Ετσι αρχιζε η καθημερινη μας ημιωρη κουβεντα καθε πρωι πριν φυγω για το γραφειο. Μεσημερι ηδη εκει, μου ελεγε τι βρηκε στην αγορα, που πηγε το πρωϊ και τι μαγειρευε. Τι εγινε στην τραπεζα, ποιος την πηρε τηλεφωνο, ποιοανου γειτονα το σκυλι την ξυπνησε.
Οταν ημουν οχτω χρονων στην τριτη δημοτικου, στην Ελληνογαλλικη σχολη Αγιος Παυλος, η τοτε δασκαλα μου κυρια Λουλα Λοη μετεπειτα Αλαφογιαννη, μας βοηθησε να φιαξουμε καρτουλες για τη γιορτη της μητερας. Εκεινες τις απιστευτα ατσαλες που το χρωμα ξεφευγει απο το περιθωριο, που τα λουλουδια ειναι παντα ροζ και ο ηλιος πιανει τη μιση ζωγραφια. Μετα μας παροτρυνε να διαλεξουμε στιχους απο ποιηματα που ειχαμε διαβασει εκεινη την ημερα. Μαζι φιαξαμε κι ενα μπουκεττο παπαρουνες με χαρτι γκοφρε.
Της αρεσε πολυ αυτος ο στιχος, αφηστε που το Δεσποινακι εισεπραττε και τα φιλια που ζητουσε και γουργουριζε απο χαρα.
Καθε χρονο λοιπον ο στιχος επαναλαμβανοταν στις καρτουλες για τη γιορτη της μητερας. Μεγαλωσα, σπουδασα, παντρευτηκα, εφυγα για μεταπτυχιακα, εγινα μητερα και εμεινα (προσωρινα μη ξεχνιομαστε) στην “πρωτευουσα του πλανητη” . Οι καρτες εγιναν πιο φιν φον, τα μπουκεττα πιο πολυπλοκα, τα δωρα πιο ακριβα. Και παντα στον επιλογο ακολουθουσε το στιχακι των οχτω μου χρονων.
” Κι αν θες μανουλα αγνοτερο λουλουδι στη γιορτη σου, να παρε το παιδι σου και φιλα το γλυκα. “
Καποια στιγμη καπου εκει κοντα στα σαραντα, θεωρησα οτι μεγαλωσα και δε ταιριαζουν πια στις ευχες μου τα παιδικα στιχακια. Κι εκεινη που το περιμενε πως και τι, μου παραπονεθηκε.
Τον Φλεβαρη αφου σε αποχαιρετησα βρηκα ολες αυτες τις καρτες φυλαγμενες στο κομοδινο σου. Και τις κρατησα για μενα. Για ενθυμιο μιας ιστοριας που κρατησε περιπου μισο αιωνα.
Κι οταν κοιτω τις καρτες, εκεινες που το χρωμα ξεφευγε απο τα περιθωρια, τα λουλουδια ηταν ροζ, και ο ηλιος επιανε τη μιση εικονα, νομιζω οτι ειναι οι πιο ομορφες. Κι ας ειναι τσαλακωμενες και κιτρινισμενες.
Δεν εχουν κλεισει ακομα τρεις μηνες που σε αποχαιρετισα. Και ειναι στιγμες σαν σημερα που η απουσια εχει την σκληροτητα του τετελεσμενου γεγονοτος. Που για πρωτη φορα δεν μπορεις να κανεις οτι εκανες καθε χρονο. Που επαψες να μοιραζεσαι κι αρχισες να αναπολεις.
Πη Ες: Ευχομαι σε ολα τα παιδια που διαβαζουν να χαιρονται τις μανουλες τους, σε ολες τις μανουλες να χαιρονται τη γιορτη τους και να τραβα η αγαπη τους την ανηφορα.
Πη Ες 2: Ανεκδοτη φωτογραφια της κυριας Δαφνης Μ. Πριν πεντε χρονια στην Λαγκαδα στη Χιο σε καλοκαιρινο ταξιδακι. Εγω παντως ετσι την θυμαμαι.
αυτα που επιμελειται η φυση (αζαλεες κατω απο το χολυ)
Πιστη στις παραδοσεις του παροντος μπλογκ, ερχομαι σημερα με μερικες φωτογραφιες απο τη χτεσινη Πασχαλια. Την περιμενα με πολυ λαχταρα για πολλους λογους. Ο κυριωτερος ειναι οτι ειχα πολυ καιρο να μαζεψω γυρω μου πολλους αγαπημενους ανθρωπους. Χρονια τωρα σας δειχνω τα μαγειρεματα, τα λουλουδια, τις ” φινφονιες ” . Ποτε δε φερνω φωτογραφιες απο παρεες, παιδια, κουμπαρες κλπ. Ειναι σταση μπλογκ αυτη ( πως λεμε σταση ζωης). Το μπλογκ μου ειναι η χαρα μου, η τεχνη μου, το χομπυ μου, το σημειωματαριο μου, οι σκεψεις μου. Δεν ειναι η οικογενεια μου, τα παιδια μου, η ιδιωτικη μου ζωη. Κι ετσι θα μεινει οσο μεινει. Απορω με μεναααα που λεει και το τραγουδι δηλαδη, πως εφτασα ως εδω κι εγινα μπλογκερ. Γιατι ειμαι πολυ ” ιδιωτικο” ατομο. Υπαρχουν πραγματα στη ζωη μου που τα ξερω μονο εγω. Σπανια θα ανοιχτω παραπερα. Κι ομως τσουκου τσουκου εφτα και πλεον τωρα χρονια σας παιρνω μαζι μου στα ταξιδια, στην κουζινα, στον κηπο μου. Δε θελω να το αναλυσω. Μ’ αρεσει. Μ’ αρεσει το αποτελεσμα.
Μας φυλαξε μια απολυτα καλοκαιρινη ημερα εχθες εδω στην ” πρωτευουσα” . Ποτε αλλοτε το Πασχα (αν και νωρις) δεν ηταν τοσο ζεστο. Παντα φροντιζω να τα εχω ολα ετοιμα για φαγητο μεσα. Φετος ομως την Κυριακη του Πασχα, τα τραπεζομαντηλα βγηκαν εξω, βαλαμε τα καλοκαιρινα μας, ψησαμε παϊδακια και ζαλιστηκαμε γλυκα μεχρι που ο ηλιος εγειρε πισω απο τις λευκες.
αυτα που επιμελειται το δεσποιναριον
Το εγραψα και στο φεησμπουκ. Ποτε δε ξεφευγω απο το κλασσικο μενου του Νικου Τσελεμεντε το Πασχα. Με ελαχιστες αποκλισεις ειναι παντα το ιδιο. Φετος στο ψητο εβαλα και τα φρεσκα ματζουνια που μεγαλωνουν στις γλαστρες μου. Κι αρωματιστηκαν οι πατατουλες εντονα και τους αρεσε! Η μαρουλοσαλατα απιστευτα ψιλοκομμενη, η τσαρικη ρωσσικη και το τζατζικι πλαισιωσαν το αρνακι. Φετος δεν εφιαξα μαγειριτσα. Ενω εγω τρελλαινομαι γενικα δεν ειναι δημοφιλης στους καλεσμενους και καπου μου φανηκε σαν ” Γιαννης κερνα και Γιαννης πινει “. Και απορησα που με ρωτησαν ” Που ειναι η σουπα; ” Καθε χρονο μενει. Αλλα ειπαμε οι ανθρωποι περιμενουν παντα το ” κλασσικο ” . Η Μαριεττα εφερε μια παστουρμαδοπιττα to die for. Ειχα να γευτω παστουρμαδοπιτα απο το ταξιδι μου στη Μυτιληνη. Αυτη ηταν ανωτερη. Και περιεργως καθολου βαρεια οπως θα περιμενα.
Τα αυγα εγιναν ομορφα φετος. Ομοιομορφα και ζωντανα σε χρωμα. Τα κουλουρακια και το τσουρεκι δε τα εφιαξα εγω, τα εφιαξε η Τζενη και ηταν μοσχομυριστα και πορτοκαλενια. Σαραντα φορες ειπαμε το ιδιο πραγμα.. ” και του χρονου στην Ελλαδα “. Σκεφτομαι οτι αφου το ειπαμε τοσες φορες, θα το κανουμε. Ραντεβου στην Ελλαδα του χρονου λοιπον.
