Oδος Πατησιων (μερος δευτερο)

Angela,  γωνια Πατησιων και Ροσταν. Ο συνδιασμος χειμερινου και θερινου σινεμα. Μικρη μα συμπαθητικη αιθουσα με καθισματα απο κοκκινο βελουδο.  Τα καλοκαιρια ολοι στην ταρατσα.  Υπαρχουν στιγμες απο τα μικρα μας χρονια που ειναι ανεξιτηλα χαραγμενες στο μυαλο για καποιο λογο.  Πιθανοτατα γιατι καποια εμπειρια η εικονα τις σημαδεψε.  Με θυμαμαι στην θερινη αιθουσα να βλεπω το εργο “Ενας ανδρας και μια γυναικα”, με την Ανουκ Αιμε και τον Ζαν Λουϊ Τρεντινιαν.  Τι εργαρα, τι μουσικη τι αγαπη!  Μοντερνο αρχιτεκτονημα για την εποχη του το σινεμα Αντζελα. Πριν κτισθει εκει. υπηρχε ενα διοροφο σπιτι οπου στο ισογειο ηταν το γαλακτοπωλειο του Μινεττα και ηταν ιδιοκτησια του Λευτερη του Μουζακη, ιδρυτη της βιομηχανιας κλωστων “πεταλουδα”.

Δεξια η ερημη κοκκινη βιλα Κλωναριδη. Στο blog της ομαδας Παυσανιας υπαρχει ενα ωραιοτατο αρθρο για την κοκκινη εγκαταλελειμμενη βιλα.  Σαν παιδι θυμαμαι την δεσποινιδα Κλωναριδη με τα δυο σκυλια της. Hδη ηταν προχωρημενης ηλικιας.

Σταση Κλωναριδου. Κατεβαινω απο το τρολλεϋ για λιγο.  Εδω ειναι η δικη μου σταση.  Ακριβως μπροστα απο το παλιο εργοστασιο ζυθοποιιας Φιξ. Απεναντι απο το εργοστασιο ενα διοροφο λευκο σπιτι γνωστο σαν “λευκη βιλα Κλωναριδη”. Αρχικα ιδιοκτησια Κλωναριδη αγοραστηκε απο τον Εμμανουηλ Παυλιδη καπου αναμεσα στο 1900 και 1915 για να χρησιμοποιηθει σαν θερινη κατοικια.  Τοτε τα Πατησια ηταν απο τις ωραιοτερες εξοχες της Αθηνας.  Το 1917 οταν η δεσποινις Δεσποινα Παυλιδου (γιαγια του δεσποιναριου) παντρευτηκε τον κυριο Ροδολφο Δρακουλη (παππου του δεσποιναριου),  το σπιτι αυτο εγινε μονιμη κατοικια της νεας οικογενειας.    Σ’αυτο το σπιτι γεννηθηκε και η δεσποινις Δαφνη Δρακουλη (μαμα του δεσποιναριου).  Σ’αυτο το σπιτι εφυγε η κυρια Δεσποινα Δρακουλη σε πολυ νεαρη ηλικια 48 ετων.  Σ’αυτο το σπιτι ηρθε αργοτερα μωρο το δεσποιναριον και περασε τα πεντε πρωτα χρονια της ζωης του.

Μνημες απο το “παλιο παλιο το σπιτι” -ετσι συνηθιζα να το λεω παντα-εχω σε μορφη στατικων εικονων. Ψηλα καγκελλα χωριζαν τον κηπο απο την οδο Πατησιων.  Δυο ημικυκλιες μαρμαρινες σκαλες οδηγουσαν στο κεφαλοσκαλο του οροφου. Δυο τεραστιοι φοινικες στολιζαν τον κηπο. Δροσερα μπουζια φυτρωναν γυρω γυρω απο τους φοινικες.

