απο ροδο βγαινει αγκαθι;

Πολλα εχουν γραφτει και πολλα εχουν ειπωθει απο την ημερα που κυκλοφορησε στο διαδυκτιο το βιντεο με την απαραδεκτη συμπεριφορα των σπουδαστριων στα ΤΕΙ της Πατρας. Αρθρα, statuses, twits, και ολα καταδικαζαν αυτες τις συμπεριφορες. Δεν διαβασα καμια υπερασπιστικη γνωμη για τις συμπεριφορες αυτες εκτος απο κατι που ελεγε οτι ” τα παιδια εχουν βιωσει την βια και φερονται βιαια ” . Αυτο το θεμα θελω να αναπτυξω σημερα σαν μητερα τριων παιδιων και σαν παλια σπουδαστρια αλλων εποχων που αυτα τα φαινομενα εκαναν τα πρωτα τους βηματα.

Δεν ειναι καινουργιες αυτες οι συμπεριφορες. Ομολογω οτι και στα δικα μου νεανικα χρονια τρομαζα με την επιθετικοτητα ενος μερους σπουδαστων κυριως τα χρονια της μεταπολιτευσης. Στην συνεχεια τρομαζα με κατι καταληψεις σχολειων – ακομα και δημοτικων – και με μαρτυριες γνωστων καθηγητων και δασκαλων για επιθετικοτητα και ασεβεια. Και φοβομουν οτι αυτες οι καταληψεις χωρις ουσιαστικη αιτια με την ανεχεια των δασκαλων και των γονιων, θα εξελισσοταν ασχημα.

Αυτα τα παιδια -ως επι το πλειστον κοριτσια- προφανως δεν προεκυψαν απο το πουθενα. Θα ηθελα πολυ να ακουσω την γνωμη μιας απο τις μητερες τους. Τι λενε, μηπως αραγε θα μας ελεγαν κι αυτες οτι ηταν καλες μητερες και οτι θα σταθουν διπλα στα παιδια τους. Ειναι συνηθες πια αυτο στις προσφατες παραβατικες συμπεριφορες.

Ειναι κατι που αυτα τα κοριτσακια δεν εχουν καταλαβει καλα. Η αγενεια, η υστερια και η ασεβεια, δεν εξασφαλιζουν την υπεροχη του γυναικειου φυλλου. Το θεμα ομως ειναι οτι το κακο αρχισε απο την γενια των γονιων τους και αντε τωρα να μαζεψεις τα σπασμενα ενος μερους της νεολαιας που αχει αποδομηθει εντελως κοινωνικα.

Κανω αυτη τη διακριση γιατι ΔΕΝ πιστευω οτι ειναι ετσι ολα τα παιδια. Δεν ειναι κι ευτυχως. Μιλω με παιδια φιλων, συγγενων και πραγματικα αγαλλιαζει η καρδια μου με τιην ευγενεια, την ωριμοτητα και την διψα τους για μαθηση. Δεν ειναι λιγα. Θυμαμαι μια συναντηση με ενα κοριτσι -νεαρη φοιτητρια πανεπιστημιου – πριν λιγα χρονια στην Αθηνα. Μιλαγαμε δυο ωρες. Σε τονους χαμηλους με σεβασμο απο μερους της, με δεκαδες ερωτησεις και απο τις δυο πλευρες. Η οικογενεια κεντροαριστερων αντιληψεων.

Δεν θα καταταξω λοιπον τον κοσμο της αναιδειας σε αριστερους η δεξιους η οτιδηποτε αλλο με πολιτικη χροια. Τους χωριζω σε ανθρωπους με κοινωνικη παιδεια και σε ανθρωπους που γενιες τωρα διαιωνιζουν μια αδυναμια να βελτιωθουν κοινωνικα-και μορφωτικα αν θελετε- και αδυνατουν ετσι να διορθωσουν ολα αυτα για τα οποια παραπονιουνται.

Γνωριζω προσωπικα ανθρωπους ολων των πολιτικων παραταξεων – εκτος μερικων επισημως φρεσκων – που ουτε αυτοι ουτε τα παιδια τους δεν φερονται ετσι. Εδω λοιπον ειναι το κλειδι της υποθεσης. Αν μεγαλωσεις σε περιβαλλον που ο ενας σεβεται τον αλλο ανεξαρτητα απο ηλικιες, οι πιθανοτητες να τσιριξεις σε εναν εξηνταρη καθηγητη σου – και να λες ” υπεγραψε ” το χαρτι γιατι ουτε Ελληνικα δεν εμαθες – ειναι ελαχιστες. Μπορει παλι να παρασυρθεις απο αλλα παιδια αλλα αυτο θα ειναι σπανιο γιατι εδω μιλαμε για εξτρημ καταστασεις.

