earth day – 2014

 

P1130739

*

Οι πιθανοτητες ειναι – αν διαβαζεις αυτο το ποστ – να βρισκεσαι καπου επανω στην γη.   Ανακαλυψη των γηινων ειναι το blogging, και δεν νομιζω οτι ως σημερα εχει εξαπλωθει σε ενδογαλακτικα επιπεδα.  Μπορει να βρισκεσαι σε καποια πολυσυχναστη και ισως λιγο μολυσμενη πολη, να ζεις σε καποιο νησι περιτριγυρισμενος απο θαλασσα,  σε καποιο βουνο η διπλα σε καποιο ποταμι.  Οπου κι αν βρισκεσαι ομως, εχεις καποιον  ελεγχο της γης και της ατμοσφαιρας της στον περιωρισμενο χωρο που υπαρχεις.

Η γη ειναι η κατοικια σου για ενα διαστημα απο μισο εως ενα αιωνα -πανω κατω- και φευγοντας θα την αφησεις στα παιδια σου. Να αναπνεουν τον αερα,  να κολυμπουν στις παλιες δικες σου θαλασσες, να κυκλοφορουν στα σοκκακια που τριγυρναγες εσυ.  Δυστυχως το να σκεφτεσαι σε μεγαλες κλιμακες αντι για μικρες, ειναι δυσκολο.  Οταν αμβλυνεις την οπτικη σου γωνια, τοτε σιγουρα θα νιωσεις περισσοτερο την αναγκη να την προστατεψεις.  Η γη μπορει να μην ειναι ζωντανο ον, συντηρει ομως την ζωη.  Η γη ειναι δυναμικη,  και μεγαλο μερος του δυναμισμου εξαρταται απο εξωγενεις παραγοντες, τον ηλιο, τις παλλοιριες,  αλλα και απο τις μετακινησεις στην μαζα της.  Και μπορει να σε νικησει ανα πασα στιγμη.  Να σε τρομαξει με ενα σεισμο, να σε καταπιει με ενα τσουναμι, να σου παρει το σπιτι, να σου χαλασει την σοδεια. Κι εσυ δεν μπορεις να κανεις τιποτα τοτε.  Η γη χανει για λιγο την ισορροπια της και μετα μπορει και την ξαναβρισκει.  Μπορει ομως να σου προσφερει την απολαυση μιας μαγευτικης αμμουδιας,  να σε ταϊσει, να σου προσφερει τον ισκιο ενος απο τα δεντρα που μπορει να μεγαλωσει.  Η γη σου δινει χιλια καλα, και σε σενα μενει να το εχεις συνειδητοποιησει και να το εκμεταλλευτεις.  Δεν ειναι θεριο η γη να το νικησεις η να το δαμασεις, ειναι ενα θαυμα σε ισορροπια που δεν πρεπει να την βιασεις.

Την ανακαλυψες σιγα σιγα γιατι σε ευνοησε να αναπτυχθεις διανοητικα και σου επετρεψε να την γνωρισεις.  Ανεβηκες βουνα,  καλλιεργησες καμπους,  ταξιδεψες στους ωκεανους και καταφερες να την απεικονισεις με καθε λεπτομερεια. Την μελετησες, την μετρησες, καταλαβες την δυναμικη της υποσταση και την ανακαλυπτεις συνεχως.  Και ξερεις  -απο μικρο παιδι- οτι μια μερα η γη κι εσυ θα γινετε ενα.  Ακους τους αλλους να λενε, θελω να ταξιδεψω, να γυρισω την γη.  Ποσο μεγαλυτερη μπορει να ειναι μια λαχταρα απο αυτη να τα δουμε ολα. Ποσο μεγαλυτρερος μπορει να ειναι ο συνδεσμος μας με εναν αψυχο πλανητη;

