Village of Merrick Park

BY DAY

P1130693

Στην περιοχη Coral Gables νοτια απο το Μαϊαμι, το Village of Merrick Park, ειναι απο τα πιο ομορφα συγκροτηματα εμπορικων καταστηματων και εστιατοριων στην Φλοριδα. Τα τριοροφα κτιρια περιβαλλουν ενα ορθογωνιο περιβολο στο κεντρο του οποιου εχουν δημιουργηθει κηποι με τροπικα φυτα και περιποιημενα παρτερια. Αναμεσα τους τα εστιατορια της mall γεμιζουν τον χωρο με τραπεζακια “εξω”. Ο ωραιος καιρος της Φλοριδας επιτρεπει  ανετα την κυκλοφορια εξω ολο τον χρονο. Παρ’ ολα αυτα τα ξαφνικα μπουρινια της ανοιξης, δεν σταματουν την κινηση αφου οι χωροι κυκλοφοριας καλυπτονται με αρτιστικα σχεδιασμενα στεγαστρα.  Απο οποια γωνια, απο οποιον οροφο κι αν δεις τον κηπο, ειναι υπεροχος.

Τα καλυτερα εμπορικα καταστηματα και τις πιο φινες μπουτικ μπορει κανεις να βρει στο Village of Merrick Park.  Και οταν κουραστει μπορει να απολαυσει ενα καφε η ενα γευμα στα εστιατορια του ισογειου.  Το φιν φον βρεθηκε στο Village of Merrick Park προσφατα και φωτογραφισε το ωραιοτατο συγκροτημα by day και by night .  Παμε μια βολτα!

Σας φιλω γλυκα.

BY NIGHT

 

20140424-200942.jpg

 

 

 

20140424-201101.jpg

 

 

the birds of Coconut Grove

P1130393
Αναμεσα σε μια σειρα απο ενοικιαζομενα καραβακια και στα πολυτελη γιωτ, στις αποβαθρες του Coconut Grove, υπαρχουν ενα σωρο ψαραδικα. Ειναι ισως τα λιγωτερο ομορφα σκαρια, ειναι ομως τα αγαπημενα των πουλιων της Φλοριδας. Αυτα τα πετουμενα μου τραβηξαν την προσοχη οπως περπατουσα κατα μηκος του μωλου. Εντελως εξοικιωμενα με τον κοσμο, βρισκουν χαρα στα ψαραδικα, ισως ψαχνοντας για καποιο ψαρακι που παραπεσε. Στην αρχη απο μακρυα νομισα οτι ηταν πελεκανοι, αλλα πλησιαζοντας παρατηρησα τα κοντυτερα ποδια και το μικρο ραμφος. Εψαξα να βρω τι ειδος πουλια ειναι, αλλα δεν τα καταφερα. Πιστευω οτι το ασπρο ειναι ειδος ερωδιου και το μαυρο ισως καποιος κορμορανος.  Οσο τα καραβια ειναι δεμενα, τα πουλια πετουν απο καταστρωμα σε καταστρωμα διωχνοντας τους μικροσωμους γλαρους. Οταν τα καραβια σαλπαρουν, τα ακολουθουν στο πελαγος.  Αξιολατρευτο πληρωμα!

Σας φιλω γλυκα.

P1130391
P1130399

almost cherry blossoms – Washington DC

 


P1130317

Το ηξερα -γιατι ειχα ενημερωθει απο το δελτιο μπουμπουκιασματος των κερασιων – οτι τα μπουμπουκια ειχαν μολις ανοιξει.  Ηξερα οτι δεν θα εβλεπα το εκτυφλωτικο ροζ σε ολο του το φασμα.  Το κορυφωμα της ανθησης εχει ημερομηνια μεταξυ 8-12 του Απριλη.

Ομως την επομενη εβδομαδα λογω ανειλημμενων φιν φον υποχρεωσεων,  δεν θα μπορουσα να παω για το ετησιο προσκυνημα.  Ακομα και αν δεν σταματησωω – γιατι το παρκιν ειναι προβλημα παντα τετοιες μερες στην ” πρωτευουσα ” –  μια βολτα – η δυο – γυρω απο το Tidal Basin και την Mall θα την κανω.

