Cusco – the people

P1110079

Σημερα σας φερνω μερικες απο τις πιο αγαπημενες μου φωτογραφιες απο τo Cusco. Ειναι οι φωτογραφιες των ανθρωπων της πολης. Το Cusco ζει απο τον τουρισμο.   Οι κατοικοι της περιοχης μαζευονται καθε μερα στο κεντρο, πιανουν τα ποστα και πραγματικα δεν αφηνουν κανενα επισκεπτη σε χλωρο κλαρι. Πουλανε κοσμηματα, ζωγραφιες, και φυσικα πλεχτα απο αλπακα.  Αλλοι απλα ζητιανευουν. Σχεδον σε καθε γωνια υπαρχει ενα κινητο περιπτερο-κιοσκι οπου εκτος απο εμφιαλωμενα νερα βρισκεις ενα σωρο περιεργες καραμελλες που δεν τις δοκιμασα και δεν μπορω να σας πω περισσοτερα. Ο κοσμος παντως καταναλωνει πολλα ζαχαρωδη.

P1110441

Σε καθε γωνια υπαρχει, ενας η δυο αστυνομικοι. Η πολη (και κατ’ επεκταση η χωρα) στρατοκρατειται κανονικωτατα. Σε καθε πεζοδρομιο υπαρχει ενας λουστρος. Η φτωχεια φτωχεια αλλα το παπουτσι γυαλισμενο.  Κατω απο καθε υποστεγο  υπαρχει μια γυναικα που πουλαει σακουλακια με coca tea. Και απο καθε γωνια ξεπροβαλει η Κουσκανη με το ψηλο καπελο σερνοντας ενα αλπακα για την καθιερωμενη φωτογραφια.

Σε καθε πεζουλι καποιος καθεται και τρωει κατι μεσα απο κεσεδακι.  Εξω απο τις κεντρικες τραπεζες της Avenida del Sol ο συνωστισμος ειναι τεραστιος. Οι μισοι οι γραματιζουμενοι συμπληρωνουν φορμες για τους αλλους μισους τους αναλφαβητους.   Μια πορεια ανεβαινει προς το δημαρχειο με πανω και συνθηματα κατω απο τα αγρυπνα ματια των αστυνομικων.

P1110005

Μια Κουσκανη με τρια δοντια με κυνηγα να μου πουλησει ενα πλεχτο σκουφι.  Κοστιζει μονο δεκα σολες.  Τρια δολλαρια για το σκουφακι απο αλπακα.  Ειναι να μη με κοιταξεις με τετοια ματια και διαλυω. Παιρνω ενα μπλε σκουφακι να το χαρισω σε ενα κοριτσακι.

Το μεσημερι που σχολανε τα παιδια γεμιζει η πολη παρεουλες με στολες. Οι μπλε στολες, οι μπορντω,οι κιτρινες.  Τα παιδια τρωνε καραμελλες ακαταπαυστα.

Οταν τελειωσει η ημερα το εμπορευμα  μπαινει στην υφαντη κουβερτα που μετατρεπεται σε σακιδιο στην πλατη. Πολλες φορες υπαρχουν και μωρα μεσα σ’αυτες τις σακουλες.  Ο κοσμος κυκλοφορει με μικρα πουλμανακια σαν αυτα που ειχαμε παλια για σχολικα. Μικροι οι δρομοι και ολοι καλντεριμια.

P1110293

Η νυχτα πεφτει στο Cusco η Plazza des Armas ερημωνει.  Οι γαλαριες σκοτεινειαζουν.  Πεφτει η θερμοκρασια αποτομα.  Αυριο παλι θα σφυζει απο ζωη, χρωμα και μαλλινα σκουφακια.

Σας φιλω γλυκα

From Poroy to Machu Picchu (part 1)

P1110255

Το Poroy ειναι ενα  χωριο μερικα χιλιομετρα εξω απο το Cusco.  Ενα μικρο λεωφορειο μας φερνει απο το ξενοδοχειο στο σταθμο. Τελικος προορισμος το Machu Picchu.  Παλιο βουνο σημαινει στην γλωσσα των Ινκας το Machu Picchu, εκει που εκτισαν τον δεκατο πεμπτο αιωνα ενα κεντρο εμποριου, οσο κι αν αυτο φαινεται απροσιτο λογω τοποθεσιας.  Θα ταξιδεψουμε περιπου 80 χιλιομετρα κατεβαινοντας υψομετρικα. Το Cusco βρισκεται στα 3500 μετρα, ενω το Machu Picchu περιπου 2500.

