μια υπεροχη μερα στην Αρναια

Η Ελενη και ο Βασιλης ειναι ενα ζευγαρι που γνωρισα οταν αγορασαν ενα ισογειο διαμερισμα στην πολυκατοικια της Πευκης. Η Ελενη ειναι ενα γλυκο καλοκαρδο και ομορφο πλασμα που αμεσως γιναμε φιλες εστω κι αν βλεπομαστε μονο οποτε πηγαινω στην Αθηνα.  Τις φορες που αναγκαστηκα να παω στην Αθηνα για την μαμα περσυ, η Ελενη κανονιζε εξοδους με την φιλη της την Πεπη για θεατρικες παραστασεις και παντα φροντιζε να με περιλαμβανει. Η Ελενη ειναι απο την Αρναια.

Τα καλοκαιρια πηγαινει με τον Βασιλη και τον γιο της και μενει εκει.  Ξεροντας λοιπον οτι βρισκομαστε τοσο κοντα, μας καλεσανε να παμε να περασουμε μια μερα μαζι.  Στην Αρναια μενει και η μητερα της μονη πλεον, αφου ο πατερας της εφυγε περσυ το καλοκαιρι. Κριμα που δεν τον γνωρισαμε αυτον τον ανθρωπο που απο τα χερια του βγηκε οτι ξυλινο διακοσμουσε τα σπιτια τους.  Η Ελενη ειπε στην μητερα της οτι μου αρεσουν τα γεμιστα κολοκυθολουλουδα  (βλεπε κολοκυθοκορφαδες, πουλια, πουλουδα κλπ) κι εκεινη καθησε απο βραδις και τα εφιαξε για να μας περιποιηθει. Τα βλεπετε στην φωτογραφια επανω.

Μετα τον νοστιμωτατο δεκατιανο μεζε ξεκινησαμε για μια βολτα στο χωριο. Κεφαλοχωρι χτισμενο στους προποδες του Χολομωντα, η Αρναια ειναι απο τους λιγους παραδοσιακους μας οικισμους.  Τα σπιτια ειναι πετρινα κι εχουν τα περισσοτερα  χαγιατια κι εκεινο που κανει εντυπωση στον ξενο ειναι   τα χρωματα που βαφουν αυτα τα χαγιατια, σε εντονο λουλακἰ.  Ειναι χαρακτηριστικο του χωριου μου λενε ο Βασιλης και η Ελενη. Παραδειγμα βλεπετε στην πρωτη φωτογραφια.

 Ο πρωτος μας σταθμος ηταν το μοναστηρι με τον καθεδρικο ναο του Αγιου Στεφανου.  Βρισκεται στο κεντρο του χωριου και ειναι το καμαρι και η πληγη των κατοικων της Αρναιας. Η εκκλησια καηκε σε μια πυγκαγια-ατυχημα το 2005 αποτεφρωνοντας ξυλογλυπτα τεμπλα, εικονες και τοιχογραφιες.  Η Εκκλησια ξαναχτιστηκε και σημερα αν δεν σου πουν την ιστορια η δεν την διαβασεις στις προθηκες του ναου, δε περνα απο το μυαλο σου οτι ειναι καινουργια.  Ξαναχτιστικε στο παλαιο προτυπο και το μονο που μαρτυρα την τεχνολογια του σημερα ειναι ωρισμενα σημεια στο δαπεδο της εκκλησιας που ειναι γυαλινα και επιτρεπουν να θαυμασει κανεις υπογεια ευρηματα και κειμηλια.

Η επομενη σταση για καφε σε παραδοσιακο καφενειο Τα τραπεζια στο καφενειο ειναι χειροτεχνιες. Δηλωνω οτι θελω να αγορασω μελι ντοπιο σε βαζακια για δωρακια και η Ελενη κοιταει το ρολοι της. Ειναι δυο παρα πεντε και θελει να με παει στο καλυτερο πρατηριο. Περπαταμε λιγο και βρισκουμε το πρατηριο του Δ. Γεωργακα κλειστο. Η Ελενη χτυπαει το κουδουνι και κατεβαινει μια ευγενεστατη κυρια που μας ανοιγει το μαγαζι χωρις να διαμαρτυρηθει για την μεσημεριανη ενοχληση.  (Ο κ. Δ. Γεωργακας μαθαινω οτι ειναι προεδρος του μελισσοκομιλου συνεταιρισμου της Αρναιας)
Επομενη σταση ο ξενωνας ¨Ὁικια Μητσιου” οπου η ιδιοκτητρια (παλι φιλη της Ελενης) μας δειχνει το μοναδικο αδειο δωματιο για να δουμε ποσο ομορφα παραδοσιακα επιπλωμενο και βαμμενο ειναι.  Δυστυχως δεν εβγαλα φωτογραφιες εκει παρ’ολο που μαγευτηκα. Τερρακοτα χρωματα,  χαμηλο ξυλινο σκαλιστο κρεββατι με λευκο καλυμμα. Η απλοτητα σε ολο της το μεγαλειο.