Ποσο μικρος εισαι, οταν στο καλεσμα να βοηθησεις στην ελαχιστοποιηση της καταστροφης των φυσικων πορων, προβαλλεις πολιτικες αντιρρησεις, η βλεπεις δολο και  εμεταλλευση σου απο εκεινους που ξερουν δεκα πραγματα περισσοτερα.  Η προστασια της γης δεν ειναι πολιτικο θεμα, εστω κι αν προβαλλεται εσκεμμενα σαν τετοιο.  Ειναι θεμα κοινωνικο και παγκοσμιο και θεμα προσωπικο.  Σημερα ακουσα στις ειδησεις οτι για ενα μηνα απο τωρα θα επιβαλλονται αυστηρα προστιμα για καθε ρυπανση που θα καταγγελεται στην Ουασινγκτων.  Η προστασια της γης θα πρεπει να επιβαλλεται απο νομοθετηματα και να ελεγχεται απο παγκοσμιους οργανισμους.   Αρχιζει ομως παντα στον δικο μας μικροκοσμο, στην εκπαιδευση και στην εφαρμογη.  Αν για οσα βλεπουμε στραβα, δεν καναμε καταγγελιες αλλα προσπαθουσαμε να μη τα επαναλαβουμε, θα ειχε παρει η σωτηρια του πλανητη μας ενα σωστο δρομο.

Σημερα η ΝΑΣΑ εκανε μια προσκληση στον κοσμο να στειλει μια σελφι -που ειναι τοσο της μοδας – με μια αναφορα -σαν background -σε oποιο μερος της γης βρισκονται.  Και μπορει να μην ειναι απαραιτητα ενα ειδυλλιακο τοπιο, η ενα χιονισμενο βουνο, αλλα ο κηπος σου που ολο τον χειμωνα κραταγε ζεστους τους βολβους και τωρα πεταξε ζουμπουλια.  Μπορει να ειναι  η στερνα σου που γειζει νερο καθε που βρεχει. Μπορει να ειναι το δαχτυλιδι με τον αμεθυστο που φορας και που βγηκε απο τα σπλαχνα της γης και τωρα στολιζει φιλαρεσκα το χερι σου.

Παντου, σε καθε μας κινηση, σε καθε μας σκεψη, υπαρχει καποιος συνδεσμος με τον αγαπημενο μας πλανητη, καποια προσφορα του στα χερια μας, καποια εικονα του να γλυκαινει  την ματια μας.  Εκτος απο ολα αυτα, η γη μου εχει προσφερει την ευτυχια να την γνωρισω, μεσα και εξω, να μπορω να την εκφρασω με αριθμους και εξισωσεις, σε πολλες περιπτωσεις να καταλαβω τι σκεφτεται, η να μελετησω καποια της δυναμικη αντιδραση.

Σε  ολους ομως προσφερει  ζωη.

Σας φιλω γλυκα.

* Η φωτογραφια απο τις παραλιες του Coconut Grove, Fl.

Advertisements

A Palm Sunday brunch

 

 

 

20140413-170510.jpg

 

Για την γιορτη της Δαφνης, για την ανοιξη!

20140413-170410.jpg

 

 

Η ΦΡΙΤΑΤΑ

20140413-170459.jpg

ενα κιλο σπαραγγια

ενα κολοκυθι

δυο κιτρινες πιπεριες

δυο shallots

τρια πρασινα φρεσκα κρεμμυδακια

δεκα αυγα

μιση κουπα κρεμα γαλακτος

δυο κουταλιες της σουπας βουτυρο

***

Καθαριζουμε τα σπαραγγια και τα κοβουμε λοξα σε κομματια περιπου 2 εκ.

Κοβουμε το κολοκυθι κατα μηκος και τα δυο μισα σε λεπτες φετες

Κοβουμε τις πιπεριες σε λεπτες λωριδες και μετα σε κομματια περιπου 2 εκ.

Ψιλοκοβουμε τα κρεμμυδακια

Ψιλοκοβουμε τα shallots

***

Σε βραστο νερο ριχνουμε τα σπαραγγια για δυο περιπου λεπτα.

Τα μεταφερουμε σε παγωμενο νερο για να σταματησει ο βρασμος

***

Σε ενα αντικολλητικο τηγανι λιωνουμε το βουτυρο και προσθετουμε τις πιπεριες και τα shallots

Σε μεσσαια φωτια ανακατευουμε περιπου δεκα λεπτα μεχρι να μαλακωσουν οι πιπεριες

Στι μιγμα με τις πιπεριες, ροσθετουμε τα σπαραγγια, τα κολοκυθια και τα κρεμμυδακια.

***

Βουτυρωνουμε ενα γυαλινο ταψι και απλωνουμε τα λαχανικα.

***

Σε ενα μπωλ χτυπαμε τα αυγα με την κρεμα και τα ριχνουμε στο ταψι.