Το τραινο ανετο με μεγαλα παραθυρα στα πλαγια και στην οροφη.  Η διαδρομη ειναι μαγικη.  Απο την χερσα περιοχη του Cusco, κατεβαινουμε προς την κοιλαδα του ποταμου Urubamba. Περναμε απο μικρα χωρια και απο χωραφια.  Τα σπιτακια διπλα στις γραμμες ειναι πολυ φτωχικα. Τα πιο πολλα ειναι χτισμενα με λασπη.  Η γη εχει αρχισει να πρασινιζει, βλεπεις μολις αρχισε να μπαινει η ανοιξη στο Περου.

Το τραινο αγκαλιαζει τις πλαγιες των βουνων και απο τα πρωτα βαγονια  βλεπουμε τα τελευταια.  Σε καποιο σημειο για να κατεβει 500 μετρα, κινηθηκε τρεις φορες μπρος και πισω σε γραμμες ζιγκ ζαγκ.  Καπου εδω συναντα και τον ποταμο Urubamba κατα μηκος του οποιου θα κινηθει το υπολοιπο της διαδρομης μεχρι τον σταθμο Aguas Calientes (Ωραια Νερα). Στριβοντας αριστερα στο χωριο  Ollantaytambo μπαινουμε πραγματικα στην Sacred Valley.

Σε καποια στιγμη γινομαστε μαρτυρες ενος κλιματικου θαυματος.  Ξαφνικα ολα γινονται καταπρασινα, η βλαστηση τροπικη και η υγρασια ανεβαινει στο κατακορυφο.  Εκει που πριν λιγο ταξιδευαμε διπλα σε κακτους και φραγκοσυκιες, τωρα μπανανιες, ορχιδεες και φτερες σχεδον αγγιζουν τα βαγονια. Το τραινο κοβει ταχυτητα και ταξιδευει σε στενο περασμα αναμεσα στα καταπρασινα βουνα.

Στο τελευταιο κομματι της διαδρομης το τοπιο αρχιζει να παιρνει τη μορφη που κυριαρχει στο Machu Piccu. Εναλλαγη υψομετρου σε μικρες αποστασεις, τεραστιες μεγαλοπρεπεις κορυφες.

Το τραινο φτανει στα Aguas Calientes. Ετοιμοι να ανεβουμε στην  πολη των Ινκας..

.. συνεχιζεται

P1110217

Σας φιλω γλυκα.

Plaza de Armas

Σε καθε πολη του Περου, η κεντρικη πλατεια ονομαζεται Plaza de Armas. Το Cusco δεν αποτελει εξαιρεση. Την εποχη των Ινκας ο χωρος ηταν αρκετα μεγαλυτερος και ονομαζοταν ‘Huacaypata’.  Σημερα με την πρωτη ματια ο επισκεπτης βλεπει την κεντρικη πλατεια μιας Ισπανικης αποικιας. Μια πανοραμικη φωτογραφια της πλατειας βλεπετε στο blog header.

Σημειο αναφορας λοιπον της παλιας πολης του Cusco η Plaza de Armas εχει σαν κυριο χαρακτηριστικο τον επιβλητικο καθεδρικο ναο.  Δεξια , αριστερα και απεναντι θολωτες γαλαριες (portales) με λογης λογης καταστηματα. Εστιατορια, καταστηματα σουβενιρ,  τουριστικα πρακτορεια που πουλανε εισητηρια για εκδρομες στο Machu Picchu.  Μπορει εκει να βρει κανεις και μεγαλη ποικιλια πλεχτων απο baby alpaca.

Ολα τα μικρα λεωφορεια (δεν υπαρχουν μεγαλα λεωφορεια στο Cusco, οι συγκοινωνιες γινονται με mini vans) εχουν αφετηρια και τερμα εκει. Το ενα και μοναδικο κοκκινο τουριστικο λαωφορειο εδω γεμιζει και φευγει. Το κεντρο της της πλατειας τωρα την ανοιξη ηταν καταπρασινο.  Περιπατητες, τουριστες, λουστροι, μαθητες, περουβιανες γυναικες με χρωματιστα ρουχα, ψηλα καπελα και με αλπακακια αγκαλια, μαθητες με στολες, ολοι περνουν απο εκει.

Εκεινο που ειναι εξαιρετικα ενοχλητικο ειναι οι μικροπωλητες που ειναι πολυ περισσοτεροι απο τους τουριστες, με αποτελεσμα καθε δεκαπεντε δευτερολεπτα (δεν υπερβαλλω) να ερχονται διπλα σου και να σου πουλανε κοσμηματα, ακουαρελλες, κολοκυθες με ζωγραφιες, πλεχτα, γυαλισμα παπουτσιων, φωτογραφια με αλπακακι, νομισματα και αλλα χρωματιστα τζουμπλεκια.  Κουραστηκα να λεω “νο γρατσιας”.

Λεπτομερεια απο τον καθεδρικο ναο.

Η Plaza de Armas οπως φαινεται απο ψηλα (τραβηξα την φωτογραφια απο τον λοφο του Cristo Blanco.

