ενα νεοκλασσικο στα Πατησια

20140117-184236.jpg

Το  διαβασα προχθες σε ανακοινωση του Δημαρχου Αθηναιων.

”  Μέχρι το τέλος Ιανουαρίου αναμένεται να υπογραφεί το εργολαβικό συμφωνητικό για την αποκατάσταση της διατηρητέας έπαυλης στην οδό Θεοτοκοπούλου 34 στα Πατήσια. Το ανακαινισμένο ημιτριώροφο κτήριο θα λειτουργήσει ως πολιτιστικό κέντρο του Δήμου, ενώ τα 2 στρέμματα του κήπου θα αποδοθούν στο κοινό ως τόπος αναψυχής. Το έργο, δηλαδή η αποκατάσταση του κτηρίου και του περιβάλλοντος χώρου, αλλά και η προμήθεια του εξοπλισμού του πολιτιστικού κέντρου, έχει ενταχθεί στο αναπτυξιακό πρόγραμμα «ΕΡΓΟ ΑΘΗΝΑ» που χρηματοδοτείται από το ΕΣΠΑ. Βάσει της μελέτης, το κατασκευαστικό έργο έχει προϋπολογισμό 575.000 ευρώ, επί του οποίου έχει προσφερθεί έκπτωση 57% από τον μειοδότη στη σχετική δημοπρασία, που διεξήχθη στις 3 Δεκεμβρίου 2013. Οι εργασίες προβλέπεται να διαρκέσουν 12 μήνες.
Το κτήριο χτίστηκε την τρίτη δεκαετία του 20ού αιώνα σε περιβόλι 3,3 στρεμμάτων, στα τότε εξοχικά Πατήσια. Γύρω στο 1967, μέρος του κτήματος μετατράπηκε σε θερινό κινηματογράφο που λειτούργησε για 15 χρόνια περίπου. Ολόκληρο το ακίνητο αγοράστηκε το 2005 από τον Δήμο Αθηναίων έναντι 1.675.000 ευρώ, αλλά παρέμενε ως τώρα αναξιοποίητο. Μετά την αγορά του και μέχρι το 2009 ήταν υπό κατάληψη και υπέστη λεηλασίες.
Το κτήμα βρίσκεται στα δυτικά του τέως παγοποιείου Φιξ – Κλωναρίδου, του οποίου η σωζόμενη διατηρητέα «Βίλλα» πρόκειται επίσης να αποκατασταθεί μέσω του ίδιου προγράμματος, για ανάλογες χρήσεις. Έτσι οι Πατησιώτες θα μπορέσουν να χαρούν και να απολαύσουν ένα αναγεννημένο κομμάτι της κληρονομιάς τους, που θα αναβαθμίσει την ποιότητα της καθημερινής τους ζωής.”

Το νεοκλασσικο της φωτογραφιας βρισκεται διακοσια μετρα απο το – πρωην – νεοκλασσικο που περασα τα πεντα πρωτα χρονια της ζωης μου.  Διακοσια μετρα με το ζορι

Ηταν κιτρινισμενο ασπρο με δυο ημικυκλικες μαρμαρινες σκαλες που ανεβαιναν δεξια και αριστερα. Ειχε πολλους φοινικες,  μπουζια στα παρτερια, με μεγαλα ψηλοταβανα δωματια.   Ηταν απεναντι απο την κοκκινη βλλα Κλωναριδη,  οπου εμενε η δεσποινις Τζουλια  Κλωναριδη με πολλα σκυλια.   Υπαρχουν  πολλα νεοκλασσικα ακομα στην περιοχη.  Το σπιτι της κυριας Ηβης (Κουμακη) στην διασταυρωση των οδων Ροσταν και Αγιας Λαυρας,  το διαγνωστικο  κεντρο , γωνια Αγιας Λαυρας και Ηρακλειου,  η βιλλα του Δρακοπουλου.  Ολα αυτα που καποτε ηταν τα πρωτα ” εξοχικα” σπιτια της παλιας Αθηνας.  Το σπιτι της γιαγιας μοιραστηκε σε πολλους κληρνομους και  δεν υπαρχει πια.  Το ισοπεδωσε μια μπουλντοζα,  μαζι με τους φοινικες, τα μπουζια και τα ψηλοταβανα δωματια.  Τα αλλα ομως εμειναν εκει πενηντα χρονια ακομα.  Και αφου τα καταφεραν να νικησουν το χρονο και να σταθουν ορθια μεχρι σημερα, πρεπει να  μεινουν να αγαπηθουν, να διατηρηθουν  και να τα βρουν οι επομενες γενιες.

