Τα πολλα προσωπα της τεχνης

Η Τεχνη ειναι η εκφραση του πολιτισμου.

Ελπιζω μεχρι εδω να συμφωνουμε απολυτα.

Πριν αρχισω να αναπτυσσω το θεμα, πρεπει να διευκρινησω οτι αναφερομαι στις Καλες Τεχνες και οχι οποιαδηποτε τεχνη. Εμαθα κι εγω μια τεχνη στο Πολυτεχνειο, εμαθα πλεξιμο απο την κυρια Κουμελη, αλλα καλλιτεχνης δεν ειμαι.  Οσο και να μου αρεσει η ιδεα.

Ενα εργο τεχνης μας αρεσει οταν εγειρει μια η περισσοτερες απο τις αισθησεις μας.  Η μπορει να εκτιμησουμε μια λεπτομερεια του εργου, γιατι ετυχε να εχουμε καποια παιδεια που να σχετιζεται με την αισθητικη.

Αφορμη για την σημερινη αναρτηση αποτελει ο τραγικος χαμος του ανθρωπου που υπηρξε ο πλεον βραβευμενος Ελληνας σκηνοθετης του εικοστου αιωνα, και αν δεν εμφανιστει καποιο αλλο ταλεντο ισως και του εικοστου πρωτου. Ο λογος για τον Θοδωρο Αγγελοπουλο που ειχε τοσο τραγικο τελος χθες.  Πανω σ’ αυτο το μονο που θα πω ειναι οτι  με το εργο του απεδωσε την ψυχοσυνθεση μιας ολοκληρης εποχης, εκεινης της μεταπολεμικης που η Ελλαδα προσπαθουσε να ορθοποδησει. Και η δικη μου κριτικη σταματα εδω.

 Η Τεχνη στο χρονο /στο χωρο/ η τεχνη σαν κοινωνικη και πολιτιστικη εκφραση.

Σαν λαος με πολιτιστικη υπαρξη αιωνων την βλεπουμε την Τεχνη με αλλο ματι απο αυτο που την βλεπει ενας φρεσκος λαος διακοσιων πενηντα ετων, εστω κι αν δεν την εχουμε μελετησει η εκτιμησει οσο θα επρεπε.  Η γνωση και η εκτιμηση ενος εργου τεχνης απαιτει πρωταρχικα μελετη και συγκριση. Αλλοιως δεν θα ειχαμε κριτικους τεχνης.  Ενα εργο, εικαστικο, μουσικο η σε οποιαδηποτε αλλη μορφη, κρινεται οχι μονο απο την αντοχη του στο χρονο, αλλα και απο την ενταση των συναισθηματων που προκαλει.  Και διαφορετικα κρινεται οταν εχει δημιουργηθει σε εποχες που οι κοινωνικες συνθηκες δεν μας επηρρεαζουν πια, σε συγκριση με  εργο τεχνης που δημιουργειται σε παραλληλη πορεια με τη δικη μας ζωη.

Η Τεχνη αλλαζει προσωπο  στο χωρο και στο χρονο. Μερικες φορες προηγειται χρονολογικα στην ανακαλυψη συγκεκριμενης εποχης.  Τρανο παραδειγμα ειναι οι ζωγραφιες σε σπηλαια προϊστορικων εποχων.  Αυτη ειναι η δυναμη της τεχνης.  Ειναι παντα ο συνδετικος κρικος του σημερα με το χθες για την σωστη αντιληψη της ιστοριας.

Η Τεχνη των λαων της Ασιατικης ηπειρου διαφερει απο την Τεχνη των λαων της Ευρωπης και αυτη απο την Τεχνη των Ινκας.  Και καθε μια απο αυτες, αλλαζει προσωπο γεωγραφικα και χρονικα.  Η πιο απλη μορφη Τεχνης ειναι η απεικονιση της καθημερινοτητας αφου εκει δημιουργουνται εικονες και ερεθισματα.  Τοιχογραφιες με καθημερινες ασχολιες οπως το οργωμα,  το γευμα, επικεντρωνονται στον ανθρωπο σαν πυρηνα της κοινωνιας.  Εργα που απεικονιζουν νεκρες φυσεις η τοπια ειναι υμνοι στη φυση.  Πρωτα ο ανθρωπος εκμεταλλευτηκε τη φυση και μετα την θαυμασε.  Υπερογκα θρησκευτικα μνημεια, οπως αγαλματα θεοτητων η τεραστιοι καθεδρικοι ναοι εκφραζουν την μικροτητα του ανθρωπου και την υπεροχη της δικης του θεοτητας στην εκαστοτε κοινωνια που αντιπροσωπευσε μια εποχη.

