Αυγωνυμα – ενα Μεσσαιωνικο χωριο στο Πεληναιο

P1120893

Στο δρομο απο την Ελιντα προς τον Αναβατο,  συνανταμε ενα προ-μεσαιωνικο χωριο, τα Αυγωνυμα.  Δεν ξερω αν φταιει ειχε μπει ο Σεπτεμβρης και ολοι εχουν φυγει, αλλα η κεντρικη πλατεια ειναι ερημη.  Στο βαθος ενα καφενειο με πεντε υπερηλικες θαμωνες που παιζουν χαρτια. Ενα σχολειο και μια εκκλησια στην πλατεια μαρτυρουν πως ισως υπαρχει μια μικρη κινηση και τον χειμωνα.

Το χωριο μεχρι τα μεσα του προηγουμενου αιωνα δεν ειχε καμια τουριστικη κινηση. Την δεκαετια του ’80 και μετα οι ξενοι και οι ντοπιοι τουριστες ανακαλυψαν την μαγεια του να μενεις σε καποιο απο τα παλια κτισματα αφου προηγηθουν μερικες στατικες και αρχιτεκτονικες παρεμβασεις για να γινει ο εσωτερικος χωρος λειτουργικος και βιωσιμος.  Εξωτερικα δεν αλλαξε τιποτα αισθητικα απο την μεσαιωνικη εικονα.

Τοσο μεγαλη ηταν η ζητηση αυτων των εριπειων ωστε χτισθηκαν και καινουργια σπιτακια καθ’ εικονα και ομοιωση των παλιων.  Τα καινουργια διακρινονται καθαρα απο τα παλια, αλλα δεν χαλανε την ολη εικονα.

Μια βολτα στα καλντεριμια του χωριου απομεσημερο Τεταρτης μεσα Σεπτεμβρη.  Ουτε πουλι πετουμενο, ουτε γατα, ουτε ανθρωπος.  Μερικα απο τα σπιτακια φαινεται να ειχαν κινηση πριν απο λιγο. Ετσι μαρτυρουσαν οι στοιβαγμενες καρεκλες η τα κουρτινακια στα παραθυρα.

Στην δυτικη πλευρα του χωριου καθως βγαινεις απο τα τελευταια χαλασματα, απλωνεται κατω μια πλαγια και το Αιγαιο στην δυτικη πλευρα, γινεται ασημενιο κατω απο τον ηλιο του μεσημεριου.  Και καθεσαι και σκεφτεσαι πως γινεται ενας ξεροτοπος, να ειναι τοσο ομορφος.

Βλεπω αρκετα πωλητηρια στα πετρινα σπιτακια.  Φανταζομαι οτι οι τιμες θε ειναι ειναι αρκετα χαμηλες.  Φανταζομαι οτι ειναι ιδανικο μερος για ησυχατηριο, για ανθρωπους που μελετουν η γραφουν.

Φευγω απο τα Αυγωνυμα με μια αισθηση οτι επισκεφθηκα ενα ερημο χωριο. Μα ουτε μια γατα;

Σας φιλω γλυκα.
P1120885

Advertisements

Λαγκαδα- ενα χωριο σαν αγκαλια

lagada

Εχουν περασει πανω απο εικοσι χρονια οταν πρωτοαντικρυσα την Λαγκαδα σε καποια εκδρομη με την οικογενεια του Ερρικου. Εκεινα τα χρονια ο δημοσιος δρομος που ενωνει την νοτια με την βορεια Χιο απο την ανατολικη πλευρα, περνουσε μεσα απο το χωριο.  Ετσι λοιπον οπως κατεβαιναμε τον φιδωτο στενο δρομο προς το λιμανακι παρακαλωντας να μην ερχεται καποιο αλλο αυτοκινητο αντιθετα και ζοριστουμε,  ειπα αυθορμητα, μα τι ομορφο χωριο, θα ηθελα να ειχαμε ενα σπιτακι εδω.