Η Αρναια διαθετει δυο μουσεια που λειτουργει ο Δημος και εγιναν με επιχορηγησεις απο την Ευρωπαϊκη ενωση. Το πρωτο ειναι Ιστορικο και Λαογραφικο μουσειο και στεγαζεται στο παλιο αρχοντικο “Γιατρου” , ενα εξαιρετικα καλοδιατηρημενο κτισμα. Απο το μουσειο αυτο θα σας φερω φωτογραφιες σε επομενο ποστ.

Το δευτερο ειναι μουσειο υφαντικης και απο αυτο επισης θα σας φερω φωτογραφιες σε επομενο ποστ.

Το απομεσημερο λιγο πιο εξω απο την Αρναια επισκεφθηκαμε την Αγια Παρασκευη, οπου η Ελενη παντρευτηκε τον Βασιλη. Φαγαμε παραδιπλα σε ενα εξαιρετικο εστιατοριο τον “Μπακατσιανο”. Η Ελενη μας γνωρισε στον σεφ φιλο της Δημητρη Πολυζο που μας περιποιηθηκε αφανταστα. Μονος μαγειρευε, μονος σερβιριζε. Και μου θυμισε μια αναλογη εμπειρεια στο Chateauneuf du Pape οπου ο  Eric Ramos στο εστιατοριο Pistou, μονος μαγειρευε και εφερνε.. Δεν ειμασταν πολλοι, τρεις παρεες μονο. Και απο αυτη την εμπειρεια υποσχομαι φωτογραφιες.

Επιστρεφοντας στην Αρναια, περασαμε τυχαια απο ενα μαγαζακι με παραδοσιακα προιοντα της περιοχης. Το βλεπετε κατω στην φωτογραφια.  Παρ’ολο που η πορτα ηταν ανοιχτη και μπηκαμε, ο ιδιοκτητης μας πληροφορησε οτι δεν λειτουργουν ακομα. Κανουν μια προσπαθεια να μαζεψουν ολα τα παραδοσιακα προιοντα της Χαλκιδικης. Και αφου δεν μπορουσε ακομα να πουλησει, μας εδωσε διαφορα προιοντα να παρουμε μαζι μας και να τα μοιραστουμε με αλλους. Τοσο που αισθανθηκα ασχημα φευγοντας με μια τσαντα γεματη τσαγια, μουντοβινες και μελια. Καπου εχω την καρτα του και θα επανελθω.

Το υπολοιπο της ημερας ειχε ως εξης.  Οδηγημα μεσα απο το δασος για να θαυμασουμε την βλαστηση και τα παλια ορυχεια χρυσου που εχουν δημιουργησει τοσα κοινωνικα θεματα τελευταια.  Ξυστα περασαμε απο την Ολυμπιαδα και καταληξαμε -οχτω η ωρα πια -στο Καλαμιτσι για μπανιο.  Κι ενω ο ηλιος εδυε οχι πια στην πιο ομορφη θαλασσα που εχετε δει, θαλασσα αλλα στο βουνο, και το νερακι γινοταν πιο δροσερο, υποσχεθηκα να ξαναπαω στην Αρναια για περισσοτερες μερες. Και θα το κανω ισως φθινοπωρο που φανταζομαι οτι θα ειναι πιο ομορφα. Κι οσα εζησα σε μια μερα, να τα απολαυσω πιο ηρεμα παντα παρεα με την Ελενη και τον Βασιλη που ξεπερασαν τους εαυτους τους στην περιποιηση και στην αγαπη.  Η προσκληση ειναι “Θα ῤθειτε να μεινετε “

Στο επομενο.. ολα αυτα που υποσχεθηκα. Ωστοσο..