Παρασυρεται κανεις ευκολα απο αλλα παιδια; Ναι, αν δεν εχει διαμορφωσει αρχες και προσωπικοτητα απο παιδι. Σας λεω λοιπον. Στην μεταπολιτευση βρισκομουν συχνα σε πηγαδακια σπουδαστων στο ΕΜΠ, και ακουγα διαφορα απο αλλους συσπουδαστες που για καποιο λογο -υπεροχης υποθετω- ειχαν βαλει σκοπο να ξεσηκωσουν τους παντες. ” Ψηφισε αυτο συντροφισσα – τριαλαρο – εχεις την δυναμη να αλλαξεις το κατεστημενο, δεν θα αποφασιζουν αλλοι για μας, θελουμε να μεταφερουμε μαθηματα οχτω εξεταστικες . Ναι συντροφε, ελεγε η Στελλα -ωρα της καλη-. Μεταβολη εγω και εφευγα. Ποσες Στελλες υπαρχουν εκει εξω με διψα για αγγιγμα στην εξουσια εστω και σε μορφη φοιτητικων εκλογων;

Μα δεν ειναι ολες Στελλες.

Το αλλο που θελω να συζητησω ειναι οτι η σιωπη του καθηγητη ηταν απελπιστικα απογοητευτικη. Φοβοταν λεει. Βρε παιδια Ο φοβος ειναι που μας εφερε σε αυτες τις καταστασεις. Ας αηκωνε το αναστημα του και ας προτεινε δημοσια συζητηση εδω και τωρα. Ας εκανε κατι. Ας δηλωνε την απεχθεια του -οπως ολοι που διαβασα τις γνωμες τους- γι αυτη την επιθεση. Θα ετρωγε καμια μπουνια απο τα κοριτσια; Ας ετρωγε, θα υπηρχε και αφορμη για να τα μαζεψουν. Δεν ξερω ποιο ηταν το θεμα, ξερω ομως οτι ηταν στοχος μιας ομαδας υστερικων γυναικων που αμφιβαλλω αν μπορουν να χαμηλωσουν τα ντεσιμπελ σε δημοσια συζητηση.

Παιδια ειπατε; Μισο λεπτο. Οταν αποφασιζεις να ασχοληθεις με τα κοινα, εισαι στο δρομο για μια επαγγελματικη καταρτιση, δεν εισαι πλεον παιδι, εισαι νεαρος ανδρας η νεαρη γυναικα.

Βεβαια, αν σε εχουν κακομαθει με το να σκουζεις και να σου παιρνουν την Μπαρμπι στα πεντε, τοτε ετσι θα εξελιχθεις στα εικοσι. Σου χαρισαν αεροπλανακι γιατι εφερες δεκα στην εκθεση; Δεν θα μπορουσαν να κανουν κατι χειροτερο. Μα ολοι ετσι κανουν; Ε τοτε συγγνωμη αλλα δεν ειναι γονεις, ειναι μαϊμουδες. Κακα τα ψεμματα. Και αν σαν γονιος φοβασαι μηπως και παθει κατι το παιδακι αν δε του κανεις τα χατηρια θα σωπαινεις οταν το παιδακι σε δειρει. Δυστυχως ετσι ειναι. Ειναι για λυπηση ολα αυτα; Ισως, ισως καπου καποιοι να συνειδητοποιουν οτι αν ειχαν φερθει αλλοιως τα πραγματα θα ηταν διαφορετικα. Ως εκει ομως. Το ” οταν σπερνεις ανεμους, θεριζεις θυελλες” ειναι δυστυχως αμειλικτο. Και οταν φτανει να μειωνει τον πολιτισμο μιας χωρας, να ποναει τους πολιτες της, ειναι καταστροφικο.

Ολα τα παιδια/νεοι επαναστατουν λιγο η πολυ. Κι εγω το εκανα. Σε πολλα δεν συμφωνουσα με τους γονεις μου. Πολλες φορες προκαλουσα αναφεροντας γνωμες η ιδεες που μου αρεσαν αλλα ηξερα οτι εκεινοι ηταν αντιθετοι. Ηξερα ομως επισης οτι δεν θα μου βαλουν τις φωνες. Ηξερα οτι δεν θα μου επεβαλαν να κανω το δικο τους. Δεν μπορεις να κοψεις την φορα του ενθουσιασμου τους, αλλοιμονο! Δεν πρεπει! Ακους ομως, συζητας, δεν απαγορευεις, λες την αποψη σου σαν δευτερη γνωμη, λες παραδειγματα, μιλας με αποδειξεις. προτεινεις καποια λογικη και αποσυρεσαι. Κανενα παιδι δεν απαξιωσε τον λογικο συνειρμο οταν αρχισε απο νωρις. Κι αν ακομα δεν συμφωνησει και συνεχισει την επανασταση του, στο τελος, θα εχει μαθει κατι πολυ σημαντικο. Να διαλεγεται και να στηριζεται σε επιχειρηματα.

