μετα την μετακομιση

cropped-cropped-20140119-151703.jpg

Για τους φιλους που δεν μπαινουν στο φεησμπουκ. Συνεχιζω στην wordpress εδω.

Σας φιλω γλυκα!

Advertisements

The end of a blog and the beginning of a new!

P1130593

Αγαπημενοι φιλοι του fin fon blog.  Σημερα με τρελλανε παλι η WordPress.  Προσπαθησα να σας φερω φωτογραφιες απο το Art Deco district στο Μαϊαμι. Για δευτερη φορα απο το 2009  εξαντληθηκε ο διατιθεμενος χωρος για αναρτηση φωτογραφιων. Και του θεου ν’ αρεσει.  Εκατονταδες φωτογραφιες σε 189 αναρτησεις.  Ετσι για δευτερη φορα μετα τον Σεπτεμβρη του 2011 πεφτει η αυλαια στο  ασπρο.  Ετοιμαζω καινουργιο blog!  Το παιδευω ακομα.  Το URL θα ανακοινωθει οταν ειναι ετοιμο. Σε ολους που επισκεφτηκαν το blog  τα τρια χρονια περιπου που με φιλοξενησε, πολλες ευχαριστιες.  Ελπιζω να σας δω και στο επομενο και ..οπως παντα..

σας φiλω γλυκσ.

Village of Merrick Park

BY DAY

P1130693

Στην περιοχη Coral Gables νοτια απο το Μαϊαμι, το Village of Merrick Park, ειναι απο τα πιο ομορφα συγκροτηματα εμπορικων καταστηματων και εστιατοριων στην Φλοριδα. Τα τριοροφα κτιρια περιβαλλουν ενα ορθογωνιο περιβολο στο κεντρο του οποιου εχουν δημιουργηθει κηποι με τροπικα φυτα και περιποιημενα παρτερια. Αναμεσα τους τα εστιατορια της mall γεμιζουν τον χωρο με τραπεζακια “εξω”. Ο ωραιος καιρος της Φλοριδας επιτρεπει  ανετα την κυκλοφορια εξω ολο τον χρονο. Παρ’ ολα αυτα τα ξαφνικα μπουρινια της ανοιξης, δεν σταματουν την κινηση αφου οι χωροι κυκλοφοριας καλυπτονται με αρτιστικα σχεδιασμενα στεγαστρα.  Απο οποια γωνια, απο οποιον οροφο κι αν δεις τον κηπο, ειναι υπεροχος.

Τα καλυτερα εμπορικα καταστηματα και τις πιο φινες μπουτικ μπορει κανεις να βρει στο Village of Merrick Park.  Και οταν κουραστει μπορει να απολαυσει ενα καφε η ενα γευμα στα εστιατορια του ισογειου.  Το φιν φον βρεθηκε στο Village of Merrick Park προσφατα και φωτογραφισε το ωραιοτατο συγκροτημα by day και by night .  Παμε μια βολτα!

Σας φιλω γλυκα.

BY NIGHT

 

20140424-200942.jpg

 

 

 

20140424-201101.jpg

 

 

the birds of Coconut Grove

P1130393
Αναμεσα σε μια σειρα απο ενοικιαζομενα καραβακια και στα πολυτελη γιωτ, στις αποβαθρες του Coconut Grove, υπαρχουν ενα σωρο ψαραδικα. Ειναι ισως τα λιγωτερο ομορφα σκαρια, ειναι ομως τα αγαπημενα των πουλιων της Φλοριδας. Αυτα τα πετουμενα μου τραβηξαν την προσοχη οπως περπατουσα κατα μηκος του μωλου. Εντελως εξοικιωμενα με τον κοσμο, βρισκουν χαρα στα ψαραδικα, ισως ψαχνοντας για καποιο ψαρακι που παραπεσε. Στην αρχη απο μακρυα νομισα οτι ηταν πελεκανοι, αλλα πλησιαζοντας παρατηρησα τα κοντυτερα ποδια και το μικρο ραμφος. Εψαξα να βρω τι ειδος πουλια ειναι, αλλα δεν τα καταφερα. Πιστευω οτι το ασπρο ειναι ειδος ερωδιου και το μαυρο ισως καποιος κορμορανος.  Οσο τα καραβια ειναι δεμενα, τα πουλια πετουν απο καταστρωμα σε καταστρωμα διωχνοντας τους μικροσωμους γλαρους. Οταν τα καραβια σαλπαρουν, τα ακολουθουν στο πελαγος.  Αξιολατρευτο πληρωμα!