Σας φιλω γλυκα.

Ταβερνα Αφθονη – Πυργαδικια Χαλκιδικης

Ταβερνα Αφθονη στα Πυργαδικια

Η σημερινη αναρτηση ειναι αφιερωμενη στον αγαπημενο μου φιλο Παναθηναιομ, χωρις την προτροπη του οποιου δεν θα ειχα επισκεφθει τα Πυργαδικια. Η προτροπη εγινε μεσω φεησμπουκ, και αφορουσε την ταβερνα Αφθόνη. Αφθονη παρεμπιπτοντως ειναι το αρχαιο ονομα της τοποθεσιας. Τα Πυργαδικια, ( μου βγηκε το λαδι μεχρι να τα καταφερω να θυμαμαι με την πρωτη αυτο το ονομα και τελικα εκανα τον συνδιασμο ..πυργος και ραδικια) βρισκονται στην καμπη αναμεσα στο ποδι της Σιθωνιας και αστο ποδι  του Αγιου Ορους.
                         Αγιοτυρι στα καρβουνα

Ομορφο ψαροχωρι τα Πυργαδικια, ειναι η σταση του ταξιδιωτη που ερχεται απο το νοτο και πηγαινει στην Ορεινη Χαλκιδικη.  Και η Αφθονη προσφερει καταφρεσκο ψαρι και σαλατες απο τα μποστανια. Γνωρισα και την κυρια Δεσποινα που ειναι υπευθυνη για ολες τις νοστιμιες. Και οχι μονο εκεινη αλλα και τα παιδια της και την μητερα της.

Η μεγαλη εκπληξη για μενα ηταν το σαγανακι απο Αγιοτυρι. Δεν εχω ξαναδοκιμασει ποτε τοσο νοστιμο σαγανακι. Ρωτησα που μπορω να το αγορασω και μου ειπανε οτι δεν υπαρχει στο εμποριο και οι ιδιοι το προμηθευονται απο τσοπαναραιους.

Αν λοιπον ο δρομος σας σας φερει στη Χαλκιδικη και περασετε απο τα Πυργαδικια, καντε μια σταση στην Αφθονη να σας τηγανισει η κυρα Δεσποινα κολοκυθακια απο το μποστανι της να γλειφετε τα δαχτυλα σας.

Σας φιλω γλυκα.

some nice comments about Porto Carras

 A view of the Port Carras Resort from Neos Marmaras

Δεν ειμαι ακομα σε mood blogging. Και αναρωτιεμαι οταν ο μπλογκερ χαλαρωσει ετσι οπως εγω, ποσο ευκολα επανερχεται.  Παρ᾽ολα αυτα θα ηθελα να μοιραστω μαζι σας τις φωτογραφιες απο το καλοκαιρι (οσο ειναι ακομα καλοκαιρι) για να ειναι επικαιρες. Το φθινοπωρο μας περιμενουν αλλα ελπιζω οχι πολυ δυσαρεστα.  Σκεφτομαι οτι μαζι αρχισαμε πριν εξι χρονια σε καιρους ισως πιο ξεγνοιαστους, και μαζι προχωραμε χωρις να ξερουμε που θα μας βγαλει και σιγουρα χωρις την ιδια διαθεση την παλια.

Το υποσχεθηκα ομως και ετσι φερνω μερικες φωτογραφιες απο το ξενοδοχειο Πορτο Καρρας με μερικα θετικα σχολια.

Αρχιτεκτονικα ειναι εξαιρετικο δημιοθργημα του Walter Gropius, που ιδρυσε την σχολη BAUHAUS.  Εσωτερικα εργονομικωτατο με ανοιχτους ευχαριστους χωρους.  Διαθετει πληρες spa το οποιο δεν το επισκεφθηκα και δεν εχω γνωμη για την λειτουργικοτητα του.  Ειμαι και ανθρωπος που στις διακοπες αφηνομαι στη δινη της αλμυρας και της αμμου και δεν με απασχολει η κομμωση.

Το συγκροτημα χτιστικε στο ” φιλετο ” της Χαλκιδικης.  Στο νοτο της Σιθωνιας σε περιοχη ευφορη  με αμπελωνες και με εξαιρετικη παραλια. Ακουσα οτι η περιοχη ηταν ελος και μεγαλο μερος της μπαζωθηκε.  Δεν ξερω τι ειδους τουρισμο μαζευε παλια αλλα θα μπορουσε να τραβηξει ολη την καλη και απαιτητικη βορεια και κεντρικη Ευρωπη.

