Οδος Πατησιων (μερος πρωτο)

 Και τα λουλουδια της γιορτης,
δε τοβαλες στο νου σου,
πως ταστειλε για σενανε,
μοναχα ο παππους σου”

Το γραμμα ηταν καρφιτσωμενο στην ανθοδεσμη που παραδοθηκε Πατησιων 318. Μια αγκαλια τριανταφυλλα ολα ροζ για ενα μικρο κοριτσακι.

Στα λουλουδαδικα του Προμπονα, πισω απο την Γεφυρα στο τερμα της οδου Πατησιων ηταν πρωϊ πρωϊ στις 2 Ιουνιου ο παππους.

Οταν ενας δρομος που σημαδευει την ζωη σου ρημαζει και καιγεται, ειναι η ωρα που θυμασαι πως ηταν και πως εγινε. Ακουγεται λιγο μελο, ομως ο καθενας μας εχει μια παρακαταθηκη που ειναι αρρηκτα συνδεδεμενη με το συναισθημα.  Αφορμη για αυτη την αναρτηση, και για τις αλλες που θα ακολουθησουν ειναι η ειδηση της πυρκαγιας που ξεσπασε στο Ακροπολ Παλλας χθες.  Ενα ακομα πληγμα στην πολη και στον δρομο μου. Στο δρομο που αρχισε η δικη μου ιστορια. Στο δρομο που δε θα ξαναγινει ποτε οπως ηταν.

Τερμα Πατησιων.  Μετα την γεφυρα, αλλος κοσμος εκει, παει για Παμμακαριστο,  Λεοντειο Λυκειο και Ποδονιφτη. Στα παιδικα μου ματια οταν περναγες τη γεφυρα ηταν σα να βρισκοσουν σε αλλη πολη.  Η δικη μου τελειωνε στη γεφυρα. Η παλια Αλυσιδα.  Η Αγια Βαρβαρα, βυζαντινη εκκλησια μετα τρουλλου και χτισμενη με πετρα πελεκητη, ηταν το τερμα. Χρονια στα σκαλια της Αγιας Βαρβαρας, ενα μαυρο κουβαρακι, μια γυναικα στα μαυρα ζητιανευε, με λιακαδα και με βροχη.  Αρηνουλα μου ειχε πει το ονομα της οταν επεμεινα στη μαμα να την ρωτησουμε. Αρηνουλα, γωνια Πατησιων και Αγιας Λαυρας.

Στην ιδια γωνια ενα θερινο σινεμα απο αυτα που επαιζαν σε επαναληψη τα χειμωνιατικα. Η Καμελια, που φυσικα δεν υπαρχει πια.  Στο ισογειο του κτιριου που χτιστηκε εκει, ενα υποκαταστημα της Εθνικης Τραπεζας, εχει κοσμο ουρα απ’ εξω.  Απο τα πρωτα που εγκατεστησαν πορτα ασφαλειας.  2011, ο κοσμος μεχρι να ερθει η σειρα του βρισκει απο το τιποτα λογους να τσακωθει με τον μπροστινο, να γρινιαξει, να διαολοστειλει.

Στεκομαι και κοιτω απεναντι.  Στις αρχες της δεκαετιας του ’60 χτιστηκε εκει το οικοδομικο συγκροτημα “Χαρα”.  Ενα μοντερνο συγκροτημα πολυκατοικιων απο τα πρωτα της μοντερνας αστικης Αθηνας.  Ποσο διαφορετικο απο τις κλασσικες πολυκατοικιες των προηγουμενων δεκαετιων! Με παρκα, με εξωτερικες σκαλες με κοινοχρηστους χωρους. Στη Χαρα εμενε η Σουζανα. Ετσι την επισκεφτηκα. Στα μικρα μου ματια οι σκαλες απο μπετον φαινοντουσαν φτηνιαρικες. Το μονο που ειχα για μετρο συγκρισης ηταν οι μαρμαρινες σκαλες των νεοκλασσικων της Κυπριαδου. Σημερα μετα απο τοσα χρονια και παραστασεις, πιστευω οτι ηταν μια σωστη κινηση για ενα μοντερνο και λειτουργικο συγκροτημα κατοικιων.  Το σπιτι της Σουζανας ηταν πολυ μοντερνο. Ειχε καλαμια στην εισοδο και γκριζους τοιχους.  Σαν να εμπαινες στο διαμερισμα του Λαμπρου Κωνστανταρα και της Μαιρης Αρωνη, σε ελληνικη ταινια.   Η μαμα ελεγε οτι μοιαζει με εργατικες πολυκατοικιες, και βεβαια η μαμα το ελεγε υποτιμητικα, αλλα η μαμα δεν ειχε ασχοληθει ποτε με την εξελιξη της αρχιτεκτονικης η της πολης.  Στο ισογειο της Χαρας ανοιξε ενα πολυ διαφορετικο ζαχαροπλαστειο.  Το λεγανε (αν δε με απατα η μνημη)  Fujiyama κι εφιαχνε καταπληκτικες τουρτες.