Σιγουρα η κριση εχει αμβλυνει αυτη την κατασταση κι εγω που τα γραφω αυτα μπορει να θεωρηθω.. εξω απο τον χορο. Τι θα πρωτοκανει ο αλλος. Θα βρει δουλεια, θα ταϊσει τα παιδια του, η θα τα μαθει να διαλογιζονται; Γι ενα ομως ειμαι απολυτα βεβαιη κι αυτο -λογω ηλικιας- το εχω δει να συμβαινει σε ποσοστο 95%. Οτι ειναι οι γονεις σου, θα γινεις κι εσυ. Εχουν ορεξη να μαθουν και να διευρυνουν τους οριζοντες τους; Κι εσυ θα κανεις το ιδιο. Κι εκεινοι δεν θα σου ορισουν τον οριζοντα. Γκρινιαζουν, θα γκρινιαζεις κι εσυ. Ειναι σνομπ, θα εισαι κι εσυ. Οι φυσιολατρες βγαζουν φυσιολατρες, και οι φιλοζωοι τρυφερους φιλοζωους, οι αδιαφοροι βγαζουν ρεμαλια. Ισχυει ομως και το αντιθετο οι υπερπροστατευτικοι, εγωιστες, και οι παραλογα αυστηροι, επαναστατες χωρις αιτια.

Μπορουμε να δωσουμε λιγη εμφαση στο σκελος της παροιμιας που λεει.. απο αγκαθι βγαινει ροδο;

Σας φιλω γλυκα

the never ending fin fon

Να σε δω τι θα γραψεις! Αυτο μου ειπε προχθες στο τηλεφωνο ενας αγαπημενος φιλος που μπλογκαρει στην Ιερουσαλημ.  Ξαφνιαστηκα με την ερωτηση γιατι απλα δεν ηξερα τι να απαντησω. Να σε δω τι θα  γραψεις!  Αντηχουσε για ωρες στα αυτια και η φωνη δυναμωνε. ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΤΙ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙΣ!

Φιν φον ειναι το μπλογκ, τι θα γραψω;  Στον εβδομο χρονο του blogging, ολα εχουν αλλαξει. Πρωτον αισθανομαι οτι τα ειπα ολα, δευτερον το κλασσικο blogging εχει δωσει την θεση του  micro blogging των ιστοσελιδων κοινωνικης δικτυωσης.  Με δυο λογια εκφραζεις μεγαλα νοηματα.  Η εκφραση εκ των πραγματων εγινε αφαιρετικη.  Τα μακροσυρτα κειμενα κουραζουν.  Η ατακα ( που εχει αρχισει να με κουραζει ) γνωριζει μεγαλεια.

Η κριση που δεν υποψιαζομασταν το 2007 (οταν αρχισα να γραφω εδω) εξελιχθηκε σε τεραστιο προβλημα.  Η ψυχολογικη κατασταση του κοσμου ειναι τετοια που με κανει να σκεφτομαι δυο φορες τι θα γραψω. Την οικονομικη κριση και τα αποτελεσματα της, την συναντησα για πρωτη φορα στους δρομους του Μπουενος Αϋρες το 2009, και δεν κρυβω οτι αθελα μου αρχισα να κανω projections με την φαντασια μου σε μια Αθηνα του αυριο. Σημερα η πραγματικοτητα της Αθηνας εχει ξεπερασει την τοτε  φαντασια μου. Κι ενω ηδη στο Μπουενος Αϋρες ο κοσμος εχει βρει τροπους να προχωρησει,  εμεις εχουμε προβλημα με τον επαναπροσδιορισμο αξιων και προτεραιοτητων.

Η αρνητικοτητα, η καταστροφολογια και η αβιαστη αποδοση ευθυνων οχι μονο δεν ειναι του χαρακτηρα μου, αλλα πιστευω οτι ειναι επιζημιες.  Εχω παψει να τις παρακολουθω και προτιμω να εστιαζω στα θετικα.

Το ωραιο εξακολοθει να υπαρχει,  στην φυση, στον πολιτισμο και στους ανθρωπους, αρκει να θελουμε να το δουμε.

Ετσι μετα απο αυτην την μακροσκελεστατη εισαγωγη, σας παρουσιαζω (σαν αλλοτε) τα φιν φον παπουτσια που θα φορεσουμε το καλοκαιρι, σε μια εμπεριστατωμενη συλλογη απο το κομψο εως το κιτς.  Διαλεγετε και παιρνετε.