Η Τεχνη δεν εμεινε στατικη στο χρονο. Ταξιδεψε και διαδοθηκε με κατακτησεις και ταξιδια  παλιοτερα και με την ευκολη διακινηση της πληροφοριας σημερα.  Παραταυτα ειναι εντονος ακομα και σημερα ο τοπικος της  χαρακτηρας.  Δειξε μου το μνημειο σου να σου πω ποιος εισαι. Δειξε μου τον πινακα σου να σου πω σε πια εποχη εζησες.

Οταν ο ανθρωπος δεν επηρρεαζοταν απο θρησκευτικες δυσειδαιμονιες (βλεπε Μεσαιωνας),  αγαπουσε τον ιδιο του τον εαυτο και το φυσικο του περιβαλλον, τοτε τα εργα του απεπνεαν αυτη την αγαπη και τον σεβασμο. Περα ομως απο τις μεγαλες χρονικες ιστορικες περιοδους, οπως η Αρχαϊκη, η Νεοελληνιστικη, η Ρωμαϊκη, η Βυζαντινη, ο Μεσαιωνας, η Αναγεννηση, που χαρακτηριζουν συνηθως ευγλωτα την “τεχνοτροπια” στα χαρακτηριστικα ενος εργου, οι εκαστοτε κοινωνικο-πολιτιστικες συνθηκες ορισαν “τασεις” μεσα απο την “τεχνοτροπια”.  Ετσι η Τεχνη εχει νατουραλιστικα χαρακτηριστικα η εντονο ρομαντικο στοιχειο,  ρεαλιστικες εικονες η ιμπρεσιονιστικα χαρακτηριστικα, γινεται αφαιρετικη, γινεται υπερβολικη, γινεται αφηρημενη.

Η Τεχνη ειτε εκφερεται σαν λογος, ειται  σαν απεικονιση, ειτε σαν ηχος,  ειτε σαν κινηση, παντα χαρακτηριζει την εποχη της και την γεωγραφια της.

Υπαρχει στατιστικα στον κοσμο η αντιληψη, οτι η τεχνη των προηγουμενων εποχων ειναι πιο αξιολογη απο την σημερινη.  Αυτο συμβαινει γιατι συναδει με την αντιληψη οτι “αυτο το εργο ειναι κλασσικο και επεζησε” .  Η αντιμετωπιση αυτη ειναι φυσιολογικη αλλα και η προσπαθεια να ερμηνεουμε συγχρονα εργα λαμβανοντας υπ’ οψιν τις παρουσες συνθηκες ειναι εξαιρετικα ενδιαφερουσα αν και δυσκολη.  Δυσκολη γιατι δεν ειναι εφικτο να κρινεις μεταβαλλομενες καταστασεις σε πραγματικο χρονο και γιατι χρειαζεται εκεινη η εκπαιδευση που ανεφερα στην αρχη.

“Τι θελει να πει ο ποιητης;” Να μια εκφραση που ακουγεται συχνα στην προσπαθεια εκτιμησης οποιασδηποτε μορφης τεχνης.  Ε, κατι θελει να πει, δεν αρχισε να μουτζουρωνει ενα καμβα για εκτονωση,  αν κι αυτο ακομα σε εποχες δυσκολιων θεωρειται θεμιτο.  Αν ο ιδιος καλλιτεχνης που σημερα εκφραζει απογνωση,  εχει τυχει ευρειας αποδοχης στο παρελθον,  τοτε αποδεχομαστε την απογνωση οπως κι αν εκφραζεται και μαλιστα αν περναμε το ιδιο “λουκι” , θαυμαζουμε το εργο.