***

Ψηνουμε στιυς 180 C (350 F) για 40 περιπου λεπτα μεχρι να δεσει το αυγο

20140413-170257.jpg

Σας φιλω γλυκα

close up – new years day 2014

20140101-234613.jpg

ambiance

 

Την πρωτοχρονια εκανε το πρωτο της τραπεζι στην “πρωτευουσα”.   Ολα ηταν στην εντελεια.  Το σπιτι μοσχοβλουσε.  Το τραπεζι της στολισμενο  γιορτινα.  Μικρα γουρια περιμεναν τους καλεσμενους διπλα στο πιατο τους.  Στον φουρνο ροδοκοκκινιζαν δυο μπουτακια αρνακι γαλακτος και μινιατουρες πατατες.  Ενα στιφαδο εσπαγε τις μυτες μας.  Ολα ηταν κανονισμενα με στην εντελεια!  Με αγαπη στους καλεσμενους της.  Και η δικη μου καμερα αχορταγη εψαχνε να αποτυπωσει μια λιχουδια, μια λαμψη,  μαι λεπτομερεια,  εναν ιριδισμο.  Μαριεττα καλωσορισες στις ζωες μας!

1488057_10152109932589894_442823406_n

20140101-234349.jpg
χρωματα ανατολης

20140101-234221.jpg

δεν λειπει ο αρχοντας παστουρμας

20140101-234203.jpg
σιγοψηνεται και λιωνει

20140101-234525.jpg
αγαπη μονο….

20140101-234321.jpg

ανημερα Πρωτοχρονια, ελα να σε φιλεψω, και την καρδια σου ματια μου για παντα εγω να κλεψω.  (Απο το ημερολογιο ενος τοιχου)

Σας φιλω γλυκα

το απωθημενο – πρωτοχρονια 2014

lx

Σε οποιο εικονογραφημενο μεσο κοινωνικης δυκτυωσης μπηκα σημερα, επεσα σε φρεσκομαγειρεμενους λαχανοιντολμαδες λουσμενους με αυγολεμονο, που μονο να φανταστω μπορω με τα ξεσηκωμενα  μου γευστικα κυτταρα ειναι βελουδινο και ξυνουλο!  Δυσκολο να κανεις πρωτοχρονια χωρις λαχανοντολμαδες!  Ο Γεναρης ειναι παγωμενος αλλα υπαρχουν κι αυτα τα ” φαγακια ”  που του δινουν νοημα και ταυτοτητα.

Για μενα ο Γεναρης ειναι λαχανοντολμαδες και γαλακτομπουρεκο.  Προσπαθησα μερικες φορες, εδω στην πρωτευουσα, να  τους φιαξω, αλλα ηταν απογοητευση. Τα λαχανα ειναι πολυ χοντρα και δεν βγαζεις ευκολα ουτε πεντε φυλλα για να γινει μια κατσαρολα.  Καποιοι μου συνεστησαν να παρω κινεζικο λαχανο που εχει πιο λεπτα φυλλα. Ισως το 2014 να κανω μια ερευνα πανω στο θεμα γιατι πρωοχρονιατικα στερημενη πλεον, κουραστηκα!

Τωρα μαλιστα που εχω βρει ενα καταπληκτικο μιγμα κιμα απο βοδινο, μοσχαρακι γαλακτος και χοιρινο, το βαζω “αμετι μουχαμετι” να επουλωσω τις πρωτοχρονιατικες πληγες.

Η πιο μεγαλη γοητεια του λαχανοντολμα ειναι το περιστασιακο καψιμο του φυλλου στον πατο της κατσαρολας.  Εκει που ριχνεις λιγο νερακι και η σαλτσα γινεται ροζ,  ειναι ενα απο τα ” μιρακολα ” της μαγειρικης τεχνης!

Ωραιιους λαχανοντολμαδες εφιαχνε η μαμα αλλα και μικρα θαυματα δοκιμασα σε ενα περασμα μου απο την Θεσσαλονικη. Εκει θα μου πειτε βεβαια, δυσκολο να φας κατι ανοστο.

Πρωτη υποσχεση στον εαυτο μου ειναι να φιαξω λαχανοντολμαδες – μετα απο σοβαρη ερευνα – μεσα στο Γεναρη.

Να ειναι το 2014 νοστιμο,  με αυγολεμονα, κρεμες και αλλα παχυρευστα!