Οι φωτογραφιες ειναι απο το σπιτι της Πατησιων 318.  Στην μεσαια ο μπαμπας κρατα με καμαρι το δεσποιναριον και απεναντι διακρινουμε το εργοστασιο του Φιξ.

Σταση Κλωναριδου.  Την δεκαετια του ’60 στη θεση της “λευκης βιλας” χτιζεται ο μεγαλυτερος μεχρι τοτε κινηματογραφος της Αθηνας. Το ονομα αυτου Πιγκαλ και η χωρητικοτητα 1800 θεσεις. Απο τις πρωτες κλιματιζομενες αιθουσες.  Αργοτερα στεγαστηκε εκει μια αγορα ηλεκτρικων ειδων.  Ηδη ομως το δεσποιναριον ειχε μεταφερθει λιγο πιο βορεια στην περιοχη Κυπριαδου.

Σταση Κλωναριδου.  Εκει σταματα και το σχολικο του Αρσακειου του Ψυχικου που μεταφερει το δεσποιναριον για τρια χρονια στο πρωτο του σχολειο.

Γωνια Πατησιων και Γαλατσιου.  Στον ιδιο χωρο που σημερα λειτουργει ενα Starbucks,  το γαλακτοπωλειο του Νωντα και του Θεμιστοκλη.  Τρικυκλη μοτοσυκλεττα και ο Νωντας μοιραζε γαλα φορωντας ενα χοντρο πετσινο που τον προστατευε απο τη χειμωνιατηκη υγρασια. Ο Νωντας και ο Θεμιστοκλης πιο παλια ηταν τα “γαλατακια” συνομηλικοι της δεσποινιδας Δαφνης και παρεα στα παιχνιδια της γειτονιας.  Νομισματα στις ραγιες του τραμ, γινοτουσαν κοπιδια, και τα κοπιδια εκοβαν χαρτονινες φιγουρες του Καραγκιοζη, και το θεατρο σκιων επαιρνε σαρκα και οστα στην  Πατησιων 318.

Εκει εφτασε το λαντω με την μικρη Τινα στα τεσσερα μου χρονια. Με ενα μωρο λεπτουλικο κι ενα σωρο πακεττα δωρα για το δεσποιναριον. Δεν την εφερε ο πελαργος, ηρθε με λαντω!  Τα δωρα σαν καλοπιασμα που θαπρεπε τωρα να μοιραζομαι αγαπες, παιχνιδια και αγκαλιες.

Πατησιων 316,  η μαντρα του κ. Μιχα με οικοδομικα υλικα. Λοφοι τα τσαϊλια και ο ασβεστης.  Τα λευκα γοβακια του δεσποιναριου με peep toe και φιογκακι μπαζουν οταν ανεβαινει στο λοφο με τον ασβεστη και βουλιαζει μεσα.  Κλαμα, ηταν τα πρωτα γοβακια. Εσυ παιδι μου δε θα παψεις ποτε να εισαι αγοροκοριτσο.  Με αλογα γινοταν καποτε οι μεταφορες.  Ινιοχος ο Ταξιαρχης που δε μου αρεσε το ονομα του και τον ελεγα Ζαχαρια.  Φημες ελεγαν οτι καποτε αφηνιασε το αλογο του Ταξιαρχη στον Αγιο Λουκα και επαθε ο κοσμος τραμπακουλο.

Σταση Κλωναριδου.  Με παιρνει η αναμνηση και με σηκωνει. Καιρος να ξαναμπω στο τρολλεϋ.  Εχουμε δρομο ακομα. Ενα Κανιγγος παρακαλω.

21 comments on “Oδος Πατησιων (μερος δευτερο)

  1. margarita says:

    :)) πριν μας πιασουν τα ζουμια..

    • despinarion says:

      ας μη μας πιασουν τα ζουμια! εχουμε δρομο ακομα, δε φτασαμε στην Κοκεττα!

