Ellicott City Antique Shops

Για το Ellicott City εχουμε κανει αρκετες αναφορες στο παρελθον εδω.  Εχουμε κανει μια Κυριακατικη βολτα, εχουμε φαει στο εστιατοριο Tersiguel’s και σας εχω πει οτι ειναι μια παλια ιστορικη πολη αγγλικου στυλ.  Μια Κυριακατικη βολτα σημερα παλι μου δινει την ευκαιρια να σας πω μερικα πραγματα ακομα.

Κατ αρχας η μικρη αυτη πολη που χτιστικε το 1772 στις οχθες του ποταμου Patapsco ειναι αγαπημενος προορισμος τουριστων, αλλα και των κατοικων των γειτονικων πολεων της Washington, της Βαλτιμορης και της Columbia. Το μουσειο των τραινων, τα εστιατορια, αλλα κυριως τα antique shops μαζευουν τον κοσμο.

Εδω πρεπει να κανω μια διευκρινηση: Στο Αμερικα οταν λεμε αντικες, δεν εννοουμε Λουι Κατορζ, Λουι Κενζ κλπ. Λογικο ειναι, με διακοσια χρονια υπαρξης, το να βρεις κατι παλιο και καλοδιατηρημενο θα πρεπει να το εχει φερει καποιου ο προπαπος, απο την γηραια Ευρωπη. Οι αντικες ειναι περισοτερο “παλιατσαριες”.

Παρ’ολα αυτα μπορει κανεις να βρει πραγματα που τον ενδιαφερουν η κομματια για συλλογες.  Θελει ωρα και υπομονη, και συνηθως διαλεγω μια μερα καθε χρονο οταν ειμαι μονη, γιατι κανεις δεν εχει την υπομονη την δικη μου να χαζευει ποτηρια, τσαγιερες και παλιες πορσελανες με τις ωρες.

Αυτη τη φορα εψαχνα να βρω ενα μικρο οβαλ καθρεφτη με μπρουτζινο πλαισιο. Φυσικα δεν βρηκα γιατι παντα οταν ψαχνεις για συγκεκριμενα πραγματα, ποτε δεν τα βρισκεις. Καναδυο που μου τραβηξαν την προσοχη, ειχαν σπασμενο πλαισιο, η λεκεδες στον καθρεφτη.

Τα αντικερι στεγαζονται σε παλια πλινθοκτιστα σπιτια που μυριζουν μουχλα. Μαλλον η μιση μουχλα ειναι απο τα σπιτια και η αλλη μιση απο τα αντικειμενα. Απο ολα τα αντικερι, το αγαπημενο μου ειναι το Cottage Antiques. Δεν ειναι μεγαλο, αλλα εχει ενα πολυ συμπαθητικο παπου ιδιοκτητη ο οποιος οταν σε δει να κοιτας ενα αντικειμενο, σου κοβει την τιμη στην μεση, χωρις να του το ζητησεις. Προσωπικα εγω δεν ειμαι των παζαριων, αλλα αφου προσφερεται δε θα πω οχι. “Do you like it honey?  I will give it to you for thirty bucks” . Ο λογος για ενα βαρελακι απο δρυ πολυ φιν φον που καποιος το εφερε απο την Γαλλια (αφου η κιτρινισμενη ταμπελα απο κατω με τις οδηγιες χρησεως εξηγει πως φιαχνουμε eau de vie.  Το βαρελακι εχει στο πλαι και εξι δρυινα ποτηρακια του λικερ.  Η τιμη ηταν εξηντα δολλαρια στην ετικεττα. Το πηρα λοιπον. Μετα επεσε στο ματι μου σε εξι πιατα με χρυση μπορντουρα και ζωγραφισμενα διαφορετικα ψαρια μεσα. Ηταν εξαιρετικη πορσελανη.  Τα θελεις χανυ; Θα στα αφησω 55 . Δεν τα πηρα ομως.

Αλλο ενα εξαιρετο ευρημα ηταν το σιδερενιο καθικι.   Φαμπιουλους! Οτι χαζοκαθρεφτες μπορειτε να φανταστειτε ειδα εκτος απο αυτον που ειχα στο μυαλο μου.