Και μιας και  μιλαμε για παπουτσια,  θυμαμαι παλιοτερα που ερχομουν στην Ελλαδα και επαιρνα παπουτσια μονο απο εκει.  Οπως επισης και τσαντες.  Δεν θα με πιστεψετε,  εχω κομματια εικοσιπεντε ετων παλια, που σαν υλικο, κατασκευη και σχεδιο ειναι ακομα αξεπεραστα.  Τι εγιναν ολα αυτα;  Που πηγαν οι τεχνιτες, οι σχεδιαστες;  Γιατι αντι να εξελιχθει το ελληνικο παπουτσι κα να κατακτησει τον κοσμο, αρχισαμε να εισαγουμε Ιταλικα; Θυμαμαι ενα καλοκαιρι – ηταν το τελευταιο του καλοκαιρι  – στον Πετριδη στην Σταδιου ενα θλιβερο καταστημα σε ξεπουλημα με ανακατα Ελληνικα και Ιταλικα εισαγωγης.  Θυμαμαι την πρωτη φορα που ειδα στην βιτρινα της Καλογηρου ενα ζευγαρι Prada και ξαφνικα μου ηρθε στο μυαλο η λεξη παρακμη.  Οχι φυσικα για την συμπαθεστατη Miuccia αλλα για μας.   Τι εγιναν αραγε οι παλιοι τεχνιτες πισω απο τον σταθμο στο Μοναστηρακι;

Κατ επεκταση αλλες τεχνες οπως η χρυσοχοϊα, η αργυροχοϊα,  η κατεργασια δερματων, η υφαντικη η ραπτικη, εχουν παρακμασει η εξαφανιστει.  Εχουμε ικανοτητες και αισθητικη, και αντι να τα εκμεταλλευομαστε, τα αφηνουμε και τα ξεχναμε.   Εδω στις ΗΠΑ ειναι παμπολλα τα καταστηματα που πουλανε πλεχτα απο το Περου αλλα και ασημενια κοσμηματα. Το Περου ειναι πολυ πιο φτωχη χωρα απο εμας, και ομως..Ο κοσμος ολοκληρος εκτιμα την τεχνη και την ποιοτητα. Κυριως ομως εκτιμα την εντιμη συναλλαγη.

Παμε για ενα ολοκληρωτικο επαναπροσδιορισμο των αξιων, των ταλεντων μας και της ηθικης μας;

Σας φιλω γλυκα.

negative

20130224-060133.jpg

Παίζοντας με τα αρνητικά των φωτογραφιών μου ατο photoshop ανακαλύπτω ένα καινούργιο κόσμο που δεν μπορώ να τον δω μόνο με την φαντασία. Τα αρνητικα στα πρόσωπα των ανθρώπων μας δημιουργούν αποστροφή, όμως μερικά λουλούδια, πράσινες φυλλωσιες ακόμα και άψυχα αντικείμενα αποκτούν ξαφνικά διαφορετική εικόνα που εγω την αντιλαμβάνομαι στατική.

20130224-060144.jpg

20130224-060205.jpg

Η μια εικόνα δημιουργεί την επόμενη και παει λέγοντας, κι ετσι μυριες ξεπεταγονται απο την αρχική εκδοχή της φύσης οπως την αντιλαμβανόμαστε. Κι εσυ μικρο ελαφι στην αυλή μου πως άραγε να την βλέπεις την γλαδιολα; Εγω την θέλω στο βάζο κι εσυ στο στομάχι σου. Εικόνα, αντίληψη, έκφραση! Τα τρία στάδια της λειτουργίας του μυαλού μας που διαδικαστικά έχουν τόσες παραλλαγές, όσοι ειναι και οι άνθρωποι.

20130224-060219.jpg

20130224-060311.jpg

Σε μας τους ανθρώπους της φυσικής, των αριθμών και της γεωμετριας, που έχουμε τάση να τιθασευουμε την φαντασία με κανόνες και να προσπαθούμε να ερμηνευουμε τα φαινόμενα, η διαδικασία γίνεται πολλές φορές επίπονη. Ο θεωρητικός απο την άλλη με μεγαλύτερη ευκολία προβληματίζει τον υπόλοιπο κόσμο ενώ ο καλλιτέχνης δεν εχει περιορισμούς, κι αυτή η ελευθερία του πιο εύκολα γίνεται απο θετική, αρνητική αλλα και αντίστροφα. Ετσι λοιπόν οι συνθήκες, οι επιρροές και οι στοχασμοι, δημιούργησαν τους ιμπρεσιονιστες, τους φωβιστες, τους ρεαλιστές, τους εξπρεσιονιστες, αλλα και τους εκφραστές της αφηρημενης τέχνης.