Εχει μια ανετη μαρινα που φιλοξενει γιωτ και θαλαμηγους και εχει καραβακι καθε μιση ωρα για τον Νεο Μαρμαρα. Ετσι οι φιλοξενουμενοι οταν βαρεθουν την ηρεμια (λεμε τωρα) του ρηζορτ μπορουν να  περασουν ενα θορυβωδες βραδυ στο χωριο.

Εχει ενα τραινακι που σε μεταφερει στο οινοποιειο οπου μπορεις να δοκιμασεις τα κρασια με την ομωνυμη ετικεττα και να τα μεταφερεις στο ξενοδοχει χωρις κοπο. Το τραινακι επισης κανει σταση σε μια παραλια γειτονικη που λεγεται Κοχι επισης μεσα στο ρηζορτ, εκει ομως πληρωνεις εξτρα την ομπρελα. Ειπαμε απο οπου μπορουμε να βγαλουμε λεφτα, θα βγαλουμε.

Εχει ωραια μπαρ και εστιατορια τα οποια ομως ειναι κενα αφου οι ορδες των Ρωσσων-πακεττα τρωνε στην κυριως τραπεζαρια ωρες συσσιτιου.  Καποιο βραδυ σε ενα απο τα εστιατορια ειχε σπεσιαλ Κινεζικη κουζινα.  Ωραια αιθουσα ανοιχτη διπλα στην μαρινα και ο νεαρος σεφ με την απαραιτητη στολη στο ποστο του.  Το φαγητο του εξαιρετικο και καταφρεσκο. Παλιοτερα ηταν σου σεφ στο Χιλτον.  Η αιθουσα αδεια, μονο δυο παρεες ημων συμπεριλαμβανομενων.  Προτιμουν να πανε για μια πιτσα της συμφορας στο Νεο Μαρμαρα παρα να δοκιμασουν κατι διαφορετικο.

Θα μπορουσε λοιπον να ειναι πενταστερο το ξενοδοχειο δυνητικα αλλα με την τροπη που εχουν παρει τα πραγματα ειναι δυσκολο. Εκτος εαν η επομενη διαχειριση σκεφτει κατι τυπου re-branding και επενδυσει με διαφορετικο τροπο στο ρεζορτ, η διαχειριστει αποτελεσματικωτερα  αυτα που θα βρει.

Σας φιλω γλυκα

Χαλκιδικη η Κριμαια

Πολυ ομορφα ολα αυτα τα γαλαζια και τα πρασινα, μοναδικα αριστουργηματα της φυσης, αλλα ηρθε η ωρα να αγγιξουμε ενα πραγματικα σοβαρο θεμα.  Μπαινοντας στην Χαλκιδικη λιγο μετα τα Νεα Μουδανια, μου εκανε εντυπωση οτι ολες οι πινακιδες ηταν γραμμενες στα Αγγλικα και στα Ρωσικα, οχι απαραιτητα με αυτη την σειρα. Μεχρις ενος σημειου σκεφτηκα οτι ειναι φυσικο να εξυπηρετουνται ετσι οι αναγκες της πλειοψηφιας των τουριστων. Εκεινο ομως που ειδα κι εζησα τις επομενες ημερες, με θυμωσε παρα πολυ.

Εμεινα σε μεγαλο ξενοδοχειο της Σιθωνιας που διαφημιζεται ως πεντε αστερων, αλλα φευ, ουτε δυο δεν του δινω.  Και εξηγουμαι. Το ξενοδοχειο (Πορτο Καρρας) βρισκεται στην δυτικη ακτη της Σιθωνιας σε μια υπεροχη παραλια κοντα στο Νεο Μαρμαρα. Αρχιτεκτονικα ειναι εξαιρετικο και λειτουργικα εχει ολα τα φοντα για να ειναι.  Η μαρινα παραπλευρα και οι αμπελωνες με το οινοποιειο θα μπορουσαν να του δωσουν κοσμοπολιτικο αερα και ισως στο παρελθον να εγινε κι αυτο.