Ειναι περιεργο, ομως μερες σαν κι αυτες, βγαζω απο το μυαλο μου τη δουλεια μου, τις υποχρεωσεις μου και βαζω μπροστα τα χαμογελα των αγαπημενων μου. Σαν να ξεχωριζουν οι δυο κοσμοι και να μην εχουν επαφη μεταξυ τους. Σαν να μην ειναι και οι δυο δικοι μου κοσμοι. Δε θελω να το αναλυσω. Μ’ αρεσει. Μ’ αρεσει το αποτελεσμα.
αυτα που επιμελειται ο σοκολατοποιος
Δευτερα μετα το Πασχα. Το ειχα αποφασισει εδω και μερες. Θα κατσω σπιτι, θα μεινω σπιτι, οτι κι αν γινει δε προκειται να βγω.. Η ζεστη αφορητη για Απριλη μηνα. Συνεχως επισκεπτομαι το ψυγειο, οχι για να δροσιστω αλλα για να τσιμπολογησω απο τα χτεσινα καλουδια. Διαβαζω τα προγραμματα μερικων κομματων. Σκεφτομαι ποσο η δημοκρατικη διαδικασια εχει πληγει απο την κριση και τον τροπο αντιμετωπισης της, και ποσο η δυναμη της ψηφου δεν θα σταθει ικανη να αναδειξει μια αυτοδυναμη κυβερνηση. Σκεφτομαι την επομενη ημερα, τον επομενο μηνα, τα επομενα χρονια. Με παιρνει ο υπνος κατω απο τον ανεμιστηρα και ξυπναω χαλαρη αλλα σχεδον παγωμενη.
αυτα που επιμελειται το δεσποιναριον
Εχει την στεναχωρη μορφη της ” επομενης μερας ” αυτη η Δευτερα του Πασχα. Αυτη την αισθηση οτι η ζωη περνα και δε ξαναγυρνα. Με λιγο χαμογελο γι αυτα που ζησαμε χθες, με λιγη φιλοσοφια για το τι θα ζησουμε αυριο. Παντα ετσι ειναι. Δε θα το αναλυσω. Και δε ξερω αν μου αρεσει.
Βρισκω μια παναρχαια φωτογραφια απο ενα Πασχα των δυο μου χρονων. Γυριζοντας την σουβλα στα ποδια του θειου μου του Αλβερτου. Ειναι στατικη εικονα. Σαν να μην την εχω ζησει. Δεν την θυμαμαι. Κι ομως ημουν εκει με τα μικρουλικα χερακια μου, τα λεπτουλικα ποδαρακια μου, τα χαρουμενα ματακια μου, τον τεραστιο φιογκο μου. Κι απο Πασχαλια σε Πασχαλια εφτασα στο χθες. Και προσβλεπω στο αυριο. Με τρομαζει η ταχυτητα της ζωης. Με τρομαζει η ασαφεια της. Δε θα το αναλυσω. Δε μου αρεσει.
Σαββατο του Λαζαρου 2012. Μια χρονια που αρχισε ασχημα για μενα με την φθινουσα υγεια της μαμας που τελιkα εφυγε το Φλεβαρη. Πολλες φορες στεκομαι και σκεφτομαι. “Δεσποιναριον πως αισθανεσαι;”. Και οσο περνα ο καιρος κατασταλαζω στην ιδια απαντηση. Αισθανομαι αποκομμενη απο τις ριζες μου, πραγμα που αισθανομαστε ολοι οσοι εχουμε χασει και τους δυο γονιους. Αισθανομαι ομως ανακουφιση γιατι τον τελευταιο καιρο υπεφερε κι εκεινη και ολοι εμεις που την αγαπουσαμε.
Βγηκαν τα πασχαλινα πιατακια.
Εαν δεν ειχε φυγει η μαμα, φετος το Πασχα θα ερχομουν στην Αθηνα. Το ξερω οτι ουτε που θα το καταλαβαινε ουτε που θα το εκτιμουσε. Γιατι λοιπον θα το εκανα; Γιατι πιστευω σε κεινα τα στιγμιαια θαυματα. Σε μια φευγαλεα ματια αγαπης κι ας εσβηνε σε δυο λεπτα.
Σαββατο του Λαζαρου 2012. Θα γιορτασω το Πασχα στο σπιτι με οσους αγαπημενους δικους μου εχω γυρω. Θελω καποτε να θυμουνται τις ημερες του Πασχα που περναμε τωρα.
Βγηκαν τα μεταξωτα κοκκινα αυγα.
Οσο υλιστικο κι αν ακουγεται, μ’αρεσει να μαζευω αναμνησεις. Και να τις κραταω για παντα. Μπορει να αποχωριστω κατι που αγορασα. Ποτε ομως κατι που μου χαρισαν αλλοι. Καθε δωρο, καθε πασχαλινο μεταξωτο αυγο, καθε χριστουγεννιατικο ροδι, καθε μικροαντικειμενο βγαινει στην ωρα του και μου φερνει την εικονα εκεινου που μου το χαρισε. Ακομα κι αν η επαφη λογω αποστασης η αλλων συγκυριων εχει χαθει, ειναι η αξια των αναμνησεων που μετραει.
Βγηκαν και τα αλαβαστρινα αυγα.
Γυαλιστηκαν ολα τα ασημικα.
Λατρευω το ασημι, το ξυλο, το κρυσταλλο, την πορσελλανη.. καλα αφησα και τιποτα; Την εποχη που παντρευτηκα ολοι εκαναν δωρα ασημικα. Πολλες φορες κοιταζω τα σχεδια και σκεφτομαι οτι την δικη μας φινετσα και τεχνοτροπια στο δουλεμα του ασημιου, δεν την εχει κανενας μα κανενας αλλος λαος. Ενας λαος χαρισματικος, πεισματαρης και πονεμενος.
Καθαριστηκε το deck.
Σαββατο του Λαζαρου 2012. Το τι φασινα επεσε (προσωπικη δουλεια) δε λεγεται. Το νερο με πιεση καθαρθζει την γλιτσα. Ενα τετοιο χρειαζεται στην βουλη των Ελληνων.
japanese bayberry
Πηρα να φυτεψω δυο θαμνακια στις μπροστινες γλαστρες. Με ταλαιπωρουν πολυ αυτες. Οτι και να βαλω κρατα μια σεζον και ξεραινεται. Κι αν προλαβει το χειμωνα, το παγωνουν τα χιονια. Η τελευταια προσπαθεια με τις γαρδενιες κρατησε για δεκα μηνες. Ελπιζω αυτα να κρατησουν ολες τις εποχες. Και εχουν ενα τελειο πρασινοκιτρινο και πολυ αισιοδοξο χρωμα.
Πηρα δυο ωραια καλαθακια και τα φυτεψα μονη μου
Θα μου μεινουν τα καλαθακια, κοβεται το κοστος στη μεση και εχω και τη χαρα της δημιουργιας.
Ελαμψε το deck πανω κατω.
μπιγονια η σουρλουλου!
Κλασσικα καθε χρονο φυτευω στις γλαστρες μου γερανια. Κατακοκκινα γερανια που μου θυμιζουν ελληνικες αυλες, βαρελια στο νησι και μια βαρκα ηταν μονη της.. Φετος ειπα να αλλαξω σκηνικο. Τρελλαθηκα με τα χρωματα στο φυτωριο. Ισως το μεγαλυτερο φυτωριο και το πιο πληρες στην περιοχη της “πρωτευουσας” ειναι κοντα στο γραφειο μου και το επισκεφτηκα αρκετα τελευταια. Την περισσοτερη ωρα χαζευω μεχρι να καταληξω σε συνδιασμους που μου αρεσουν. Φετος λοιπον οι ορτανσιες και οι μπιγονιες μου εκλεψαν την καρδια. Οπως αυτη η μπιγονια ποικιλια “σουρλουλου” (*) εχει ροζ μπουκλακια και σε προκαλει! Τωρα βρισκεται στη γλαστρα μου, ετοιμη να κλεψει τις καρδιες οσων ερθουν το Πασχα.
Μετα φοβου πηρα και ενα γλαστρακι τουλιπες, κι ελπιζω να κρατησουν ως το Πασχα. Προτιμω τα γλαστρακια απο τα φρεσκα λουλουδια. Ειναι οικονομικωτερα κρατανε περισσοτερο και οι βολβοι θα ανθισουν και του χρονου.