Διαβασα προσφατα οτι η Τεχνη πρεπει να ειναι καταναλωτικη και οχι να απευθυνεται σε ορισμενο κοινο.  Διαφωνω καθετα και οριζοντια με αυτη την προσεγγιση. Κρινει εκ του αποτελεσματος και προσημαινει αρνητικα την ελευθερη εκφραση. Οταν ο “καλλιτεχνης” δημιουργει, με απωτερο σκοπο την καταναλωση, τοτε πια τον κατατασσω στην συμπαθη ομαδα των εμπορων η να το πω με πιο συγχρονη εκφραση των “μπιζνεσμεν”.  Εαν ξεκινα με την εκφραση κατα νου και το εργο του εχει μεγαλη αποδοχη τοτε ειναι καλλιτεχνης. Σε αυτη την ομαδα κατατασσω τον Μανο Χατζιδακι.

Εαν ενα καλλιτεχνη τον καταλαβουν μονο οι ομοιδεατες του, οι συγχρονοι του, οι ομοπαθεις του, οι ανθρωποι του μορφωτικου του επιπεδου, τοτε δεν ειναι λιγωτερο καλλιτεχνης. Αρκει μια μεριδα να δει και να κατανοησει την αξια του.  Λογικο ειναι να μη θελουν ολοι να μπουν στη διαδικασια της αναλυσης της εκφρασης του καλλιτεχνη.

Πρεπει λοιπον να προβληματιζει το εργο τεχνης για να εχει αξια; Οχι καθολου!  Πρεπει απλα να εγειρει μερικες η ολες τις αισθησεις. Ομως η πνευματικη διαδικασια κατανοησης μιας δυστροπης μορφης τεχνης ικανοποιει τον κριτικο και κανει την ευχαριστηση πιο εντονη.

Η μουσικη ειναι μια μορφη τεχνης, ισως η πιο δημοφιλης.  Δεν αρεσει καθε ειδος μουσικης σε ολους.  Καποτε μια συμφοιτητρια μου Τουρκαλα στο Οχαϊο ανεφερε οτι πηγε σε μια συναυλια και βιαστηκε να συμπληρωσει: “Classical music of course, who cares about Rock” .  Ωραια,  τι να της ελεγα;  Και φυσικα μου αρεσει η κλασσικη μουσικη και μαλιστα πολυ, αλλα η Ροκ σημαδεψε τον εικοστο αιωνα.  Δεν ηταν ξεσπασμα, ηταν κινημα τεχνης.  Μπορει να μη σε εκφραζει, αλλα δες την σαν εκφραση εποχης και μην την απαξιωνεις ετσι!

Στην Ελλαδα του προηγουμενου αιωνα ανθισε αναμεσα στους κατατρεγμενους των πολιτικων και κοινωνικων εξελιξεων η μουσικη που σημερα ονομαζουμε “Ρεμπετικα”.  Με ηχους και γυρισματα ανατολης και με στιχους κραυγες πονου και καταπιεσης. Τα Ρεμπετικα διωχτηκαν στην εποχη τους και αναβιωσαν μεταπολεμικα.  Δεν ειναι ενα ειδος μουσικης που θα βαλω μολις γυρισω στο σπιτι, η στο CD player στο αυτοκινητο.  Δεν μπορω να απαξιωσω την υπαρξη του η να μη κατανοησω τις συνθηκες κατω απο τις οποιες ανθισε.  Θα ακουσω ευχαριστα με την καταλληλη παρεα ρεμπετικα (για λιγο), οχι για να αναβιωσω δικες μου μνημες αλλα γιατι η μουσικη  με ευχαριστει.

Γενικα η χωρα μας περασε μια περιοδο “πονεμενης μορφης” τεχνης που σημαδεψε την κουλτουρα μας αρνητικα κατα τη γνωμη μου, ομως αυτες ηταν οι συνθηκες.

Ο Μικης Θεοδωρακης ηταν δημοφιλης σε ολους πριν απο την Χουντα.  Οταν αρχισε να γραφει πολιτικα τραγουδια πολλοι βιαστηκαν να πουν : ” Α! εμενα μου αρεσαν μονο τα παλια του ” . Και παρ’ ολο που η μελωδιες ηταν καταπληκτικες ο κοσμος (οχι ολος) απερριπτε την αναγκη του καλλιτεχνη να επαναστατησει με μουσικη.  Και πως εξηγειται το γεγονος οτι αυτη η ξεσηκωτικη μουσικη εγινε δημοφιλης σε αλλους καταπιεσμενους λαους;  Απλα και μονο με τις νοτες και χωρις να ξερουν τον Ελληνικο στιχο.  Καποιες χορδες ευαισθητοποιηθηκαν προφανως. Οταν αργοτερα εκανε πολιτικες δηλωσεις και κινησεις (που δε με εβρισκαν συμφωνη) πολυς κοσμος βιαστηκε να καταδικασει ολο το εργο του.  Τοσο βαθος.