Το ξενοδοχειο κατακλυζεται απο groups Ρωσων που ερχονται να περασουν μια η δυο εβδομαδες σ’αυτη την ομορφη γωνια της Μεσογειου. Ως εδω καλα. Κανενα προβλημα. Ας κατεβη η Ρωσια, η Βουλγαρια, η Σερβια και ολα τα Βαλκανια.

Η διοικηση του ξενοδοχειου ειναι Ελληνικη.  Οι περισσοτεροι υπαλληλοι ομως ειναι Ρωσσοι που μιλουν αγγλικα.  Η καλημερα το πρωι Αγγλικα η Ρωσσικα.  Ζητας πετσετα και σου λενε.. English please ( με βαρυ σλαβικο αξαν).

Σαν οικοδεσποτες οι διοικουντες πως εκπροσωπουν και διαφημιζουν την χωρα μας; Περιγραφω σκηνες.

Πρωινο στην τραπεζαρια. Οι ορδες των Ρωσσων δεν σεβονται την σειρα των αλλων, μπαινουν μπροστα σου και φωναζουν και την παρεα τους, Ε Μπορις!  Γεμιζουν τα πιατα με δεκα αυγα για τεσσερα ατομα, εικοσι φρουτα, βουνα τα ψωμακια και τα σαλαμικα.  Κατοπιν στα τραπεζια φιαχνουν ανενοχλητα σαντουιτς .. για .. μετα ενω στην αιθουσα υπαρχει απαγορευση στο να παιρνεις μαζι σου φαγητα. Πετουν απο πανω στην μαρινα μορταδελλες και τυρια στους γλαρους.  Στην παρατηρηση μου στον μανατζερ να βαλουν ταμπελες ωστα να λειψει αυτο το απαραδεκτο θεαμα, μου απαντα, τους τα λεμε και δεν ακουνε.  Αυτο πως λεγεται;  Δουλοπρεπεια.

Παμε τωρα στην πλαζ. Το κιοσκι με τις πετσετες δεν εχει ποτε σχεδον πετσετες. Ο υπαλληλος καταλαβαινει μονο ταουελ. Η Ολγα μπαινει μπροστα σου για να πει κατι στα Ρωσσικα με τον υπαλληλο. Οταν της δειχνεις την σειρα αυτων που περιμενουν, σε βριζει στα Ρωσσικα (υποθετω απο το υφος και τον τονο της φωνης). Παραλληλα, ενω υπαρχει σε καθε ομπρελλα ταμπελα οτι απαγορευεται να κρατουν τις ομπρελλες οταν δεν βρισκονται εκει, δεκαδες λευκες πετσετες υπαρχουν αφημενες απο χθες, απο την Ολγα και τον Μπορις που θελουν πρωτη ομπρελλα παραλια ( οπως λεμε .. πρωτο τραπεζι πιστα).

Το ερωτηματολογιο για το σερβις ειναι αγγλικα και ρωσσικα και η μουσικη το βραδυ (Live) ρωσσικη η ξενο ρεπερτοριο μεταφρασμενο στα ρωσσικα.

Στο οινοποιειο που επισκεφθηκα, η υπαλληλος (Ελληνιδα εδω κι ευγενεστατη) μου ειπε, εισθε οι μονοι που ηρθατε σημερα και πηρατε κατι. Ερχονται, δοκιμαζουν, γεμιζουν τα παγουρια τους νερο και φευγουν.

Εαν η Ελληνικη διοικηση του ξενοδοχειου θελει να εξυπηρετει (δουλοπρεπως) μονο τους Ρωσσους ας το διαφημησει να ξερουμε.

Ακομα, στην ρεσεψιον μας ζητησαν να εξοφλησουμε την διαμονη απο την πρωτη ημερα. ( Ετσι!).  Τα ποτηρια για να πινουμε νερο στο δωματιο δεν αλλαξαν κατα τη διαρκεια της παραμονης μας. Οταν καναμε check out μεσα σε 5 λεπτα χτυπησε την πορτα ο υπαλληλος για να τσεκαρει το bar μηπως το αδειασουμε και φυγουμε.

Σε τοπικο εστιατοριο με πολυ καλο φαγητο, βλεπω Ρωσσους να τρωνε ψαροσουπα, που δεν υπαρχει στο μενου. Ρωτω, εχετε ψαροσουπα; Απαντηση: Ναι αλλα τους το λεμε προφορικα γιατι τρελλαινονται για σουπες.

