μια βολτα στο κεντρο (Μοναστηρακι -μερος 2)

Στο δευτερο μερος της βολτας θα δουμε ολα οσα δεν ειδαμε στο πρωτο!!!! Θα μου πεις ..σιγα.. εχουμε παει στο Μοναστηρακι χιλιαδες φορες, λες να μη ξερουμε πως ειναι! Και ομως, παω στοιχημα οτι κανεις σας δεν εχει προσεξει τι ομορφα χρωματα εχει το σπιτι πανω απο τον σταθμο και ποσο ταιριαζει με τα βαγονια!  Μια εικονα την εχουμε δει πολλες φορες και καθε φορα μπορουμε να ανακαλυψουμε κατι καινουργιο.

Αποψη της παλιας Φραγκοκλησιας που σημερα ειναι ο ναος της Κοιμησης της Θεοτοκου.  Τοσα χρονια κρυβοταν πισω απο τις λινατσες.

Η πλατεια Μοναστηρακιου σημερα ειναι ομορφη. Με την απλα της, με το τζαμι, με τη κοιτη του Ηριδανου και με τους μικροπωλητες. Μας απωθει ο πολυς τουρισμος, ο φασαρια, το κιτς της Πανδροσου, και η κινηση του σταθμου και δεν προσεχουμε για παραδειγμα τους ομορφους ακροκεραμους στο παλιο οικημα της πλατειας. Ποιος ξερει ποσα χρονια στεκονται εκει.

Το εκκλησακι της Αγιας Κυριακης στην οδο Αθηνας απο τα χρονια της Τουρκοκρατιας

Και μια και πηραμε φορα με τις Εκκλησιες να και η Καπνικαρεα στην οδο Ερμου. Απο μικρη μου αρεσε να περναμε απο εκει. Πηγαινε η μαμα στου Παπαγιαννη (φιν φον εποχης) κι εγω χαζευα την μπαρουτοκαπνισμενη εκκλησια και χαιρομουν την μυρωδια του λιβανιου. Σημερα δεν μυριζει πια λιβανι ο αερας.

Προχωρωνταα φτανουμε και στου Χυτηρογλου που οπως σας ειπα στο πρωτο μερος εψαχνα στοφα για το παλιο σαλονακι της μαμας. Τιποτα δεν εχει αλλαξει στα παλια εμπορικα εδω και χρονια. Ο κυριος Θοδωρος (εκ των υστερων εμαθα το ονομα του) με ακουσε και με οδηγησε στον απανω οροφο και μου εδειξε διαφορες στοφες.  Μου ειπε οτι αυτο που ψαχνω (κατι σε γκομπλεν) δεν θα το βρω πια και μου εδειξε κατι που ισως να μου αρεσε.  Και ομολογω οτι ηταν το μονο που που ταιριαζει, αλλα επρεπε να το κανει παραγγελια στο Παρισι. Και οτι θα παρει πανω απο σαραντα μερες να το φερουν. Και αν αποφασισω να τον ειδοποιησω, λεγεται κυριος Θοδωρος και θα μου κανει και εικοσι τοις εκατο εκπτωση.  Δεν το παρηγγειλα ομως, παρ’ολο που μου αρεσε κυριως γιατι την επομενη εφευγα.  Θα ψαξω κι εδω να βρω εχει πολυ ωραια υφασματα. Η Δαφνη ειχε γουρλωσει τα ματια της με το μολυβι στο αυτι, την μεζουρα στο λαιμο και το δεφτερι του κυριου Θοδωρου.

Και παρ’ολο που ειχε ενα καυσωνα αφορητο εκεινο το μεσημερι, μαμα και κορη χαρηκαμε την βολτα στο παλιο εμπορικο κεντρο της Αθηνας.  Κι ελπιζω να χαρηκατε κι εσεις που σας πηραμε μαζι μας.

Σας φιλω γλυκα.

μια βολτα στο κεντρο (μαρκιζες, μπαλκονακια, σιδεριες – μερος 1)