20130224-060328.jpg

20130224-060604.jpg

Η εικόνα όμως δεν εκφράζεται μόνο με άλλη εικόνα, αλλα και με τον γραπτό και τον προφορικό λόγο. Αυτο τον καιρό που η κρίση και οι προβληματισμοί γύρω μας, μας κάνουν να σκεφτόμαστε έντονα, οι εκφράσεις του λόγου ειναι κι αυτές έντονες. Γίνονται πολλές φορές πιο αρνητικές απο την πραγματικότητα και άλλοτε χρωματιζουν το μαύρο με παστελ πινελιές σε μια προσπάθεια αφορισμού. Και στις δυο περιπτώσεις, υπαρχει ένας αισθησιασμος ενεργητικής η παθητικής δημιουργίας εντυπώσεων. Αλλοτε η αντίθεση γίνεται απαξίωση και άλλοτε δημιουργία.

20130224-060724.jpg

20130224-060748.jpg

Που αρχίζει η αλήθεια, ποια ειναι τα όρια της με την υπερβολή η με το ψέμα; Στις θετικές επιστήμες ορίζουμε αληθή μια απο κοινού αποδεκτή κατάσταση και εμείς θέτουμε τα όρια των αποκλισεων με κανόνες που πάλι εμεις ορίζουμε. Εμεις που αποκλείουμε τα σφάλματα, εμεις που καταδικάζουμε την ανυπακοή στην φύση, στεκόμαστε με δέος μπροστά στο εικαστικο δημιούργημα που ειναι προϊόν αφαιρέσης.

20130224-060810.jpg

20130224-060835.jpg

Η αρνητικη αντιμετώπιση των πραγμάτων, ο αρνητικός αισθησιασμος, δεν επηρεάζουν μόνο τον εκφραζομενο, αλλα και τους θεατές. Ο αισιόδοξος και ο ρεαλιστής θα το προσπεράσουν. Ο απαισιόδοξος και ο ευάλωτος θα κατρακυλισουν πιο κάτω και ο θεατής η αναγνώστης που δεν τον αγγίζει το θέμα, θα προσπεράσει, η ακόμα μπορει και να μη διακρίνει την αρνητικότητα.

20130224-060851.jpg

20130224-060914.jpg

Μπορει όμως το αρνητικό να φέρει θετικά αποτελέσματα; Υπάρχουν περιπτώσεις που θεωρητικα μπορει. Γιατί αρνητικό σημαίνει το αντίθετο απο αυτο που εγω θεωρο θετικό, άρα καλό. Η διάφορα μας στο πρόσημο εχει όμως διαμορφωθεί, πολλές φορές αβίαστα, απο γνώμες, εκφράσεις και ιδεολογίες άλλων, οπότε μη περιμένετε να εχει η ανάρτηση αυτή συμπέρασμα. Και γη δυο πόλους εχει, και το μαγνητικό πεδίο το ίδιο. Δεν θα ξεφευγανε εμεις. Είμαστε αδύναμοι και συγχρόνως δυνατοί.

Σας αφήνω να δείτε τα θετικά και τα αρνητικά των δικών μου παιχνιδιών. Αν μάλιστα ανακαλύψετε ποιο ειναι το θετικό της τελευταίας φωτογραφίας, νο τσητινγκ, θα σας πω μπράβο.

Σας φιλω γλυκα.

20130224-060948.jpg

20130224-061344.jpg

20130224-061503.jpg

20130224-061624.jpg

20130224-061649.jpg

20130224-061705.jpg

20130224-061759.jpg

20130224-061815.jpg

20130224-061904.jpg

20130224-062207.jpg

20130224-062227.jpg

20130224-062243.jpg

παει ο παλιος ο χρονος

Παντα οταν πλησιαζει το τελος της χρονιας παιρνω e-mails απο φιλους που καποτε γνωρισα στο παρελθον, υπηρξαν για καποιο διαστημα κομματι της ζωης μου και μετα μας χωρισαν οι αποστασεις.  Μιλω για συμφοιτητες και συνεργατες απο τις μεταπτυχιακες μου σπουδες, μιλω για καθηγητες (ναι εχω διατηρησει επαφη με τους πιο αγαπημενους καθηγητες και απο το Πολυτεχνειο και απο το Πανεπιστημιο, ειναι οι μεντορες μου),  μιλω για μεγαλτερους συνεργατες που πηραν ηδη συνταξη.  Πολλοι λοιπον απο αυτους γραφουν ενα γραμμα στο τελος του χρονου με ενα απολογισμο της χρονιας.  Γραφουν για τα πιο ενδιαφεροντα γεγονοτα της χρονιας, τα ταξιδια τους,  τις αλλαγες στην οικογενεια. Παιδια παντρευονται, εγγονια ερχονται στον κοσμο,  χαρες και λυπες αραδιασμενες σε ενα e-mail.  Πολλες φορες στελνουν και φωτογραφιες τους, τις πιο καλες με την οικογενεια σε καποια συγκεντρωση,  η τα εγγονια σε σχολικη  παρασταση.  Και καθε χρονο βλεπεις την διαφορα και αναρωτιεσαι πως βλεπουν οι αλλοι σε σενα την διαφορα απο χρονο σε χρονο και κυριως εκεινοι που δεν σε βλεπουν συχνα.