Κι εγω τρελλαινομαι ρε π…. μου για ψαροσουπα!  Αυτο πως το λενε, δε βρισκω λεξη!

Κατεβαινω με το βαλιτσακι-τρολεϋ στην εξοδο. Παραλληλα καποιος απο την διοικηση (κουστουμι και κινητο) σκαει μυτη. Ο υπαλληλος τσακιζεται να τρεξει να βγαλει το κορδονι πισω απο την πορσε για να ξεπαρκαρει. Παιρνω το βαλιτσακι μου και κατεβαινω τα σκαλακια και σκεφτομαι. Οχι δεν θελω να μου κανουν τεμεναδες, θελω να σεβαστουν το ρολο του οικοδεσποτη, να εχουν κανονες λειτουργιας και να τους εφαρμοζουν, να αξιοποιησουν αυτο το ομορφο κομματι γης και αρχιτεκτονικης που πηραν στα χερια τους.

Ακουω οτι το ξενοδοχειο βαζει λουκεττο τον Σεπτεμβρη.  Διωχνει τους Ελληνες εκεινους που μπορουν ακομα να πηγαινουν. Διωχνει καθε προοπτικη για αξιοπρεπη τουρισμο. Και ειναι κριμα, μεγαλο κριμα.

Θα μου πειτε, δεν ειδες τιποτα καλο; Ειδα, αλλα θα σας τα πω στο επομενο ποστ. Μεχρι τοτε..

Σας φιλω γλυκα.

ματι δε σε πιανει με τοσο γαλαζιο στην Σιθωνια

Αυτο ειναι το γαλαζιο της θαλασσας στη Χαλκιδικη.  Απειραχτο οπως το ειδε ο φακος.
Sithonia is the middle leg of the peninsula of Chalkidiki in northern Greece.  I visited Sιτhonia  three weeks ago and I fell in love with the clear blue waters, the sandy beaches and the greenery.

The mountain in the picture is Mount Athos or Holly Mountain.  One can reach this small independently governed state, full of Greek Orthodox  monasteries, only by sea. Visits are allowed only to Greek Orthodox males over the age of 18.

The sandy beaches of Chalkidiki are amongst the best Greece has to offer. The waters are clear, warm and shallow.

A bird nest on top of the hay umbrella.  Swimmers and birds enjoy one of the most wonderful spots on this planet.

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες. Αγγλιστι σημερα για λογους διαφημησης.

αυγουστιατικες κουβεντες

Κελυφος, νησιδα απεναντι απο τον Νεο Μαρμαρα Χαλκιδικης

Με ενα φεγγαρι στην αρχη κι ενα στο τελος μας ηρθε ο φετεινος Αυγουστος.  Στο πρωτο φεγγαρι ταξιδευα και δεν το πηρε το ματι μου σε κανενα ουρανο, ελπιζω ομως να απολαυσω το δευτερο.  Ταξιδευα λοιπον γυριζοντας απο την Αθηνα που την αφησα να ψηνεται.  Ποτε δε φτανουν οι μερες  για να κανω ολα οσα θελω.  Οι διακοπες τελειωσαν, αλλα δεν τελειωσε το καλοκαιρι, κι αυτο ειναι μια μεγαλη παρηγορια.

Περασα δεκα ξεκουραστες μερες στην Χαλκιδικη στο πρωτο μερος των διακοπων. Συγκεκριμενα στο μεσαιο ποδι, στην Σιθωνια. Παραλληλα επισκεφθηκα αγαπημενους φιλους στην Θεσσαλονικη.  Το καλοκαιρι δεν τελειωσε, θα εχουμε να λεμε.  Δεκα μερες που ηταν ισως οι πιο ξεκουραστες διακοπες των τελευταιων δεκα χρονων.

Μοναστηρακι

Το δευτερο μερος ηταν δεκα μερες στην Αθηνα.  Την καυτη, την φασαριοζα, την σκονισμενη, την Αθηνα που σε τσακιζει με τους ρυθμους της, αλλα παντα σου εχει ετοιμη μια γωνια στο τελος της ημερας για να ξαποστασεις και να τα ξεχασεις ολα.