Ακομα ανακαλυψα ενα καταστημα με ωραιες στοφες και θα ξαναπαω να τις κοιταξω με την ησυχια μου. Ο κυριως λογος ομως που σημερα πηγα στο Ellicott City ηταν για να επισκεφθω το Tea Room, Tea on the Tiber.  Και πηγα. Ομως αυτη ειναι μια εντελως αλλη ιστορια.

Ο ουρανος του Μερυλαντ ηταν καταγαλανος με λιγα ασπρα συννεφακια. Λιακαδα και ζεστη ακομα, και τα χρωματα δεν εχουν αρχισει να αλλαζουν στο Ellicott City. Τιποτα δεν συνηγορουσε στο γεγονος οτι μπηκε το φθινοπωρο και οτι οι μερες αρχιζουν να μικραινουν.  Ας κρατησουν οι καιροι!

Σας φιλω γλυκα.

Μουσειο Υφαντικης Αρναιας

Το μουσειο υφαντικης στην Αρναια στεγαζεται σε παλαιο οικημα που ανακαινιστηκε με κονδυλια της Ευρωπαϊκης Ενωσης.  Στους δυο οροφους βλεπουμε τους παραδοσιακους αργαλειους, μαθαινουμε για τις τεχνικες βαφης των νηματων και θαυμαζουμε διαφορα χειροτεχνηματα.
Οι υφαντρες της Αρναιας δεν φειδονται χρωματων. Χρησιμοποιουν εντονα χρωματα σε συνδιασμους. Το χαρακτηριστικο μοτιβο ειναι ο “ψαλιδωτος ηλιος” που αποτελει το κεντρικο σχεδιο σε πολλα χαλια και κιλιμια.

Παραδοσιακη υφαντη φορεσια Αρναιας

Ο ψαλιδωτος ηλιος

Σκηνες απο το υπαιθρο

Παραδοσιακο υφαντο καλυμα κρεβατιου απο μεταξωτο νημα

Αν ο δρομος σας σας φερει στην Αρναια, αξιζει τον κοπο να διαθεσετε μια ωρα και να επισκεφθετε τα δυο μουσεια της.  Και μετα κατεβητε στην κεντρικη πλατεια ια καφε στη χοβολη!

Σας φιλω γλυκα

Λαογραφικο Μουσειο Αρναιας

Με δυο αναρτησεις σημερα κλεινω το κεφαλαιο “καλοκαιρι 2012″. Εδω στην πρωτη σας φερνω φωτογραφιες απο το λαογραφικο μουσειο της Αρναιας που στεγαζεται στο παλιο αρχοντικο του Ιατρου. Σημερα λειτουργει και συντηρειται απο τηον Δημο Αρναιας. Στους τρεις οροφους του αρχοντικου μπορουμε να θαυμασουμε (και οι νεωτεροι να γνωρισετε) παλια αντικειμενα, σκευη και εργαλεια του σπιτιου αλλα και του αγρου.  Παλιες φωτογραφιες σε μεγενθυση στολιζουν τους τοιχους και στον τελευταιο οροφο μπορουμε να δουμε ενα παραδοσιακο δωματιο της περιοχης δυο τελευταιες φωτογραφιες).
Η ξεναγος ευγενεστατη, ειναι η ιδια και για το λαογραφικο μουσειο και για το μουσειο υφαντικης.  Το εισητηριο ενα και απλα οταν τελειωσει η ξεναγηση στο ενα, κλειδωνει και παμε δυο τετραγωνα πιο πανω για το δευτερο.
Δειτε λοιπον τις φωτογραφιες κι εγω παω να ανεβασω το επομενο ποστ με φωτογραφιες απο το μουσειο υφαντικης.

Σας φιλω γλυκα

μια βολτα στο κεντρο (Μοναστηρακι -μερος 2)

Στο δευτερο μερος της βολτας θα δουμε ολα οσα δεν ειδαμε στο πρωτο!!!! Θα μου πεις ..σιγα.. εχουμε παει στο Μοναστηρακι χιλιαδες φορες, λες να μη ξερουμε πως ειναι! Και ομως, παω στοιχημα οτι κανεις σας δεν εχει προσεξει τι ομορφα χρωματα εχει το σπιτι πανω απο τον σταθμο και ποσο ταιριαζει με τα βαγονια!  Μια εικονα την εχουμε δει πολλες φορες και καθε φορα μπορουμε να ανακαλυψουμε κατι καινουργιο.

