φιν φον τυφων

Ετσι ονομασε την Σαντυ η φιλη μου η Μινα, και βρηκα το λογοπαιγνιο πολυ χαριτωμενο. Μονο φιν φον δεν ειναι ο τυφων, η μαλλον ο κυκλων,  αλλα πρεπει να το δουμε το ολο θεμα ψυχραιμα, τωρα που πια η Σαντυ επιασε στερια και αρχισε να κοπαζει η δυναμη του αερα. 

Ομολογω οτι μεχρι την Παρασκευη δεν ειχα ακουσει για την Σαντυ. Το Σαββατο ηταν τοσο ομορφη και ζεστη μερα, τιποτα δεν προϊδεαζε γι αυτα που θα ακολουθουσαν, Οι μονοι που επεμεναν οτι το ματι του κυκλωνα ερχεται κατα πανω μας, ηταν οι μετεωρολογοι.

Η Κυριακη ηταν μουντη και βροχερη, πρελουδιο της καταιγιδας.

Ηδη απο την Κυριακη το βραδυ αρχισαν οι ανακοινωσεις. Η κυβερνηση κλεινει και μονο ελαχιστο απαραιτητο προσωπικο οφειλει να παρουσιαστει. Ο ιδιωτικος τομεας το σκεφτεται ακομα.  Τα σχολεια κλεινουν.

Δευτερα πρωϊ. Καθε προσπαθεια να συνδεθω με υπολογιστες της NASA αποβαινει ακαρπη. Πληροφορουμαι οτι προληπτικα τα παντα εκλεισαν, και θα ξανανοιξουν οταν περασει η καταιγιδα.

Η πορεια του κυκλωνα ειναι το μονο θεμα συζητησης στην τηλεοραση. Ρεπορτερς μοιρασμενοι στις ακτες αλλα και στην πολη μεταδιδουν τα τελευταια νεα.  Ο αερας τους σπρωχνει.  Μουσκευουν στη βροχη. Εντυπωσιαζομαι με την καλη διαθεση τους αλλα και την θετικη σταση των περαστικων που απαντουν στις ερωτησεις τους.

Ενα δεντρο στο πισω μερος του κηπου κοβεται στα δυο. Ανοιγω λιγο την μπαλκονοπορτα και ο αερας παιρνει την κουρτινα εξω και προσπαθει να παρασυρει κι εμενα.

Βοηθεια απο αλλες πολιτειες εχει ηδη φτασει στην περιοχη.  Στις πεντε η ωρα το απογευμα ο κυκλωνας χτυπαει καθετα τις ακτες της της πολιτειας Delaware στην παραλια Rehoboth.

Η Νεα Υορκη και η πολιτεια New Jersey εχει περισσοτερα προβληματα απο την περιοχη της Washington παρ’ολο που τα περιμεναμε αλλοιως.

Στην Δυτικη Βιρτζινια, η Σαντυ συναντα ενα ψυχρο μετωπο με αποτελεσμα να σκεπασει την πολιτεια με χιονια. Ενα μετρο χιονι, οχι αστεια.

Ρεπορταζ για πλημμυρες, σπασμενα δεντρα και δυστυχηματα ακολουθουν. Διακοσιες χιλιαδες σπιτια χωρις ρευμα στην περιοχη απο Βαλτιμορη μεχρι Washington αναφερουν στα νεα.

Ο κυκλωνας υποβιβαζεται πλεον σε καταιγιδα και παρατηρω στο ρανταρ οτι περνα βορεια απο μας.

Θα ακολουθησει ακομα ενα εικοσιτετραωρο με βροχη και ανεμους που σερνει ο κυκλωνας.  Η κυβερνηση παραμενει κλειστη. Τα σχολεια επισης. Τα συνεργεια θα καθαριζουν τους δρομους. Τα ερημωμενα αεροδρομια θα ανοιξουν σιγα σιγα.

Ο κοσμος θα μαζεψει τα κλαδια, οι αντλιες θα δουλευουν συνεχως για να αποφευχθουν οι πλημμυρες.  Τα τηλεφωνα στις ασφαλιστικες εταιρειες θα χτυπανε σαν τρελλα.

Το κοστος της Σαντυ θα ειναι τεραστιο απο οικονομικης αποψης.  Απευχομαι να ειναι και πολιτικο.

Σας φιλω γλυκα.