Αργοτερα το εκπληκτικο παγωτο του Κανακη της Νεας Φιλαδελφειας φτανει στο τερμα Πατησιων απο δυο αδελφια παραγιους του που ανοιγουν το καινουργιο ζαχαροπλαστειο ” ΧΑΡΑ “.  Μεχρι και ο παππους που δεν αλλαζε τον Κανακη με τιποτα,  μας κερναγε παρωτο στη ΧΑΡΑ πια.   Ο στενος διαδρομος στο παγωτατζιδικο μοσχοβολα σαλεπι.

Στην διπλανη πολυκατοικια στον ημιοροφο με την τεραστια τζαμαρια, η μαντεμουαζελ Ντενιζ παραδιδει μαθηματα μπαλλετου. Ταραταμ ταταμ ταραταμ ταταμ μια κυρια με μαλλι λαχανο κοπαναει τα πληκτρα ενω η μαντεμουαζελ Νενιζ αναφωνει ” μπατμον καθε τρια!”. Θελω να χορευω μονο κοντα στην τζαμαρια για να με βλεπουν οι περαστικοι.  Μα τι Ουλανοβα ειμαι εγω με τα μπαλαρινικα μου αν δε κανω παρασταση. ” Πειτε στο Δεσποινακι οτι ο χορος γινεται μπροστα στον καθρεφτη, οχι στο παραθυρο! ”  Ολοι τους πια ξερουν καλυτερα απο μενα!

Ανεβαινω στο τρολλεϋ 3 Πατησια Αμπελοκηποι.  Προορισμος πλατεια Κανιγγος, μιαμισυ δραχμη.

Αφηνουμε αριστερα την βιλα Δρακοπουλου. Στα παιδικα μου ματια ενα μυστηριο πισω απο ενα μαντροτοιχο. Ενα στοιχειωμενο σπιτι, ενας κηπος γεματος ξερα χορτα. Μαθαινω οτι πριν λιγα χρονια ξεσπασε εκει μια πυρκαγια.  Φτανουμε στη διασταυρωση Πατησιων και Σαρανταπορου.  Δεξια κατω ειναι το εικοστο τεταρτο δημοτικο σχολειο.  Απο παντα! Εκει πηγαινε η μικρη δεσποινις Δαφνη Δρακουλη συνοδευομενη απο τον Ντικ τον πρωτο, μετα τον Ντικ τον δευτερο, μεχρι που καποιοι  γειτονες ερριξαν φολες και παει ο δευτερος της δυναστειας.  Εκει πηγαινε και η Τινα. Που ηταν μινιον και ομορφουλα και της εδωσαν μια ανθοδεσμη να δωσει στον Παττακο. Κι ο Παττακος την χαιρετησε κι εκεινη δεν ηθελε μετα να πλυνει τα χερια της και την καναμε περα σα να ηταν  μιασμα.

 Δεξια κατω ειναι και το Σπορτινγκ που γινοταν της τρελλης τις Κυριακες.

Γωνια Λασκαρατου και Πατησιων, ενα εγκαταλελειμμενο νεοκλασσικο με σαρακοφαγωμενα πατζουρια. Πανεμορφο σπιτι παντα μονο κι ερημο παραδομενο στο χρονο. Διπλα ηταν μια αποθηκη με σανα που αργοτερα εγινε σουπερμαρκετ Βασιλοπουλος. Ξαφνικα ξεφυτρωσαν εκατονταδες σουπερμαρκετ απο το πουθενα.