Αναμεσα σε δυο βουνα και απο την δυτικη πλευρα το Πελληναιο την προστατευουν απο παντου.   Μπροστα ενα φυσικο λιμανακι και απεναντι η μικρη Εγνουσα (Οινουσσες) και κατι ανατολες απο τα παλια λημερια της Μικρας Ασιας που σου κοβουν την ανασα.  Τα σπιτια χτισμενα αμφιθεατρικα σκαρφαλωνουν στο υψωμα.  Μια μητροπολη, ο αγιος Γιαννης, ενα σχολειο, ενα δημαρχειο, κι ενα κοιμητηρι, σημεια σημαντικα στη ζωη του χωριου.  Αναμεσα στα δυο βουνα ο καμπος της Λαγκαδας γεματος οπωροφορα -κυριως εσπεριδοειδη- , κυπαρισσια και αρωματικους θαμνους.

Εχει κι ενα ποταμι τον Αγρελωπο, που στις κακοκαιριες γινεται χειμαρος και καταληγει στον Σκαρδανα, το προστατευμενο τεχνητο λιμανακι που δενουν τις βαρκες.

Οταν πρωτοπηγα ειχε δυο ταβερνες κι ενα καφενειο.   Ουτε μπακαλικο, ουτε μαναβικο, ουτε φουρνο.  Μονο ενα φαρμακειο κι ενα κρεοπωλειο.  Στο χωριο ζουσαν τοτε αδελφια του πατερα του Ερρικου που ποτε δεν ειχα γνωρισει.   Εκεινο που μου εκανε εντυπωση ηταν τα παιδια -εγγονια τους-  στο χωριο που εμοιαζαν φυσιογνωμικα  με τον μικρο μου τοτε Teddy.  Απο εκεινη την πρωτη επισκεψη θυμομαστε μια εικονα ενος μπομπιρα, του Σαββα, συνομιληκου και μακρυνου εξαδελφου του Teddy, να βοηθα τον παπου του χτυπωντας ενα χταποδι στα βραχια ενω ο Teddy ειχε ανατριχιασει ολοκληρος και τον ειχε πιασει τρομαρα στην θεα του μαρτυριου του χταποδιου.

Περασαν τα χρονια.  Η επιθυμια που ειχα εκφρασει τοτε -αχ να ειχαμε ενα σπιτακι  εδω- εγινε πραγματικοτητα.  Ο πατερας του Ερρικου δεν υπαρχει πια και ολα του τα αδελφια εχουν φυγει απο την ζωη.

Η Λαγκαδα αλλαξε λιγο.   Τωρα ο δρομος περνα εξω απο το χωριο.  Η φωτογραφια που βλεπετε  ειναι απο τον δημοσιο δρομο.  Στο λιμανακι υπαρχουν ακομα οι δυο ταβερνες και μερικα μεζεδοπωλεια.  Κατα μηκος της βορειας πλευρας εχουν γινει πεντε εξι καφετεριες που συγκεντρωνουν πολυ κοσμο το καλοκαιρι προκαλωντας αδιαχωρητο στο περιωρισμενο παρκινγκ στην προκυμαια.  Κοντα στο λιμανι τωρα υπαρχει ενα μινι μαρκετ και φετος για πρωτη φορα ειδαμε και φουρνο.  Παρ’ ολα αυτα καθε πρωι,  περναει το φορτηγακι με το ψωμι, το φορτηγακι με τα γαλακτοκομικα και φυσικα ο ψαρας και ο μαναβης.  Αντηχει ολο το χωριο απο τις φωνες τους.  Το ταχυδρομειο ανακοινωνεται επισης με μεγαφωνα, δεν γινεται  διανομη, πρεπει να πας στο δημαρχειο να το παρεις.  Η ακουστικη λογω μορφολογιας ειναι εξαιρετικη.

