ο Δημος και η Ευχαρις

Δεν υπαρχουν πια, δεν αφησαν απογονους, υπηρξαν μια τρικυμισμενη εποχη και μετα πεταξαν στους ουρανους.

Δεν ξερω πως αισθανονται οι μεγαλοι ανθρωποι οταν κοντευει να τελειωσει η ζωη τους και ξερουν πως μετα απο αυτους δεν υπαρχει καποιος να συνεχισει σ’ αυτη την προσκαιρη ζωη, ουτε παιδια ουτε ανηψια ουτε αλλος μακρυνος απογονος. Μπορει να μη τους πειραζει, να μη το σκεφτονται. Μπορει κιολας να ειναι ευτυχεις. Ο Δημος και η Ευχαριτσα παντα χαμογελουσαν και ειχαν μια καρδια (η μαλλον δυο καρδιες) απο χρυσαφι,

1922. Η θεια Μαριανθη χανει τον αντρα της στην καταστροφη της Σμυρνης, Φτανει στην Ελλαδα με την Ευχαρι μικρο κοριτσι και βρισκεται να μενει στη Νεα Φιλαδελφεια σε μια αυλη. Η θεια η Μαριανθη δεν ξερω αν ηταν πραγματικα θεια του παπου μου, ομως εται την φωναζε. Το σπιτι της δεν ηταν μακρυα απο απο την πλατεια επι της λεωφορου Δεκελειας οπου βρισκοταν παλια (η ακομα και σημερα) το ζαχαροπλαστειο του Κανακη. Οταν αρχισα να πηγαινω με τον παπου επισκεψη στη θεια Μαριανθη, η Ευχαρις ειχε ηδη μεγαλωσει και ειχε παντρευτει τον Δημο που μπηκε σωγαμπρος στην αυλη του προσφυγικου.

Ο Δημος ηταν Αιγυπτιωτης, μιλουσε δυο τρεις γλωσσες και ηταν και λογιστης. Εκεινη την εποχη τα προσοντα αυτα σου εξασφαλιζαν καλη δουλεια. Ο Δημος εργαζοταν σαν λογιστης στις επιχειρησεις του εκπτωτου Σαουδαραβα ηγεμονα Ιμπν Σαουντ οταν μετα την εκθρονιση του απο τον αδελφο του εγκατασταθηκε στο Καβουρι κι εζησε ως το τελος του. Σιγουρα εχετε δει στις παλιες Ελληνικες ταινιες παρωδιες με τον Ιμπν Σαουντ (Κ. Βουτσας) να μοιραζει χρυσα ρολογια. Εκει λοιπον εργαζοταν ο Δημος. Μεγαλη τυχη για την Ευχαρις που ηταν (απο οτι φαινόταν) αφρατο και ομορφο κοριτσι μα δεν ειχε που την κεφαλην κλιναι.

Ενας μικρος μισθος λογιστη συντηρουσε τις δυο γυναικες και το φτωχο προσφυγικο. Σαν να το βλεπω μπροστα μου, Μια αυλη μπροστα, ενας μικρος τσιμεντενιος διαδρομος σε εφερνε στο σπιτι που ειχε, μια μεγαλη κουζινα, μια σαλοτραπεζαρια κι ενα υπνοδωματιο. Η θεια η Μαριανθη, γριουλα πια οταν την γνωρισα, κοιμοταν στη σαλοτραπεζαρια.

Κι εμεις στην σαλοτραπεζαρια καθομασταν οταν πηγαιναμε με τον παπου και μας εβγαζαν γλυκο του κουταλιου και κρυο νερακι. Η Ευχαρις παντα ελεγε οτι εχει πολλες δουλειες και δεν αδειασε στην ζωη της να κανει ουτε ενα παιδι. Δε ξερω γιατι μας το ελεγε, ισως να ηταν και καποιος καημος! Της Ευχαρης της ελειπαν και μερικα δοντια, αλλα οπως ελεγε δεν αδειαζε να παει στον οδοντιατρο. Στα δωδεκα μου απο τις τελευταιες φορες που τους ειδα καταλαβα οτι ο παπους τους βοηθουσε οικονομικα. Το κανει για την ψυχη της μανας του ειπε η μαμα.

Η Ευχαρις εφιαχνε καθε μερα φρεσκια κομποστα αχλαδι για να τρωει η μαμα της που ειχε καποιο προβλημα. Θυμαμαι μετα τα γλυκα εφερνε το αχλαδι στη μαμα της κι ελεγε παντα ” το αχλαδακι της μαμας” . Η εκφραση ακομα και σημερα μου ερχεται στο νου οταν τρωω αχλαδι. Την φροντιζε σαν τα ματια της η Ευχαρις την θεια την Μαριανθη.

