ιταμιν, μουλινε και σαπιο μηλο

Περασε ενας μηνας που εφυγε. Δεν μου ειναι ευκολο  να συμφιλιωθω με την ιδεα οτι δε θα την ξαναδω.  Και μου ειναι τρομερα δυσκολο μα περιγραψω πως αισθανομαι ολο αυτο το διαστημα. Ξερω οτι συνειδητα προσπαθω να σκεφτομαι τις ομορφες μερες, τους σταθμους που σημαδεψαν την κοινη ζωη μας  και συγχρονως να ξεπερασω μια απιστευτη κουραση.  Για να μη σκεφτομαι πολυ το εριξα στις υπερωριες. Συγχρονως το συντομο ταξιδι μου αποσυντονισε το ρολογακι μου σε μεγαλο βαθμο.  Βαλε και την συναισθηματικη φορτιση, ομολογω οτι με φοβηθηκα. Μολις χτες καταφερα να κοιμηθω εξι ολοκληρες ωρες χωρις διακοπες.  Ελπιζω οτι θα το ξεπερασω σιγα σιγα και θα ηρεμησω πραγματικα.  Θα μου πεις, δεν ειναι φιν φον αυτα μου μας λες σημερα. Οχι δεν ειναι και γι αυτο εφερα να σου δειξω μερικα απο τα εργοχειρα της για να δεις τι χρυσοχερα ηταν.

Ειχε μια υπομονη απιστευτη, και τι δεν εφιαξαν τα απαλα της χερακια.  Μετραγε με τις ωρες.  Της αρεσαν τα κλασσκια σχεδια και απεχθανοταν τα κεντηματα με σταμπες. Φροντιζε τα τελειωματα με ωραιες τρεσσες.

Της αρεσαν τα ζεστα χρωματα.  Κανελλι, μπορντω, χρυσο.  Αλλα το πιο αγαπημενο της ηταν το “σαπιο μηλο” το χρωμα της γενιας της!  Δεν κεντουσε μονο.  Ηταν καλλιτεχνις στο βελονακι. Κριμα να μην εχω να σου δειξω κατι εκπληκτικα κομματια που ειχε φιαξει.  Μου ειχε πλεξει μια ζακεττα με μικρα μοτιφ κυπουρ.  Της ειχε βαλει στρογγυλα φιλντισενια κουμπακια.  Δεν τρελλαινομουν τοτε να την φοραω στα δεκαπεντε, ομως οταν την φορουσα ολοι με ρωταγαν που την αγορασα.  Την εχω φυλαξει.

Αγοραζε φιγουρινια με σχεδια και μεσα στα συρταρια της ειχε οτι χρωμα μουλινε μπορεις να φανταστεις. Μαζευε και τακτοποιουσε τα περιοδικα με τα εργοχειρα.  Οσο για τα κουβαρακια “κοτον περλε” ειχε ολη την γκαμα.  Πολλες φορες προσεφερε χειροτεχνιες της σε μπαζαρ για καποιο σκοπο.

Κεντησε καμβαδες, τσεβρεδες, λινα και ολο ελεγε.. μετρησε μου τα τραπεζακια σου.. Να τωρα που βλεπω αυτο το “σαπιο μηλο”  ηταν το χρωμα που επικρατουσε στο σπιτι μας.  Απο τον βελουδινο καναπε στο σαλονι μεχρι τα ομορφα περιποιημενα νυχακια της.

Καποια φορα, ηρθε στο Μοναχο την εποχη που γεννησα τον Τεντυ (καληωρα δεκαπεντε του Μαρτη). Εκει ειχα ενθουσιαστει με τα μαλλια για πλεξιμο και εφιαχνα πουλοβερακια. Ειχα φιαξει και για μενα ενα πoυλοβερ se συνδιασμο μοχερ και βαμβακερη κορδελλα σε χρωμα εκρου.  Η μαμα οταν το ειδε ειπε :”Καλα εσυ με ξεπερασες”.  Και φυσικα δεν την ειχα ξεπερασει αλλα ηταν πολυ γλυκο αυτο που ειπε. Εδω που τα λεμε το πουλοβερ ηταν πολυ φιν φον. Τι το εκανα η τρελλη;

Καποια στιγμη γυρω στα εξηντα της χρονια,  αρχισε να εχει προβληματα στους καρπους των χεριων και η γιατρος της το απεδωσε στο πολυ.. βελονακι.  Σταματησε να πλεκει αλλα την στεναχωρουσε αυτο.  Εκανε μια εντατικη φυσικη θεραπεια και τα χερακια της αρχισαν παλι να δημιουργουν, Λιγωτερο βεβαια αλλα κι αυτο την ικανοποιουσε.

Η γιαγια μου η Δεσποινα η μητερα της ηταν επισης πολυ χρυσοχερα.  Ισως καποια στιγμη να σου φερω δειγματα απο τις δικες της χειροτεχνιες.  Ακομα πιο πολυπλοκα. Και δεν ηταν μονο αυτα που εφιαχνε εκεινη.  Θυμαμαι οτι ερχοταν μια κυρια απο την Κρητη στο σπιτι και πουλουσε εργοχειρα.  Ποσα κομματια δεν ειχε παρει και απο αυτη την κυρια.

Οταν γεννηθηκε η κορη μου η Δαφνη, η γιαγια της επλεξε ολα τα χρωματα μωρουδιστικα κουβερτακια,  ζιπουνακια και καλτσακια.  Το τελευταιο κεντημα της πηρε αρκετα χρονια για να τελειωσει και την ταλαιπωρησε. Ηταν ομως και απο τα πιο ομορφα της.

Περασε ενας μηνας σημερα που εφυγε.  Και αφησε πισω μουλινε, κοτον περλε, εργοχειρα, φιγουρινια, βελονακια, τρεσσες και ιταμιν.  Κι εμενα και την μικρη.

Σας φιλω γλυκα.