Απο το λιμανακι της Λαγκαδας εχει πολλα καθημερινα δρομολογια στην Εγνουσα.  Φετος αραξαν και πολλα Τουρκικα γιωτ.  Ερχονται, τρωνε, πινουν και περνουν παλι απεναντι.

Παραλια καλη για μπανιο δεν υπαρχει στην Λαγκαδα.  Μονο κατι βραχακια στην νοτια εισοδο του χωριου – στον Καρυδα – για τολμηρους κολυμβητες.  Υπαρχει ωραια παραλια στην επομενη βορεια βαλα που λεγεται Δελφινι – η Δερφινι- αλλα εκει υπαρχουν στρατιωτικες εγκαταστασεις και η προσβαση δεν επιτρεπεται.  Η πλησιεστερη παραλια απο την νοτια πλευρα ειναι ο Αγιος Ισιδωρος οπου λειτουργουν και κατασκηνωσεις.

Λιγοι οι κατοικοι που παραμενουν τον χειμωνα στην Λαγκαδα.  Μονο δεκαεξι μαθητες στο δημοτικο σχολειο -πριν λιγα χρονια ηταν 65 -.  Ερημια μετα τον Σεπτεμβρη.

Βρεθηκαμε εκει παλι φετος τις πρωτες ημερες του Σεπτεμβρη.  Το πευκακι που τυχαια φυτρωσε στην αυλη μας εχει θεριεψει.  Μια μανταρινια, μια νεραντζια κι ενα περγαμοντο διφορο, ηταν καταφορτα με καρπους.  Λυπαμαι που δεν θα τα χαρω . Εξυνα το φλουδι τους για να χορτασω αρωμα.   Ο καμπος στελνει απανω μια γλυκεια μοσχοβολια.  Ανακατη απο λυγαριες, συκιες και κυπαρισια. Θυμαμαι μια   φραση της Μαργαριτας Λυμπερακη καπως ετσι: Απο ολους τους κοσμους αυτος εδω ειναι ο πιο ομορφος.

Μια μακρυνη θεια που αγαπουσα -η θεια Μαρια- πεθανε περσυ.  Μου εδινε κοπανιστη ντοπια, απο την καλη της τυροκαλαθας με το μελιπαστο.  Τα παιδια της που μενουν εκει με ρωτησαν αν θα μπορουσα να μεινω στην Λαγκαδα για πολυ καιρο.  Νομιζω πως οχι.  Θα μπορουσα αν ημουν οργανωμενη να μεινω εναμισυ μηνα το πολυ δυο.  Νομιζω οτι θα μου ελειπε η πολη. Παρ’ ολα αυτα το θεωρω ευλογια που υπαρχει αυτη η γωνια εκει στην ακρη της Ελλαδας και μπορω να την χαιρομαι κατα καιρους.  Που μπορω να βλεπω τετοια ομορφια και να μυριζω ολα τα καλα της μυροβολου. Κι ας με ξυπνουν τα σκυλια και τα κοκκορια.

Στο κατω αριστερο μερος της φωτογραφιας, βλεπετε μια σκεπη;  Εκει θα με βρειτε. Στο δρομακι προς Αγρελωπο μετα την βρυση αριατερα στην ανηφορα πριν την στροφη. Κι αν δε το βρητε, ρωτηστε που ειναι ο γιος  και η νυφη του Κοραη,  Θα σας πουν.

Σας φιλω γλυκα.

Πάσχα 2013 – για την Μαριεττα

20130507-171515.jpg
Τρια αγαπημενα χερακια!

Για την Μαριεττα που δεν εχει facebook account για να τις δει στην tavola bianca. Που ξερω οτι θα τις δει, δεν θα αφησει σχολιο αλλα θα χαρει πολυ. Για την Μαριεττα που μας ελειπε το φετεινο Πασχα. Για την Μαριεττα που αγαπω πολυ. Και του χρονου μαζι χαρα μου!