Τα δεντρα εχουν γεμισει μικρα φρεσκα φυλλαρακια. Σε ενα μηνα το δασος θα ειναι σκιερο. Τωρα ομως ειναι γεματο ξεφωτα κι αφηνει το φως να παιχνιδιζει στον κηπο.
salvia
Salvia το λενε το θαμνακι στολιζει αλλη μια γλαστρα. Ομορφα Πασχαλινα χρωματα. Αναγεννηση της φυσης. Χαλαλι η κουραση. Ειναι πολυ αναζωογονητικο να κανεις ανοιξιατικες δουλειες. Θα ηθελα να ζουσα στις αρχες του προηγουμενου αιωνα που οι δουλειες ηταν εντελως εποχιακες. Δυστυχως ακομα και οι εποχες παγκοσμιοποιηθηκαν. Το πηρε χαμπαρι και η φυση και λεει, δε τους πεταω και μια “La Niña” ετσι για να τους αποσυνονισω περαιτερω. Κι ετσι τρελλαινομαστε ολοι μαζι. Οι ανθρωποι, οι ζωες μας, οι εποχες μας.
Κυριακη των Βαϊων 2012.
Απο παλια (εκεινο το καλοκαιρι στην Αλοννησο) ειχαμε αποφασισει οικογενειακως οτι την Κυριακη των Βαϊων θα γιορταζουμε τις Δαφνες μας. Η μια κερνα τους αγγελους σημερα. Η αλλη αφου τραβηξει κουπι κανενα διωρο στην λιμνη στο Σαν Φρανσισκο, οργανωνει ενα baby shower για μια φιλη της. Κι εγω εδω στην “πρωτευουσα” το δεσποιναριον ετοιμαζω αλλο ενα πασχαλινο τραπεζι που θελω να το θυμουνται.
Διασχιζουμε την τελευταια εβδομαδα του χρονου. Ηδη περασαν τα Χριστουγεννα, και ειναι απιστευτο το ποσο γρηρορα εγινε αυτο. Σιγουρα βασιζεται στην θεωρια της σχετικοτητας που με απλα λογια λεει πως: “Οσο περνα ο καιρος, τοσο πιο γρηγορα περνα ο καιρος!” . Αυτο δεν μπορει να το καταλαβει ας πουμε ενα παιδακι του δημοτικου που η σχολικη χρονια του φαινεται αιωνας. Πρεπει να φτασεις σε μια ηλικια, να δεις το παιδακι σου μπροστα σου αντρα η γυναικα με τα χρωματοσωματα της δικης σου προσωπικοτητας να χορευουν αναμεσα σας, για να αναφωνησεις. “Καλα τι εγινε, χθες ακομα επινες απο το μπιμπερο!” Χαρακτηριστικο της παραπανω θεωριας της σχετικοτητας επισης, ειναι οτι αυτες τις ταχυτητες τις αντιλαμβανομαστε σε συγκεκριμενες χρονικες στιγμες, δηλαδη σε κατι γενεθλια, σε αποφοιτησεις, και φυσικα στο τελος του χρονου οπως σημερα.
Ενα πραγμα που παντα βαριομουν πραγματικα ειναι αυτα τα γραμματα που στελνουν μερικοι ανθρωποι στο τελος του χρονου για να ενημερωσουν τους γνωστους και φιλους για το τι εκαναν εδω και δωδεκα μηνες. Και αν μεν παντρεψαν καποιο παιδι, εκαναν το ταξιδι των ονειρων τους, πηραν καποια προαγωγη, εχει καλως. Οταν ομως διαβαζω οτι ο μπεμπης δυσκολευτηκε στο potty training η οτι τον Αυγουστο κουρεψαμε το σκυλο, ε τοτε οχι απλα βαριεμαι, αλλοιθριζω κι απο πανω.
Παρ’ολα αυτα οι απολογισμοι ειναι αναποφευκτοι αυτες τις μερες. Κι εγω ειμαι ανθρωπος των απολογισμων. Γιατι μ’αρεσει να τακτοποιω τα παντα. Να βαζω τα γεγονοτα και τις πραξεις στη σειρα και να τους ριχνω αλλη μια εξεταστικη ματια. Να τα δεχομαι και να τα αλλαζω αν φυσικα μπορω. Να σχεδιαζω το υπολοιπο της ζωης μου πανω σε επιτυχιες η αποτυχιες. Να σκαλιζω, να ψειριζω, να τρωγομαι.
Με το τελος του 2011 συμπληρωνονται πεντε (ολοκληρα) χρονια απο την ημερα που το πρωτο ποστ εμφανιστηκε στον μπλογκερ. Ειχε τον τιτλο “Πρωτοχρονια” και διαβαζε σαν ημερολογιο αλλα πιστευω ειχε ολα τα χαρακτηριστικα που διτηρησε το μπλογκ ολα αυτα τα χρονια. Αναμνησεις, σκεψεις και καλο φαγητο με λιγη σαλτσα ” οτι θυμαται χαιρεται “.
“Πρωτοχρονιες σε χρονους αλλους… Ευτυχισμενο το 2007.. Ελαβα σημερα μια ευχη απο τη φιλη μου την Μαρια και μου αρεσε παρα πολυ. Να εχεις μου λεει να θυμασαι.. να εχεις να ονειρευεσαι .. και να εχεις να ελπιζεις.. την κλεβω για να την πω και σε αλλους. Αν ημουν στην Αθηνα σημερα θα ειχα να παω σε ενα σωρο γιορτες. Χρονια πολλα Βικυ.. πρωτοχρονιες σε χρονους αλλους.. θυμασαι στο σπιτι σου.. με το Βαγγελακη.. που να βρισκεται.. απο τοτε που καταλαβαμε τον κοσμο μεχρι που ξεβλαστωσαμε χορευοντας με χαμηλους φωτισμους. Χρονια πολλα Βασω.. πανε τοσα χρονια απο κεινο το πρωτο τηλεφωνημα.. πολλες φορες σκεφτομαι πως γενιωνται φιλιες ετσι τυχαια.. πως ταιριαζουν οι ανθρωποι και πως δενονται.. Εχω να θυμαμαι Μαρια.. αυτο ειναι σιγουρο..
Χτες παραμονη πρωτοχρονιας πηγαμε στο κυμα στην Αναπολη.. Παλιο διοροφο στο κεντρο της πολης. Λιτος διακοσμος και καλη κουζινα. Χαρακτηριζεται σαν Mediterranean cuisine. Γενικα αναρωτιεμαι αν ειναι σωστο να ανακατευουμε στοιχεια απο διαφορες κουζινες και να κανουμε ψιλοπαγοσμιοποιηση στις κατσαρολες και στα τηγανια. Σε τελικη αναλυση αν ευφραινεται η γλωσσα γιατι οχι. Δοκιμασα λοιπον στην αρχη μια κρυα σουπα gazpacho με αστακο και αβοκαντο.. πολυ νοστιμη και πρεπει να ειχε μεσα και πατατα.. μετα αρνισια παιδακια ωραια κι αυτα αλλα λιγο παραψημενα με πουρε πατατας και γλυκοπατατας.. διχρωμο .. και σαλτσα aioli στο πλαι . Εκλεψα μια μπουκιτσα απο το πιατο του Ε. ριζοττο με ψαρι και αστακο και μετανοιωσα που δεν ειχα παραγγειλει κι εγω. Το γλυκακι flan με σαλτσα πορτοκαλιου θα μπορουσε να μην εχει τοσο γλυκεια σαντιγυ στο πλαι.. χανονται οι γευσεις στην πολλη ζαχαρη. Να θυμηθω να κλεισω παλι προς το τελος του μηνα να παω με την Σοφη και τον Michael. Θαθελα να δοκιμασουμε μαζι το κανονικο μενου και να κανουμε μια βολτα στα πλακωστρωτα δρομακια της Αναπολης.”
Υποσημειωση στο παραπανω κειμενο. Η Μαρια ερχεται ακομα εδω και ποτε ποτε αφηνει και σχολια. Η Σοφη δεν μενει πια στην Ουασινγκτων.
Κι εγω συνεχιζω να γραφω. Εκατονταδες αναρτησεις, χιλιαδες γραμμες και φωτογραφιες, ωρες μπροστα στην οθονη, τρια λαπτοπς, δυο αει παντς, τρεις φωτογραφικες μηχανες. Πεντε χρονια, οχτω μπλογκς, μερικες αναφορες στο Βημα της Κυριακης, σε διαφορα πορταλς, μερικες συνεργασιες. Πεντε χρονια, πολλες γνωριμιες, μερικες φιλιες που ευδοκιμησαν. Και μετα τι; Αυτη τη στιγμη που απολογουμαι, δεν ξερω την απαντηση. Εκεινο που ξερω σιγουρα ειναι οτι ψαχνομαι για το επομενο βημα.