      • margarita says:

        καλα μολις φτασεις, θα ρθω να διαλεξουμε κουμπια!! το εχω ακομα το κουτι της μαμας με τα διαφορα κουμπια περασμενα σε κορδονια .. αγκραφες , φοδρες και η μοδιστρα για τα καινουργια .. την τελευταια φορα δεν πηγα και τωρα η κατασταση ειναι ακομα χεροτερη.. στο τελος να κανεις ενα απολογισμο ποσα σινεμα ειχε αυτος ο δρομος .. και ποσα εγιναν σουπερ μαρκετ η γκαραζ.. τελικα η περιοχη ερημωσε γιατι φυγανε οι ανθρωποι που την αγαπουσαν .αυτοι που ηρθανε δεν την πονανε.. πωπω θα ψαξω να βρω φωτογραφιες απο τις μαρμαρινες τσουληθρες της πλατειας μου… κοιταξε το μονο προνομιο που ειχαμε εμεις τοτε ειναι οτι ειχαμε πιο πολλες γραμμες τρολλευ.. η μαμα ελεγε οτι σε σας στο τερμα ερχοντουσαν να πιασον τον μαη .. σκορπιες σκεψεις και πολυλογια μ επιασε παλι.. θα τα πουμε στη σταση..

        • despinarion says:

          Ειχατε οντως πολλες γραμμες τρολεϋ οχι σαν κι εμας που περιμεναμε να περασουν τρια για να ερθει το δικο μας. Και ειχε δικιο η μαμα σου, στο τερμα Πατησιων πριν γεννηθω γινοντουσαν τα ανθεστηρια την Πρωτομαγια.
          Τα κουμπια ηταν σε στρογγυλο μεταλλικο κουτι απο σοκολατακια. Γρηγορα ομως γεμιζε. Υπομονη θα φτασουμε κι εκει!

  2. Σ’αυτούς τους δρόμους μεγάλωσα κι εγώ. Στο Άντζελα και στο Πιγκάλ, στο Σελέκτ και στο Ράδιο Σίτυ είδα τα πρώτα μου σινεμά.

    Σ’αυτούς τους δρόμους ζω και σήμερα, κι ας έχει αλλάξει το σύμπαν γύρω μου.

    Σ’ευχαριστώ θερμά γι’αυτό το ποστ. Ειλικρινά.

    • despinarion says:

      Αγαπητε Πιγκουϊνε, εγω ευχαριστω που ηρθες. Στο Σελεκτ δεν εχω φτασει ακομα, του φυλαω παραγραφο! Πιο πολυ χαιρομαι που ζεις ακομα εκει. Η μαμα (πρωην δεσποινις Δαφνη Δρακουλη) εμενε εκει ως τον Οκτωβρη που πια δεν γινοταν να ειναι μονη της. Το σπιτι μας ειναι ακομα εκει ομως κοντα στην πλατεια Παπαλουκα. Αρα ειμαστε ακομα δεμενοι με τον τοπο. Πιγκουϊνε να εισαι καλα.

  3. Multi psi says:

    An kai megalosa sti N. Afriki kai tipota apo ayta den mou leei kati, thelo na ekfraso ta therma mou synxaritiria gia to “taksidaki” ayto….Einai san na vlepo palia Elliniki tainia!!!!
    Omorfa grammeno kai poli syginitiko!!……
    Filia xxxxxxx

    • despinarion says:

      Χαιρομαι που εγινα η αιτια να γνωρισεις μια παλια γωνια τηα Αθηνας αγαπητη Μουλτι Ψ. Εγω ευχαριστω που σταθηκες εδω και μοιραστηκες την αναρτηση μαζι μας. Φιλακια!