Ετσι και χθες,  Ηταν μια μερα να την πιεις στο ποτηρι.  Τα λευκα κτιρια της πολης ελαμπαν.  Και σαν τα πιο υπεροχα αξεσουαρ της ανοιξης, λουλουδιασμενα δεντρα παντου.  Παρ’ ολο που η Ουασινγτων ειναι ελαχιστα πιο νοτια απο μας,  εδω οι Θιβετιανες μανολιες ηταν ηδη μπουμπουκιασμενες εξω απο το Smithsonian.  Συντομα θα φερω περισσοτερες φωτογραφιες.  Αν θελει καποιος να δει τις κερασιες ολανθιστες τον παραπεμπω σε παλιοτερες δημοσιευσεις,  εδω   και   εδω !

Να λοιπον τι  ειδα χθες:

P1130310

dogwood

P1130297

σε αναμονη

P1130298

τα μπουμπουκια στς κερασιες μολις ανοιξαν

 

P1130293

παρ’ ολα αυτα ο κοσμος ειχε κατεβει στο παρκο να χαρει μια μεγαλειωδη ηλιολουστη ημερα

και για οσους αγαπουν την ποιηση, ενα αγαπημενο του Ουωλτ Ουιτμαν:

THESE, I, singing in spring, collect for lovers,
(For who but I should understand lovers, and all their sorrow and joy?
And who but I should be the poet of comrades?)
Collecting, I traverse the garden, the world—but soon I pass the gates,
Now along the pond-side—now wading in a little, fearing not the wet,
Now by the post-and-rail fences, where the old stones thrown there, pick’d from the fields, have accumulated,
(Wild-flowers and vines and weeds come up through the stones, and partly cover them—Beyond these I pass,)
Far, far in the forest, before I think where I go,
Solitary, smelling the earthy smell, stopping now and then in the silence,
Alone I had thought—yet soon a troop gathers around me,
Some walk by my side, and some behind, and some embrace my arms or neck,
They, the spirits of dear friends, dead or alive—thicker they come, a great crowd, and I in the middle,
Collecting, dispensing, singing in spring, there I wander with them,
Plucking something for tokens—tossing toward whoever is near me;
Here! lilac, with a branch of pine,
Here, out of my pocket, some moss which I pull’d off a live-oak in Florida, as it hung trailing down,
Here, some pinks and laurel leaves, and a handful of sage,
And here what I now draw from the water, wading in the pondside,
(O here I last saw him that tenderly loves me—and returns again, never to separate from me,
And this, O this shall henceforth be the token of comrades—this Calamus-root shall,
Interchange it, youths, with each other! Let none render it back!)
And twigs of maple, and a bunch of wild orange, and chestnut,
And stems of currants, and plum-blows, and the aromatic cedar:
These, I, compass’d around by a thick cloud of spirits,
Wandering, point to, or touch as I pass, or throw them loosely from me,
Indicating to each one what he shall have—giving something to each;
But what I drew from the water by the pond-side, that I reserve,
I will give of it—but only to them that love, as I myself am capable of loving.

Walt Whitman , Φυλλα Χλοης, 1900

P1130287

περιπατητες γυρω απο το Tidal Basin. Στο βαθος λαμπερο το Jefferson Memorial.

 

Σας φιλω γλυκα.