Στο τελος του 2007 και καθως ξημερωνε το 2008 μοιραστηκα μαζι σας της ιστορια της αλεπους.
“ Πριν πολλα χρονια. Μολις ειχαμε γυρισει στο σπιτι απο το παραμονιατικο παρτυ της Βικυς. Παντα γιορταζε τη γιορτη της την παραμονη. Η μαμα της ντυνοταν Αη Βασιλης κι εμεις το ξεραμε αλλα δε μιλαγαμε γιατι μας εδινε δωρα. Η μαμα μπαινοβγαινε στο μπανιο και φιαχνοτανε. Τριχα δεν ξεφευγε απο το μαλλι. Ο μπαμπας ειχε βγαλει το μαυρο κουστουμι και εψαχνε για γραβατα. Επανω στο κρεββατι τους απλωμενη η ετολ αλεπου της μαμας. Εγω δε την χωνευα αλλα η Τινα την φοβοταν κιολας. Με το κεφαλι της και με τα ολα της. Ειχε και μια κοπιτσα στο στομα για να πιανει στην ουρα. Εγω εφτα χρονων και η Τινα τριων. Με τα νυχτικα μας και μουτρωμενες. Δηλαδη μουτρωνα εγω, με εβλεπε η μικρη .. μουτρα κι εκεινη Εμας δε θα μας επαιρναν στο ρεβεγιον με τους μεγαλους. Θα μεναμε σπιτι με την κυρια Τασια. Παλι τα ιδια, θα μας εφιαχνε πατατες τηγανητες για να μας καλοπιασει κι εμεις θα της βγαζαμε το λαδι μεχρι να κοιμηθουμε. - Τινα παμε να δουμε την αλεπου; - Οχι να την πετατσουμε!!!!! - ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΤΑΤΣΟΥΜΕ ΝΑΙ!!!! Η μπαλκονοπορτα ανοιγει η αλεπου σερνεται εξω και καταληγει στα παρτερια του κηπου. Την πετατσαμε! Και ξυλια φαγαμε στους μικρους μας ποπους, και μειναμε να φαμε πατατες τηγανητες, και πρηξαμε και την κυρια Τασια. Που η καυμενη μας πηρε αγκαλια για να μη μυξοκλαιμε. Για μια παλιοαλεπου. Παραμονιατικα! “
Πρεπει να ομολογησω οτι αυτη η ιστορια ειναι πολυ αγαπημενη. Ειδικα το σημειο που περιγραφει την μαμα σαν Αγιο Βασιλη. Οταν πια την καταλαβαμε ολοι ανελαβε ο θειος ο Τζων το ρολο για να μας ριξουν σταχτη στα ματια. Εμεις ομως δεν μασησαμε. Οποιος ελειπε ηταν ο Αη Βασιλης.
Πρωτοχρονια 2009: Ειχα πεσει με τα μουτρα τις προηγουμενες μερες (με τη βοηθεια της ωραιοτατης) στην μελετη της επερχομενης σεζον, ενδυματολογικα ομιλουντες. Η ωραιοτατη μαλιστα ειχε κανονισει να παρει ενα outfit οπως ακριβως το βρηκε στη φωτογραφια. Της πηρε ενα χρονο να βρει μια παρομοια ζωνη γιατι εκεινη που βλεπαμε των οχτακοσιων ευρω, ηταν με τα σημερινα δεδομενα δυο μισθοι στην Ελλαδα. Ελεος δηλαδη, το στυλ θελει φαντασια οπως λεει και η αγαπητημου Ινες ντε λα Φρεσανζ.
Tο εξωφυλλο του Ιανουαριου του περιοδικου Μπαζαρ εχει μια ωραιοτατη φωτογραφια της Βικτωρια Μπεκαμ που νομιζεις οτι ειναι ντυμενη με ενα συννεφο. Το τευχος του Φεβρουαριου εχει μια παρομοια μεταξωτη κατακοκκινη τουαλεττα του Roberto Cavalli, που την αναδεικνυει τελεια η Σκαρλετ Γιοχανσον . Και τα δυο εξωφυλλα φαινεται σα να εχουν βγει απο εικονογραφημενα παραμυθια με νεραϊδες. OUT οι λεπτες ντραπε τουαλεττες που βλεπαμε περσυ και IN το πριγκιπικο στυλ. Δε ξερω αν θα χωρεσει το τεραστιο φουρω σε ενα κοινο αυτοκινητο, η αν θα πρεπει να ξαναφερουμε στους δρομους τις αμαξες. Ετσι που τη βλεπω την φρεσκοκουρεμενη Βικτωρια ειναι σα την Σταχτοπουτα, που περιμενει δωδεκα η ωρα να την σωσει η νεραϊδα νονα της. Φανταζομαι μαλιστα οτι κατω απο τα μεταξωτα λουλουδιασμενα layers της δημιουργιας του οικου Dolce & Gabbana, φορα γυαλινα γοβακια.
Οταν χαζευα την Vogue παλιοτερα μου ελεγε η μαμα. Αυτα ειναι πολυ εξεζητημενα, δεν υπαρχει τιποτα που να μπορουμε να το φορεσουμε εμεις. Διαφωνουσα τοτε μαζι της με το σκεπτικο οτι μπορει να μη φορεσουμε το ιδιο μοντελακι (ποιος θα δωσει εφτα χιλιαδες ευρω για ενα φορεμα;) αλλα βλεπουμε τα trends, ξεσηκωνουμε στυλ και χρωματα, χτενισματα και μακιγιαζ. Εν μερει η αισθητικη πλεον κατασκευαζεται απο την βιομηχανια της μοδας. Και ολες οι γυναικες εχουμε προγραματιστει στο να μας αρεσει οτι μας δειχνουν. Οι πιο λογικες συνεχιζουν να ισχυριζονται “φοραμε οτι μας πηγαινει”, αλλα παντα το προσαρμοζουν στις γενικες γραμμες των προτασεων των σχεδιαστων. Βλεπω αυτες τις φουστιτσες – μπαλλονια που ταιριαζουν μονο στο 1/1000 των γυναικων που ακολουθουν τις μοδες. Και εκει παλι το να φουσκωνεις τους γοφους επιτηδευμενα, δε συμβαδιζει με τη λογικη του να κανεις διαιτα μονιμως για να εισαι λεπτη. Αισθητικα δεν μου αρεσουν, οπως ποτε δεν μου αρεσαν οι τετραγωνες πλατες, τα μπεϊμπυ ντολ κοψιματα, τα φουσκωτα μανικακια και τα εμπριμε λουλουδατα φορεματα. Στην ιστορια της γυναικειας μοδας οταν αφαιρεθηκαν απο τους ωμους οι ογκωδεις βατες αισθανθηκα οτι η μοδα αρχισε να ερχεται στα συγκαλα της κι ας επεμενε η θεια μου η Σοφια οτι “το ρουχο στεκεται πιο καλα με τις βατες” . Τι πιο ομορφο απο το να διαγραφεται ενας στρογγυλος ωμος μεσα απο ενα μεταξωτο πουκαμισο;
Συνεχιζοντας την πρωτοχρονιατικη μου βολτα στα γκλαμουρε περιοδικα, επεσα πανω σε ενα αρθρο που εξηγει πως γινονται οι τσαντες μαϊμουδες. Πως τοσοι ανθρωποι χανουν τη δουλεια τους γιατι η παραβιοτεχνια σε χωρες της ανατολης κατασκευαζει με μηδεν κοστος αυτα τα προϊοντα. Τα χρηματα που βγαινουν απο αυτα, τροφοδοτουν ομαδες εκμεταλλευσης ανθρωπων και φυσικα οχι τα αθωα πλασματα που τα συναρμολογουν. Αυτο το ξερουμε πανω κατω ολοι αλλα ειλικρινα με αγγιξε το αρθρο γιατι ειχε παραδειγματα απο αυτες τις καταστασεις εκμεταλλευσης. Γι αυτο θα ηθελα να σας πω κι εγω να μη ψωνιζετε μαϊμουδες. Οχι μονο γιατι ετσι βοηθαμε στην εξαθλιωση του ανθρωπινου ειδους αλλα για να πουμε και την αληθεια, ενα προίον μαϊμου κανει μπαμ σε αυτους που ξερουν να διακρινουν την ποιοτητα. Καλυτερα να παρουμε που λεει ο λογος ενα κοματι μεταξωτο υφασμα και να ραψουμε ενα σακουλι (που θα ειναι και οριτζιναλ) παρα να τρεφουμε τη ματαιοδοξια μας. Οσοι μπορουν ας αγοραζουν τα ακριβα οριτζιναλ. Δεν ειναι κακο. Ισα ισα οταν κινειται η αγορα και κυκλοφορει το χρημα ανθει το εμποριο και αυξανεται η απασχοληση.