Σταση Σωτηριαδου.  Δεξια κατω στην Ιακωβιδου γινοταν καποτε η λαϊκη.  Και μολις εστριβες αριστερα στην οδο Τσιλλερ ηταν το σπιτι της θειας Νικης πριν μετακομισει στην Κηφησια.  Πολυ ωραιο νεοκλασσικο επισης με περιπλοκα καγγελα και μεγαλο κηπο. Εδω ερχομουν τις Πεμπτες για να κανω μαζι με τον Αποστολη μαθημα αγγλικων με τον κυριο Ροζεμπους. Που ηταν εβδομηντα και.. και ηθελε και ουισκυ την ωρα του χαου ντου γιου ντου. Και αλμυρα αμυγδαλα.

Σταση Σωτηριαδου. Εδω  κατεβαινα για να περιμενω το τρολλεϋ που θα με πηγαινε Κανιγγος και μετα με τα ποδια Χαριλαου Τρικουπη στο σχολειο μου. Εδω ολο και καποια συμμαθητρια θα εβρισκα να παμε μαζι. Συνηθως ηταν η Ελεν  και η Ιωαννα . Στη διαδρομη μπορει να εμπαινε και η Ολγα.  Τα πρωϊνα τρολεϋ νουμερο 3 γεμιζαν με τα κοριτσια που πηγαιναν στις Καλογριες.  Σταση Σωτηριαδου.  Μιαμιση δραχμη για τα ναυλα, μιαμιση δραχμη για κουλουρι με τυρι!

Απεναντι ο φουρνος του Μαρτινη απο την Ηπειρο. Πατησιων και Ζαμπελιου.  Σταση τραμ, σταση τρολλευ, σταση για φρεσκο ψωμι.

…. η επομενη σταση, Κλωναριδου ..

Σας φιλω γλυκα.

21 comments on “Οδος Πατησιων (μερος πρωτο)

  1. Penelope says:

    Καλώς την ! Στο Ακροπόλ δούλευε ο παπούς μου για κάποιο καιρό. Σε αυτό το Fujiama (που το θυμήθηκες !) πάω τώρα για να βρώ wi fi φρι. Στη Χαρά πείνουμε το καφεδάκι μας με την Ελένη Καλογερίνη τα καλοκαίρια. Το συγκρότημα της Χαράς μου αρέσει πολύ. Αυτό που λες κάτω από τη γέφυρα είναι άλλος κόσμος το ένοιωθα και εγώ. Το πρώτο μου ταξίδι στο ‘εξωτερικό’ ήταν αυτό. Οταν πέρασα από κάτω βρέθηκα στην άλλη μερια φοβήθηκα και άρχισα να τρέχω πάλι πίσω στο σπίτι μου λίγο παραπάνω από την εκκλησία επι της Αγίας Λαύρας. Θυμάμαι ακόμα απέναντι από την Καμέλια υπήρχε ένα άλλο σινεμά και τα καλοκαίρια πήγαινα και έβλεπα Τζειμς Μποντ…. χχχ

    • despinarion says:

      Υπαρχει ακομα αυτο το Φουτζιγιαμα; πω πω, η αληθεια ειναι οτι τωρα τον Οκτωβρη ειχα παει σ’αυτη την τραπεζα για δουλεια, αλλα δε το προσεξα, βεβαιωθηκα οτι η Χαρα ηταν ακομα εκει. Πραγματικα αυτο με τη γεφυρα ειναι χαρακτηριστικο. Την περναγα και νομιζα οτι ειχα απομακρυνθει απο τον κοσμο! Τα φιλακια μου καρδουλα!

  2. Pigkouinos says:

    Στην τελευταία σου φωτό είναι ο κινηματογράφος Άντζελα που τον θυμάμαι γιατί με πήγαιναν οι γονείς μου ως νήπιο. Πόσα πολλά μου θύμισες, να’ξευρες!

    Ωραιότατο ποστ!

    • despinarion says:

      Οντως Πιγκουϊνε ειναι η Αντζελα και την εβαλα τελευταια γιατι ειναι στα “προσεχως”. Ευχαριστω για το κομπλιμαν, μπορει να σου θυμισω κι αλλα!