Ο ποιητης γραφει ρομαντικα (Σολωμος), ο ποιητης περιγραφει το χωριο του (Κωστας Κρυσταλης), ο ποιητης σατιριζει την πολιτικη κατασταση (Γεωργιος Σουρης), ο ποιητης υμνει τη φυση (Ελυτης), ο ποιητης αγγιζει υπαρξιακα θεματα (Καβαφης).  Μερικα παραδειγματα.  Ο καθενας ξεχωριστος ο καθενας με τον δικο του αυθορμητισμο, με τα δικα του βιωματα και εικονες.   Σε ολα αυτα τα παραδειγματα η Τεχνη χαρακτηριζεται απο το ηθος.  Σε καμια μορφη τεχνης δε χωρα η κακοηθεια.  Οταν η Τεχνη εμπεριεχει κακοηθεια τοτε παυει να ειναι Τεχνη. Και ως κακοηθεια δεν περιλαμβανω την ρεαλιστικη η ωμη απεικονιση πραγματων και ιδεων, αλλα δολο που απευθυνεται συγκεκριμενα σε ατομα η ομαδες.

Η Εκκλησια αφοριζει τον Καζαντζακη γιατι εκανε το θεο της ανθρωπο.  Μια ομαδα θρησκοληπτων πριν χρονια στη Θεσσαλονικη, καιει σωρους βιβλιων που δεν τους εκφραζουν.  Οι αρτηριοσκληρωτικοι  ισλαμιστες   καινε το βιβλιο του Salman Rushdie.  Οι αντι-σοσιαλιστες καινε τα βιβλια του Μπερτολ Μπρεχτ.  Προσωπικα αυτοι οι παραλληλισμοι με κανουν και αισθανομαι ασχημα.  Η εκφραση της θρησκευτικης πιστης εχει δωσει αριστουργηματα τεχνης,  η θρησκευτικη πορωση γινεται δολοφονος της.

Ο χορος σαν τεχνη εχει μια παραλληλη πορεια με την  μουσικη.  Κλασσικη μουσικη, μπαλλετο,  μοντερνος χορος – ροκ ,  αλλα εχει το πλεονεκτημα οτι επειδη στερειται λογου, σπανια ξεσηκωνει τα παθη των “κριτικων”.

Το θεατρο εκτος οτι ειναι παναρχαια μορφη τεχνης, εμφανιζεται σε ολους τους πολιτισμους.  Η ιδιαιτεροτητα του θεατρου ειναι η αμεση προσεγγιση θεατη-κριτικου με τον ηθοποιο.  Εκφραση, μιμιση, λογος,  πλοκη, αγωνια, και απο μηχανης θεοι.  Η αμεσοτητα αυτη μπορει να φτασει ακομα και  σε συμμετοχη του κοινου στα δρωμενα.

Τεχνη ειναι και η φωτογραφια. Ο καθενας μας (κι εμου συμπεριλαμβανομενης) παιρνουμε μια καμερα και με τα μεσα που μας παρεχει η τεχνολογια παραγουμε εικονες που απο μεσα μας τις θεωρουμε τεχνη.  Ειμαστε ομως οντως καλλιτεχνες.  Οχι δεν ειμαστε. Ο καλος φωτογραφος ξεχωριζει, οσα μεσα κι αν διαθετουμε εμεις οι υπολοιποι για την επεξεργασια μιας φωτογραφιας. Γιατι η εικονα του εκφραζει κατι.

scholar – Rembrandt

Η ζωγραφικη ειναι η κατ εξοχην εικαστικη τεχνη χωρις να βαζω σε δευτερη μοιρα την γλυπτικη που πολλες φορες την θεωρω πιο δυσκολη.   Μικρη οταν ημουν μου ειχαν πει οτι ενα πορτραιτο ειναι καλο οταν τα ματια του σε κοιτανε σε οποια γωνια κι αν σταθεις. Και οτι το πιο δυσκολο μερος του σωματος σε αποδοση ειναι το χερι.  Για καιρο οταν ημουν μικρη εκρινα καθε προσωπογραφια η αποδοση του ανθρωπινου σωματος, με αυτα τα κριτηρια.  Αργοτερα κρατωντας ενα ραβδακι για να υπολογιζω τις αναλογιες στο εργαστηρι του Ζαχαρακη, μελετω την αξια της αρμονιας και της προοπτικης, και γινονται αυτες  τα κριτηρια μου στην εκτιμηση της τεχνης.