Τωρα το Γεναρη ολα τα αμερικανικα περιοδικα μοδας ασχολουνται με ενα ζωτικο θεμα. Τι θα φορεσει η Μισελ Ομπαμα στην τελετη ορκωμοσιας σε λιγες μερες. Ασχολουνται και με τον Μπαρακ αλλα οχι τοσο πολυ. Ολοι οι σχεδιαστες μοδας κανουν προτασεις. Τωρα φυσικα που γραφω αυτο το ποστ θα εχει ηδη αποφασισει, αλλα πιστευω οτι και ασπρο να βαλει ακομα θα της πηγαινει ομορφα γιατι εχει ενα γλυκο σοκολατι χρωμα και δεν θα ειναι αυτο που λεμε “σαν τη μυγα μες το γαλα”.
Η Μισελ ειναι λιγο ατσουμπαλη στο περπατημα οπως πολλες αφρο-αμερικανες. Δε το φορανε το ψηλο τακουνι ανετα (για την πλειοψηφια μιλαμε) Δεν υπαρχει λικνισμα στην κινηση τοσο που χανει πολλες φορες οτι ομορφο φορανε. Χτες το βραδυ το παρατηρησα παλι σε δυο πανεμορφες μαυρες κοπελλες που ετρωγαν σε παραπλησιο τραπεζι. Μολις σηκωθηκαν και προχωρησαν λιγο, χαθηκε η μαγεια.
OUT η Λωρα της συντηριλας, και IN η Μισελ της κομψης απλοτητας.
Χαζευω τις κυριες που κερδισαν τον τιτλο της πιο καλοντυμενης γυναικας. Τα τελευταια χρονια εχει αλλαξει ο ορισμος. Οι κυριες αυτες φορανε απλα και κομψα ρουχα το βραδυ αλλα το πρωι δε διαφερουν απο μια οποιοιαδηποτε απλη γυναικα. Με τζην, ζακετουλα και ισιο μαλλακι. Εχουν και κορμαρες γιατι ολα αυτα σε ενα ασχημο σωμα δεν κανουν την ιδια εντυπωση, κακα τα ψεμματα. Και φυσικα εχουν και καποιο προφιλ αλλοιως δε θα τις βλεπαμε φατσα φορα στο τευχος του Ιανουαριου της Βογκ. Παντως το ολο κονσεπτ ειναι ενθαρρυντικο γιατι σημαινει οτι οποιαδηποτε γυναικα μπορει να ειναι καλοντυμενη μεσα στην απλοτητα της.
Χαζευοντας λοιπον αυτες τις μερες τα περιοδικα μοδας εχω να πω, εν περιληψει, οτι φετος αν παρουμε κατι “σιμπιζακι” σαν να πηγαινουμε σε σαφαρι στην Κενυα , κατι σε δερμα πυθωνα, η ενα διπατο πεδιλο με δωδεκα λουρια, θα ειμαστε μεσα οι μανδαμες!! Εχοντας ομως επιγνωση της οικονομικης κρισης και της απαιτουμενης λιτοτητας, προτεινω αν δε μπορεσουμε να ικανοποιησουμε τις fashionistas εντος μας, καλο θα ηταν να επενδυσουμε σε ενα κατακοκκινο κραγιον, οπως εκαναν οι ντιβες του μεσοπολεμου. Σας φιλω με σταμπα!
Νοσταλγικο και ταξιδιαρικο το πρωτο ποστ του 2010. Οπου ενας γλαρος κι ενα καψουρικο μπλουζ τραγουδακι ταιριαζουν με την γκριζιλα του Γεναρη.
Γυριζω πισω στην Καλιφορνια για να φερω μερικες ακομα εικονες. Ο Δεκεμβρης μπορει να ειναι χρωματιστος αλλα ο Γεναρης ειναι γκριζογαλανος. Με τετοια χρωματα μ’αρεσει να τον φανταζομαι. Βλεποντας τους γλαρους που χαζολογανε μια ζωη στον κολπο του Σαν Φρανσισκο, μου ηρθε στο νου το παλιο εκεινο τραγουδι του υπεροχου Οτις Ρεντινγκ. Ακουσε το, ειναι η απολυτη ηρεμια μετα τις γιορτες.
Στην Αθηνα με βρηκε η Πρωτοχρονια του 2011: Λένε πως ότι κανεις την Πρωτοχρονιά, θα το κανεις όλο το χρόνο. Ότι αισθάνεσαι, ότι σκέφτεσαι θα σε συνοδεύει τριακόσιες εξηντα πεντε μέρες. Δε ξέρω απο που βγηκε αυτο, που έχει τις ριζες του, ξέρω ότι έτσι μου έλεγε η μαμά όταν ήμουν μικρή, ισως για να μειωσω τις ζαβολιες μου πρωτοχρονιατικα και ότι θα μπορούσαν αυτές να προκαλέσουν. Παίζει λοιπόν να έχει τις ριζες στην πονηριά της μαμάς, με ακολουθεί ομως πιστα κάθε Πρωτοχρονιά. Στο γύρισμα του το 2011 με βρίσκει κρυολογημενη, με ένα απίστευτο πονοκέφαλο, και δεν έχω καταλάβει ακόμα πως τα έχω καταφέρει να ετοιμασω πεντε πραγματάκια για να υποδεχτούμε τον καινούργιο χρονο χωρίς πολλές φιοριτουρες στο διαμέρισμα της Πεύκης. Κι ενω σερνομαι κυριολεκτικά, υπόσχομαι στον εαυτό μου να χαμογελώ όλη την ημέρα (έστω και χαζα), για να είναι η χρόνια γεμάτη χαμογελα, έστω και απο αυτά που φοράμε, για να δώσουμε κουράγιο σε άλλους, η να ξεγελασουμε ενα αναπάντεχο κρυολόγημα! Μια ευχή μέσα απο αυτο μπλογκ που κλείνει σήμερα (1/1/11) τέσσερα χρόνια στον κόσμο του internet, σε όποιον φίλο η φίλη πέρασε απο εδώ, για υγεία και πολλά χαμογελα, απο αυτά που πηγάζουν απο χαρα, ευτυχισμενες στιγμές, απο έρωτες και απο επιτυχίες, έστω και απο αυτά που φοράμε για να δώσουμε κουράγιο σε κάποιους, η για να καταπολεμήσουμε κάποιο κρυολόγημα! Ειναι μέρες που δεν έχω γράψει τιποτα εδώ, στην αγάπημενη μου γωνία στο διαδυκτιο. Τα μπέρδεψα λίγο με το iPad, και τα international plans, ομως νομίζω ότι ξαναβρήκα την άκρη και θα έχω σύνδεση τουλάχιστο για το υπόλοιπο του ταξιδιού μου. Το internet πρεπει επί τέλους να γίνει μια δωρεάν υπηρεσία παντού. Πριν φύγω για το ταξίδι μου, έχω ετοιμάσει την ανάρτηση της παραμονής της Πρωτοχρονιάς. Είναι μια πολυ αγάπημενη ιστορία που δημοσιεύτηκε πριν τρία χρόνια. Δεν βλέπει ξανά το φως του διαδυκτιου, λόγω των δυσκολιών που προανέφερα. Δεν έχει πια σημασία, είναι πλέον ανεπικαιρη, θα περιμένει δώδεκα μήνες τη σειρά της. Το ταξίδι μου αυτο μεχρι στιγμής, είχε απίστευτες χαρές, που με έκαναν και ξέχασα γρήγορα τις μέρες ταλαιπωρίας στο Heathrow, είχε, τόση ανθρώπινη επαφή και ζεστασιά, τόσες αγκαλιές, τόσα φιλακια, που θα μου κρατάνε ζεστη συντροφιά όταν θα γυρίσω στην “πρωτεύουσα”, μεχρι να ξανανταμωσουμε! Γι αυτο μπαίνω φορτσατη και με κέφια στο 2011 “my fifth year in blogging”, χωρίς τους ενδοιασμούς που είχα περσυ τέτοιο καιρό, χωρίς φόβο αλλα με πάθος. Δεν θα κλείσω την πόρτα σε καμία προοπτική καινούργιας φιλίας, γιατί τώρα ξέρω ότι πίσω απο την οθόνη βρήκα εσάς, τους ανθρωπους που με καλωσόρισαν με το που πάτησα το πόδι μου στην Αθήνα! Με την ευχή να είναι το 2011 γεμάτο έρωτες, σας φιλω γλυκά!