  3. margarita says:

    για μας το ταξιδι προς το τερμα ειταν η αρχη της εκδρομης για τα προαστια!!! στη Χαρα πηγαιναμε για παγωτο και ηταν “χαρα και πανηγυρι “καθοτι μακρυα.Τοτε μεναμε στις πλατειες μας δεν καναμε τετοιες διαδρομες χωρις λογο.. . Οταν το τρολλευ φτασει στην Πλατεια Αμερικης θα μπω να σου κανω παρεα , αλλα εγω θα βγαλω εισητηριο ” ενα συνεχεια” δεν θα κατεβω στη Κανιγγος .. που ξερεις μπορει να βρουμε κι αλλους πολλους για παρεα.. καλη σου μερα

    • despinarion says:

      Εισητηριο συνεχεια ειναι εκτος Πατησιων Μαργκω. Εγω σκεφτομουν να κατεβω Κολιατσου, να παρω το 12 να περασω κι απο τα Χαυτεια. Χμμμμ!

  4. An-Lu says:

    Με εστειλες παλι, καθοσο αυτες τις μερες διαμενω προσωρινα στο υψος του Αγ. Λουκα…και ο φουρνος του Μαρτινη εγινε ταβερνα😉

    • despinarion says:

      Μπουμπου γοργονα! Αλλο η ταβερνα στον Αγιο Λουκα κι αλλο ο φουρνος στη Σωτηριαδου και δε νομιζω οτι ειναι η ιδια οικογενεια. Αγιο Λουκα δε φτασαμε ακομα, θα φτασουμε και θα δεις που βαφτιστηκε το δεσποιναριον! Κις!

      • An-Lu says:

        Εχεις δικιο, διασταυρωσα με τον “ντοπιο” τις διαφορετικες τοποθεσιες! Μπορει ομως να ειναι η ιδια οικογενεια…

  5. natalia says:

    ρε δεσποινακι, τι καταπληκτικό post είναι αυτό!
    και τι τέλεια γραμμένο
    γρήγορα το επόμενο μέρος

    υγ τη “Χαρά” την ξέρω κι εγώ, που μένω στην άλλη πλευρά
    της πόλης

  6. Kωστας Μ. says:

    Αγαπητο Δεσπιναριο,
    Ενοτης 1
    Τερμα Πατησιων. Μετα την γεφυρα, αλλος κοσμος εκει, παει για Παμμακαριστο, Λεοντειο Λυκειο και Ποδονιφτη. Στα παιδικα μου ματια οταν περναγες τη γεφυρα ηταν σα να βρισκοσουν σε αλλη πολη. Η δικη μου τελειωνε στη γεφυρα. Η παλια Αλυσιδα. Η Αγια Βαρβαρα, βυζαντινη εκκλησια μετα τρουλλου και χτισμενη με πετρα πελεκητη, ηταν το τερμα. ΟΧΙ ΠΑΜΜΑΚΑΡΙΣΤΟ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΩΝ ΠΑΠΠΑΔΩΝ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ. ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΟΥΣΕΣ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΠΗΓΑΙΝΕΣ ΓΙΑ ΧΑΛΚΗΔΟΝΑ. ΕΚΕΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΗΤΑΝ (ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ) Η ΛΕΟΝΤΕΙΟΣ.ΕΚΕΙ ΠΗΓΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ 3Η ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ.ΣΤΟ ΔΕΞΙΟ ΜΠΛΟΚ ΗΤΑΝ Η ΣΧΟΛΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΗΤΑΝ Η ΣΧΟΛΗ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ. ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΣΤΕΝΟ ΕΜΕΝΕ ΚΑΙ ΜΕΝΕΙ ΑΚΟΜΗ Ο ΠΑΤΤΑΚΟΣ….ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ΤΙΝΑ ΕΣΥ ΕΠΛΥΝΕΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΕΝΩ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΦΑΓΑΜΕ ΑΠΟ ΕΝΑ ΓΕΡΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΕΝ ΕΤΕΙ 1968…
    Φτανουμε στη διασταυρωση Πατησιων και Σαρανταπορου. Δεξια κατω ειναι το εικοστο τεταρτο δημοτικο σχολειο. ΠΟΛΥ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ ΣΧΟΛΙΕΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ. ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΗΤΑΝ ΤΟ ΑΝΟΙΚΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΣΠΟΡΤΙΓΚ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΑΝ ΚΛΕΙΣΤΟ. ΧΑΜΟΣ ΓΙΝΟΤΑΝ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΑ ΝΤΕΡΜΠΥ ΜΕ ΤΗΝ Α.Ε.Κ. ΤΟΠΙΚΑ ΝΤΕΡΜΠΥ ΒΛΕΠΕΤΕ. Η ΣΑΡΑΝΤΑΠΟΡΟΥ ΗΤΑΝ ΧΩΜΑΤΟΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΗΡΕ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΑΡΚΕΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΕΧΑΣΑΝ ΤΟ ΚΗΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΖΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΥΩΔΙΕΣ ΑΠΟ ΑΓΙΟΚΛΗΜΑΤΑ,ΤΡΙΑΝΑΤΑΦΥΛΛΙΕΣ ΚΛΠ, ΚΛΠ.