Αποψη της παλιας Φραγκοκλησιας που σημερα ειναι ο ναος της Κοιμησης της Θεοτοκου.  Τοσα χρονια κρυβοταν πισω απο τις λινατσες.

Η πλατεια Μοναστηρακιου σημερα ειναι ομορφη. Με την απλα της, με το τζαμι, με τη κοιτη του Ηριδανου και με τους μικροπωλητες. Μας απωθει ο πολυς τουρισμος, ο φασαρια, το κιτς της Πανδροσου, και η κινηση του σταθμου και δεν προσεχουμε για παραδειγμα τους ομορφους ακροκεραμους στο παλιο οικημα της πλατειας. Ποιος ξερει ποσα χρονια στεκονται εκει.

Το εκκλησακι της Αγιας Κυριακης στην οδο Αθηνας απο τα χρονια της Τουρκοκρατιας

Και μια και πηραμε φορα με τις Εκκλησιες να και η Καπνικαρεα στην οδο Ερμου. Απο μικρη μου αρεσε να περναμε απο εκει. Πηγαινε η μαμα στου Παπαγιαννη (φιν φον εποχης) κι εγω χαζευα την μπαρουτοκαπνισμενη εκκλησια και χαιρομουν την μυρωδια του λιβανιου. Σημερα δεν μυριζει πια λιβανι ο αερας.

Προχωρωνταα φτανουμε και στου Χυτηρογλου που οπως σας ειπα στο πρωτο μερος εψαχνα στοφα για το παλιο σαλονακι της μαμας. Τιποτα δεν εχει αλλαξει στα παλια εμπορικα εδω και χρονια. Ο κυριος Θοδωρος (εκ των υστερων εμαθα το ονομα του) με ακουσε και με οδηγησε στον απανω οροφο και μου εδειξε διαφορες στοφες.  Μου ειπε οτι αυτο που ψαχνω (κατι σε γκομπλεν) δεν θα το βρω πια και μου εδειξε κατι που ισως να μου αρεσε.  Και ομολογω οτι ηταν το μονο που που ταιριαζει, αλλα επρεπε να το κανει παραγγελια στο Παρισι. Και οτι θα παρει πανω απο σαραντα μερες να το φερουν. Και αν αποφασισω να τον ειδοποιησω, λεγεται κυριος Θοδωρος και θα μου κανει και εικοσι τοις εκατο εκπτωση.  Δεν το παρηγγειλα ομως, παρ’ολο που μου αρεσε κυριως γιατι την επομενη εφευγα.  Θα ψαξω κι εδω να βρω εχει πολυ ωραια υφασματα. Η Δαφνη ειχε γουρλωσει τα ματια της με το μολυβι στο αυτι, την μεζουρα στο λαιμο και το δεφτερι του κυριου Θοδωρου.

Και παρ’ολο που ειχε ενα καυσωνα αφορητο εκεινο το μεσημερι, μαμα και κορη χαρηκαμε την βολτα στο παλιο εμπορικο κεντρο της Αθηνας.  Κι ελπιζω να χαρηκατε κι εσεις που σας πηραμε μαζι μας.

Σας φιλω γλυκα.

μια βολτα στο κεντρο (μαρκιζες, μπαλκονακια, σιδεριες – μερος 1)