Σας φιλω γλυκα

Πη Ες: Λοιπον σημερα ειμαι καλεσμενη σε ενα τραπεζι Ελληνικο!  Λες να εχουν λαχανοντολμαδες; Λες; ΛΕΣ;

Πη Ες 2: Αν δε γραψω εστω και μια μπουρδα στο μπλογκ την Πρωτοχρονια κατι δε μου παει καλα!

L’anno che verrà – 2 – παραμονη πρωτοχρονιας 2013

Οταν ημουν μικρη, ειχα μια εικονα του γερου χρονου που εφευγε. Ηταν ενας γεροντας κοντα στα εκατο, με μακρυα λευκη γενειαδα που τελειωνε σε μια ωραια ελαφρα στριφτη μυτη. Ηταν ξαπλωμενος σε ενα κρεββατι απο σκουρο σκαλιστο μαονι και σκεπασμενος με  λευκο σεντονι που γυριζε νοικοκυρεμενα πανω απο μια καμηλο μαλλινη κουβερτα.  Ειχε τα χερια σταυρωμενα στο στηθος και τα ματια κλειστα. Πεθαινε γαληνιος  γιατι αφηνε χαρες πισω.

Φετος, αλλα και μερικα χρονια τωρα, η εικονα εχει αλλαξει.  Ο χρονος, δεν ειναι γεροντας. Ειναι μεσης ηλικιας με γκριζα σγουρα μαλλια αλλα πολλες ρυτιδες.  Δεν υπαρχει νεκροκρεββατο, αλλα μια τρικυμια. Παλευει σε αγρια κυμματα νυχτα ανταριασμενη καπου στο Αιγαιο.  Ιδια εικονα που χαραχτηκε στο μυαλο μου χρονια πριν με το ναυαγιο της Φαλκονερας.

Ο καινουργιος χρονος ποτε δεν ηταν μωρο στην φαντασια μου. Ηταν ενας εφηβος – σαν να δημιουργηθηκε εκεινη την στιγμη, σαν μικρος Αδαμ – ετοιμος να αναλαβει την σκυταλη.

Ολες αυτες οι εικονες και οι σκεψεις εχουν ψυχολογικη εξηγηση και την ξερω γιατι παντα ψαχνω για μια λογικη εξηγηση για τα ολα. Δεν ειναι ομως χρονιαρες μερες καιρος να το βαρυνουμε με αναλυση. Η ψυχολογια ειναι το ultimatum της λογικης.

Οταν ημουν μικρη ηθελα η τελευταια λεξη που ελεγα στο τελος του χρονου, να τελειωνει σε ωμεγα, και η πρωτη με τον ερχομο του καινουργιου να αρχιζει απο αλφα.  Ετσι ολο και καποιον ευρισκα κοντα να πω ” ευχαριστω ” η “σ’ αγαπω “, και μετα να αναφωνησω ” Αχ τι ωραια ” η ” Αντε καλη Χρονια “.  Συμβαδιζα ετσι με το δικο μου τελος και την δικη μου αρχη συμβολικα  στην αλλαγη του χρονου.

Οσα χρονια ομως κι αν περασουν και οσο και αν στην προηγουμενη αναρτηση απαξιωσα την εννοια του χρονου,  εχω μια αγαπη στα εθιμα.  Δεν μπορω παρα να δω την αλλαγη του χρονου σαν αρχη, να σπασω το ροδι, να μετρησω αναποδα και να αγκαλιασω τον κοσμο γυρω μου μοιραζοντας ευχες. Και δεν ειναι η ελπιδα για ενα καλυτερο χρονο εκεινη τη στιγμη που κανει τα ματια να λαμπουν. Ειναι η ανθρωπινη επαφη, το αγγιγμα.  Την πιο βαρετη μου πρωτοχρονια την περασα νεαρη φοιτητρια και μανουλα καλεσμενη σε καποιο φιλικο σπιτι. Ειχα μαζι μου τα δυο μου βλασταρακια, τοτε τεσσαρων και ενος ετους.  Τα τραπεζια με τα χαρτια ειχαν παρει φωτια πριν βγει ο χρονος.  Συντομη διακοπη για δυο ευχες και ξανα με τα μουτρα πανω απο την πρασινη τσοχα.  Δεν επαιξα, οχι γιατι δεν ξερω να παιζω, οχι γιατι ειχα τα παιδια και επρεπε να ειμαι κοντα τους, αλλα κυριως γιατι η εκεινη η θολη απο τους καπνους εικονα με αρρωστησε.