Σημερα θα παμε μια βολτα στο κεντρο και δεν θα μας εμποδισει ουτε ο καυσωνας, ουτε η εικονα του κεντρου που μαραζωνει, ουτε τιποτε.  Ετσι ηταν εκεινη η ημερα που εβγαλα αυτες τις φωτογραφιες.  Τι να τα ξαναλεμε τωρα. Για μενα η Αθηνα ειναι οι ριζες μου, χωμενες βαθεια απο τα μεσα του δεκατου εννατου αιωνα, τουλαχιστο οσο θυμοντουσαν οι δικοι μου πριν απο μενα.  Και παρ’ολο που βρισκομαι στην αλλη ακρη του κοσμου, εκει παταω, εκει αναπνεω, εκει αγαπω κι εκει ποναω. Αν μπορουσα θα εκανα περισσοτερες τετοιες βολτες τις λιγες μερες της διαμονης μου εκει. Δυστυχως ομως, ο χρονος ειναι λιγος, οι υποχρεωσεις πολλες κι εγω εχω παψει να ειμαι λαστιχο προ πολλου.  Ομως κι αυτη τη φορα, ξεκλεψα πεντε ωρες μια μερα που ο ηλιος εκαιγε κυριολεκτικα, μια μερα πριν φυγω για “πρωτευουσα” ξανα, και την βολτα μου στο κεντρο την εκανα. Αφορμη η υποσχεση που ειχα δωσει σε μια φιλη να πιουμε ενα καφε μαζι στο κεντρο. Ξεκινησα με την Δαφνη απο τον σταθμο του Μαρουσιου οπου βλεπουμε την πρωτη “σιδερια”. Ειλικρινα αυτο το κατασκευασμα ποτε μου δε το χωνεψα. Ακουω τους παλιοτερους να λενε οτι οι Μαρουσιωτες δεν ηθελαν τον σταθμο να κοψει στα δυο την πολη, γι αυτο χτιστηκε η γεφυρα. Λοιπον ουτε η γεφυρα μου αρεσει.  Και κοβει την πολη αγαρμπα στα δυο.  Ισως θα ηταν καλυτερα να ηταν υπογειος ο σταθμος. Ηρθε μετα κι αυτο το σιδηροκατασκευασμα που, κατα την γνωμη μου ποντα, δεν ταιριαζει στην προσωπικοτητα του Μαρουσιου, και δεν φαινεται καν παρα μονο οταν εισαι στις αποβαθρες, και εδεσε ο χωρος.  Τελος παντων, δεν θα μεινουμε στο Μαρουσι, θα παρουμε το τραινο να παμε στο Μοναστηρακι.
Οι περισσοτερες φωτογραφιες που ακολουθουν ειναι απο την περιοχη οδων Ευριπιδου, Αιολου, κεντρικη αγορα και Μοναστηρακιου. Μετα τον καφε με την φιλη μου στους Αερηδες, αποφασισαμε με τη Δαφνη να κανουμε μια βολτα προς αγραν στοφας για ενα παλιο σαλονακι της μαμας.  Στη διαδρομη λοιπον κοντεψα να παθω αυχενικο, θαυμαζοντας τις παλιες μαρκιζες των εμπορικων καταστηματων και τα στενα μπαλκονακια με τα περιτεχνα καγκελα.  Η λουμιξ πηρε φωτια αλλα σε καθε κλικ αποτυπωνε κι αλλες σιδεριες, αυτες που πια ειναι απαραιτητες για την αποφυγη λεηλασιων και βανδαλισμων.
Για σκεφτητε το, ποσοι τοννοι σιδερο για να μας στηριξουν, για να μας κανουν σκια, για να μας προστατεψουν. Σιδηρουπολη η τσιμεντουπολη!  Η βολτα που ειχε ενα ωρισμενο σκοπο μας πηρε μερικες ωρες ακομα για να ξανα -ανακαλυψω εγω το εμπορικο κεντρο και με κεφι τρελλο να δειχνω στη Δαφνη ολα τα ομορφα απομειναρια του.
Υπαρχουν σημεια, οπως αυτη η γωνια στην οδο Ευριπιδου που το παλιο κτιριο με ολα του τα “τζιγκλιφισια” πονται σεοζαρει με αρχοντικη μεγαλοπρεπεια διπλα στο μοντερνο πολυοροφο κτιριο και κανει εκατο χρονια να φαινονται σαν ενα δευτερολεπτο.

Στην παρακατω φωτογραφια βλεπουμε το ιδιο νεοκλασσικο κτιριο στην οδο Ευριπιδου, τριοροφο και καλοδιατηρημενο και με εμφανη την αγαπη των ιδιοκτητων του.  Θα ηθελα να εμενα εκει. Τι ειπατε; Ναι θα ηθελα πολυ να εμενα εκει. Πιστευω οτι με λιγο μερακι και ορεξη η περιοχη της αγορας μπορει να αναβαθμιστει και να εχουμε την καλυτερη αγορα (τουλαχιστο εδωδιμων, αποικιακων και υφασματων) στην Ευρωπη. Ναι ξερω ξερω.. ονειρα θερινης νυχτος. Ομως απο την φυση μου δεν μπορω να σταματησω να σκεφτομαι προοπτικες για οσα βλεπω.

Την σιδηροκατασκευη στην Βαρβακειο Αγορα την “ειδα” στην φωτογραφια εκ των υστερων. Και βεβαια εκ των υστερων πηγαζει η σκεψη οτι ειναι μια εκπληκτικα ομορφη σιδηροκατασκευη.