Σας φιλω γλυκα!

Τι ειναι ερως;

20130214-093345.jpg

Οσοι ειναι οι άνθρωποι σε αυτή τη γη, τόσοι ειναι και οι ορισμοί του έρωτα. Των σπουδαίων έχουν μείνει στην ιστορία. Ερως ανικατε μαχαν. Ο έρωτας ειναι τυφλός ( και δε ξέρω κι εγω τι άλλο πρόβλημα εχει) . Αχ ερωτα είπε ο ποιητής στην ανθισμένη την πορτοκαλια απο κάτω. ´ Μου ζαλισες τον έρωτα ¨, λέει η μοντέρνα έκφραση που ποτέ δεν κατάλαβα ακριβώς τι σημαίνει.
Σήμερα ημέρα του Αγίου Βαλεντινου που λόγω τσαχπινιας εχει γίνει ο πιο αγαπητός Αγιος, σας φέρνω μια σελίδα απο το ημερολόγιο της γιαγιάς Μαρικας όπου εν ετει 1918 ρωτούσε τους συνομιληκους της τι ειναι ερως. Κι εκείνοι με ρομαντικά ψευδώνυμα έσπευσαν να απαντήσουν καλλιγραφικωτατα.
Οποίος εχει δικό του ορισμό για τον Ερωτα ας τον γράψει.
Βέβαια το λεύκωμα ρωτά και τι ειναι γυνη. Ε αυτο ας το αφήσουμε. Ειναι πολύπλοκο θέμα!

Σας φιλω γλυκά.

Για το καλο τoυ χρονου!

Πριν λιγες ωρες ξημερωσε το 2013. Σωτηριον; Δεν ξερουμε, αλλα σιγουρα θα ειναι σωτηριον για καποιους απο μας. Ετσι θελουμε κι ετσι ελπιζουμε ολοι.  Τι κι αν ειναι μια μερα σαν ολες τις αλλες,  εμεις οι ανθρωποι την εχουμε την πρωτη ημερα σε ελπιδα και σε ευχες.

Πρωτοχρονια του 2007 εγραψα τημ πρωτη μου αναρτηση στον μπλογκερ τοτε (despinarion.blogspot.com). Τοτε διαλεξα και το ονομα “δεσποιναριον” που μου εχει πια κολλησει και δε ξεκολλα απο πανω μου. Ο λογος ηταν οτι για να δημιουργησω λογαριασμο στην google  το ονομα “despina”   ειχε καταληφθει ηδη σε ολες του τις παραλλαγες. “Δεσποιναριον” ηταν ενα απο τα χαϊδευτικα ονοματα με τα οποια με αποκαλουσε μερικες φορες ο παπους ο Ροδολφος. Βεβαια ο παπους βασικα με φωναζε “μπουλουκα” αλλα αντε τωρα να φιαξεις ενα “boulouka.com”  και να εχεις απαιτηση να κανεις σοβαρο blogging.

Αναπολουσα τοτε στο πρωτο μου ποστ “Πρωτοχρονιες σε χρονους αλλους” . Τα παιδικα παρτυ της Παραμονης οπου ειτε η μαμα ειτε ο νονος μου εναλλακτικα φορουσαν την κοκκινη παραγεμισμενη στολη και εφερναν τα δωρα. Πως λοιπον να μη πιστεψεις στον Αγιο Βασιλη οταν τον βλεπεις μπροστα σου με μια σακουλα γεματη. Και μετα πως να μην αμφιβαλλεις μετα για ολα οταν ο Αγιος Βασιλης σε κοιτα με το ιδιο βλεμμα που σε κοιτα η μανα σου! Και οταν πια κανενας πια δε μας ξεγελουσε,  τα πρωτοχρονιατικα παρτυ της παραμονης, ειχαν τσα-τσα και μπλουζ και το πρωτο βερμουτακι!