Περσυ ειχα δηλωσει οτι μπαινω φορτσατη στο 2011. Φετος δεν κανω καμια δηλωση. Ευχομαι μια καλη χρονια σε ολους γεματη υγεια και αγαπες.
Σας φιλω μεγαλο φιλι για να κρατησει μεχρι του χρονου.
Τωρα τελευταια, ολο θυμαμαι τα παλια blogs, οταν ειχα τρελλα κεφια φιαχνοντας ενα καινουργιο δικο μου κοσμο στο ιντερνετ. Tavola Bianca το λεγανε το αγαπημενο μου και ολα μου τα μαγειρεματα τα εκανα εκει. Στρωνοντας το ντελικατο λινο τραπεζομαντηλο της γιαγιας της Δεσποινας στο Χριστουγεννιατικο τραπεζι χαμογελασα στη σκεψη της εισαγωγης που ειχα κανει τοτε. “Μ’αρεσουν τα ασπρα τραπεζομαντηλα”. Αυτο εδω μπορει να ειναι και ογδοντα η εννενητα χρονων τραπεζομαντηλο. Η μαμα δεν το χρησιμοποιησε ποτε. Σκεφτομαι δεν ειναι κριμα να εχεις τοσο ομορφα κομματια και να ειναι μεσα σε συρταρια η σε μπαουλα; Το λινο τραπεζομαντηλο της γιαγιας καλυψε και φετος το γιορτινο μας τραπεζι. Με παιχνιδιαρικη διαθεση προσθεσα κατακοκκινα placemats και μικρα κερακια σε πρασινο και κοκκινο χρωμα. Ενα μικρο ελατακι στη μεση , μερικα χαρουμενα μικρα δωρακια και ταραμ ταταμ!
Το φετεινο Χριστουγεννιατικο μενου περιελαμβανε μερικα ορεκτικα οπως καναπεδακια με παστα απο καβουρι και σολωμο και χτενια με φυκι πικλα και wasabi mayonnaise η paprika. Μεταξυ μας ειχα προσφατα αγορασει αυτα τα μικρα amuse bouche πιατουλακια και επρεπε να τα χρησημοποιησω .. παση θυσια! Η πρωτη μου ιδεα ηταν πουρε με δυο συκωτακια λαδοριγανη, ομως οταν η Δαφνη ακουσε συκωτακια κοντεψε να παρει το αεροπλανο πισω για το San Francisco, ε και τι να κανω η μανα!
Το πρωτο πιατο ηταν η κλασσικη τυροπιττα και μια σαλατα με baby σπανακι, ροκα, cranberries, καρυδια και τριμενο κατσικισιο τυρι.
Το κυριως πιατο φετος ηταν ενα crown απο χοιρινες μπριζολες με γεμιση φρουτων. Κρεμμυδια, ξεραμενο ψωμι, ξερα βερυκοκα, cranberries και φρεσκα μηλα με λιγη κανελλα, μοσχοκαρυδο και γαρυφαλλα ηταν τα υλικα της γεμισης. Νοστιμο και εντυπωσιακο! Ομως του χρονου ξαναγυριζω στην κλασσικη μου αθηναϊκη. Γιατι μου ελειψε και το φαγητο και το εθιμο!
Ποτε τα περιμεναμε, ποτε περασαν κι αυτα τα Χριστουγεννα. Βαζω και μερικες ακομα φωτογραφιες απο το γιορτινο τραπεζι και παω να κανω ενα απολογισμο της χρονιας που περασε. Κανεις μας δεν τον γλυτωνει!
And so this is Christmas. And all we hear on the radio is Christmas melodies and happy Jingles. Some people despise Christmas music but I am not amongst them. As soon as November fades out, I find my favorite Christmas radio station and I have a blast while driving, sometimes thinking whether I have been good or bad, or smelling the wonderful smell of chestnuts roasting on an open fire. Christmas is all about magic. And there is nothing more magic than watching a prima ballerina dancing the sugarplum fairy in Tchaikovsky’s Nutcracker. To me growing up with a grandpa who loved the ballet and taking me along, this is a childhood Chrismas memory.
9.
There have been so many “velvet” voices singing Christmas melodies, from Nat King Cole to Ella Fitzgerald, and from Mikael Buble’ to Doris Day. But in my mind nobody but nobody beats the handsome duo of Frank Sinatra and Bing Crosby. I discovered this video, a few years ago and it has become my favorite Christmas little story with a dinner included. And although we will not have a White Christmas this year in Maryland, there is always next Christmas.
8.
Old British song ” God rest ye merry gentlemen” performed by wonderful Annie Lenox. The video has this old Victorian flavor that makes you think Ebenezer Scrooge is about to appear in the fog.
7.
This has been one of my favorite songs for years. Christmas time in the city. While I was walking in the busy streets of downtown San Francisco a few weeks ago, and there was one Salvation Army bell ringer outside every store, I was thinking that I miss Christmas in the city, so lively and colorful. Here is New York City, the place to be for Christmas and New Year’s
6.
Another childhood memory, Petit Papa Noel , that our music teacher was trying to have us sing in the chorus of our high school. With the help of soeur Emilienne, who stood there as a guardian of our proper dress code and our lady behavior.
5.
And so this is Christmas, and what have you done? Boy George was my absolute favorite singer in the beginning of the ’80s. A year gone by, during which we forget all the resolutions we made, all the promises to ourselves. This is not the time to repeat the same mistakes anymore. The world is suffering, people need one another, there is no much joy on this planet. Give a hand and a smile to your neighbor. This is what Christmas is all about.
4.
Another song written for a good cause in the early ’80s. It stays always in my top list as I love each and everyone who sang a few words in it.
3.
Ok, now you know that I love the Eurithmics and I adore Annie Lenox. I think this version of Winter Wonderland is the most powerful ever.
2.
This year I re-discovered the old song ” baby it’s cold” outside, in a faster version by She and Him. Granted it has been paying more this year on my radio. Enjoy!
1.
The number one song for this Christmas is one that I always sing along with Elvis, trying to imitate his voice and his accent as well. But most of all this song relates to me in a big way. I spend Christmas here missing family and friends, I spend Christmas there missing my own kids. So there is no doubt that there is always a blue blue tear for every Christmas. Because someone is not there.
Whatever you do this Christmas, I hope you are surrounded with people you love and love you. As I am off for the last Christmas preparations, I wish that you always hear happy jingles, that Santa brings you what you wished for, as he walks down Santa Claus Lane, that you be good for goodness sake, that you give your heart like last Christmas, even if it is to someone else, because this is what Christmas is all about. And as Rudolph the most famous reindeer of all passes over your roof, dashing through the snow, look up and wish better days for all, so we all have a Merry Christmas, and we all have good nights.
Περασε το Thanksgiving και προσπαθουμε ολοι να ειμαστε σε εορταστικη διαθεση. Μεγαλη προσπαθεια ομως φετος, και κυριως στην Ελλαδα. Και ακομα περισσοτερο στην Αθηνα και στις μεγαλες πολεις γιατι εκει τα αποτελεσματα της ανεχειας και ολων των δυκολιων φαινονται περισσοτερο. Πανε δυο χρονια, Δεκεμβρης ηταν παλι που αναρωτιομασταν αν ειχαμε πιασει πατο γενικα. Οπως αποδειχτηκε η καταβαση συνεχιζεται και παρασυρει μαζι της και την διαθεση μας. Πανε δυο μηνες που ημουν στην Αθηνα και εγινα αυτοπτης μαρτυς της μαυριλας του κοσμου, της ερημιας των καταστηματων και του εκνευρισμου που απορρεει απο την αβεβαιοτητα.
Παντα τις γιορτες, ειτε γιατι υπαρχουν μικρα παιδακια που θελουμε να ζησουν την μαγεια τους, ειτε γιατι εμεις οι ιδιοι εχουμε αυξημενη την διαθεση προσφορας, ακομα ακομα γιατι γινομαστε για λιγες μερες μικρα παιδια κι εμεις, καπως αφηνουμε την χαρα να προσπερασει τους προβληματισμους. Ειναι αναγκη εσωτερικη, ειναι αυτοαμυνα, ειναι η ενεση που θα μας βοηθησει να σταθουμε ακομα ορθιοι.