    Fujiyama…. ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ ‘ FUJI ‘.

    Χαρα.
    ΑΝΟΙΞΕ ΚΑΤΑ ΤΟ 1967 ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΔΑΙΡΠΦΕΛΔ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΙΩΝ ΑΠΟ ΕΝΑ ΓΚΑΡΣΟΝΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΟΥΛΕΥΕ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΚΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΦΙΛΟ ΤΟΥ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕ ΣΤΟ ΤΙΛΛΑ (ΚΑΙ ΤΑ 2 ΣΤΗ Ν.ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ). ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΕ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΑΝΟ ΣΤΟ ΜΕΛΑΘΡΟ ΟΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ.

    ΧΑΡΑ ΚΑΙ FUJI Π Ο Τ Ε ΔΕΝ ΗΣΑΝ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΚΤΙΡΙΟ. Η ΧΑΡΑ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΙΣΟΓΕΙΟ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟ ΚΤΙΡΙΑΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗMA ΜΕ ΤΟ FUJI.

    Καμελια:
    ΝΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ. ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΜΕΛΙΑ (ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ), ΗΤΑΝ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ. ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ,
    ΖΑΜΠΕΤΑΣ, ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΩ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΕΙΧΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ. ΔΕΞΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΚΑΜΕΛΙΑ ΚΤΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΣΙΝΕΜΑ ΑΡΜΟΝΙΑ. ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΜΕ ΠΡΩΙΝΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ…
    ΕΚΕΙ ΣΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΤΕΡΜΑΤΟΣ ΠΑΤΗΣΙΩΝ ΗΣΑΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥ ΑΥΛΩΝΙΤΗ,ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ, ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΖΕΡΒΟΥ, ΤΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ, ΚΛΠ.
    ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ ΗΣΑΝ ΧΩΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΣΑΝ ΖΟΥΜΠΟΥΛΙΑ, ΒΙΟΛΕΤΕΣ ΚΑΙ ΓΑΡΥΦΑΛΛΑ. ΦΑΝΤΑΖΕΣΑΙ ΤΙΣ ΜΥΡΩΔΙΕΣ ;;;
    ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΗΣΑΝ ΤΑ ΠΑΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΝ.
    ΕΤΙΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕΝΩ ΕΚΕΙ.

    ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΔΕΣΠΙΝΑΡΙΟ ΠΟΥ ΜΕ ΤΑΞΕΙΔΕΨΕΣ ΕΚΑΝΕΣ ΝΑ ΚΑΤΣΩ ΝΑ ΣΟΥ ΤΑ ΓΡΑΨΩ
    ΚΩΣΤΑΣ Μ.

  7. despinarion says:

    Αγαπητε Κωστα ευχαριστω για τα σχολια σου. Πραγματικα ειναι πολλα που δεν ανεφερα εγω, Πολλους χαιρετισμους και να εισαι καλα.