Σας φιλω γλυκα.

P1130391
P1130399

earth day – 2014

 

P1130739

*

Οι πιθανοτητες ειναι – αν διαβαζεις αυτο το ποστ – να βρισκεσαι καπου επανω στην γη.   Ανακαλυψη των γηινων ειναι το blogging, και δεν νομιζω οτι ως σημερα εχει εξαπλωθει σε ενδογαλακτικα επιπεδα.  Μπορει να βρισκεσαι σε καποια πολυσυχναστη και ισως λιγο μολυσμενη πολη, να ζεις σε καποιο νησι περιτριγυρισμενος απο θαλασσα,  σε καποιο βουνο η διπλα σε καποιο ποταμι.  Οπου κι αν βρισκεσαι ομως, εχεις καποιον  ελεγχο της γης και της ατμοσφαιρας της στον περιωρισμενο χωρο που υπαρχεις.

Η γη ειναι η κατοικια σου για ενα διαστημα απο μισο εως ενα αιωνα -πανω κατω- και φευγοντας θα την αφησεις στα παιδια σου. Να αναπνεουν τον αερα,  να κολυμπουν στις παλιες δικες σου θαλασσες, να κυκλοφορουν στα σοκκακια που τριγυρναγες εσυ.  Δυστυχως το να σκεφτεσαι σε μεγαλες κλιμακες αντι για μικρες, ειναι δυσκολο.  Οταν αμβλυνεις την οπτικη σου γωνια, τοτε σιγουρα θα νιωσεις περισσοτερο την αναγκη να την προστατεψεις.  Η γη μπορει να μην ειναι ζωντανο ον, συντηρει ομως την ζωη.  Η γη ειναι δυναμικη,  και μεγαλο μερος του δυναμισμου εξαρταται απο εξωγενεις παραγοντες, τον ηλιο, τις παλλοιριες,  αλλα και απο τις μετακινησεις στην μαζα της.  Και μπορει να σε νικησει ανα πασα στιγμη.  Να σε τρομαξει με ενα σεισμο, να σε καταπιει με ενα τσουναμι, να σου παρει το σπιτι, να σου χαλασει την σοδεια. Κι εσυ δεν μπορεις να κανεις τιποτα τοτε.  Η γη χανει για λιγο την ισορροπια της και μετα μπορει και την ξαναβρισκει.  Μπορει ομως να σου προσφερει την απολαυση μιας μαγευτικης αμμουδιας,  να σε ταϊσει, να σου προσφερει τον ισκιο ενος απο τα δεντρα που μπορει να μεγαλωσει.  Η γη σου δινει χιλια καλα, και σε σενα μενει να το εχεις συνειδητοποιησει και να το εκμεταλλευτεις.  Δεν ειναι θεριο η γη να το νικησεις η να το δαμασεις, ειναι ενα θαυμα σε ισορροπια που δεν πρεπει να την βιασεις.

Την ανακαλυψες σιγα σιγα γιατι σε ευνοησε να αναπτυχθεις διανοητικα και σου επετρεψε να την γνωρισεις.  Ανεβηκες βουνα,  καλλιεργησες καμπους,  ταξιδεψες στους ωκεανους και καταφερες να την απεικονισεις με καθε λεπτομερεια. Την μελετησες, την μετρησες, καταλαβες την δυναμικη της υποσταση και την ανακαλυπτεις συνεχως.  Και ξερεις  -απο μικρο παιδι- οτι μια μερα η γη κι εσυ θα γινετε ενα.  Ακους τους αλλους να λενε, θελω να ταξιδεψω, να γυρισω την γη.  Ποσο μεγαλυτερη μπορει να ειναι μια λαχταρα απο αυτη να τα δουμε ολα. Ποσο μεγαλυτρερος μπορει να ειναι ο συνδεσμος μας με εναν αψυχο πλανητη;

Ποσο μικρος εισαι, οταν στο καλεσμα να βοηθησεις στην ελαχιστοποιηση της καταστροφης των φυσικων πορων, προβαλλεις πολιτικες αντιρρησεις, η βλεπεις δολο και  εμεταλλευση σου απο εκεινους που ξερουν δεκα πραγματα περισσοτερα.  Η προστασια της γης δεν ειναι πολιτικο θεμα, εστω κι αν προβαλλεται εσκεμμενα σαν τετοιο.  Ειναι θεμα κοινωνικο και παγκοσμιο και θεμα προσωπικο.  Σημερα ακουσα στις ειδησεις οτι για ενα μηνα απο τωρα θα επιβαλλονται αυστηρα προστιμα για καθε ρυπανση που θα καταγγελεται στην Ουασινγκτων.  Η προστασια της γης θα πρεπει να επιβαλλεται απο νομοθετηματα και να ελεγχεται απο παγκοσμιους οργανισμους.   Αρχιζει ομως παντα στον δικο μας μικροκοσμο, στην εκπαιδευση και στην εφαρμογη.  Αν για οσα βλεπουμε στραβα, δεν καναμε καταγγελιες αλλα προσπαθουσαμε να μη τα επαναλαβουμε, θα ειχε παρει η σωτηρια του πλανητη μας ενα σωστο δρομο.