Αυτη ειναι η Plaza de Armas και  σε επομενες αναρτησεις θα περπατησουμε στα στενα δρομακια της πολης.

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες: Φιλη στο φεησμπουκ νομιζε οτι σας ξεπεταξα μετο Περου. Ακομα δεν αρχισα! Αργω αλλα δεν εχω πολυ χρονο για μπλογκινγκ δυστυχως.

τα παιδακια στο Cusco

Οπως ξεχωριζω τις φωτιγραφιες απο το προσφατο ταξιδι μου στο Cusco, οποτε βλεπω τα παιδακια, χαμογελω, κι ετσι αποφασιζω να αρχισω την σειρα των αναρτησεων με αυτα. Οπου κι αν βρισκεσαι, κατα τις δυο με τρεις η ωρατο απογευμα, θα παρατηρησεις οτι ο κοσμος γεμιζει απο παιδια.  Μικρες μικρες παρεουλες γεμιζουν τους δρομους και τις πλατειες. Τα σχολιοπαιδια στο Περου φορανε ολα στολες.  Αλλα μπλε και ασπρες, αλλα κοκκινες, ειτε πηγαινουν σε ιδιωτικο σχολειο ειτε σε δημοσιο.  Περπατουν στο δρομο ομορφα χωρις να ασχημονουν η να φωναζουν. Τα πετυχαινα πολλε ςφορες την ωρα που εβγαιναν απο τα σχολεια.

Εκεινο που μου εκανε εντυπωση ειναι οτι μολις εβγαιναν, αρχιζαν μα μασουλανε κατι. Καραμελλες, σοκολατες η τις περισσοτερες φορες τσιπς η γαριδακια. Οι μικροπωλητες ειναι στημενο εξω απο τα σχολεια και κανουν χρυσες δουλειες.

Δεν ειδα ουτε ενα να κρατα κινητο τηλεφωνο.  Στα δημοτικα σχολεια πολλες φορες τα περιμεναν απ΄εξω οι μαμαδες τους.

Αυτα τα παιδακια θα μεγαλωσουν, και οι πιθανοτητες ειναι οτι θα συνεχισουν την εκπαιδευση τους στα πανεπιστημια και τα κολλεγεια που διαθετει το Cusco, και τα οποια ειναι ουκ ολιγα.

Υπαρχει ομως και η αλλη οψη του νομισματος.  Τα παμπολλα παιδακια που τριγυρνουν στην πολη ειτε πουλωνας κατι, ειτε γιατι τα παιρνουν μαζι τους οι βιοπαλαιστες γονεις τους κυριως οι μαναδες τους. Αυτα που ειναι μικροτερα απο εξι χρονων και τα ειδα κατω απο  ενα κιλιμι στην παραγκα με τα σουβενιρ, ειτε μωρα κολλημενα στο στηθος της μανας τους να βυζαινουν την ωρα που εκεινη προσπαθει να σου πουλησει ενα πλεχτο.

Ειναι εμφανεστατο οτι υπαρχουν δυο διαφορετικοι κοσμοι στο Περου. Γι’ τα παιδακια δεν υπαρχει ουτε ο βρεφονηπιακος σταθμος, ουτε η γιαγια, γιατι κι εκεινη ειναι καπου εκει εξω και πουλαει κατι.

Αυτα τα παιδακια δεν παιζουν με παιχνιδια  οπως αυτα που πουλαει το Τζαμπο (ισως ειναι extreme η αναφορα αλλα εκατομυρια αλλα παιζουν με δαυτα τα κατασκευασματα).  Παιζουν με πετραδακια, με τα κουβαρια της μανας τους που πλεκει, με οτι βρουν στο δρομο.

Πρεπει να ομολογησω οτι εκ των υστερων  κοιταξα τα στατιστικα στοιχεια της UNESCO και σχηματισα μια πιο εμπεριστατωμενη εικονα για το μεγεθος του προβληματος που αντιμετωπιζουν τα παιδια στο Περου,  σε ολους τους τομεις (τροφη, ενδυση και υγεια κυριως).

Αυτο το αγγελουδι καθεται ολη μερα στο σκαλοπατι. Διπλα σε ενα σκουπιδοντενεκε, ενω η μητερα του παραδιπλα πουλα, τι αλλο, καραμελλες, σοκολατες και αναψυκτικα. Εκει θα κοιμηθει οταν κουραστει.  Και δεν θα κουνησει ρουπι. Το ειδα σε κεντρικο σημειο της πολης και οσες φορες κι αν περασα ηταν εκει.

Αυτο παλι φορα παπουτσια, ειναι απο τα τυχερα παιδακια.  Ειδα σε πολλες περιπτωσεις παιδια να φοραν παπουτσια φιαγμενα απο παλια ελαστικα.  Δεν τα φωτογραφισα.  Πολλες εικονες που με σοκαρισαν δεν τις αποθανατισα.