κατα λαθος μαυροασπρο (black and white Georgetown)

Στα σπανια διαλειμματα του χειμωνα μου αρεσει να βγαινω και να περπατω εξω.   Οταν τα διαλειμματα αυτα  συμβαινουν  Κυριακη,  ειναι ακομα πιο ομορφες και χαλαρες αυτες οι βολτες.   Κατεβαινω απο την Μ street προς τον ποταμο Potomac.  Περνω την γεφυρα πανω απο το C&O Canal και φτανω στην μαρινα.  Τα τελευταια χρονια  εχει διαμορφωθει πολυ ομορφα κατα μηκος του ποταμου.   Τα νερα ειναι σχεδον παγωμενα.  Δεξια μου η Key Bridge και αριστερα στο βαθος το περιφημο Watergate.  Με την φωτογραφικη μηχανη του κινητου βγαζω φωτογραφιες.   Τα παγωμενα νερα,  την γεφυρα , το καναλι,  ενα γλαρο,   τα παλια κτιρια,  τα στενα δρομακια, τα σταχυα στις οχθες του ποταμου,  ακομα και τα αεροπλανα οπως χαμηλωνουν για να προσγειωθουν στο αεροδρομιο Reagan.

Ηρεμει η ψυχη μου και ανοιγει ο οριζοντας της.

Αργοτερα ξανακοιτω τις φωτογραφιες μου και ανακαλυπτω οτι ειχα την ρυθμιση στο μαυροασπρο.  Παω να ταραχτω, αλλα … μια στιγμη!  Μου αρεσουν στο μαυροασπρο!

Απο την χθεσινη μου βολτα στην Georgetown.

Σας φιλω με αγαπη.

20140202-212550.jpg

20140202-212607.jpg

20140202-212640.jpg

20140202-212654.jpg

20140202-212705.jpg

20140202-212734.jpg

20140202-212754.jpg

20140202-212808.jpg

20140202-212824.jpg

20140202-212844.jpg

20140202-212908.jpg

20140202-212921.jpg

20140202-212936.jpg

20140202-212949.jpg

20140202-213005.jpg

Η Βαλτιμορη τον Γενάρη (Lancaster street)

20140125-122631.jpg

Στην Βαλτιμορη, μολις περασουμε το λιμανι (Inner Harbor) αφηνοντας πισω μας την περιοχη ” Little Italy “, εαν προχωρησουμε προς την θαλασσα, φτανουμε στην οδο Lancaster. Πριν μερικα χρονια , η περιοχη αυτη του λιμανιου ηταν μερος της παλιας βιομηχανικης πολης που παραλιακα εφτανε ως το Fells Point. Μεγαλοι δρομοι, ραγιες σιδηροδρομων και τεραστια κτιρια-αποθηκες ηταν τα χαρακτηριστικα της περιοχης. Τα τελευταια δεκα χρονια,   εχει μετατραπει στην πιο trendy ισως περιοχη της Βαλτιμορης. Η παραλια διαμορφωθηκε σε μια ομορφη μαρινα, και κατα μηκος της οδου Lancaster βρισκουμε τα καλυτερα στεκια της πολης. Με πρωτο και καλυτερο το εστιατοριο Charleston, που θεωρειται το καλυτερο της Βαλτιμορης, τα Ιταλικα στεκια Cinghiale, βορειο-ιταλικη οινοθηκη, και Pazo, σε μια μοντερνα διαμορφωμενη παλια αποθηκη, την Λιβανεζικη Ταβερνα (Lebanese Taverna) και το ελληνικο εστιατοριο Ouzo Bay. Μπυραριες, καφε και πολλα εμπορικα καταστηματα στεγαζονται στα τεραστια καινουργια κτιρια που στηθηκαν μεσα σε λιγα χρονια σ’ αυτη την αναβαθμισμενη γωνια της πολης. Ξενοδοχεια, διαμερισματα και γραφεια, ακομα κι ενα παραρτημα του πανεπιστημιου Johns Hopkins δινουν ζωη στην οδο Lancaster. Η μαρινα, χρονια κρυμμενη πισω απο ενα ψηλο προστατευτικο τοιχο, ανοιξε και γεμισε περιπατητες. Στο τελος της οδου Lancaster βρισκουμε το (ελληνικης ιδιοκτησιας και διαχειρησης) ξενοδοχειο “Inn at Black Olive” ( Boutique Organic Hotel)  που διαθετει εστιατοριο με θεα και νοστιμιες, στον τελευταιο οροφο, ενω στο ισογειο ενα Ελληνικο μπακαλικο και ντελικατεσσεν  ειναι πια το αγαπημενο πολλων αμερικανων!