Σημερα η ΝΑΣΑ εκανε μια προσκληση στον κοσμο να στειλει μια σελφι -που ειναι τοσο της μοδας – με μια αναφορα -σαν background -σε oποιο μερος της γης βρισκονται.  Και μπορει να μην ειναι απαραιτητα ενα ειδυλλιακο τοπιο, η ενα χιονισμενο βουνο, αλλα ο κηπος σου που ολο τον χειμωνα κραταγε ζεστους τους βολβους και τωρα πεταξε ζουμπουλια.  Μπορει να ειναι  η στερνα σου που γειζει νερο καθε που βρεχει. Μπορει να ειναι το δαχτυλιδι με τον αμεθυστο που φορας και που βγηκε απο τα σπλαχνα της γης και τωρα στολιζει φιλαρεσκα το χερι σου.

Παντου, σε καθε μας κινηση, σε καθε μας σκεψη, υπαρχει καποιος συνδεσμος με τον αγαπημενο μας πλανητη, καποια προσφορα του στα χερια μας, καποια εικονα του να γλυκαινει  την ματια μας.  Εκτος απο ολα αυτα, η γη μου εχει προσφερει την ευτυχια να την γνωρισω, μεσα και εξω, να μπορω να την εκφρασω με αριθμους και εξισωσεις, σε πολλες περιπτωσεις να καταλαβω τι σκεφτεται, η να μελετησω καποια της δυναμικη αντιδραση.

Σε  ολους ομως προσφερει  ζωη.

Σας φιλω γλυκα.

* Η φωτογραφια απο τις παραλιες του Coconut Grove, Fl.

Petit Louis Bistro

20140412-094953.jpg

Tony Foreman and Cindy Wolf  have managed to put Baltimore on the map of fine dinning since the late 90’s with the following restaurants: Charleston – American new cuisine -, Cinghiale -Northern Italy and enoteca – ,Pazo -Italian/Spanish/Mediterranean- , Bin 604 -Wine Cellar, Johnny’s -Cafe/Wine/Bar, and Petit Louis Bistro -French food-.   Although I love French food, I had never visited the French Bistro in Baltimore.  Last Friday coming out of Sushi Sono – my favorite Japanese place in Columbia -, I noticed a busy restaurant next to it. For many years this place was being rented by Chinese food businesses and although this area by the lake Kittamaqundi is very popular, the restaurant was always empty.  This time I noticed full tables through the glass windows, and raising my eyes I realized why.  The Petit Louis Bistro, including a restaurant and a pastry/coffee shop, has come close to us  -a fifteen minute ride – giving us more choices for good dinning in the area. I made reservations right away.

The interior is spacey and classic.  The hostess  greeds you with a bienvenu,  then she turns the conversation to american english, and at the end she wishes you bon appetit. However most of the servers speak really French and that is a nice touch, rarely found in the French restaurants in the United States.  The service is very good, reasonable wait between courses,  polite servers and not much interruption during eating. As a matter of fact I noticed that  the server would not  approach unless you are not  chewing or drinking.

The menu is representative of a French  bistro but of course  there is no way I could sample everything.  The terrine a la mode was wonderful and sinful, almost silky .  Unless there are  no cholesterol concerns, I would share it with more people.  The aubergine crocante with goat cheese and pistou  was also a good choice as an appetizer.   A great stake, flame broiled to perfection but.. here comes the but..  the fries were a bit to the greasy side.  The croque monsieur was also greasy  for my taste.  One expects  French food to be buttery, fatty  and rich, however this to me was overwhelming.  I am looking forward to try some lighter  specialties next time.

The cheese trolley was interesting with good selections and the wine list good too.   My gateaux aux cerises was great.   I will definitely go again to try the escargot and the trout almondine.   The location, the ambiance  and many of the dishes make this a nice place to dine in Columbia.

 

 

 

 

 

20140412-100309.jpg

 

 

Petit Louis Bistro

 

Σας φιλω γλυκα