20140117-204149.jpg

Η γιαγια Δεσποινα Δρακουλη  (Παυλιδου)  διπλα στον μεγαλο φοινικα

Η λαιλαπα της ασυδοτης δομησης στο δευτερο μισο του προηγουμενοι αιωνα,  αλλαξε προσωπο στην  πιο πεισματαρα περιοχη της Αθηνας.   Οτι απεμεινε απο την παλιοτερη αρχιτεκτονικη  ειτε μαραζωσε με τα χρονια και φαγωθηκε απο τον καιρο,  η αγοραστηκε απο καποιους που πολλες φορες δεν  ηξεραν καν τι ειναι οι ακροκεραμοι.   Ας το φροντισουν, ας το αγαπησουν,  ας του δωσουν ζωη.  Και ας το σεβαστουν οσοι περασουν την πορτα του.

20140117-184257.jpg

Σας φιλω γλυκα.

Advertisements

λαμπεις!

P1020214

Οτι και να λενε για σενα, οσο κι αν υποφερεις, οσο κι αν ταλαιπωρεισαι, για μενα και για πολλους απο μας εισαι το φως. Ξημερωνουν Χριστουγεννα αυριο και βρηκα μερικες φωτογραφιες σου απο προπερσυ τις γιορτες. Δεν ησουν και πολυ στις χαρες σου αφου η κριση ειχε ηδη αρχισει. Ομως μεσα σε αυτη την μιζερια ηταν στιγμες που ελαμπες! Τελος παντων εγω σε εβλεπα να λαμπεις, και μπορει να το εκανες για χαρη μου, που ξερεις ποσο σε αγαπω.

Ξημερωνουν Χριστουγεννα αυριο κι εγω που διαλεξα να μοιραζομαι πανω στη γη, σκεφτομαι εσενα. Να μπορουσα να κανω τον κοσμο να σε ξαναγαπησει και να σε  νοιαζεται κι εσυ οταν  σε φροντιζουν δινεις πισω τοσες χαρες.

Εδω μαζι με τα δικα σου παιδια, σε αγαπησαν ξενοι και σε στολισαν με ομορφα κτιρια.  Ξερεις γιατι; Γιατι στεκεσαι ψηλα και σε λουζει το φως.  Ησουν μικρη οταν ημουν  μικρη κι εγω. Μαζι μεγαλωσαμε.

Και ξερεις, πρεπει να στο πω κι αυτο. Οταν ερχομαι κοντα σου, αισθανομαι μια ζεστασια. Σαν να βρισκομαι σε μια μεγαλη αγκαλια. Μια ζεστασια που δεν εχω νοιωσει πουθενα αλλου, στον πλανητη που διαλεξα να γυριζω.

Κι ας ειναι τα πραγματα αγρια και ασχημα καμια φορα, κι ας ειναι τα κτιρια και οι δρομοι σου αφροντιστα, καπου υπαρχουν μικρες φλογιτσες, ψυχουλες που θελουν να σε δουν ομορφη.  Τις βλεπω εγω.

Πως αγαπαει κανεις μια πολη; Οταν γεννιεται σ’αυτην; Οταν εχει βαθειες ριζες εκει; Οταν οι δικοι του την αγαπουν και στο μεταδιδουν;   Οταν την εχουν περπατησει σπιθαμη προς σπιθαμη;  Οταν εφυγα αγαπησα και αλλες πολεις. Δεν γινεται διαφορετικα. Οταν δεν αγαπας τον χωρο σου δεν ζεις.  Καμια ομως οσο αγαπω εσενα.  Πως να στο πω τωρα,  εφυγα και δεν εφυγα.

Εδω λοιπον βρηκα μερικες φωτογραφιες σου, που ειχες βαλει τα καλα σου, τα λαμπερα σου και ησουν ετοιμη να υποδεχτεις το 2011.  Της γης το δαχτυλιδι, της γης το χρυσαφι, η κοιτιδα του πολιτισμου.  Κι ας βλεπουν οι αλλοι τις κακοτεχνιες μονο.