Σημερα θα παμε μια βολτα στο κεντρο και δεν θα μας εμποδισει ουτε ο καυσωνας, ουτε η εικονα του κεντρου που μαραζωνει, ουτε τιποτε.  Ετσι ηταν εκεινη η ημερα που εβγαλα αυτες τις φωτογραφιες.  Τι να τα ξαναλεμε τωρα. Για μενα η Αθηνα ειναι οι ριζες μου, χωμενες βαθεια απο τα μεσα του δεκατου εννατου αιωνα, τουλαχιστο οσο θυμοντουσαν οι δικοι μου πριν απο μενα.  Και παρ’ολο που βρισκομαι στην αλλη ακρη του κοσμου, εκει παταω, εκει αναπνεω, εκει αγαπω κι εκει ποναω. Αν μπορουσα θα εκανα περισσοτερες τετοιες βολτες τις λιγες μερες της διαμονης μου εκει. Δυστυχως ομως, ο χρονος ειναι λιγος, οι υποχρεωσεις πολλες κι εγω εχω παψει να ειμαι λαστιχο προ πολλου.  Ομως κι αυτη τη φορα, ξεκλεψα πεντε ωρες μια μερα που ο ηλιος εκαιγε κυριολεκτικα, μια μερα πριν φυγω για “πρωτευουσα” ξανα, και την βολτα μου στο κεντρο την εκανα. Αφορμη η υποσχεση που ειχα δωσει σε μια φιλη να πιουμε ενα καφε μαζι στο κεντρο. Ξεκινησα με την Δαφνη απο τον σταθμο του Μαρουσιου οπου βλεπουμε την πρωτη “σιδερια”. Ειλικρινα αυτο το κατασκευασμα ποτε μου δε το χωνεψα. Ακουω τους παλιοτερους να λενε οτι οι Μαρουσιωτες δεν ηθελαν τον σταθμο να κοψει στα δυο την πολη, γι αυτο χτιστηκε η γεφυρα. Λοιπον ουτε η γεφυρα μου αρεσει.  Και κοβει την πολη αγαρμπα στα δυο.  Ισως θα ηταν καλυτερα να ηταν υπογειος ο σταθμος. Ηρθε μετα κι αυτο το σιδηροκατασκευασμα που, κατα την γνωμη μου ποντα, δεν ταιριαζει στην προσωπικοτητα του Μαρουσιου, και δεν φαινεται καν παρα μονο οταν εισαι στις αποβαθρες, και εδεσε ο χωρος.  Τελος παντων, δεν θα μεινουμε στο Μαρουσι, θα παρουμε το τραινο να παμε στο Μοναστηρακι.
Οι περισσοτερες φωτογραφιες που ακολουθουν ειναι απο την περιοχη οδων Ευριπιδου, Αιολου, κεντρικη αγορα και Μοναστηρακιου. Μετα τον καφε με την φιλη μου στους Αερηδες, αποφασισαμε με τη Δαφνη να κανουμε μια βολτα προς αγραν στοφας για ενα παλιο σαλονακι της μαμας.  Στη διαδρομη λοιπον κοντεψα να παθω αυχενικο, θαυμαζοντας τις παλιες μαρκιζες των εμπορικων καταστηματων και τα στενα μπαλκονακια με τα περιτεχνα καγκελα.  Η λουμιξ πηρε φωτια αλλα σε καθε κλικ αποτυπωνε κι αλλες σιδεριες, αυτες που πια ειναι απαραιτητες για την αποφυγη λεηλασιων και βανδαλισμων.
Για σκεφτητε το, ποσοι τοννοι σιδερο για να μας στηριξουν, για να μας κανουν σκια, για να μας προστατεψουν. Σιδηρουπολη η τσιμεντουπολη!  Η βολτα που ειχε ενα ωρισμενο σκοπο μας πηρε μερικες ωρες ακομα για να ξανα -ανακαλυψω εγω το εμπορικο κεντρο και με κεφι τρελλο να δειχνω στη Δαφνη ολα τα ομορφα απομειναρια του.
Υπαρχουν σημεια, οπως αυτη η γωνια στην οδο Ευριπιδου που το παλιο κτιριο με ολα του τα “τζιγκλιφισια” πονται σεοζαρει με αρχοντικη μεγαλοπρεπεια διπλα στο μοντερνο πολυοροφο κτιριο και κανει εκατο χρονια να φαινονται σαν ενα δευτερολεπτο.

Στην παρακατω φωτογραφια βλεπουμε το ιδιο νεοκλασσικο κτιριο στην οδο Ευριπιδου, τριοροφο και καλοδιατηρημενο και με εμφανη την αγαπη των ιδιοκτητων του.  Θα ηθελα να εμενα εκει. Τι ειπατε; Ναι θα ηθελα πολυ να εμενα εκει. Πιστευω οτι με λιγο μερακι και ορεξη η περιοχη της αγορας μπορει να αναβαθμιστει και να εχουμε την καλυτερη αγορα (τουλαχιστο εδωδιμων, αποικιακων και υφασματων) στην Ευρωπη. Ναι ξερω ξερω.. ονειρα θερινης νυχτος. Ομως απο την φυση μου δεν μπορω να σταματησω να σκεφτομαι προοπτικες για οσα βλεπω.