Μπορει να ακουστει λιγο μελο, αλλα σημερα γιορταζει η Αμερικη την ημερα των Ευχαριστιων.  Ολοι μαζευονται γυρω απο ενα τραπεζι γεματο καλουδια και ευχαριστουν καποιον η καποιους στους οποιους πιστευουν οτι οφειλουν ευχαριστιες.  Σημερα Thanksgiving 2012 , ευχαριστω την UNESCO, την UNISEF και τις αποστολες γιατρων και μηχανικων χωρις συνορα  (μεταξυ των οποιων αγαπητοι μου φιλοι), και οποιους αλλους εθελοντικα  προσφερουν χρονο, υπηρεσιες η ακομα και τη δυνατοτητα σε πολλους να συμμετασχουν εστω και απο μακρυα για να αλλαξει η ζωη αυτων των παιδιων.

Happy Thanksgiving και

σας φιλω γλυκα.

Back to the North American Winter

Νομιζα οτι ξαφνικα γερασα δεκα χρονια αποτομα οταν βρεθηκα στο Cusco του Περου την περασμενη Κυριακη τα χαραματα.  Η ελλειψη οξυγονου στα 3.500 μετρα δε μου επετρεπε να κανω ενα βημα χωρις να σταθω για λιγο να βρω την ανασα μου. Το καυτο coca tea που μου προσεφεραν στην ρεσεψιον του ξενοδοχειου Libertador βοηθησε λιγο την κατασταση. Ηξερα πια οτι για να απολαυσω καθε στιγμη στην παραξενη και τοσο αλλοιωτικη αυτη πολη τις επομενες επτα ημερες θα επρεπε να “κοψω στροφες”.  Ετσι και επραξα.

Η πολη Cusco παλια πρωτευουσα της αυτοκρατοριας των Ινκας τον δεκατο τριτο αιωνα, βρισκεται στο νοτιοανατολικο Περου στην οροσειρα των Ανδεων, και εχει  πολλα απομειναρια εκεινου του πολιτισμου, οσα δεν κατεστρεψαν οι Ισπανοι κατακτητες.

Πολυ κοντα στο Cusco βρισκεται ισως η πιο χαρακτηριστικη πολη των Ινκας,  στο Machu Picchu, εκει που η φυση αποφασισε να παιξει παιχνιδια με την μορφολογια του εδαφους και του κλιματος με αποτελεσμα να εχουμε μια θεα που κοβει την ανασα στον επισκεπτη.  Και βεβαια η φωτογραφια ειναι δικη μου, βγαλμενη με συγκινηση και (δεν απετελεσα εξαιρεση)  με κομμενη την ανασα.

Για αυτη την πολη και γι αυτη την φυση θα σας γραφω τις επομενες αναρτησεις. Για ενα λαο που ζει ουσιαστικα απο τον τουρισμο, ενα λαο ευγενικο. Μια πολη με πολλες εκκλησιες με πολλες πλατειες, μια πολη χρωματιστη. Μια πολη που με εξεπληξε με την γαστρονομικη της ταυτοτητα.  Θα σας φερω ενα σωρο φωτογραφιες απο αυτη την ανοιξιατικη εβδομαδα στο Περου. και αισθανομαι πολυ τυχερη που μου δοθηκε η ευκαιρια να επισκεφθω και να γνωρισω.

Πισω στην “πρωτευουσα” λοιπον και…

Σας φιλω γλυκα!

Peru – παμε εκει που μπαινει η ανοιξη

Φευγω αποψε για το Περου. Το περιμενα πως και πως αυτο το ταξιδι. Αλλη ηπειρος, αλλη εποχη, αλλος πολιτισμος, ολα αλλοιωτικα.  Εννοειται πως ειμαι κατενθουσιασμενη με τηι ιδεα. Εννοειται πως θα προσπαθησω να σκαρφαλωσω στο Machu Picchu, εκει που πετουν οι κονδορες, για να δω απο ψηλα την κοιλαδα Urubamba.  Αν σας πω την κρυφη μου επιθυμια ισως γελασετε. Θελω να δω απο κοντα, ισως να αγκαλιασω κι ολας ενα λλαμα. Εννοειται οτι λαχταρω να δοκιμασω το ceviche των Ανδεων, εννοειται οτι θελω να περπατησω στην πολη και στις αγορες της, να χορτασω τα εντονα χρωματα της Περουβιανης κουλτουρας.  Και βεβαια εννοειται οτι οταν επιστρεψω θα μοιραστω μαζι σας ενα ταξιδι που ευχομαι και ελπιζω να ειναι μαγικο.  Θα βρισκομαι στην πολη Cuzco. Καλο μου ταξιδι και ..

… σας φιλω γλυκα!