Capilla Notre Dame du Haut – Le Corbusier

Η αρχιτεκτονικη σαν Τεχνη εχει την επι μερους δυσκολια οτι πρεπει να σεβεται και να εναρμονιζεται με το περιβαλλον. Κι εκτος απο την αισθητικη να την χαρακτηριζει και λειτουργικοτητα. Δε νομιζω να ξεχασουμε ποτε τις ατερμονες συζητησεις για το κτιριο που στεγαζει το μουσειο της Ακροπολης.  Επισης η αρχιτεκτονικη εχει την εξης ιδιαιτεροτητα.  Ο καλλιτεχνης εκτελει παραγγελια. Η αποδοση του εργου του εχει σαφως περιοριστικες συνθηκες.

Ταξιδι στα Κυθηρα

Και φτανω στον κινηματογραφο που ηταν και ο λογος που ξεκινησα να γραφω για τα προσωπα της Τεχνης.  Η πιο καινουργια μορφη τεχνης γνωστη και ως εβδομη τεχνη,αλλα και εξαιρετικα δημοφιλης.  Κι επειδη περιλαμβανει, εικονα, πλοκη και ηχο, περισσοτερο απο καθε αλλη μορφη Τεχνης εκφραζει την πολιτιστικη ταυτοτητα του σκηνοθετη, αλλα και την ικανοτητα του να συντονισει τις επι μερους συνεργασιες που απαιτουνται για την ολοκληρωση του εργου.  Κινηματογραφος εμπορικος και κινηματογραφος κουλτουριαρικος.  Στη χωρα μας τα καναμε και τα δυο.  Τα οικονομικα προβληματα επαιξαν περιοριστικο ρολο στην ανθιση αυτου που το κοινο ονομαζε “ποιοτικο κινηματογραφο” .  Ο χαρακτηρισμος αυτος δε με εκφραζει αφου πιστευω οτι ποιοτητα μπορει να υπαρξει και στον εμπορικο κινηματογραφο. Την διαφορα τους θα την χαρακτηριζα, διαφορα στην ελευθερια της εκφρασης. “Θελω να παω να δω ενα εργο να ξεσκασω βρε αδερφε, δε θελω να προβληματιζομαι”. Ο προβληματισμος του κινηματογραφου που δεν βγαζει γελιο δεν ειναι απαραιτητα κουραση, για μερικους ειναι ξελαμπικαρισμα, η ακομα αναθεωρηση εστω και για δυο ωρες του συμβατικου τροπου σκεψης τους.

Τι αδεια θα ηταν η ζωη μας χωρις τεχνη..

Θα μας λειψεις Θοδωρε Αγγελοπουλε.

Σας φιλω γλυκα.

16 comments on “Τα πολλα προσωπα της τεχνης

  1. Penelope says:

    Μπονζούρ ! Με άφησες άφωνη με το ποστ σου! Φοβερή μεθοδικότητα δεν άφησες να πέσει τίποτε κάτω. Να πω και εγώ το δικό μου, που το άκουσα κάπου :”Η τέχνη δίνει την δυνατότητα στο όνειρο να γίνει εφικτό”. Τώρα για τον Αγγελόπουλο πρέπει να έκανε τέχνη που δεν μ’αγγιζε και πολύ. Μου άρεσε η φωτογραφία του και τα πλάνα μου αλλά αυτό ‘slow motion’ το έβρισκα αστείο να πω την αλήθεια. Αλλά να σου πω, όταν προβλήθηκε μια ταινία του σε μια αίθουσα ‘τέχνης’ στην Αγγλία και πήγαμε με τους ‘κουλτουριάδηδες’ φίλους να το δούμε, ένοιωσα υπερήφανη. Βέβαια και εκείνοι και εκείνοι δεν πολυκαταλάβανε περί τίνος πρόκειται, αλλά τους είπα “εμείς οι Ελληνες είναι να μην καταπιαστούμε με κάτι, αν το κάνουμε, το κάνουμε πια ‘high culture’ για να γίνουμε εντελώς αδιαπέραστοι και ακατανόητοι”😉 Ωραίο πόστ! χχ

