.   Τα παιδια μου ισχυριζονται οτι μαζευω ποτηρια, αλλα… υπερβολες. Καθε ποτο, καθε τυπος κρασιου θελει το ποτηρι του.

απο την συλλογη Delft,  γαλατιερες και αλλα μικροαντικειμενα.

Υπαρχουν συλλογες που λατρευω οπως νομισματα και χαρτονομισματα, και αλλες που με αφηνουν αδιαφορη, οπως οι ποσρελανινες κουκλες, οι .. δαχτυληθρες (σορυ αλλα αυτες τις αντιπαθω εντελως) και οι αναπτηρες.   Οι συλλογες και η ενασχοληση τους με αυτες κανουν καλο, ειναι θεραπεια.  Πηγαινετε μια βολτα σε καποια παλιατζηδικα, σε κανενα γιουσουρουμ, ψαξτε στο ebay,  βρητε αλλους που ενστερνιζονται τα ενδιαφεροντα σας.   Οι συλλογες μας ειναι κομματι του εαυτου μας κι εχουν τεραστια αξια συναισθηματικη εστω κι αν δεν εχουν πραγματικη.    Σαν του φιλου μου του Κεννυ που μαζευει ενα βοτσαλο απο καθε παραλια που πηγαινει!

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες: Α ξεχασα!  Εχω και οχτω γουδια, Δυο ακομα και θα το ονομασω συλλογη!