Συνηθως (η επισκεψεις γινοντουσαν Κυριακη) μετα την επισκεψη ο Δημος μας κερνουσε παγωτο καϊμακι στου Κανακη. Η Ευχαρις σπανια ερχοταν για να μην αφησει μονη τη μαμα.

Στα δεκατεσσερα μου εφυγε ο παπους και οι επισκεψεις στη Νεα Φιλαδελφεια σταματησαν. Δεν ξερω τι εγινε μετα. Πως εφυγε η θεια η Μαριανθη, πως γερασαν ο Δημος και η Ευχαρις. Που πηγαν οταν εφυγαν απο το προσφυγικο.

Λιγες μερες πριν τον γαμο μου, καποιος υπαλληλος μεταφορικης εταιρειας μου εφερε στο σπιτι ενα πανακριβο χειροποιητο χαλι, δωρο απο τον Δημο και την Ευχαρι (σε προχωρημενες ηλικιες πια). Δεν ειχε διευθυνση, τηλεφωνο, μονο τα ονοματα τους. Κι ενα σημειωμα που ελεγε: Στο αγαπημενο μας Δεσποινακι, Δημος και Ευχαρις. Ηταν ενα δωρο αναπαντεχο, δωρο αγαπης, μεγαλης αγαπης. Μπορει να το εκαναν για την ψυχη του παπου. Μπορει να το εκαναν γιατι με αγαπουσαν σα παιδι τους.

Μια εβδομαδα μετα το γαμο εφυγα για το Οχαϊο για μεταπτυχιακες σπουδες. Αν εμενα θα ειχα καιρο να τους βρω. Ο Δημος και η Ευχαρις εφυγαν κι αυτοι συντομα στο αιωνιο ταξιδι τους και δεν αφησαν πισω ουτε παιδι, ουτε σκυλι, ουτε γατι.

Ας πουμε οτι αφησαν εμενα, γιατι με αγαπουσαν πραγματικα, και παντα θα τους θυμαμαι εκει στο προσφυγικο με τα τεραστια χαμογελα, τα τραταρισματα στη σαλοτραπεζαρια που μυριζε περιεργα μια μουχλα, και το “αχλαδακι της μαμας”.

Σας φιλω γλυκα!

19 comments on “ο Δημος και η Ευχαρις

  1. zwaki says:

    Λίγο πριν κοιμηθώ και όντας βέβαιη ότι η μέρα έλαβε τέλος, μέσω της ιστορίας σου ο χρόνος άλλαξε ροπή και τροπή. Ένα μελαγχολικό ταξίδι διαδραματίστηκε σε άλλες, όμορφες, εποχές που χάθηκαν για πάντα, παίρνοντας μαζι αγαπημένες μορφές των παιδικών μας χρόνων…Ας κοιμηθώ λοιπον, τώρα νοιώθω οτι δικαιώθηκε η μέρα. Καληνύχτα Δεσποινάκι, απο τη Θεσσαλονίκη, με πολλά μποφορ (5 αυτή τη στιγμή)!

    • despinarion says:

      Πραγματικα, ενα μελαγχολικο ταξιδι φαινεται εκ των υστερων. Σιγουρα ομως ειχαν χαρα στη ζωη τους και κυριως γιατι παντα εδιναν. Σ΄ολο τον κοσμο ο καιρος χαλαει ζωακι μου!

  2. anlu says:

    Κλαίει ο καιρός εδώ στην Αθήνα, κλαίω κι εγώ Δεσποινάκι μου…

    • despinarion says:

      Γιατι κλαις; Να μην κλαις! (Εδω που τα λεμε κι εγω χθες οταν εγραφα στο τελος χρειαστηκα χαρτομαντηλο) Σε φιλω!

  3. Teti Eva says:

    Τι ωραίες ιστορίες ξέρεις βρε Δέσποινα!Τόσο γλυκόπικρες!
    Τέτη

    • despinarion says:

      Οι ιστοριες ειναι περα για περα αληθινες. Τις εχω ζησει. Δεν μπορω να περιγραψω κατι που δεν εχω ζησει. Ευχαριστω Τετη!