Την σιδηροκατασκευη στην Βαρβακειο Αγορα την “ειδα” στην φωτογραφια εκ των υστερων. Και βεβαια εκ των υστερων πηγαζει η σκεψη οτι ειναι μια εκπληκτικα ομορφη σιδηροκατασκευη.

Η Δαφνη ενθουσιαζοταν με τα μπαχαρικα, με την ποικιλια προιοντων που εβλεπε και ηθελε να μπορουσε να τα παρει ολα μαζι της στο Σαν Φρανσισκο, κι εγω απο την αλλη, ξελαιμιαζομουν να αποθανατιζω παλια κλασσικα κτιρια, το παρελθον και να γυριζω πισω χρονια. Τοτε που με τον παπου παιρναμε φετα απο τον κυριο Τριανταφυλλο (απο την καλη φυσικα) και μπαχαρικα απο τον κυριο Χατζηγεωργιου. Οι λεξεις ακμη και παρακμη εναλλασονται στη σκεψη μου με την ιδια ταχυτητα που λεμε “μ’αγαπα ..δε μ’αγαπα” μαδωντας την μαργαριτα. Και θελω η τελευταια λεξη να ειναι ακμη, καπου εκει στο βαθος.

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες. Η βολτα δεν τελειωσε, πιειτε ενα καφεδακο με φουσκαλες και θα συνεχισουμε.

Νεος Μαρμαρας

Χτισμενος απο προσφυγες του Μαρμαρα, ο Νεος Μαρμαρας Χαλκιδικης, βρισκεται σε περιοπτη θεση στην νοτιοδυτικη πλευρα της Σιθωνιας.  Αμφιθεατρικα χτισμενο χωριο, με δυο φυσικα λιμανακια ηταν φυσικο να τραβηξει την προσοχη των πρωτων προσφυγων σαν τοπος καινουργιας πατριδας, αλλα και την προσοχη πολλων τουριστων σημερα.
Ο Νεος Μαρμαρας συγκεντρωνει σημερα πολυ τουρισμο απο το πρωην “ανατολικο μπλοκ” οπως το ανεφερα ηδη στην παρουσιαση του Πορτο Καρρας.  Μηχανοκινητα καραβακια συνδεουν το ξενοδοχειο με το λιμανι του Νεου Μαρμαρα καθε μιση ωρα, και τα βραδια η πολη γεμιζει τουριστες, ροζ τραπεζομαντηλα και πολυχρωμα φωτακια.

Αυτο που ειναι ομορφο και χαλαρωτικο ειναι μια βολτα στον δρομο που συνδεει τα δυο λιμανακια.  Ειμναι ενα παραλιακο δρομακι χωρις κυκλοφορια οχηματων κατω απο τα πευκα και με πολλα παγκακια, αν θελει ο επισκεπτης να χορτασει το ματι του γαλαζιο.

Στην gallerie εχω περιλαβει και φωτογραφιες απο το μοναδικο εστιατοριο που βρηκα πολυ καλο, μακρυα απο την κινηση, σε ταρατσα που βλεπει το πελαγος.  Ειναι το εστιατοριο Ωκυαλος με πολυ καλο φαγητο και φρεσκο ψαρακι.  Αν βρεθειτε στον Νεο Μαρμαρα, επισκεφθητε το.
Ωκυαλος στο facebook και ιστοσελιδα

Σας φιλω γλυκα.

Πορτο Κουφο

Κλειστο λιμανακι και ψαροχωρι στο πιο νοτιο ακρο της Σιθωνιας. Απο πολλα σημεια του λιμανιου νομιζεις πως βρισκεσαι σε λιμνη. Και ομως αναμεσα στα δυο βουνα υπαρχει ενα μικρο ανοιγμα που σε βγαζει στο πελαγος.

Απαραιτητη σταση στην ταβερνα του “Ψαρα” που θα φατε μια απο τις πιο νοστιμες ψαροσουπες της Μεσογειου.

Σας φιλω γλυκα.