Με λενε Αμαραντειο.

Εχω την τιμη να φιλοξενω σημερα μια ταινια που γυρισε ο αγαπητος φιλος και μπλογκερ Γαβριηλ Χαριτος με μια μικρη ομαδα Ροδιτων για την 100η επαιτειο (2012) λειτουργιας τησ Αμαραντειου σχολης της Ροδου.  Φετος στην εξηκοστη πεμπτη επαιτειο της ενσωματωσης των Δωδεκανησων η ταινια εχει πλεον ελευθερη προσβαση στο κοινο, και με χαρα σας την παρουσιαζω.  Αισθανομαι τυχερη που εχω γνωρισει ανθρωπους με μερακι και ταλεντο αλλα ακομα περισσοτερο γιατι αρκετοι απο αυτους εμπιστευονται την γνωμη μου κατα την διαρκεια της δημιουργιας.

DSC01136
Απο το blog Ακροκεραμο οπου παρουσιαζονται πολλα νεοκλασσικα αρχιτεκτονηματα της Ροδου.  Χαρακτηριστικα αναφερεται οτι σε κανενα απο αυτα δεν αναφερεται ονομα γνωστου αρχιτεκτονα.  Οι δημιουργοι ειναι ντοπιοι τεχνιτες.

Δεν θα μπορυσα να χρησιμοποιησω καλυτερη εισαγωγη απο το κειμενο που εγραψε ο Γαβριηλ.

” Τον Ιούνιο του 2012 η Αμαράντειος Σχολή , το παλαιότερο ελληνικό δημοτικό σχολείο της πόλης της Ρόδου, συμπλήρωσε εκατό χρόνια ζωής. Ένα σχολείο που δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου από τους Αιγυπτιώτες ευεργέτες της Δωδεκανήσου, Γεώργιο Aμάραντο και την αδελφή του Δέσποινα Αμάραντου, με σκοπό να διατηρηθεί η ελληνική παιδεία και γλώσσα στη Ρόδο, που τότε βρισκόταν υπό Οθωμανική κατοχή. Το σχολείο έζησε όλες τις περιόδους της νεώτερης Ιστορίας της Δωδεκανήσου. Από το τέλος της Οθωμανικής και την Ιταλική κατοχή (1912-1947), κατά τη διάρκεια της οποίας απαγορεύθηκε η δημόσια χρήση και διδαχή της ελληνικής γλώσσας, μέχρι την Ενσωμάτωση και έως το σήμερα.

Από την Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα στις 7 Μαρτίου 1948 μέχρι σήμερα, η Αμαρἀντειος Σχολή ζει όλες τις τάσεις και τις αλλαγές που γνώρισε η ελληνική κρατική εκπαίδευση, τόσο ως προς τις ποικίλες μεθόδους διδασκαλίας όσο και ως προς τις μεταβολές που γνώρισε η ελληνική γλώσσα κατά τη διάρκεια των δεκαετιών.

Την ιστορία της Αμαραντείου Σχολής διηγούνται μέσα από τις αναμνήσεις τους τρεις γενιές μαθητών και δασκάλων, ταξιδεύοντάς με σε ξεχασμένες εποχές.

Τα πρώτα βήματα της ελληνικής παιδείας στην Δωδεκάνησο, η Ιταλοκρατία και ο ρόλος της Εκκλησίας στον χώρο της εκπαίδευσης, η Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με το σύγχρονο ελληνικό κράτος το 1948, η μετάβαση από την καθαρεύουσα στη δημοτική γλώσσα, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της δεκαετίας του ’80 είναι μερικά από τα σημεία που μας διηγούνται οι
Ροδίτες μαθητές και εκπαιδευτικοί.

Μια ταινία καθαρά Ροδιακή, γυρισμένη με μηδενικό προϋπολογισμό. Μία ταινία για τη συλλογική μνήμη των κατοίκων του νεώτερου νομού της χώρας μας. Μια ταινία που μιλάει για απλά πράγματα, που δεν πρέπει να ξεχαστούν. “

Απολαυστε την ταινια.

Σκηνοθεσία – Παραγωγή : Γαβριήλ Χαρίτος – Νίκος Τζεδάκης
Σενάριο – Συνεντεύξεις : Γαβριήλ Χαρίτος
Μαγνητοσκόπηση : Νίκος Τζεδάκης – Γιώργος Τζεδάκης
Φωτογραφικό υλικό – Επεξεργασία αρχειακού υλικού : Τάνια Φραράκη – Μπαλαμπανίδη
Μοντάζ : Νίκος Τζεδάκης
Μετάφραση στα αγγλικά – Υποτιτλισμός : Στέφανος Ψαρομήλιγκας.

Συγχαρητηρια σε ολους!

Σας φιλω γλυκα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s