Και φετος οπως παντα ειχα μερικους ενδοιασμους για το αν θα εβαζα λουκεττο στο μπλογκ. Και παλι οπως καθε χρονο το απερριψα (μετα πολλων επαινων που ελεγε ο μπαμπας μου). Τον αγαπω τον χωρο μου εστω κι αν δεν ερχομαι εδω πια καθε μερα.  Εξ αλλου εδω γνωρισα τοσους καινουργιους φιλους που εχουν γινει πια κομματι της καθημερινοτητας μου (της διαδυκτιακης) και που διαφορετικα ποτε δεν θα ειχαν διασταυρωθει οι δρομοι μας.  Εδω λοιπον για εβδομη χρονια αρχισα να γραφω για “το καλο” του χρονου, και ενα καραβι  ευχες σε οποιον περασει απο αυτη την σελιδα.

elpidaΠριν τρια χρονια βρηκα αυτο το καραβακι στο κεντρο Ελληνικης Παραδοσιακης Τεχνης στον οροφο της Πανδροσου.  Ειναι σαν τις χειροτεχνιες που φιαχναμε παιδια κοβοντας με πριονακι κοντρα πλακε σε διαφορα σχεδια. Μου αρεσε τοσο!  Ο καλλιτεχνης ονομαζεται Πετρος, αλλα δε ξερουμε τιποτε αλλο γι αυτον. Βαφτισε το καραβακι του ελπιδα, και το εκανε να κινειται προσω ολοταχως αν κρινουμε απο τον καπνο του.  Ετσι με ελπιδα και τα βλεμματα στο μελλον ευχομαι να ειναι το 2013 μια καλη χρονια για μας και για την Ελλαδα.

wp

Με αυτη την αισιοδοξη δημοσιευση για την Πρωτοχρονια στην Αθηνα κατω απο τον ιερο βραχο της Ακροπολης χαιρετιζει η τοπικη μας εφημεριδα ” Washington Post”  to 2013.  Εχουν αρχισει να μας συμπαθουν κι εχω αρχισει να τους συμπαθω! Ενωνω τις ευχες μου για ενα 2013 γεματο ελπιδα, αγαπη και τυχη.

Σας φιλω γλυκα!

λαμπεις!

P1020214

Οτι και να λενε για σενα, οσο κι αν υποφερεις, οσο κι αν ταλαιπωρεισαι, για μενα και για πολλους απο μας εισαι το φως. Ξημερωνουν Χριστουγεννα αυριο και βρηκα μερικες φωτογραφιες σου απο προπερσυ τις γιορτες. Δεν ησουν και πολυ στις χαρες σου αφου η κριση ειχε ηδη αρχισει. Ομως μεσα σε αυτη την μιζερια ηταν στιγμες που ελαμπες! Τελος παντων εγω σε εβλεπα να λαμπεις, και μπορει να το εκανες για χαρη μου, που ξερεις ποσο σε αγαπω.

Ξημερωνουν Χριστουγεννα αυριο κι εγω που διαλεξα να μοιραζομαι πανω στη γη, σκεφτομαι εσενα. Να μπορουσα να κανω τον κοσμο να σε ξαναγαπησει και να σε  νοιαζεται κι εσυ οταν  σε φροντιζουν δινεις πισω τοσες χαρες.

Εδω μαζι με τα δικα σου παιδια, σε αγαπησαν ξενοι και σε στολισαν με ομορφα κτιρια.  Ξερεις γιατι; Γιατι στεκεσαι ψηλα και σε λουζει το φως.  Ησουν μικρη οταν ημουν  μικρη κι εγω. Μαζι μεγαλωσαμε.

Και ξερεις, πρεπει να στο πω κι αυτο. Οταν ερχομαι κοντα σου, αισθανομαι μια ζεστασια. Σαν να βρισκομαι σε μια μεγαλη αγκαλια. Μια ζεστασια που δεν εχω νοιωσει πουθενα αλλου, στον πλανητη που διαλεξα να γυριζω.