  4. gvarvakis says:

    Είσαι μεγάλη “παραμυθατζού” Δεσποινάκι.
    Η ιστορία σου ακούγεται σαν ένα πανέμορφο παραμύθι κι έχεις τον τρόπο να το λες…
    Υπέροχο “δείγμα γραφής”!!!!!
    Έχω ακόμα τη γλύκα που μου άφησε η ανάγνωσή του στο λαιμό μαζί με τη γεύση και το άρωμα από το “αχλαδάκι της μαμάς”
    Να είσαι καλά
    Πολλά φιλιά

  5. despinarion says:

    Γιωργη, ακομακαι τα ονοματα ειναι αληθινα. ΣΙγουρα δεν πειραζει αφου οι ανθρωποι πια δεν υπαρχουν. Και ειναι αληθεια περα για περα. Ευχαριστω για τα καλα σου λογια! Φιλια κι απο μενα!

  6. froghall says:

    τα καλυτερα δωρα ειναι αυτα που δεν εχουν διευθυνσεις, μονο τοσα οσα για να καταλαβεις ποιος ειναι ο αποστολεας🙂

    εγω θελω να σε ρωτησω ομως γιατι εβαλες αυτη τη φωτο σου? γιατι παιρνω τη ματια σου, θλιμμενη, ‘ταλαιπωρημενη’, προβληματισμενη??

    χχ

    • despinarion says:

      Ακριβως Μαρια, αυτα τα δωρα που λενε δε θελω ευχαριστω, απλα σε σκεφτομαι και σε αγαπω!
      Κοιτα σας εχω συνηθισει στα χαμογελα. Δεν ειμαι προβληματισμενη, απλα μια ” μυστηρια ” ποζα πηρα! 🙂

  7. Natassa says:

    Τι ωραίο όνομα το “Εύχαρις”. Το κράτησε έτσι, χωρίς υποκοριστικό…Με μελαγχόλησε όμως η ιστορία της: νομίζω πως είχε τη μαμά της σαν παιδί της, δεν την άφηνε ούτε για να πάει για γλυκό στο ζαχαροπλαστείο…..

    • despinarion says:

      Νατσσα μου, πριν πολλες δεκαετιες (που ημουν εγω παιδακι) τα εθιμα ηταν διαφορετικα. Η γιαγια ηταν πια σχεδον ανημπορη και δεν την αφηνε μονη της, Μια γυναικα που την μεγαλωσε μονη της. Τοτε ο κοσμος υπεμενε καρτερικα (και κυριως οι γυναικες) Δεν ηταν καλυτερα, απλα ετσι ηταν!

  8. Ρούλα says:

    Αποπνέει μαι γλύκα η αφήγηση και αποτυπώνει τον πολιτισμό στις σχέσεις όλων. Του παππού που με διακριτικότητα βοηθούσε, της θείας Μαριάνθης που μεγάλωσε την κόρη της με αρχές παρά την τραγωδία που έζησε, της Εύχαρις που δεν ήθελε να προκαλέσει τον οίκτο και έδωσε τόση αγάπη στη μητέρα της, του Δήμου που ήξερε να εκτιμά την αγάπη και να την ανταποδώσει, του Δεσποινάριου που τους θυμάται με αγάπη, ανέδειξε όλα αυτά και μας συγκίνησε.
    Σε φιλώ

    • despinarion says:

      Ευχαριστω Ρούλα. Ετσι ειναι, και σκέψου πόσοι άλλοι έζησαν παρόμοιες ζωές. Επίσης σκέψου τι πολιτισμό μας έφεραν οι Σμυρνιοι στην Ελλαδα .. Οχι αναλογισου! Σε φιλώ κι εγω!

  9. ΑΝΝΑ says:

    Γλυκειά Δεσποινιώ μου…πόσο λατρεύω τους ανθρώπους που ξέρουν κι εκτιμούν τα απλά πράγματα…Που θυμούνται και μνημονεύουν.Που νοσταλγούν και διατηρούν τις μνήμες απ΄τα μικράτα τους, κρατώντας έτσι αλησμόνητους, ανθρώπους που το γινάτι του σύμπαντος ήταν τελικά πιο δυνατό απ ΄τις πεθυμιές τους.

    • despinarion says:

      Μόνο αυτά τελικά μας μένουν. Τα απλά. Τα οποία αν το καλοσκεφτεις ειναι και τα πιο σημαντικά. Αννα σ´ευχαριστω για τα ομορφα που γράφεις!

  10. Είχαν όμως εσένα…….

  11. me (maria) says:

    Αχ, βρε Δεσποινάκι τι όμορφα που γράφεις…και με τι αγάπη!
    Σίγουρα είχαν εσένα..τους θυμάσαι και τους αγάπησες….αυτό νομίζω πως μετράει μόνο!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s