Η Δαφνη ενθουσιαζοταν με τα μπαχαρικα, με την ποικιλια προιοντων που εβλεπε και ηθελε να μπορουσε να τα παρει ολα μαζι της στο Σαν Φρανσισκο, κι εγω απο την αλλη, ξελαιμιαζομουν να αποθανατιζω παλια κλασσικα κτιρια, το παρελθον και να γυριζω πισω χρονια. Τοτε που με τον παπου παιρναμε φετα απο τον κυριο Τριανταφυλλο (απο την καλη φυσικα) και μπαχαρικα απο τον κυριο Χατζηγεωργιου. Οι λεξεις ακμη και παρακμη εναλλασονται στη σκεψη μου με την ιδια ταχυτητα που λεμε “μ’αγαπα ..δε μ’αγαπα” μαδωντας την μαργαριτα. Και θελω η τελευταια λεξη να ειναι ακμη, καπου εκει στο βαθος.

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες. Η βολτα δεν τελειωσε, πιειτε ενα καφεδακο με φουσκαλες και θα συνεχισουμε.

αυγουστιατικες κουβεντες

Κελυφος, νησιδα απεναντι απο τον Νεο Μαρμαρα Χαλκιδικης

Με ενα φεγγαρι στην αρχη κι ενα στο τελος μας ηρθε ο φετεινος Αυγουστος.  Στο πρωτο φεγγαρι ταξιδευα και δεν το πηρε το ματι μου σε κανενα ουρανο, ελπιζω ομως να απολαυσω το δευτερο.  Ταξιδευα λοιπον γυριζοντας απο την Αθηνα που την αφησα να ψηνεται.  Ποτε δε φτανουν οι μερες  για να κανω ολα οσα θελω.  Οι διακοπες τελειωσαν, αλλα δεν τελειωσε το καλοκαιρι, κι αυτο ειναι μια μεγαλη παρηγορια.

Περασα δεκα ξεκουραστες μερες στην Χαλκιδικη στο πρωτο μερος των διακοπων. Συγκεκριμενα στο μεσαιο ποδι, στην Σιθωνια. Παραλληλα επισκεφθηκα αγαπημενους φιλους στην Θεσσαλονικη.  Το καλοκαιρι δεν τελειωσε, θα εχουμε να λεμε.  Δεκα μερες που ηταν ισως οι πιο ξεκουραστες διακοπες των τελευταιων δεκα χρονων.

Μοναστηρακι

Το δευτερο μερος ηταν δεκα μερες στην Αθηνα.  Την καυτη, την φασαριοζα, την σκονισμενη, την Αθηνα που σε τσακιζει με τους ρυθμους της, αλλα παντα σου εχει ετοιμη μια γωνια στο τελος της ημερας για να ξαποστασεις και να τα ξεχασεις ολα.

Ενας γαμος στην οικογενεια, δεκαδες καινουργιες γνωριμιες που γινονται πια ευρυτερη οικογενεια. Ματια να λαμπουν απο ευτυχια, ευχες, φαγοποτια,  κοριτσακια με λευκα μακρυα φορεματα.

Σαλονακι μαμας, λεπτομερεια

Κι απο την αλλη ενα σφιξιμο στην καρδια με το σπιτι της μαμας να αδειαζει.  Τραπεζες, συμβολαιογραφοι,  τα πρωινα φευγουν γρηγορα, ο ιδρωτας ποταμι, και οι πατουσες καταμαυρες αν προτιμησεις πεδιλο.

Το αγαπημενο μου σπιτι δεν το χορταινω.  Κανω σχεδια για τα πραγματα που εφερα απο το σπιτι της μαμας.  Επιπλα, χαλια,  αγαπημενα διακοσμητικα. Ψαχνω για στοφες, για λαμπογυαλα, για κουρτινες.  Τι ειχαμε πει; Μινιμαλ;  Ξεχαστε το.

Οι δρομοι τηε Αθηνας εχουν κινηση,  τα μεγαλα σπορ αυτοκινητα ειναι παρκαρισμενα στα πεζοδρομια με την ενδειξη “ΠΩΛΕΙΤΑΙ”. Κατι λιμοκοντοροι με γυαλουρες τα ” κοβουν ” και σημειωνουν τα τηλεφωνα.  Η κριση δεν εχει διωξει την ματαιοδοξια.

Παραθυρο στην Αρναια

Ηρθε ο Αυγουστος φορτωμενος φεγγαρια.  Οι διακοπες τελειωσαν. Οι γλαδιολες ανθισαν οσο ελειπα, αλλα βρηκα μια τελευταια ροζ καταροζ για παρηγορια να με περιμενει. Προλαβα να γευτω και δυο συκα που αγορασα τελευταια μερα βιαστικα απο τον Βασιλοπουλο.

Περιμενοντας τις επομενες διακοπες..

Σας φιλω γλυκα.