Ξημερωνουν Χριστουγεννα αυριο κι εγω που διαλεξα να κατακτησω αλλους κοσμους βρισκομαι παντα κοντα σου με την σκεψη.  Ελπιζω συντομα παλι και κοντα σου πραγματικα.
P1020244 P1020243 P1020242 P1020241 P1020230 P1020248

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες. Οι φωτογραφιες ειναι απο την πλατεια Συνταγματος παραμονες Πρωτοχρονιας του 2011.

Cusco doorways

Ξερω πολλους ταξιδιωτες που τους αρεσει να φωτογραφιζουν πορτες και εισοδους κτιριων, σπιτιων και εκκλησιων. Στο Cusco, εγινα κι εγω μελος του club. Πραγματικα, δεν ειναι δυνατον να προσπερασεις τις πορτες αυτες, να κρατας μια καμερα και να μη σταθεις λιγο να τις αποθανατισεις. Εδω στα κτιρια που ειναι κτισμενα στο παλιο στυλ (αρχιτεκτονικη Ινκας με ογκολιθους) οι πορτες ειναι τεραστιες βαριες και σιδερενιες. Στις εκκλησιες των ισπανων αποικιοκρατων, περιτεχνες και στα απλα κτιρια ξυλινες σκαλιστες η απλα σιδηροκατασκευες. Τα χρωματα που κυριαρχουν ειναι το μπλε, το πρασινο και το φυσικο χρωμα του ξυλου. Απολαυστε μερικες!

Σας φιλω γλυκα.

μικροι λευκοι οικοι

Καθως εμπαινε η ανοιξη στην “πρωτευουσα” το περασμενο Σαββατοκυριακο,  με εικοσι βαθμους και βαλε, δεν γινοταν να μαζευτεις μεσα. Να κανεις τι μεσα; Αυτες οι μερες της ανοιξης οι πρωτες, ειναι μοναδικες.  Το καινουργιο χορταρι εχει ενα ολοζωντανο χρωμα, παντου βλεπεις κιτρινες πινελιες απο ναρκισσους, και στα ξερα κλαδια αρχιζουν να φαινονται κατι μικρα μπουμπουκακια.

Οι μικροι λευκοι οικοι σ’αυτη την αναρτηση ηρθαν εδω απο σποντα.  Πηγαινοντας προς την Washington δοκιμασαμε ενα εναλλακτικο δρομο και .. ψιλοχαθηκαμε.  Και τι καλα που ψιλοχαθηκαμε,  περασαμε μεσα απο μια ομορφη γειτονια στα νοτια του Μερυλαντ κοντα στα συνορα με το D.C.  Εγω ενθουσιαστηκα και σε καθε STOP, σε καθε στροφη,  σε καθε φρεναρισμα φωτογραφιζα κι απο ενα μικρο λευκο οικο.  Ο οδηγος μουρμουραγε γιατι δεν ηξερε πως να βγει απο τα στενα δρομακια.

Η γειτονια που βρισκονται αυτα τα σπιτια λεγεται Chevy Chase και ειναι μαλλον ακριβουτσικη και παλια γειτονια.  Συνοθυλευμα αρχιτεκτονικο, Victorian, Dutch, Αmerican ramblers, contemporary.  Τα πιο πολλα λευκα με επισης λευκο φραχτη, αυτον που λεμε ” picked fence ” .  Οι κατασκευες ξυλινες ως επι το πλειστον και οι επιφανειες τουβλακι, siding η σαγρε.  Τα ξυλινα πατζουρια ειναι παντου εντελως διακοσμητικα.  Καρφωμενα διπλα στο παραθυρο για ντεκορ.

Δυο η τρια πατωματα,  σκεπη ριχτη και σοφιτες.  Οι δρομοι ησυχοι θυμιζουν λιγο το Στροφιλι της Κηφησιας.  Πολυ το χαρηκα που χαθηκαμε. Γιατι τωρα μπορω να σας πω με βεβαιοτητα.  Στην “πρωτευουσα του πλανητη ” δεν εχουμε μονο ενα λευκο οικο για τον εκαστοτε προεδρο, αλλα πολλους τρισχαριτωμενους λευκους οικους για τον Jim, τον Joe, τον John, τον Jessie, τον Jack, και τον James!

Σας φιλω γλυκα.