στη γειτονια του φθινοπωρου

Ειναι φθινοπωρο φθινοπωρακι, λαμπω μες το ασπρο μου σαν προσκοπακι.. ετσι μας τραγουδα ο Νιονιος στο τραγουδακι που μου αρεσει τοσο πολυ.  Δεν το ξεχνω το “ασπρο” μου μπλογκ.  Σημερα το απογευμα ξεμπερδευω λιγο πιο νωρις απο μια επαγγελματικη συναντηση και οταν φτανω στο σπιτι, ο ηλιος ειναι ακομα “εκει πανω” . Αν δεν βγεις βολτα να περπατησεις σημερα στη γειτονια, λεω στο Δεσποιναριον, παει εχασες την ευκαιρια. Σε λιγες μερες θα αλλαξει η ωρα και θα γυρνας σπιτι νυχτα. Σε λιγες μερες θα πεσουν ολα τα φυλλα και το χρυσοκοκκινο θα γινει γκριζομαυρο.

Σ’αυτη τη βολτα σας παιρνω μαζι μου.  Οπως και περσυ.  Στην γειτονια του φθινοπωρου μου.

Οι τελευταιες ημερες του Οκτωβρη ειναι αναπαντεχα ζεστες.  Μερικα παιδακια παιζουν μπαλα στα driveways, στο γειτονικο σχολειο παιζουν μπεηζμπωλ.  Σκιουρακια πεταγονται αναμεσα απο τους θαμνους και μολις με βλεπουν κανουν μεταβολη και εξαφανιζονται. Καθε προσπαθεια να τα αποθανατισω αποτυγχανει τραγικα.  Οι πορτες των σπιτιων ειναι στολισμενες με χρυσανθεμα και κολοκυθες ετοιμο ντεκορ για το Halloween.  Περιποιημενα παρτερια και φρεσκοκομμενο γρασιδι παντου.  Το τελειο φθινοπωρο;

Ισως, ξερεις ομως τι μου λειπει απο την εικονα του φθινοπωρου; Τα κυκλαμινα της Παρνηθας.  Αυτα που μαζευα μπουκεττακια και μαραινοντουσαν στα χερια μου μεχρι να τα παω στον παπου.

Προχωρηστε ευθεια και στριψτε αριστερα, τριτο σπιτι αριστερα, σαςπεριμενω!

Σας φιλω γκυκα.

Ellicott City Antique Shops

Για το Ellicott City εχουμε κανει αρκετες αναφορες στο παρελθον εδω.  Εχουμε κανει μια Κυριακατικη βολτα, εχουμε φαει στο εστιατοριο Tersiguel’s και σας εχω πει οτι ειναι μια παλια ιστορικη πολη αγγλικου στυλ.  Μια Κυριακατικη βολτα σημερα παλι μου δινει την ευκαιρια να σας πω μερικα πραγματα ακομα.

Κατ αρχας η μικρη αυτη πολη που χτιστικε το 1772 στις οχθες του ποταμου Patapsco ειναι αγαπημενος προορισμος τουριστων, αλλα και των κατοικων των γειτονικων πολεων της Washington, της Βαλτιμορης και της Columbia. Το μουσειο των τραινων, τα εστιατορια, αλλα κυριως τα antique shops μαζευουν τον κοσμο.

Εδω πρεπει να κανω μια διευκρινηση: Στο Αμερικα οταν λεμε αντικες, δεν εννοουμε Λουι Κατορζ, Λουι Κενζ κλπ. Λογικο ειναι, με διακοσια χρονια υπαρξης, το να βρεις κατι παλιο και καλοδιατηρημενο θα πρεπει να το εχει φερει καποιου ο προπαπος, απο την γηραια Ευρωπη. Οι αντικες ειναι περισοτερο “παλιατσαριες”.

Παρ’ολα αυτα μπορει κανεις να βρει πραγματα που τον ενδιαφερουν η κομματια για συλλογες.  Θελει ωρα και υπομονη, και συνηθως διαλεγω μια μερα καθε χρονο οταν ειμαι μονη, γιατι κανεις δεν εχει την υπομονη την δικη μου να χαζευει ποτηρια, τσαγιερες και παλιες πορσελανες με τις ωρες.

Αυτη τη φορα εψαχνα να βρω ενα μικρο οβαλ καθρεφτη με μπρουτζινο πλαισιο. Φυσικα δεν βρηκα γιατι παντα οταν ψαχνεις για συγκεκριμενα πραγματα, ποτε δεν τα βρισκεις. Καναδυο που μου τραβηξαν την προσοχη, ειχαν σπασμενο πλαισιο, η λεκεδες στον καθρεφτη.