Γραφοντας τα παραπανω αναρωτιεμαι ποσοι ανθρωποι θα περασουν απο τον ενα χρονο στον αλλο μπροστα σε μια οθονη υπολογιστη.  Να εκτιμησω.. εκατομμυρια;  Δεν νομιζω να πεφτω εξω.  Πεσσιμιστικο για την ανθρωποτητα.  Τουλαχιστο εμεις που εχουμε διαφορετικα βιωματα το βλεπουμε ετσι.  Στα πλαισια των τεχνολογικων εξελιξεων – που ειναι ραγδαιες – και τον  επαναπροσδιρισμο των αξιων, ισως σε πενηντα χρονια απο τωρα να υπαρχει καποια αλλη πηγη χαρας και ευτυχιας.  Ισως να εχουν αλλαξει και οι χαρτες.

Η ευχη που θελω να κανω σαν τελευταια μεσα απο αυτο το μπλογκ, ειναι δυναμη και αποφασιστικοτητα. Με αυτα τα δυο οπλα γινονται καθε μερα θαυματα.

20131231-083401.jpg

Περιμενοντας με αισιοδοξια το 2014, σας φιλω γλυκα.

μαρμελαδα βερυκοκο

Ηταν κατι εποχες που μου αρεσε πολυ η μαρμελαδα βερυκοκο. Ηταν πριν δοκιμασω την μαρμελαδα πορτοκαλι η την μαρμελαδα συκο.  Την μαρμελαδα την εφιαχνε η μαμα απο τα καλυτερα μπεμπεκος την ανοιξη.  Καποια γυαλα περιμενε υπομονετικα ως τον Νοεμβρη.

Αχνιστο εβγαινε το χρυσο παντεσπανι απο τον φουρνο στο μακροστενο ταψι.  Με μεγαλη προσοχη εβγαινε η λαδοκολλα απο τον πατο.  Το παντεσπανι ξαπλωνε σε μια βρεγμενη πετσετα και τυλιγοταν σε ρολο για να παρει την φορμα του.  Οταν ηταν ετοιμο ξετυλιγοταν σιγα σιγα και η μαρμελαδα απλωνοταν στο κοιλο μερος.  Το ρολο ηταν ετοιμο και εμενε να πασπαλιστει με ζαχαρη αχνη.  Δε γινοταν γιορτη μου χωρις το ρολο με μαρμελαδα βερυκοκο.

c2d2deb34710b94e36c7a243414ec0d8

Βεβαια υπηρχαν και φονταν και τα απαραιτητα μαρον και τα φρουι γκλασε (αχλαδακι εδω κατα προτιμηση).  Τρεις Δεσποινες ειχαμε που ονομαστηκαν ετσι απο την γιαγια.  Εγω ημουν η πρωτη (μεγαλυτερη).  Γιορταζε και η δευτερη και η τριτη διαλεξε τον Δεκαπενταυγουστο.  Εμεις οι μεγαλες οπως και η γιαγια.

Νοεμβρης προχωρημενος, ηδη δυο μηνες στο σχολειο, ειχαν ξανασφιξει οι μαθητικες φιλιες,  περιμεναμε πως και πως τις γιορτες μας για να βρεθουμε χωρις την γκριζα φουστα , το μπλε πουλοβερ και τα μοκασινια των θρανιων. Να κρατησουμε τσαντακι λουστρινι μπακλαβαδωτο με χρυση αλυσιδα (σαν αυτα που κυκλοφορουν και τωρα μετα απο τοσα χρονια παλι), να φορεσουμε λουστρινι γοβακι (χωρις λουρακι εννοειταιιιιιι) και να παμε στο παρτυ της ονομαστικης εορτης.

Συγυριζα το δωματιο μου γιατι εκει απολαμβαναμε περισσοτερο τους δισκους των 32 στροφων στο Τεπαζ.  Η μαμα ολο το καλοκαιρι επλεκε ενα φορεμα σαν δαντελλα με το βελονακι σε χρωμα τυρκουαζ.  Το φοδραρισε με ιδιο χρωμα φοδρα και πισω εβαλε ενα στρογγυλο φιλντισενιο κουμπι απο τον Καλυβιωτη.  Στην “Κοκεττα” βρηκε κι ενα κοκκαλακι φιαγμενο απο τυρκουαζ χαντρουλες.  Το χτενισμα ηταν τα μισα μαλλια μαζεμενα σε αλογοουρα και τα υπολοιπα κατω (σεσκουλα οπως τα ελεγε η μαμα).  Στο δεσιμο της αλογοουρας επιασε το κοκκαλακι.  Ετσι, σαν το κερασακι στην τουρτα.  Η μαμα εδινε σημασια στα αξεσουαρ.  Επρεπε ολα να δενουν μεταξυ τους.