    • Kωστας Μ. says:

      Αγαπητο Δεσπιναριον !!!
      Καλημερα.
      Κατι που ξεχασα και ειναι πολυ σημαντικο, αν και δεν ειναι ” επι της Πατησιων” ειναι το σπιτι του Αττικ. Κατω απο τον ηλεκτρικο σταθμο των ανω Πατησιων, Ευθυκράτους και Σάρωνος γωνια. Ηταν ενα νεοκλασσικο σπιτι, καταπληκτικο. Γκρεμιστηκε τη δεκαετια του ’80. Μεχρι το ’70 περιπου ζουσε και η γυναικα του η κυρια Σουρα, Ρωσιδα. Στη προσοψη του σπιτιου του υπηρχε μια μαρμαρινη πλακα η οποια εγνωριζε στους περαστικους με τον τροπο που εκτισε ο Αττικ το σπιτι αυτο. Η πλακα εγραφε¨
      ΚΙ ΌΜΩΣ
      Πως σ’ αποκτησ’ αν θες ρωτα
      δεξια κι’ αριστερα
      με τραγουδια και ιδρωτα
      θα σου πουν’ε στη σειρα.

      Ισως ημητερα σου σαν παλια Πατησιωτισσα και αυτη να θυμαται το σπιτι.
      Με πολλους χαιρετισμους
      Κωστας Μ.

      • despinarion says:

        Σιγουρα θα το θυμοταν, εφυγε ομως τον Φλεβαρη σε ηλικια πια 88 ετων. Και οι μνημες μαζι της, Ευχαριστω και παλι Κωστα.

        • Kωστας Μ. says:

          Καλησπερα Δεσποινα.
          Συγγνωμη που ανεφερεα τη μητερα σου.Τα συλλυπητηρια μου.
          Κωστας Μ.

      • Georgia says:

        Αγαπητέ Κώστα, το σπίτι του Αττίκ γκρεμίστηκε την δεκαετία του ’90 και η γυναίκα του έφυγε από εκεί την δεκαετία του ’60. Το σπίτι δεν το έκτισε ο ίδιος αλλά το αγόρασε από εναν αρχιμανδρίτη.
        Φιλικά,

        Γεωργία

        • Κώστας Μ. says:

          Αγαπητή Γεωργία, οταν γκρεμίστηκε το σπίτι, το υπουργείο Πολιτισμού το θυμήθηκε. Τελικά μετά
          απο αρκετά χρόνια έδωσε άδεια να κτιστεί το νέο σπιτι αλλά υποχρέωσε τον ιδιοκτήτη να κρατήσει
          τη παλιά πορτα και να βάλει στον τοίχο του σπιτιου τη μαρμάρινη επιγραφή με τίτλο ΚΙ’ ΟΜΩΣ.
          Η γυναίκα του Κα Σούρα είχε νοικιάσει το μισό σε μιά άλλη οικογένεια όπου έμενε ο Κος Σωκράτης Χαραλαμπίδης με τη Κα Ζωή και τον γιό τους Κωστα. Στα πίσω κτίσματα έμενε μια
          άλλη οικογένεια.
          Φιλικά

          • Δημήτρης Π. says:

            Αγαπητέ Κώστα, συμπληρώνω ότι το σπίτι γκρεμίστηκε το ’92-’93 και το Υπουργείο Πολιτισμού γνωμάτευσε αρνητικά για “διατηρητέο” και δεν υποχρέωσε σε τίποτα τους νέους ιδιοκτήτες. Τη μάντρα και την παλιά σιδερένια πόρτα τα διατήρησαν επειδή τους άρεσαν. Όσο για την επιγραφή.υπάρχει αποθηκευμένη. Ενοικιαστές στο μισό σπίτι υπήρχαν από το 1964 μέχρι το 1972, από όσα ξέρω, η οικογένεια Ιωάννη Μαρτίνη (παραγωγοί και έμποροι λουλουδιών).
            Φιλικά,
            Δημήτρης Π.

      • Δημήτρης Π. says:

        Αγαπητέ Κώστα, Το σπίτι δεν το έκτισε ο ίδιος αλλά το αγόρασε (με τραγούδια και με ιδρώτα) από εναν Αρχιμανδρίτη Παρθένη Φωτιάδη τον Απρίλιο του 1942 και απεβίωσε τον Αύγουστο του 1944. Η γυναίκα του Αττίκ, Ευφροσύνη (Σούρα), το πούλησε το 1964 μετακόμισε το 1965 και πέθανε το 1970. Το σπίτι όπου πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του ήταν στη Πλατεία Κολιάτσου – Δευκαλίωνος 4 – το οποίο το πούλησαν.
        Φιλικά, Δημήτρης Π.

  8. despinarion says:

    Εγω την σκεφτομαι και την αναφερω συνεχεια αγαπητε Κωστα. Ευχαριστω.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s