 Παμε μια βολτα στην προκυμαια!

Σςα φιλω λυκα!

Gare d’Austerlitz

P1110916

Λιγωτερο glamorous το Παρισι στις αποβαθρες των μεγαλων σταθμων.  O  σταθμος του Austerlitz στα ανατολικα του Παρισιου ειναι αφετηρια πολλων προορισμων στη Γαλλια κι ενας απο τους κομβους του μετρο.  Παλαιας κατασκευης και παλιομοδιτικος,  με τις κλασσικες μαρκιζες και τις τζαμαριες που αφηνουν το φως του ηλιο να  περνα στις σκεπασμενες αποβαθρες.  Οι μεγαλοι σταθμοι ειναι σαν τα λιμανια.  Ξερεις οτι εισαι περαστικος, δεν σε πειραζει η παγωνια, η αναμονη ουτε η εκγαταλειψη.  Ξερεις οτι σε λιγο θα πλησιασει ο συρμος και θα μπεις μεσα. Δεν ξερεις ποιος στεκεται διπλα σου, τι σκεφτεται, τι ονειρευεται. Ξερεις μονο οτι εχει ενα προορισμο.  Θα παρουμε το μετρο με προορισμο την Boulogne, για να παμε στην πολη του φωτος, ξεκινωντας απο το αγαπημενο Marais μονο δυο στασεις αφου περασουμε το ποταμι.

Μπορει ακομα και να κατεβουμε στο χαμηλοτερο επιπεδο και να βγαλουμε εισητηριο με προορισμο το Bordeaux.   Ναι αυτο θα κανουμε. Εισητηριο χωρις επιστροφη στην ενδοχωρα της ευδαιμονιας των ποταμων, των καστρων  και της οινικης περιπετειας.

Ταση φυγης;

Καμια αμφιβολια γι αυτο!

P1110918

P1110920

P1110921

P1110922

P1110923

Σας φιλω γλυκα

(Μαιος 2013/ Παρισι)

P1120066

Gourdon

20140114-192200.jpg

Στον δρομο απο την Νικαια της Προβηγκιας προς το αστεροσκοπειο των Alpes Maritimes, περναμε απο ενα μεσαιωνικο χωριο στην κορυφη ενος βραχου. Αξιζει τον κοπο να σταματησουμε για λιγο, προτεινουν ο Jean -Marie και η Monique.  Η θεα προς τον Νοτο ειναι εκπληκτικη. Η ατμοσφαιρα πεντακαθαρη και κατω απλωνεται η Νικαια,  η Μεσογειος και στο βαθος η Κορσικη.   Μια επισκεψη στο Μεσσαιωνικο καστρο,  ενα αξεχαστο γευμα στην ”  Poisonerie du Village ” ,  και μια  βολτα στα σοκκακια του χωριου – το αγαπημενο μου σπορ -.   Τα περβαζια των παραθυρων, τα πεζοδρομια, τα σκαλακια,   ηταν γεματα με γλαστρες.  Ματζουνια, λουλουδια και κακτοι στολιζαν ολο το χωριο. Η μυρωδια απο τα βοτανα με μεθουσε.  Παρ’ολο που ηταν τελος Νοεμβρη -ειχε αρχισει το κυνηγι του αγριογουρουνου στην περιοχη -,  στο Gourdon και σε ολη την Προβηγκια, η βλαστηση οργιαζε.  Μεσα στον γκριζο μας χειμωνα, θυμηθηκα το Gourdon  σαν ανασα χρωματος και μυρωδιας, αναμνηση απο καποιο αλλο χειμωνα.

20140114-192236.jpg

20140114-192311.jpg

20140114-192346.jpg

20140114-192422.jpg

20140114-192724.jpg

20140114-194556.jpg

20140114-194712.jpg

20140114-195218.jpg

Σας φιλω γλυκα.