Για δωρα αγοραζαμε στις φιλες μας δισκους και βιβλια.  Το αντεχε η τσεπη του χαρτζηλικιου μας αλλα μας ειχαν μαθει να τα αγαπαμε κιολας.  Τον Νοεμβρη με το τυρκουαζ φοραμα, η Βαντα μου χαρισε την “Κοινωνικη Ιστορια της τεχνης” του Arnold Hauser.  Παιδευτηκα να το διαβασω. Για χρονια το ανοιγα κατα καιρους και διαβαζα ενα κεφαλαιο.  Το εχω παντα.  Το Νοεμβρη με το τυρκουαζ φορεμα ειχε χαζεψει και ο Στεφανος να το κοιταει και η μαμα (που το ματι της επαιζε)  για χρονια ελεγε.  Με αυτο το φορεμα ησουν κουκλα, ο νεαρος δεν επαιρνε τα ματια του απο πανω σου.

Το Νοεμβρη με το τυρκουαζ φορεμα ηταν ολο το σπιτι ανοιχτο.  Μεζεδες, καπνος, ποτα,  αλλου οι μεγαλοι κι αλλου οι νεαροι και η μαμα παντου!  Στα βαζα λουλουδια, στα προσωπα χαμογελα και εξω κρυο. Προχωρημενος Νοεμβρης.

Ομορφα περασαμε, ανακαιφαλαιωσε η μαμα. Στην κουζινα ολα τα πιατακια και τα ποτηρια κι ολα τα κουταλακια που γλυκαναν τους επισκεπτες.  Η μπαλκονοπορτα της τραπεζαριας ανοιχτη για να φυγει ο καπνος. Και στο στομα μια γλυκεια επιγευση απο μαρμελαδα βερυκοκο.

Σας φιλω γλυκα.

Η φωτογραφια απο το cooktime.gr

Butler’s Pumpkin Orchard – Germantown Maryland.

P1130201

Πρεπει να ομολογησω οτι το Halloween ειναι η μονη γιορτη-τζερτζελες που δεν καταφερα ποτε να συμπαθησω τοσα χρονια εδω στον Νεο Κοσμο, -η ημερα του Αγιου Βαλεντινου ερχεται δευτερη και καταϊδρωμενη -. Δεν εχω εμβαθυνει στις αιτιες που μου προκαλουν αυτη την απεχθεια αλλα σιγουρα δεν βοηθανε τα ακολουθα:

1. Αραχνες, ταραντουλες, νεκροκεφαλες , μαγισσες και χαρτοριχτρες
2. Ο συνδιασμος του μαυρου με το πορτοκαλί. Δε λεω τιποτε αλλο, μιλαμε για την αντιπερα οχθη του φιν φον.

Την βραδυα του Halloween την εβλεπα παντα σαν αγγαρεια, ολοι οι γειτονες μες την καλη χαρα να τρεχουν με τα φαντασματακια τους και τα σκελετουδακια τους απο πορτα σε πορτα, κι εγω να θελω να κλεισω το σπιτι και να παω για πιτσα.

Παρ’ ολα αυτα, δυο κολοκυθες τις παιρνω για ντεκορ στην εισοδο. Ευτυχως δεν κρατανε πολυ -σαπιζουν γρηγορα – και περναμε με χαρα στην σελιδα των Χριστουγεννων.

Την Κυριακη που μας περασε ειχε μια υπεροχη λιακαδα και σκεφτηκα να παω μια βολτα μεχρι το φυτωριο να διαλεξω δυο ωραιες κολοκυθες. Το πιο ωραιο ειναι οτι βρηκα και ωραιοτατα λαχανικα -ζαχαρη ντοματες, μαρουσιωτικες πατατες- και κατι απιθανα μηλα Fuji, οτι πιο γλυκο και ζουμερο κυκλοφορει τον μηνα Οκτωβρη εδω.

Απο την βολτα στο Butler’s Pumpkin Orchard, με αγαπη.

Σας φιλω γλυκα.

P1130217