Στα social media βλεπω πολυ κοσμο να περιμενει πως και πως τις γιορτινες μερες. Εικοσιπεντε και μια! Για το θαυμα, για τις αγαπησιαρικες συναξεις, για το απροσμενο δωρακι, για μια μικρη αποδραση. Can’t wait!
Το μακρυ Σαββατοκυριακο των Ευχαριστιων παντα προς το τελος στολιζουμε το δεντρο. Ακομα και περσυ που περασαμε τα Χριστουγεννα στην Αθηνα (μετα απο την τρελλη περιπετεια στο Heathrow) αφησαμε πισω το σπιτι στολισμενο. Σαββατο βραδυ καθως κρεμαγα τα στολιδια στεκομουν στο καθενα απο αυτα και αναλογιζομουν τις στιγμες που πρωτοσυναντηθηκαμε. Μερικα ερχονται απο τις μερες μου στο Μοναχο απο το περιφημο Christ Kindle Markt στην Marienplatz. Αλλα απο το Columbus του Ohio, μερικα απο το Williamsburg αλλα απο την Napa Valley και αλλα απο το Sausalito οπου εχω βρει κατι απιθανα κομματια. Κι ετσι μου πηρε κατι παραπανω απο οτι υπολογιζα το στολισμα αλλα ταξιδεψα ξανα σε μερη αγαπημενα. Και στο ταξιδι αυτο δεν μπορουσα να περιμενω μεχρι να ερθει η ωρα να αναψω τα φωτακια. Could’nt wait!
Κατεβηκε ο λοχος με τα αρκουδια και πηρε τη θεση του το καθενα κατω απο το δεντρο. Τελικα εχουν πολλαπλασιαστει αυτα τα αρκουδια τοσο που εχω αρχισει να τα μπερδευω. Ποιος ειναι ο Ερμενετζιλντο, ποιος ειναι ο Εμιλ, ποιος ειναι ο Αμεντεους, πρεπει να τους βγαλω ταυτοτητες γιατι σε μερικα χρονια θα τα εχω κανει εντελως σαλατα. Την Κυριακη προστεθηκε στην παρεα ο Charles.
Charles with a mind of his own.
Με καθε αγορα 5 δολλαρια πηγαινουν στο the Child Mind Institute. Ο Charles ειναι ο πιο μεγαλοσωμος της παρεας. Στεκομουν μπροστα στα ραφια του Bloomis, οπου πολλα αρκουδια με κοιταζαν ασκαρδαμυκτι και ενω ολα ηταν ιδια, πλησιασα και πηρα εκεινο που ηταν στην ακρη και τα ποδαρακια του ειχαν κρεμασει κατω, σαν ετοιμο να φυγει. Ελα, σκεφτηκα να σου γνωρισω τα αδερφακια σου. Δεν εβλεπα την ωρα να φτασουμε σπιτι. Could not wait!
Το μονο κακο ειναι οτι μου αρεσουν πολλα ειδη στολιδιων. Τα βικτωριανα, τα ξυλινα, τα γυαλινα, τα αγγελακια, οι χιονανθρωποι, τα καραβακια, τα πουλακια κι ετσι δεν υπαρχει ενα θεμα στο δεντρο μου. Θα το ελεγε κανεις “αχταρμα ” αλλα οποιος το πει να του καει γλομπακι στο πιο απιθανο σημειο. Εγω το βλεπω υπεροχο. Και θα φροντισω να βρω καινουργια στολιδια εκει που θα παω σε τρεις μερες!
Tο Thanksgiving στο σπιτι της “ωραιοτατης κουμπαρας ” (this is not a fictional character) ειναι διπλη γιορτη. Εκτος απο τις Ευχαριστιες γιορταζουμε και τα γενεθλια του ωραιοτατου κουμπαρου μου. Ο οποιος ομως, παρ’ολα αυτα κανει ολες τις βαρειες δουλειες της γιορτης, οπως πχ. σηκωνει το ροδαλο πτηνο με δυο πηρουνια και οταν το μεταφερει επιτυχως σε ασορτι πιατελα, αναλαμβανει να το τεμαχισει (χωρις να το διαλυσει). Ομολογω οτι τα καταφερνει μια χαρα. Οταν φτανουμε ολοι στο κουμπαρεϊκο, η διαδικασια των προετοιμασιων δεν εχει τελειωσει κι αυτο ειναι ολη η χαρα της γιορτης. Ο Τεντυ παλευει τις γλυκοπατατες με ενα εργαλειο του πουρε, η ωραιοτατη κουμπαρα παιζει με κουταλια ανακατευοντας ποτε τα φασολακια, ποτε την σαλτσα, ποτε ανοιγει πακεττακια βουτυρο (ε δε θα ανοιξε δυο τρια προς τερψιν της χοληστερινης), ποτε ξυνει φλουδα λεμονιου για να δωσει αρωμα σε ενα πιατο. Μιλαμε για φιν φον μουλτι-τασκινγκ!
Καθε χρονο και καλυτερα ειναι το Thanksgiving στο σπιτι της ωραιοτατης που ας την πουμε Λουκια για να της δωσουμε ενα ονομα τελοςπαντων. Δοκιμαζει παντα κατι καινουργιο χωρις να ξεφευγει απο τα πατροπαραδοτα διοτι μη ξεχναμε οτι το ματι του εκ Μασσαχουσεττης κουμπαρου αγρυπνο παρατηρει τα διαφορα υλικα. Παραδειγματος χαριν, το ρυζι δεν εχει καμια θεση στο τραπεζι των ευχαριστιων, ουτε σα γεμιση ουτε σαν τιποτα! Για να καταλαβετε τι θελω να πω, ειναι σαν να φιαχνει καποιος χοιρινο σε πασχαλιατικο τραπεζι. Α πα πα! Τα καινουργια πιατα αν τυχουν καλης κριτικης επαναλαμβανονται και τον επομενο χρονο. Οπως το παραπανω butternut squash με καστανα. Ενα γευστικο αριστουργημα.
Φετος δοκιμασαμε καινουργιες συνταγες γεμισης καταπληκτικες. Χωρις υπερβολη το φετεινο Thanksgiving ηταν απο αποψη εδεσματων το καλυτερο της. Η γαλοπουλα ζουμερη και τρυφερη γιατι κανει μπανιο σε αρμη πριν ψηθει, τα φασολακια τραγανα, ο πουρες με κομματακια μπεϊκον υπεροχος. Ψηφισαμε οτι θα πρεπει να μας ξανακανει και τις συνταγες της γεμισης παλι του χρονου. Εβαλε ολο το μερακι και την αγαπη της παρ’ολο που ηταν και λιγο κρυωμενη.
Ετσι φετος αναρτω τα εργα της σε σπεσιαλ γκαλλερι για να τα δειτε κι εσεις.
Και του χρονου αγαπημενη Λουκια! Ραντεβου τα Χριστουγενα στο “δεσποιναρεϊκο”
Ξημερωσε η ημερα των Ευχαριστιων εδω στην “πρωτευουσα” και σε ολες τις πολιτειες της Αμερικης. Πιστευω οτι ειναι μια σωστη γιορτη γιατι επικεντρωνεται σε ενα πολυ σημαντικο θεμα. Την αποδοση ευχαριστιων! Σημαντικη γιατι φερνει τους ανθρωπους κοντα να απολαυσουν ενα παραδοσιακο γευμα. Βεβαια το μονο λαθος σε ολη αυτη την υποθεση, ειναι το γευμα καθεαυτο. Αν οι πρωτοι αποικοι ειχαν δει μοσχαρακι αντι για γαλιά τοτε θα ηταν Η ΤΕΛΕΙΑ γιορτη.
Τα παντα μεχρι σημερα στις Ηνωμενες Πολιτειες παρεμεναν κλειστα. Η μονη μερα του χρονου που τιποτα δεν ανοιγε. Φετος αλλαξαν τα πραγματα. Τα οικονομικα μεγαλων επιχειρησεων δεν ειναι πλεον καθολου ανθηρα και αποφασιζουν να μεινουν ανοιχτα και σημερα. Ετσι εχουμε μεγαλες αλυσιδες οπως το Wallmart η το J.C. Penney που σημερα οχι απλα θα ειναι ανοιχτα, αλλα θα εχουν και τιμες Black Friday για να προσελκυσουν τον κοσμο.