Αφορμη για την παραπανω εισαγωγη ηταν ενα μεηλ χθεσινο απο μεντορα και αγαπημενο καθηγητη απο το Οχαϊο.  Εκλεινε τα πενηντα οταν τον γνωρισα και με αγκαλιασε με αγαπη πραγματικα τοτε. Μου ανεθεσε να φροντιζω την βιβλιοθηκη του και αυτη ηταν η πρωτη μου αμοιβομενη ενασχοληση.  Πριν δεκαπεντε χρονια τον συναντησα τυχαια εξω απο το μουσειο του Λουβρου με φιλησε στοργικα και  μου ειπε.. ” δεν παυεις να εισαι ενα απο τα αγαπημενα μου παιδια ” .  Περασμενα οδγοντα πια τον καμαρωνω με την οικογενεια του να ασχολειται (emeritus πλεον) με διαφορες κοινωνικες εκδηλωσεις με την μουσικη και με τα εγγονια του.

Δεν εχω γραψει ποτε τετοιο γραμμα.  Και τωρα φυσικα με τις κοινωνικες ιστοσελιδες εχουμε επαφη με τους φιλους ανα τον κοσμο και οσοι ασχολουνται βλεπουν τι κανουμε ολο τον χρονο. Ασε που σε βλεπουν καθε μερα, και δεν κουνανε το κεφαλι λεγοντας, βρε πως γερασε αυτη!

Το φεησμπουκ εφιαξε μια εφαρμογη που υποτιθεται οτι συνοψιζει την χρονια που περασε  με τις πληροφοριες που στατιστικα θεωρει σημαντικες. Χαριτωμενο application αλλα λιγο “αρτζι μπουρτζι”.  Ετσι αποφασιζω να γραψω εδω σ’ αυτο το χωρο που με φιλοξενει εξι χρονια τωρα  για την χρονια μου οπως την αξιολογω εγω η ιδια.

Η πιο πονεμενη στιγμη: 11 Φεβρουαριου, μου τηλεφωνει η Τινα και μου λεει οτι η μανουλα εφυγε απο την ζωη.  Εφυγε στην αγκαλια της πληρης ημερων αλλα ταλαιπωρημενη απο την ανοια που την βασανιζε τα τελευταια χρονια.  Η χρονια αρχισε ετσι με ενα γεγονος που σημαδευει καθε παιδι οταν χανει την μητερα του.  Εκει κοντα την ανοιξη εφυγαν απο την ζωη πολλοι Ταξιδευω στην Αθηνα για να της πω το τελευταιο αντιο. Πρεπει να αναφερω εδω με συγκινηση οτι κοντα μου σταθηκαν εκεινη την ημερα τεσσερεις φιλες που γνωρισα μεσα απο ετουτο εδω το μπλογκ. Ειναι δυσκολο να χανεις ενα γονιο, ειναι πιο δυσκολο να χανεις και τους δυο, ειναι τραυματικο να χανεις τη μανουλα.

Την ανοιξη του 2012 εφυγαν πολλοι γνωστοι μου συνομηλικοι της και πολλοι γονεις φιλων μου. Ξαφνικα συνειδητοποιω οτι εφυγε σχεδον ολη η γενια η προηγουμενη  απο μας.

mama (600x800)

Η πιο τραγικη στιγμη:  Αρχες Αυγουστου φευγει απο την ζωη   ο πολυαγαπημενος  συνεργατης και φιλος Steve Klosko.  Ενας ανθρωπος που εδωσε πολλα και θα μπορουσε ακομα να δωσει.

steve

Η πιο σημαντικη γνωριμια:  Την ημερα που φθανω στην Αθηνα για την κηδεια της μαμας  γνωριζω την Μαριεττα μια γλυκεια κοπελα  που αγαπησε τα περασμενα Χριστουγεννα ο κουνιαδος μου, ενας μεχρι τωρα κλασσικος εργενης.

Η πιο χαρουμενη στιγμη: Ο αγαπημενος μας Νικος, αδελφος του Ερρικου παντρευεται την εκλεκτη της καρδιας του Μαριεττας την προτελευταια ημερα  του Αυγουστου στην Αθηνα.