Τα αντικερι στεγαζονται σε παλια πλινθοκτιστα σπιτια που μυριζουν μουχλα. Μαλλον η μιση μουχλα ειναι απο τα σπιτια και η αλλη μιση απο τα αντικειμενα. Απο ολα τα αντικερι, το αγαπημενο μου ειναι το Cottage Antiques. Δεν ειναι μεγαλο, αλλα εχει ενα πολυ συμπαθητικο παπου ιδιοκτητη ο οποιος οταν σε δει να κοιτας ενα αντικειμενο, σου κοβει την τιμη στην μεση, χωρις να του το ζητησεις. Προσωπικα εγω δεν ειμαι των παζαριων, αλλα αφου προσφερεται δε θα πω οχι. “Do you like it honey?  I will give it to you for thirty bucks” . Ο λογος για ενα βαρελακι απο δρυ πολυ φιν φον που καποιος το εφερε απο την Γαλλια (αφου η κιτρινισμενη ταμπελα απο κατω με τις οδηγιες χρησεως εξηγει πως φιαχνουμε eau de vie.  Το βαρελακι εχει στο πλαι και εξι δρυινα ποτηρακια του λικερ.  Η τιμη ηταν εξηντα δολλαρια στην ετικεττα. Το πηρα λοιπον. Μετα επεσε στο ματι μου σε εξι πιατα με χρυση μπορντουρα και ζωγραφισμενα διαφορετικα ψαρια μεσα. Ηταν εξαιρετικη πορσελανη.  Τα θελεις χανυ; Θα στα αφησω 55 . Δεν τα πηρα ομως.

Αλλο ενα εξαιρετο ευρημα ηταν το σιδερενιο καθικι.   Φαμπιουλους! Οτι χαζοκαθρεφτες μπορειτε να φανταστειτε ειδα εκτος απο αυτον που ειχα στο μυαλο μου.

Ακομα ανακαλυψα ενα καταστημα με ωραιες στοφες και θα ξαναπαω να τις κοιταξω με την ησυχια μου. Ο κυριως λογος ομως που σημερα πηγα στο Ellicott City ηταν για να επισκεφθω το Tea Room, Tea on the Tiber.  Και πηγα. Ομως αυτη ειναι μια εντελως αλλη ιστορια.

Ο ουρανος του Μερυλαντ ηταν καταγαλανος με λιγα ασπρα συννεφακια. Λιακαδα και ζεστη ακομα, και τα χρωματα δεν εχουν αρχισει να αλλαζουν στο Ellicott City. Τιποτα δεν συνηγορουσε στο γεγονος οτι μπηκε το φθινοπωρο και οτι οι μερες αρχιζουν να μικραινουν.  Ας κρατησουν οι καιροι!

Σας φιλω γλυκα.

Μουσειο Υφαντικης Αρναιας

Το μουσειο υφαντικης στην Αρναια στεγαζεται σε παλαιο οικημα που ανακαινιστηκε με κονδυλια της Ευρωπαϊκης Ενωσης.  Στους δυο οροφους βλεπουμε τους παραδοσιακους αργαλειους, μαθαινουμε για τις τεχνικες βαφης των νηματων και θαυμαζουμε διαφορα χειροτεχνηματα.
Οι υφαντρες της Αρναιας δεν φειδονται χρωματων. Χρησιμοποιουν εντονα χρωματα σε συνδιασμους. Το χαρακτηριστικο μοτιβο ειναι ο “ψαλιδωτος ηλιος” που αποτελει το κεντρικο σχεδιο σε πολλα χαλια και κιλιμια.

Παραδοσιακη υφαντη φορεσια Αρναιας

Ο ψαλιδωτος ηλιος

Σκηνες απο το υπαιθρο

Παραδοσιακο υφαντο καλυμα κρεβατιου απο μεταξωτο νημα

Αν ο δρομος σας σας φερει στην Αρναια, αξιζει τον κοπο να διαθεσετε μια ωρα και να επισκεφθετε τα δυο μουσεια της.  Και μετα κατεβητε στην κεντρικη πλατεια ια καφε στη χοβολη!