ειναι το graffiti τεχνη;

Εν ετει 2013 και μετα απο πολλες προσεκτικες ματιες στους τοιχους των πολεων του κοσμου μπορω να πω με βεβαιοτητα. Ναι, το γκραφιτι ειναι εκφραση τεχνης και πολλες φορες αξιολογης, αλλα υπαρχουν και φορες που απλα μια ζωγραφια σε μια μαντρα προκαλει χαμογελα αισιοδοξιας γιατι φωτιζει το περιβαλλον.  Δεν ειναι δικη μας τρελλα, ειναι σημειο των καιρων και το εχω δει σε ολα τα μηκη και πλατη της γης. Απο τους τοιχους των μετρο και σιδηροδρομων του Παρισιου οταν ξεμυτιζουν απο τα εγκατα της γης, και τις γειτονιες του Λονδινου ,  μεχρι το ελ Καμινιτο του Μπουενος Αυρες και τα μεγαλιθικα τειχη στο Περου.

P1120797

Εκει που ξεφευγουμε λιγο -εως πολυ- ειναι η αυθαιρετη φιλοτεχνια της ιδιωτικης περιουσιας χωρις την συναινεση του ιδιοκτητη.  Ειναι σαν να πηγαινω στο κομμωτηριο και να μου βαφουν τα μαλλια μωβ επειδη ειναι τρεντυ.  Θελω να πω οτι και το τριφυλλι του Παναθηναικου να μου ζωγραφιζες στον τοιχο του σπιτιου μου, θα με εβρισκε αντιθετη.

P1120721

Υπαρχουν πολλες ζωγραφιες που μου τραβανε την προσοχη περισσοτερο απο αλλες και με κανουν και στεκομαι να παρατηρησω την λεπτομερεια η να ” διαβασω ” το μηνυμα.  Αλλες τις προσπερνω.  Ειναι ομως και αλλες που με κανουν και στεκομαι γιατι χαλουν εντελως την αισθητικη του περιβαλλοντος,  του χωρου. Δυστυχως εκεινο που παρατηρηται στην Αθηνα τα τελευταια χρονια ειναι το εξης: Πολλα παλια νεοκλασσικα η αλλης αρχιτεκτονικης παλια σπιτια, εχουν εγκαταλειφθει για οικονομικους η αλλους λογους. Αυτα λοιπον που στεκονται εκει χωρις να τα διεκδικει κανεις, προσφερονται -σαν καμβας- στην κιμωλια και το σπρευ του επιδοξου καλλιτεχνη.  Και εκει τα συναισθηματα που μου προκαλει η εικονα, ειναι αναμικτα. Γινεται η εγκαταλειψη λιγωτερο οδυνηρη; Η ποδοπατιεται η αρχιτεκτονικη αξια και βεβηλωνεται η παλαιοτητα;  Την απαντηση δεν την εχω βρει.

Οπως και να εχει ,  σε ολες τις πολεις, σε ολο τον κοσμο, οι τοιχοι εχουν την δικη τους ιστορια. Καποιοι την γραφουν με μπογια.

P1120800

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες.  Θα ακολουθησουν και αλλες αναρτησεις στο θεμα.

ο δρομος που πληγωνει

Επτα περιπου χρονια κοντευουν να κλεισουν που το φιν φπν μπλογκ ειναι κοντα σας.  Αλλοτε συχνα, αλλοτε πιο χαλαρα οπως το φετεινο καλοκαιρι. Μεσα απο τα ματια μου παντα, προσπαθω να φερω τις πιο ομορφες εικονες, να μοιραστω μαζι σας ταξιδιωτικες εμπειριες και να διηγηθω ιστοριες απο το παρελθον. Σημερα η αναρτηση δεν θα ειναι φιν φον.

Θα θυμαστε μερικοι απο σας την σειρα των αναρτησεων με τιτλο ” Οδος Πατησιων ” .  Ηταν ενα ταξιδι – η απλα μια διαδρομη – στην οδο Πατησιων της παιδικης μου ηλικιας,  με το τρολεϋ, χωρις να ξεφυγουμε καθολου απο την λεωφορο.  Ισια να βγουμε στα Πατησια οπως ελεγαν οι παλαιοτεροι απο μενα -δεν εχουν  μεινει και πολλοι εδω που τα λεμε- .