Καθομαι πρωϊ πρωϊ και συλλογιζομαι ποσα πραγματα εχω για τα οποια θα πρεπει να ευχαριστω παντα ανθρωπους και συγκυριες που συνετελεσαν ωστε να τα εχω. Πολυ πιο ηρεμη απο περσυ, πολυ πιο καθαρο το μυαλο να συγκεντρωνεται στην παρουσα στιγμη, εχω σκοπο να περασω ενα αγαπησιαρικο οικογενειακο Thanksgiving στης “ωραιοτατης κουμπαρας”. Ειναι εθιμο, ειναι οικογενεια, ειναι αγαπη, ειναι πολλα χρονια παραλληλης πορειας. Θα βαλω και τα καλα μου και μ’αρεσει!
Ενας λογος για τον οποιο εχω ευχαριστιες φετος ειναι σε οσα και οσους συνεβαλλαν να ειναι ακομα μαζι μας και “καλα” ο φιλος και χρονια συνεργατης, ο Steve. Παει ακριβως ενας χρονος που ειχα τραπεζι για τη γιορτη μου στο σπιτι. Ειχα βαλει τα καρτελακια με τα ονοματα στο τραπεζι. Το πρωϊνο τηλεφωνημα απο την γυναικα του οτι εγχειριζεται με ογκο στον εγκεφαλο οχι απλα ταραξαν την γιορτη αλλα και την ζωη μας. Τα αποτελεσματα της βιοψιας οτι προκειται για επιθετικωτατη μορφη με μερικους μηνες ζωης, χαλασαν τη διαθεση ολων των φιλων. Σημερα ενα χρονο αργοτερα ο Steve ειναι αναποσπαστο κομματι της δουλειας και της ζωης μας. Συνεχιζει να ερχεται στο γραφειο με ειδικο τρικυκλο και να εμψυχωνει ολους εμας τους υπολοιπους. Ευχαριστω τους γιατρους του, την γυναικα του, και τον ιδιο για την δυναμη που εχει μεσα του και που ειναι παραδειγμα για ολους τους αδυναμους εμας.
Ειναι πολλα που θα μπορουσα να αναφερω για ευχαριστιες σημερα, ομως δεν εχουν σημασια. Αυτο τον καιρο, σημασια εχει να περνανε ανωδυνα οι κρισεις. Οι προσωπικες, οι επαγγελματικες, οι οικονομικες, οι κοινωνικες. Κι αυτες δεν ειναι καθολου ευκολες. Πως να ειναι ευχαριστημενος ενας ανθρωπος που χανει την δουλεια του, ενας ανθρωπος που παλευει με προβληματα υγειας, ενας ανθρωπος που του ερχεται η ζωη τα πανω κατω; Εχουμε παρα πολλα παραδειγματα τελευταια. Πριν δυο μηνες στην Αθηνα σε καθε μα σε καθε συζητηση αναφερονταν παραδειγματα γνωστων που εχουν βιοποριστικο προβλημα. Που και πως να βγει ενα ευχαριστω απο τα χειλη του κοσμου. Πολυς κοσμος ειχε μαθει στην ανεση (χρησιμοποιω εσκεμμενα ανωδυνες λεξεις) και αυτος θα μαθει να περιοριζεται. Υπαρχουν ομως και παρα πολλοι που η λεξη εξαθλιωση δεν τους περιγραφει με υπερβολη. Ο Ελληνας που (σε μεγαλο ποσοστο) πολεμησε τον μεταναστη, σημερα μεταναστευει ο ιδιος. Πρεπει ολοι να ζησουμε. Αυτο εχει πια σημασια. Αλλοι τα περασαν πριν απο μας μια και δυο γεννιες πριν, και γι αυτους δυστυχως η εξαθλιωση συνεχιζεται. Εγκλωβισμενοι στα γκετο μιας ξενης χωρας που πια δεν μπορει να τους προσφερει ουτε λιγο ψωμι. Οχι μονο στην Αθηνα, αλλα σε ολες τις μεγαλουπολεις. Το ενδοξο Παρισι θυμιζει εποχη Αθλιων σε πολλες γειτονιες του.
Ετσι το Thanks μενει για πολυ κοσμο ανουσιο και μενει το Giving που πρεπει να εστιασουν οσοι (ακομα) εχουν. Παρατηρω οτι πολλες φορες η συμπαρασταση ακομα κι αν δεν ειναι υλικη, αλλα ηθικη παιζει μεγαλο ρολο στην ψυχολογια των ανθρωπων. Giving is the word. Χαμογελα, κουβεντες, περισσευμα απο αισθηματα και οτι αλλο πιο πρακτικο στους διπλανους μας γιατι η ελλειψη ειναι πια διπλα μας.
Ξημερωσε η ημερα των Ευχαριστιων παλι και φετος στην “πρωτευουσα”. Διαβαζω στην εγκριτο …. φυλλαδα Washington Post οτι η θερμοκρασια ειναι πιο υψηλη απο αυτη της Αθηνας, κι ενας ηλιος τεραστιος κανει τη μερα λαμπερη κι ας ειναι εννιαμισυ το πρωι ακομα. Ευχαριστω που ειμαι κατοικος της γης που εχει τετοιο αστερι σαν τον ηλιο να με ζεσταινει. Τα υπολοιπα προσωπικα μου ευχαριστω θα τα πω εντελως … προσωπικα.
Εδω στο φιν-φον blog πρεπει να πω οτι δεν υπαρχουν πιο φιν-φον ανθρωποι απο αυτους που ξερουν να λενε ευχαριστω.
Σας φιλω γλυκα κι ευχαριστω που ηρθατε και σημερα!
Περασε κι αυτη η γιορτη. Στο ” Δεσποιναρεϊκο ” στρωσαμε τραπεζια, και οπως καθε χρονο οταν τελειωνει ο Νοεμβρης τσουγκρισαμε τα ποτηρια μας, οχι μονο στην υγεια της γραφουσας αλλα και σε οτι αλλο καλο αφορα την υγεια μας, τους αγαπημενους μας, την χωρα μας. Με τοσες ευχες και τοσα τσουγκρισματα ολο και κατι θα πιασει. Ετσι λεω.
Σημερα σαν αποηχο της γιορτης θα μοιραστω μαζι σας τα φετεινα table settings. Αρχικα ειχα αποφασισει να κανω μπουφε φετος. Ομως εξι- εφτα απο τους καλεσμενους μου ειχαν ηδη υποχρεωσεις κι ετσι μειναμε εντεκα. Εντεκα με λιγη καλη θεληση και λιγη βοηθεια απο τον sous chef Teddy οπως και τον sommelier Ερρικο τα καταφερνω να φερω σε περας ενα sit down dinner. Ακομα και με ενα μικρο κρυωματακι που με δυσκολεψε, παλι καλα κυλησε το βραδυ.
Τραπεζι 1
Τραπεζι 2
Το γευμα φετος περιελαμβανε:
Προκαταρκτικα μεζεδακια για κοκτειλς πριν το γευμα: Σπαραγγια με προσουτο, spread σολωμου κι ενα dip απο φετα και κουκουναρια που εφιαξα.
Ορεκτικα: Γαριδες με γκρεηπφρουτ και τζιντζερ, τυροπιττακια και μικρα σουβλακια με τοματινια και μοτσαρελλα.
Κυριως γευμα. Μοσχαρι Chateaubriand, μανιταρια με σαλτσα απο συκα και κρασι Βουργουνδιας και πατατες φουρνου.
Για γλυκο προμηθευτηκα τα ωραια μελομακαρονα και τους κουραμπιεδες της Τζενης.
Αλλη μια γιορτη περασε.
Τι να σας πω τωρα; Μιλησα με τη μαμα σημερα και της ειπα οτι ειναι τα Εισοδεια της Θεοτοκου. ” Εγω γιορταζω; ” με ρωτησε. Δε θυμαται πια! Ποναει αλλα τι να πω; Αρκει που αναγνωριζει ακομα τη φωνη μου και οτι ειμαι το Δεσποινακι της. Που στις 21 Νοεμβρη του εφιαχνε το αγαπημενο ρολο με μαρμελαδα βερυκοκο. Του φορουσε την κιτρινη οργαντινα και τα μαυρα γοβακια και αρχιζε η γιορτη. Πρωτη παντα ερχοταν η Νινα η Κουρελω..
.. ελα κοριτσακι μου..