  4. Penelope says:

    Βάλε και λίγο ‘βίδεο’ βρε παιδάκι μου😉

  5. Μαρία says:

    Τι όμορφα που γράφεις…..ταξίδεψα μαζί σου στην κυριολεξία…..
    Καλή χρονιά Δεσποινάκι μου……

  6. Ρούλα says:

    Έχω πάρει εισιτήριο διαρκείας για το υπέροχα αποτυπωμένο ταξίδι αναμνήσεων μιας εποχής που τότε έβλεπα από τον ελληνικό κινηματογράφο και τα Επίκαιρα πριν από την προβολή των ταινιών. Μια εποχή που το μόνο που ζήλευα από την Αθήνα ήταν η πρόσβαση στο θέατρο και κινηματογράφο μιας και ελάχιστα έργα του ξένου κινηματογράφου έρχονταν στην επαρχία. Δεν μπορούσα τότε να διανοηθώ πώς ζουν οι άνθρωποι μακριά από τη φύση και να τη χαίρονται μόνο στις διακοπές. Όπως βέβαια υπήρχε και ο σνομπισμός των αθηναίων που επισκέπτονταν την περιοχή που έβλεπαν κάτι το εξωτικό και απόκοσμο με άρωμα ανατολής.
    Η αλλαγή ονόματος του ινίοχου από Ταξιάρχη σε Ζαχαρία είναι εντελώς Δεσποινάριον🙂
    φιλάκια

  7. persönlich says:

    Αχ βρε μικρουλα,
    αχ βρε δεσποιναριον,
    αχ βρε γειτονοπουλο τι μνημες ξυπνας,
    και ποσο πισω με πας!
    Διαβαζω και ξαναδιαβαζω τις αναρτησεις σου,
    κι ενας “κομπος” ανεβαινει στον λαιμο μου..
    Με γυρισες πολλα χρονια πισω.
    Κι οτι νομιζα οτι τα ειχα “διαγραψει” οριστικα απο την μνημη μου..
    24 χρονια εχω να βρεθω εκει,και αλλα 24 που ημουν εκει για πρωτη φορα..
    Τι να πω,τι να πρωτοθυμηθω..
    Μεχρι τεσσαρων χρονων,μεναμε στην οδο Σαλαμινος.
    Μια παροδος στην οδο Ζηνωνος ηταν,
    κοντα στα παλια ΚΤΕΛ..
    (τοτε ηταν “προνομοιο”να εμενες στο κεντρο).
    Μετα πηγαμε στο Γαλατσι.
    Στην εποχη που περιγραφεις,ηταν ακομα..σεληνιακο τοπιο!
    Και ιδιως τα Τουκοβουνια με τα τα νταμαρια..
    Τι να λεω για το κτημα Βεικου σαν σημειο αποδρασης και στοχου εκδρομης;)
    Για ολα τ αλλα,τωρα που τα αναφερεις,
    τα ξαναζω εντονα!
    Στου Προμπονα,στο τερμα.. του κοσμου οπως λεγαμε τοτε,
    ειχε ενας θειος μου φυτωριο..
    Μετα την Πατησιων και Γαλατσιου,
    και προς Αγιας Λαυρας,
    θαυμαζα νεοκλλασικα,
    (τα ..αρχοντικα, οπως τα λεγαμε τοτε).
    Πολλα ειχαν και φοινικες στην αυλη/κηπο για στολισμο!
    Τι να πω για το υπεροχο παγωτο της Χαρας;
    Ει να πω για τον ποδαροδρομο απο Πατησιων για το σπιτι στο Γαλατσι,
    οταν το λεοφωρειο απο Δροσοπουλου ηταν ..τινγκα!
    Τι να πω για τις διαδρομες προς Κανιγγος και πισω.
    Τι να πω για το ξεροσταλιασμα στην Νικοπολεως,
    καθε βραδυ
    (νυχτερινο γυμνασιο)
    για να περιμενω ενα κοριτσι!
    Τι να πω αργοτερα για για την φοβερη αλλαγη στην ολη περιοχη;
    Τι να πω για την σημερινη αλλαγη;
    Μαλλον δεν θα πω τιποτα μικρουλα μου..
    Τα ειπες ολα εσυ και μαλλιστα τοσο ομορφα!
    Σ ευχαριστω!
    Φιλακια.. ευχαριστων αναμνησεων😉

  8. despinarion says:

    Οχι και δεν ειπες τιποτα Περσονλιχ! Ειπες τη δικη σου ιστορια στο δικο μου καδρο. Κι αυτο ειναι σπουδαιο και σε ευχαριστω. Και δε θα τα ξεχασεις ποτε αυτα, σε βεβαιωνω. Φιλια!