Ειχα λοιπον την φαεινη ιδεα, οταν βγηκαμε απο το βαπορι στον Πειραια τον περασμενο μηνα: ” Δεν παμε απο κεντρο; δεν παμε απο Τριτης Σεπτεμβριου και Πατησιων, δεν θα εχει κινηση τετοια ωρα! ”  . Ηταν επτα το πρωϊ.

Τι το ηθελα;   Πολλες φορες αναρωτηθηκα αν ηταν καλη ιδεα. Οχι γιατι φοβαμαι να δω την αληθεια καταματα. Οχι γιατι δεν ηξερα τι θα εβλεπα, αλλα για την δικη μου ψυχολογια που πραγματικα επεσε.  Και συνεχισα να αναρωτιεμαι, τι πρεπει να κανουμε οταν τα πραγματα αλλαζουν προς το χειροτερο σε ενα τοπο απο τον οποιο εχουμε φυγει, κι εκεινος μαραζωνει.  Να γυριζουμε και να ψυχοπλακωνομαστε, να φευγουμε αφου μπορουμε και να λεμε,  εκλεισε αυτη η σελιδα, να αλλαζουμε δρομο,  να τολμαμε να γυριζουμε και να στεναχωριομαστε που δεν εχουμε μαγικα ραβδακια;

Η οδος Πατησιων -ειναι γνωστο τοις πασι- αρχισε να χαλα την δεκαετια του ’60 με τον οργασμο της ανοικοδομησης.  Τα εβλεπα. μηπως δεν τα εβλεπα;  Αλλο ειναι ομως να τα βλεπεις καινουργια κι αλλο τωρα κατεστραμενα.  Μαυρισμενοι τοιχοι,  ξεσκισμενες αφισσες,  κλιματιστικα βαλμενα σαν πινεζες οπου ναναι,  μαγαζια κλειστα.  Δεν ειναι οτι θελω να παρω το σημερα και να το κανω χθες, οχι!  Αυτο δεν γινεται.  Περασαν τα χρονια, ο δρομος αλλαξε, ο κοσμος αλλαξε, η οικονομικη κριση τον μουτζουρωσε.  Το μονο που λεω ειναι οτι θα ηθελα να ειχε εξελιχθει διαφορετικα.

P1130144

Θυμαστε την γκαλερι του Εδισον Βηχου – παλιου ζεν πρεμιε που ειχε πει στην μαμα να βαλει φαναρακι στηη εισοδο κι εκεινη πηρε αναποδες; – Τωρα εχει γινει φρου φρου κι αρωματα και αποθηκη με σαβουρα. Εχει διατηρησει ομωε την παλια ξυλινη – τωρα σαπια – προθηκη.

P1130156

Να και το γωνιακο Πατησιων και Λασκαρατου.  Τα φυτα στα μπαλκονια δειχνουν οτι κατοικειται. Ειναι ομως σε αθλια κατασταση και ειναι κριμα γιατι ηταν ενα απο τα πιο ομορφα νεοκλασσικα.

Ποναει ξε-ποναει ομως δε παυω να τον αισθανομαι σαν ” δικο μου δρομο “.  Και ο πονος ειναι πραγματικος.  Ακομα ξερω οτι θα ξαναπαω, και ισως,  που ξερεις , ισως καποια στιγμη να δω καποια βελτιωση. Ισως ενα κλασσικο κτιριο αναπαλαιωμενο και καθαρο,  ισως πιο πολλα καταστηματα ανοιχτα, δεν ξερω τι να ευχηθω, ειλικρινα δε ξερω.  Ισως λοιπον τοτε θα κρατω μια καμερα και ισως το μπλογκ αυτο να υπαρχει ακομα.  Και τοτε θα κανω μια φιν φον αναρτηση που θα μας ενθουσιασει ολους.

Σας φιλω γλυκα.