Σας φιλω γλυκα

Λαογραφικο Μουσειο Αρναιας

Με δυο αναρτησεις σημερα κλεινω το κεφαλαιο “καλοκαιρι 2012″. Εδω στην πρωτη σας φερνω φωτογραφιες απο το λαογραφικο μουσειο της Αρναιας που στεγαζεται στο παλιο αρχοντικο του Ιατρου. Σημερα λειτουργει και συντηρειται απο τηον Δημο Αρναιας. Στους τρεις οροφους του αρχοντικου μπορουμε να θαυμασουμε (και οι νεωτεροι να γνωρισετε) παλια αντικειμενα, σκευη και εργαλεια του σπιτιου αλλα και του αγρου.  Παλιες φωτογραφιες σε μεγενθυση στολιζουν τους τοιχους και στον τελευταιο οροφο μπορουμε να δουμε ενα παραδοσιακο δωματιο της περιοχης δυο τελευταιες φωτογραφιες).
Η ξεναγος ευγενεστατη, ειναι η ιδια και για το λαογραφικο μουσειο και για το μουσειο υφαντικης.  Το εισητηριο ενα και απλα οταν τελειωσει η ξεναγηση στο ενα, κλειδωνει και παμε δυο τετραγωνα πιο πανω για το δευτερο.
Δειτε λοιπον τις φωτογραφιες κι εγω παω να ανεβασω το επομενο ποστ με φωτογραφιες απο το μουσειο υφαντικης.

Σας φιλω γλυκα

μια βολτα στο κεντρο (Μοναστηρακι -μερος 2)

Στο δευτερο μερος της βολτας θα δουμε ολα οσα δεν ειδαμε στο πρωτο!!!! Θα μου πεις ..σιγα.. εχουμε παει στο Μοναστηρακι χιλιαδες φορες, λες να μη ξερουμε πως ειναι! Και ομως, παω στοιχημα οτι κανεις σας δεν εχει προσεξει τι ομορφα χρωματα εχει το σπιτι πανω απο τον σταθμο και ποσο ταιριαζει με τα βαγονια!  Μια εικονα την εχουμε δει πολλες φορες και καθε φορα μπορουμε να ανακαλυψουμε κατι καινουργιο.

Αποψη της παλιας Φραγκοκλησιας που σημερα ειναι ο ναος της Κοιμησης της Θεοτοκου.  Τοσα χρονια κρυβοταν πισω απο τις λινατσες.

Η πλατεια Μοναστηρακιου σημερα ειναι ομορφη. Με την απλα της, με το τζαμι, με τη κοιτη του Ηριδανου και με τους μικροπωλητες. Μας απωθει ο πολυς τουρισμος, ο φασαρια, το κιτς της Πανδροσου, και η κινηση του σταθμου και δεν προσεχουμε για παραδειγμα τους ομορφους ακροκεραμους στο παλιο οικημα της πλατειας. Ποιος ξερει ποσα χρονια στεκονται εκει.

Το εκκλησακι της Αγιας Κυριακης στην οδο Αθηνας απο τα χρονια της Τουρκοκρατιας

Και μια και πηραμε φορα με τις Εκκλησιες να και η Καπνικαρεα στην οδο Ερμου. Απο μικρη μου αρεσε να περναμε απο εκει. Πηγαινε η μαμα στου Παπαγιαννη (φιν φον εποχης) κι εγω χαζευα την μπαρουτοκαπνισμενη εκκλησια και χαιρομουν την μυρωδια του λιβανιου. Σημερα δεν μυριζει πια λιβανι ο αερας.

Προχωρωνταα φτανουμε και στου Χυτηρογλου που οπως σας ειπα στο πρωτο μερος εψαχνα στοφα για το παλιο σαλονακι της μαμας. Τιποτα δεν εχει αλλαξει στα παλια εμπορικα εδω και χρονια. Ο κυριος Θοδωρος (εκ των υστερων εμαθα το ονομα του) με ακουσε και με οδηγησε στον απανω οροφο και μου εδειξε διαφορες στοφες.  Μου ειπε οτι αυτο που ψαχνω (κατι σε γκομπλεν) δεν θα το βρω πια και μου εδειξε κατι που ισως να μου αρεσε.  Και ομολογω οτι ηταν το μονο που που ταιριαζει, αλλα επρεπε να το κανει παραγγελια στο Παρισι. Και οτι θα παρει πανω απο σαραντα μερες να το φερουν. Και αν αποφασισω να τον ειδοποιησω, λεγεται κυριος Θοδωρος και θα μου κανει και εικοσι τοις εκατο εκπτωση.  Δεν το παρηγγειλα ομως, παρ’ολο που μου αρεσε κυριως γιατι την επομενη εφευγα.  Θα ψαξω κι εδω να βρω εχει πολυ ωραια υφασματα. Η Δαφνη ειχε γουρλωσει τα ματια της με το μολυβι στο αυτι, την μεζουρα στο λαιμο και το δεφτερι του κυριου Θοδωρου.

Και παρ’ολο που ειχε ενα καυσωνα αφορητο εκεινο το μεσημερι, μαμα και κορη χαρηκαμε την βολτα στο παλιο εμπορικο κεντρο της Αθηνας.  Κι ελπιζω να χαρηκατε κι εσεις που σας πηραμε μαζι μας.

Σας φιλω γλυκα.