    • despinarion says:

      Μπονζουρ Πηνελοπη σερί. Πολυ ωραια και η εκδοχη με το ονειρο. Σε ευχαριστω για τα καλα λογια. Και συνεχισε να διαδιδεις την Ελληνικη Τεχνη απο την Αλβιονα μεχρι την Αραβια. ΧΧΧ

    • despinarion says:

      Γιατι χαιρεται ο κοσμος και χαμογελα πατερα;

      • το εικονιδιο μου τα χαλασε!
        εγω ηθελα απλως ενα χαμογελο, αλλα αυτο το εικονιδιο γελαει ως χάχας!
        τι να κανω την επομενη φορα;
        μηπως απλως ενα ‘ΠΦ’;
        Εεεεεεε οχι!

        Μου αρεσε αυτη η αναρτηση επειδη με τετοιες αναρτησεις σε ειχα πρωτογνωρισει εδω μεσα. Οχι πως δεν μου αρεσουν οι αλλες οι φιν φον! Ισα ισα! Αλλα αυτη η αναρτηση ειναι μια ωραια επιστροφη στα παλια. Πιανουμε το θεμα, το βλεπουμε απο δω, το ξαναβλεπουμε απο κει , και μετα καταληγουμε και λεμε εν τω μεταξυ πολλα περισσοτερα. Δῖς ἴζ Δεσποινάριον αγαπημένον

        • despinarion says:

          Ειπα κι εγω, θα χαμογελασει και θα περασει αδιαφορα; Σε ευχαριστω Γαβριλακι.😆😀🙂 (τρεις χαχες)

  2. μαργαριτα says:

    καλα, τι δοκιμιο ειναι αυτο?? φοβερη Δεσποινα!! διαβαζω διαβαζω .. και φτανω στο σημειο με τον καταναλωτισμο.. εχω μια ξαδερφη ζωγραφο.. με Meisterclass εδω και πολλες επιτυχιες.. την ειχα σα φοιτητρια εδω παρεα και μου εμαθε πολλα γιατι εγω με τη ζγγραφικη εχω σχεση περιεργη.. Θυμαμαι την εκφραση της οταν της ειπα ” καλα ολα αυτα αλλα δεν ασχολησαι και λιγο με ντιζαιν χαρτπετσετας , χαρτιου περιτυλιγματος εστω σεντονιων σαν τη Π. Πικασσο για να βγαλεις τα προς τον βιον?” και περναω στον Αγγελοπουλο που εδω ειναι πολυ γνωστος λογω χρηματοδοτησης των ταινιων του απο ενα κρατικο καναλι τηλεορασης ( αρα οι ταινιες του εχουν προβληυει ολες και με επαναληψεις στην ΤιΒι.). Δεν θα ξεχασω ποτε το θιασο.. την αναπαρασταση και τον αναμονη του τελους στους “κυνηγους” 20 λεπτα , μια καμερα αυτη η αναρηχηση στα χιονια !! αυτο ομως που δεν αντεχω ειναι οι ατελειωτες ” συζητησεις δηθεν ” για μια ταινια, εναν πινακα , ενα γλυπτο.. και υπηρξαν πολλες για τις ταινιες του φιλια και τις καλημερες μου !!

    • despinarion says:

      Ευχαριστω Μαργαριτα μου, και χαιρομαι που σταθηκες στο “εμπορικο” του θεματος. Δυστυχως η Τεχνη δεν αποδιδει παντα σε οσους ασχολουνται με αυτη. Οποτε και δεδομενων των συνθηκων τα τελευταια χρονια κατι πρεπει να κανοτν οι ανθρωποι. Οι Γερμανοι “εξαποανεκαθεν” κουλτουριαρηδες!