Η πιο μεγαλη εκπληξη:  Ενα τετραημερο ταξιδι στο Λονδινο για τα γεννεθλια μου που συμπιπτουν με τις εκδηλωσεις για το Ιωβηλαιο της Ελισαβετ.

600118_10150945053644894_2048983967_n

Το πιο νοστιμο φαγητο:  Ο μουσακας της Νατασσας  σε ενα ρετιρε στην Αθηνα.

Η πιο μεγαλη ικανοποιηση:  Οι επιτυχιες και η αγαπη των παιδιων μου.

Το πιο ομορφο ταξιδι:  Φυσικα η μια εβδομαδα στο Περου στις αρχες του Νοεμβρη.  Καινουργιες εικονες, ενας πολιτισμος αιωνων κι ενας λαος γεματος ευγενεια παρ’ ολη τη φτωχεια του.

59616_10151251591459894_1651689383_n

Η πιο ευτυχισμενη στιγμη:  Ενταξει, δε θα σας τα πω και ολα!

P1090824Η πιο ομορφες παραλιες (Σιθωνια)

Η πιο ομορφη μελωδια: Τα παιδια του Πειραια απο την αρπα ενος Περουβιανου.

421703_10151144121624894_1194674498_n

Μια επισκεψη το καλοκαιρι σε αγαπημενους φιλους στην Θεσσαλονικη, ξεκουραστες ημερες στην Χαλκιδικη, αναπαντεχες συναντησεις με φιλους στο Λονδινο,  ενας καφες στα κλεφτα στους Αερηδες,  ενα δωρακι που φτανει με αγαπη απο μακρυα, ενα τηλεφωνημα εκει που δεν το περιμενεις, η αξεπεραστη στιγμη που καποιος σε κοιτα στα ματια και σε εμπιστευεται.  Συγγεντρωσεις φιλων, τσουγκρισματα για υγεια, γελια και χαρες.  Δυο μικρες αποδρασεις, μια στο Charlottesville της Virginia και βολτες στην Wine Country, και το κλασσικο τετραημερο του Δεκεμβρη στο  San Francisco.

481033_10151279557309894_814884244_n

Αγωνιες και στεναχωριες για την εκβαση των πραγματων στην Ελλαδα.  Πονοκεφαλοι επαγγελματικοι,   αγωνες για προθεσμιες, τρεχαματα και  γραφειοκρατιες.

P1020214Η πιο αγαπημενη πολη.

Χαρες και λυπες γεματος ο χρονος που περασε.  Εικονες, μετακινησεις, ανθρωποι.  Κι αν την διαθεση και τα συναισθηματα τα εκφρασουμε με ενα χρωμα για καθε μερα, τοτε φιαχνουμε ενα πινακα που τα εχει ολα, απο το μαυρο ως το ασπρο με ολα τα χρωματα και τις αποχρωσεις τους ενδιαμεσα και διαφορετικο για καθε ενα απο μας.

Καλη χρονια γεματη αγαπη!

σας φιλω γλυκα!

can you tell me how to get to Sesame Street?

Αντικειμενο χιλιαδων σχολιων εγινε η προσφατη αναφορα του Μιτ Ρομνευ στην αναστολη κρατικης επιχορηγησης  στο PBS (Public Broadcasting System), που αποτελει εναν απο τους βασικους παραγωγους της Αμερικανικης δημοσιας τηλεορασης. Οι παραγωγες του PBS ειναι απο τις καλυτερες της Αμερικανικης τηλεορασης, κρατικης η ιδιωτικης. Απο  ενημερωση, ντοκυμαντερ, ψυχαγωγια, κουλτουρα αλλα και εκπαιδευτικες εκπομπες, οι παραγωγες του  PBS ειναι εδω και πολλες δεκαετιες οι αγαπημενες του Αμερικανου, ειτε ειναι ιντελεκτουαλ η ανεκπαιδευτος, ειτε Δημοκρατικος η Ρεπουμπλικανος,  Κι αυτο γιατι η ποιοτητα δεν εχει πολιτικη χροια, και η απλοτητα ειναι αγαπητη σε ολους.

Η εκπομπη Sesame Street ξεικινησε το 1969 σαν συμπληρωματικη εκπαιδευτικη εκπομπη με χιουμορ, κοινωνικες προεκτασεις και ισως η πρωτη που εδωσε εμφαση στην εξελισσομενη πολυ-πολιτισμικη Αμερικη. Οι πρωτοι χαρακτηρες ηταν πραγματικοι, σε μια γειτονια της Νεας Υορκης (σκηνικο).  Οι φανταστικοι χαρακτηρες ηταν στην αρχη τα Μuppets του Jim Hanson.  Απο την γειτονια περνουσαν τυχαια διασημοι καλλιτεχνες, ανθρωποι των γραμματων και των επιστημων.