  9. selene32607 says:

    Strwsou bre koukla mou kai grapsr ti synexeia!!!

  10. An-Lu says:

    Μ’ αρεσει που μας πας απο τα “Ανω” προς το κεντρο! Ο ομωνυμος μου κινηματογραφος ανακαινιζεται αυτη την εποχη😉

  11. Kωστας Μ. says:

    Δεσπιναριον, συνεχιζω !!
    ΕΝΟΤΗΤΑ 2η.
    Παρελειψες το ΣΕΛΕΚΤ. Αλλος ενας κινηματογραφος που εφερνε ποιοτικες ταινιες οπως εφερναν η Αντζελα και το Πιγκαλ. Αρχοντικο σινεμα, παντα γεματο τις Κυριακες…Λιγο πιο κατω στην οδο Ιακωβατων το σινεμα ΑΛΟΗ. Ακομη πιο κατω το Νοσοκομειο Παμμακαριστος (εκει ηταν και οχι στο Τερμα Πατησιων).
    Λιγο πριν, ερχομενη απο τη Πλ. Αμερικης (η παλια Αγαμων) και πριν τη Πλατεια Κολιατσου, μη ξεχναμε το Θεατρο Καλουτα και το κορυφαιο για την εποχη του Ραδιο Σιτυ και απεναντι του την Οδο Νικοπολεως με το πασιγνωστο Ογδοο (Η’) Γυμνασιο, ημερησιο και νυκτερινο.
    Γωνια Γαλατσιου και Πατησιων η μοντερνα για την εποχη της καφετερια ΔΕΛΦΟΙ ονομαστο σημειο συναντησης….
    Συνεχιζω με τη πρωτη ενοτητα.
    Κωστας Μ.

  12. Νικος Κρεμμύδας says:

    Αρχές έως μέσα δεκαετίας του 60.. Πιγκάλ και Αντζελα ! 5.30 δχμ. το εισητήριο… Δεν θα το ξεχάσω ποτέ !!!!! Εμενα Τσίλερ 32, δίπλα στο μονοπώλειο, ήταν η πρώτη πολυκατοικία που έκτισε ο Μπάμπης ο Βωβός, – τον θυμάμαι νεαρό και φιλόδοξο..
    Πιό κάτω το 18 Γυμνάσιο Αρένων..1962-1968…. και 1959-1962 το 24 πρότυπο Δημοτικό Σχολείο, στην Σαρανταπόρου…..

    • Kvstaw M. says:

      Γεια σου Νικο.
      18ο με τον Αγελαδα και τον Θεο εεε ;; Και το 24 με το κ.Αντυπατη και τον Αγγελοποουλο
      αλλα και τη γλυκητατη Κα Μαρια στη 1η….

      • Κώστας Ευσταθίου says:

        Μαρία Παπαδοπούλου στην 1η, Μαίρη Αμερικάνου στη 2η, κυρία Αλκινόη στην 3η, Κουφοδήμο στην 4η και τον περίφημο Γιάννη Αγγελόπουλο στην 5η και στην 6η (1953-54 έως 1959-60). Άλλοι δάσκαλοι που θυμάμαι: Σακελλαρίου (διευθυντής), Αντιπάτης και η χαριτωμένη Μαίρη η γυμνάστρια. Ωραίες εποχές, με λιτότητα και ευτυχία. ΚΕ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s