  3. Natassa says:

    Όντως άδεια η ζωή χωρίς τέχνη. Πέρα όμως από τις Καλές Τέχνες ή την τέχνη που σπούδασες στο Πολυτεχνείο, εγώ βλέπω και μια ευρύτερη έννοια της τέχνης, με πολλά ακόμη πρόσωπα, όπως υποστηρίζει και ο τίτλος σου:Τέχνη είναι να επικοινωνείς αποτελεσματικά. Τέχνη είναι να αγαπάς (τον εαυτό σου και τον άλλον). Να ξέρεις πώς να στηρίζεις ένα αγαπημένο πρόσωπο.Να μαγειρεύεις ένα γευστικό φαγάκι. Να αποπνέει ο χώρος σου ζεστασιά. Κι άλλα πολλά παρόμοια…
    Αυτές οι μορφές τέχνης με ενδιαφέρουν περισσότερο…

    • despinarion says:

      Γεια σου Νατασσα. Αν και η αναρτηση αναφερεται μονο τις καλες τεχνες, θα μπορουσε κανεις οπως εκανες κι εσυ να επεκταθει σε καθε τομεα δημιουργιας η διαδρασης με αλλους ανθρωπους. Καθε μορφη τεχνης ειναι σημαντικη για διαφορετικους λογους η καθεμια.

  4. Natassa says:

    Δηλαδή…με ενέπνευσες για να γράψω σχετικά με “τα πολλά πρόσωπα της Τέχνης” κατ’ εμένα! Μου αρέσει που μου δίνεις εμπνεύσεις. Καλό βράδυ! -:))

  5. panathinaeos says:

    Τι εμπνευσμενο αρθρο! Πολλες οι προκλησεις που θετεις επι ταπητος. Και βεβαια ενα σχολιο δεν μπορει να τις αντικρυσει. Θα ηθελα αρχικα να σταθω σε εναν εμμεσο ορισμο της Τεχνης. Η Τεχνη ειναι το σωμα του Πολιτισμου. Μπορουμε να βαλουμε ολλα επιθετα μπροστα: καλη τεχνη, λαικη τεχνη, και αλλα πολλα. Εκεινο που τα ενωνει ολα μαζυ, και μορφωνει την Τεχνη σαν το αυθυποστατο Σωμα του Πολιτισμου, ειναι η “καταλυση” της πρωτογενους εμπειριας και υλικου, και η εν δυναμει αναδειξη του δευτερο-γενους και αλλων πολλων μετα-γενων. Ενα αντικειμενο Τεχνης για παραδειγμα, μπορει να το δουμε εκατο φορες, και καθε φορα να βλεπουμε ΚΑΙ κατι διαφορετικο απο το οικειο, το δεδομενο. Ερχομαι τωρα στον μετασταντα Αγγελοπουλο. Μου αρεσε απο την πρωτη στιγμη, απο την Αναπαρασταση. Λατρευω τις σεκανς που διαρκουν για παντα, τα αργοσυρτα, μακροσυρτα πλανα. ΘΑ τον θυμομαστε οχι μονο εμεις αλλα και οι μετα απο εμας. Αθανατος!!!

    • despinarion says:

      Αγαπητωτατε Παναθηναιε. Εχετε απολυτο δικιο. Πολλα θεματα εθιξα ταυτοχρονα και αν και ηθελα να σταθω περισσοτερο σε μερικα δεν θα διαβαζοταν πια σαν ανατρηση. Μου αρεσει και ο ορισμος ” Τεχνη το σωμα του πολιτισμου” . Χαιρομαι που σας αρεσε ο Αγγελοπουλος, και οντως θα μεινει αθανατος.

  6. natalia says:

    η τέχνη για να φθάσει στο ζενιθ της, χρειάζεται ένα κύριο χαρακτηριστικό, να ασκείται ελεύθερα… στην τέχνη δεν υπάρχουν όρια, και δεν πρέπει να υπάρχουν συμβατικότητες

    εξαιρετικό post δεσποινάκι
    και μπράβο για το αφιέρωμα στο μεγάλο Αγγελόπουλο
    φοβερό ταλέντο, όσες ταινίες του έχω δει, έχουν μείνει ανεξίτηλες στο μυαλό μου

    υγ και γω πήγα στου Ζαχαράκη
    καλά, έχει περάσει κόσμος και κόσμος🙂

    • despinarion says:

      Ειπες το σημαντικοτερο Ναταλια. Η τεχνη θελει ελευθερια. Οι συμβατικοτητες που ανεφερα οσον αφορα την αρχιτεκτονικη υπαρχουν παντως. Και το αλλο. Απο την στιγμη που σου λεει ο αλλος φιαξε μου ενα πορτραιτο.
      Ναταλια μου, αν και μετεπειτα δε χρησιμοποιησα αυτα που εμαθα στο εργαστηρι του Ζαχαρακη, η γνωση αυτη εμεινε μαζι μου για παντα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s