δημοπρατηριο ονειρων

Σημερα θα σας μιλισω για ενα φιλο μου και για το βιβλιο του. Τον φιλο μου τον λενε Γιωργο Ζερβουλακο και ειναι κινηματογραφιστης. Ετσι γραφει στην καρτα του. Οσοι παρακολουθουν το μπλογκ ισως θυμουνται την ιστορια με τον Γιωργο. Για οσους δεν γνωριζουν θα πω με λιγα λογια πως αρχισε.  Γραφω μια αναρτηση για την ταινια του “Για το ψωμι και για τον ερωτα” οπου ακουστηκε για πρωτη φορα το τραγουδι “Συννεφιασμενη Κυριακη”.  Την διαβαζει ο Γιωργος και αρχιζουν τα σχολια. Αρχιζει η συζητηση, αρχιζει μια φιλια. Πριν δυο χρονια βρισκομαι στον κηπο του Γιωργου στο Χαλανδρι οπου εκεινος και η κυρια Ποπη μου εχουν μαγειρεψει το πιο ομορφο Λαυρακι του κοσμου. Το κρασι ρεει και ο Γιωργος γλωσσα δε βαζει μεσα.  Αυτο που ακομα και σημερα με κανει να χαμογελαω ειναι οτι ειμαι φιλη με εναν ανθρωπο που ειχε φιλες την Αλικη, την Τζενη και την Μελινα. Και η σκεψη αυτη στιγμιαια με ανεβαζει.

Τα τελευταια δυο χρονια ο Γιωργος μαζεψε υλικο απο τα αρχεια του και σκαρωσε ενα εξαιρετικο βιβλιο. Τωρα πως να το πω; Λευκωμα; Αφιερωμα; την ιστορια του; Ιστορια του Ελληνικου Κινηματογραφου; Παραμυθι; Οπως και να το πω, γεγονος ειναι οτι ειναι μοναδικο ντοκουμεντο. Ο Γιωργος Ζερβουλακος, ενας “αρχαιος κινηματογραφιτζης” οπως του αρεσει να αυτοαποκαλειται, δεν παραθετει γεγονοτα απλα. Δεν εικονογραφει με τυχαιες φωτογραφιες.  Μερικες απο τις φωτογραφιες (κυριως της Αλικης) τις εχει τραβηξει ο ιδιος. Και σ’αυτες η Αλικη ειναι πιο ομορφη απο ποτε.  Ο Γιωργος δεν ωραιοποιει εποχες, καταστασεις και ανθρωπους. Γραφει αληθινα, κρινει, αγαπα τους δικους του ανθρωπους του κινηματογραφου,  γινεται δηκτικος εκει που πρεπει, λατρευει την ομορφια, φερνει το χτες στο σημερα στο “Δημοπρατηριο Ονειρων”.

Παρασυρομαι στη διηγηση που αρχιζει με την φραση “Αρχη του παραμυθιου, καλησπερα σας.. ”  .  Ο χρονος χανει τον μπουσουλα στο δημοπρατηριο ονειρων.  “Αμονταριστα Πλανα” τα χαρακτηριζει η κυρια  Μαρινα Λαμπρακη Πλακα στην εισαγωγη της στο βιβλιο.  Πραγματικα, ο Ζερβουλακος κανει μια βολτα στην εποχη του “Ελληνικου Κινηματογραφου” και σταματα για να χαιρετισει ενα φιλο που εφυγε, για να αποθεωσει μια ομορφη πρωταγωνιστρια, για να χαρακτηρισει τη δουλεια καποιου σκηνοθετη.  Ο κινηματογραφος σαν λαϊκη τεχνη, σαν κοινωνικη εκφραση, σαν πολιτικος λογος, βρισκουν μια θεση στην ιστορια του Γιωργου.

Συγκρινει τασεις παραλληλες αλλων χωρων με αυτες της πορειας του Ελληνικου κινηματογραφου.  Μεταφερει κειμενα αλλων κινηματογραφιτων.  Τα μπλεκει ολα ομορφα στη δικη του διηγηση. Μας μεταφερει στη “στοα των κινηματογραφιστων” μας θυμιζει ανθρωπους που ξεχασαμε και μας γνωριζει ανθρωπους που ουτε καν φανταζομασταν την υπαρξη τους.

Ενα μικρο δειγμα γραφης μπορουμε να βρουμε στο blog του Γιωργου “Εικονες και Λεξεις”. Το κειμενο που σας παραπεμπω ειναι ενα μικρο κομματι απο το λευκωμα που κρατω στα χερια μου.

Σε καποιο σημειο του βιβλιου ο Ζερβουλακος παραθετει ενα κειμενο του Γρηγορη Γρηγοριου που μεταξυ αλλων αναφερει: “Δεν υπαρχει παλιος και καινουργιος Ελληνικος κινηματογραφος.  Ο κινηματογραφος εξελισσεται συνεχως”. Και οσο κι αν μερικοι απο μας εχουμε μεινει λατρεις του Ελληνικου κινηματογραφου  του ’50 και του ’60,  αν δουμε την πορεια του, θα διακρινουμε οχι μονο την εξελιξη αλλα και την καταντια του την μαυρη εποχη της χουντας.

Ο Κακογιαννης, ο Αγγελοπουλος, ο Καζαν, ο Γαβρας, ο Κουνδουρος, ο Φωτοπουλος, ο Αβραμιδης,  ο Φινος, ο Φερρης, ο Φελινι, και οχι μονο ειναι οι πρωταγωνιστες στο “Δημοπρατηριο Ονειρων” σε μια τολμηρη αναστροφη ρολων. Κομπαρσοι οι πρωταγωνιστες, ζωντανες οι μνημες, συγκινητικο το σεναριο και εντεχνη η σκηνοθεσια του Ζερβουλακου. Το καλυτερο ιστορικο-κινηματογραφικο ντοκουμεντο που εχω διαβασει ως σημερα.

Ελπιζω μεσα στα χρονια της κρισης που ζουμε και θα ζησουμε, να θεριεψει η αναγκη του ανθρωπου για δημιουργια.

Σας φιλω γλυκα.

Πη. Ες. Δημοπρατηριο Ονειρων , Εκδοσεις X-rated