Κι ας ειναι τα πραγματα αγρια και ασχημα καμια φορα, κι ας ειναι τα κτιρια και οι δρομοι σου αφροντιστα, καπου υπαρχουν μικρες φλογιτσες, ψυχουλες που θελουν να σε δουν ομορφη.  Τις βλεπω εγω.

Πως αγαπαει κανεις μια πολη; Οταν γεννιεται σ’αυτην; Οταν εχει βαθειες ριζες εκει; Οταν οι δικοι του την αγαπουν και στο μεταδιδουν;   Οταν την εχουν περπατησει σπιθαμη προς σπιθαμη;  Οταν εφυγα αγαπησα και αλλες πολεις. Δεν γινεται διαφορετικα. Οταν δεν αγαπας τον χωρο σου δεν ζεις.  Καμια ομως οσο αγαπω εσενα.  Πως να στο πω τωρα,  εφυγα και δεν εφυγα.

Εδω λοιπον βρηκα μερικες φωτογραφιες σου, που ειχες βαλει τα καλα σου, τα λαμπερα σου και ησουν ετοιμη να υποδεχτεις το 2011.  Της γης το δαχτυλιδι, της γης το χρυσαφι, η κοιτιδα του πολιτισμου.  Κι ας βλεπουν οι αλλοι τις κακοτεχνιες μονο.

Ξημερωνουν Χριστουγεννα αυριο κι εγω που διαλεξα να κατακτησω αλλους κοσμους βρισκομαι παντα κοντα σου με την σκεψη.  Ελπιζω συντομα παλι και κοντα σου πραγματικα.
P1020244 P1020243 P1020242 P1020241 P1020230 P1020248

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες. Οι φωτογραφιες ειναι απο την πλατεια Συνταγματος παραμονες Πρωτοχρονιας του 2011.

Νεος Μαρμαρας

Χτισμενος απο προσφυγες του Μαρμαρα, ο Νεος Μαρμαρας Χαλκιδικης, βρισκεται σε περιοπτη θεση στην νοτιοδυτικη πλευρα της Σιθωνιας.  Αμφιθεατρικα χτισμενο χωριο, με δυο φυσικα λιμανακια ηταν φυσικο να τραβηξει την προσοχη των πρωτων προσφυγων σαν τοπος καινουργιας πατριδας, αλλα και την προσοχη πολλων τουριστων σημερα.
Ο Νεος Μαρμαρας συγκεντρωνει σημερα πολυ τουρισμο απο το πρωην “ανατολικο μπλοκ” οπως το ανεφερα ηδη στην παρουσιαση του Πορτο Καρρας.  Μηχανοκινητα καραβακια συνδεουν το ξενοδοχειο με το λιμανι του Νεου Μαρμαρα καθε μιση ωρα, και τα βραδια η πολη γεμιζει τουριστες, ροζ τραπεζομαντηλα και πολυχρωμα φωτακια.

Αυτο που ειναι ομορφο και χαλαρωτικο ειναι μια βολτα στον δρομο που συνδεει τα δυο λιμανακια.  Ειμναι ενα παραλιακο δρομακι χωρις κυκλοφορια οχηματων κατω απο τα πευκα και με πολλα παγκακια, αν θελει ο επισκεπτης να χορτασει το ματι του γαλαζιο.

Στην gallerie εχω περιλαβει και φωτογραφιες απο το μοναδικο εστιατοριο που βρηκα πολυ καλο, μακρυα απο την κινηση, σε ταρατσα που βλεπει το πελαγος.  Ειναι το εστιατοριο Ωκυαλος με πολυ καλο φαγητο και φρεσκο ψαρακι.  Αν βρεθειτε στον Νεο Μαρμαρα, επισκεφθητε το.
Ωκυαλος στο facebook και ιστοσελιδα

Σας φιλω γλυκα.