Ενας γαμος στην οικογενεια, δεκαδες καινουργιες γνωριμιες που γινονται πια ευρυτερη οικογενεια. Ματια να λαμπουν απο ευτυχια, ευχες, φαγοποτια,  κοριτσακια με λευκα μακρυα φορεματα.

Σαλονακι μαμας, λεπτομερεια

Κι απο την αλλη ενα σφιξιμο στην καρδια με το σπιτι της μαμας να αδειαζει.  Τραπεζες, συμβολαιογραφοι,  τα πρωινα φευγουν γρηγορα, ο ιδρωτας ποταμι, και οι πατουσες καταμαυρες αν προτιμησεις πεδιλο.

Το αγαπημενο μου σπιτι δεν το χορταινω.  Κανω σχεδια για τα πραγματα που εφερα απο το σπιτι της μαμας.  Επιπλα, χαλια,  αγαπημενα διακοσμητικα. Ψαχνω για στοφες, για λαμπογυαλα, για κουρτινες.  Τι ειχαμε πει; Μινιμαλ;  Ξεχαστε το.

Οι δρομοι τηε Αθηνας εχουν κινηση,  τα μεγαλα σπορ αυτοκινητα ειναι παρκαρισμενα στα πεζοδρομια με την ενδειξη “ΠΩΛΕΙΤΑΙ”. Κατι λιμοκοντοροι με γυαλουρες τα ” κοβουν ” και σημειωνουν τα τηλεφωνα.  Η κριση δεν εχει διωξει την ματαιοδοξια.

Παραθυρο στην Αρναια

Ηρθε ο Αυγουστος φορτωμενος φεγγαρια.  Οι διακοπες τελειωσαν. Οι γλαδιολες ανθισαν οσο ελειπα, αλλα βρηκα μια τελευταια ροζ καταροζ για παρηγορια να με περιμενει. Προλαβα να γευτω και δυο συκα που αγορασα τελευταια μερα βιαστικα απο τον Βασιλοπουλο.

Περιμενοντας τις επομενες διακοπες..

Σας φιλω γλυκα.

the Queen’s diamond Jubilee

Αλλη μια αναρτηση απο το Λονδινο. Το Ιωβηλαιο της Ανασσας εγινε αφορμη εμπνευσης σε καθε σημειο της πολης. Οι βιτρινες ειχαν θεμα το Ιωβηλαιο, και η μια συναγωνιζοταν την αλλη σε ομορφια, κυριως στην Old Bond Street οπου ειχε στηθει ολοκληρο σκηνικο. Κοιταξτε τα πουλακια.. οχι κοιταξτε τα πουλακια!

Η φαντασια τβν Βρεττανων ξεπερασε καθε προηγουμενο.

Τεραστιες αφισσες στο Picadilly Maifair.
Διακοσμητικα σημαιακια στην οροφη pub.

Ηταν ωραια κοπελα η Ελιζαμπςθ το 1952.

Βρεττανικη αρωματοποιια εμπνεεται απο το Ιωβηλαιο και δημιουργει το Τζουμπιλη μπουκἐ!

Διακοσμηση στα πολυκαταστηματα Harrods

Βιτρινα με Λονδινακι μινιατουρα σημαιοστολισμενο και γιορταστικο.

Μακετα της βασιλικης γονδολας σε βιτρινα. Εμενα μου θυμιζει βαρκα λουνα παρκ απο αυτες που τραβαγαμε το σκοινι και ανεβαιναμε στα συννεφα!

Ειμαι σιγουρη οτι η αειθαλης κουην  και το Λονδινακι μαζι  θα γιορτασει τα εβδομηνταπεντε χρονια απο την στεψη της,  με περισσοτερα νταβαντουρια, και με μεγαλυτερο καπελο αν εχει παρει απο το DNA της μαμας της. Τωρα ο Φιλιππος , ο Καρολος , η Καμιλλα και η γραφουσα δε ξερω αν θα υπαρχουμε τοτε αλλα αν οχι καποιος αλλος μπλογκερ  θα καλυψει το γεγονος

Δειτε ενα κλασσικο βιντεακι με την Carol Burnett στο ρολο της βασιλισσαw με τους Harvey Korman στο ρολο του Φιλιππου και τον Tim Conway στο ρολο του φρουρου στο Μπακινγχαμ. (Οι δυο τελευταιοι δε ζουν πια)

Σας φιλω γλυκα.