Ο μεγας πρωταγωνιστης της εκπομπης το Big Bird, ενα κατακιτρινο τεραστιο ατσουμπαλο πουλι, υψους δυομισυ μετρων, εχει τα πιο αθωα ματια (και ψυχη) στον κοσμο.  Απορω μερικες φορες πως μια ψευτικη φιγουρα μπορει να δινει τετοιες εντυπωσεις. Ισως να ειναι η φωνη που διαθετει και οι εκφρασεις που δινουν στα γουρλωτα ματια ανθρωπινες προεκτασεις.  Παρ’ολο του τον ογκο, το Μπιγκ Μπερντ,  κανει πατιναζ, χορευει και ξεσηκωνει τους παντες.  Ειναι γεματο αποριες που στην συνεχεια λυνονται σαν καθαρση σε αρχαια παρασταση.  Το μεγαλο κιτρινο πουλι εχει τον ιδανικο χαρακτηρα. Ειναι τοσο καλο που ωρες ωρες το θεωρεις αγαθο. Μα ομως αυτη ειναι η ιδεα, η παιδικη καλωσυνη και αγαθοτητα. Τον αγαπουν ολοι.  Και η ιδεα και μονο οτι θα κοπει η εκπομπη προκαλει αντιδραση και κυριως σε σημερινους τριανταρηδες εως σαραναπενταρηδες που κυριολεκτικα μεγαλωσαν βλεποντας καθημερινα τα δρωμενα στη Sesame Street.

Παρακολουθουσα τις εκπομπες (πολλες φορες μονο ακουστικα) οταν η μικρη μου Δαφνη ηταν  παιδακι.  Αγαπημενη σκηνη: Το Μπιγκ Μπερντ εχει ενα φιλο επισης τεραστιο και ατσουμπαλο κατι μεταξυ δεινοσαυρου και ελεφαντα σε καφε χρωμα. Ειναι ο Σναφαλαπαγκας  η κατα Μπιγκ Μπερντ Σναφφυ.  Κανεις δεν τον εχει δει. Μολις φευγει ο Σναφφυ ερχονται οι δυσπιστοι φιλοι και θεωρουν οτι ο το Μπιγκ Μπερντ εχει φαντασιωσεις.  Ποτε δεν δοθηκε μια λυση σ’αυτο το θεμα.  Καπου η φαντασια και η πραγματικοτητα μπλεκονται οπως και στην καθημερινοτητα μας. Μα μηπως και η εκπομπη αυτη καθεαυτη φαντασια δεν ειναι;

Κατω τα χερια λοιπον απο την Sesame Street.  Εκει που ο ηλιος λαμπει και διωχνει τα συννεφα, εκει που ο αερας μυριζει γλυκα!

Σας φιλω γλυκα.

το νησι, η φωτια, το αυριο

Οταν χρονια πριν διαβασα για πρωτη φορα το μοναδικο αριστουργημα της Ιωαννας Καρυστιανη ¨Μικρα Αγγλια” , το σκηνικο της περιγραφης στο μυαλο μου δεν ηταν παρμενο απο την Ανδρο. Ηταν παρμενο απο την Λαγκαδα της βορειας Χιου, ενα φυσικο λιμανακι, ενα μικρο χωριο κτισμενο αμφιθεατρικα, κι ενας καμπος με περιβολια που καθε πρωϊ ανεβαζουν στην αετοφωλια μου αυτες τις μυρωδιες που περιεγραφε το βιβλιο. Και που μεχρι πριν λιγα χρονια οι γυναικες των ναυτικων περιμεναν να ακουσουν την πρωϊνη ντουντουκα¨ ..να τους λεει να περασουν να παρουν την αλληλογραφια απο το δημαρχειο. Ναυτοχωρι κι αυτο και πολλα αλλα στο νησι.

Την Χιο δεν την ηξερα απο μικρη. Ηξερα μια αρχοντισσα στην Αθηνα, την μητερα της κυριας Αργυρως το γενος Φαφαλιου που δευτερη στην τεχνη της ζαχαροπλαστικης και της διακοσμησης δεν υπηρχε. Απο τα χερια της φυλαγω ακομα ενα κεραμεικο πιατο σε κοκκινο και μπλε.

Την Χιο μπορεις να την αγαπησεις απο τους ανθρωπους της. Οταν ομως πατησεις το ποδι σου στα αγιο χωματα της τοτε αν εχεις και λιγα ψιχουλα ευαισθησιας σε κανει δικο της. Ετσι με εκανε κι εμενα δικια της, πανε χρονια τωρα.  Στην δικη μου περιπτωση, δεν βοηθησε η ευαισθησια μονο αλλα και τα ματια του αγαπημενου μου και της οικογενειας του που ελαμπαν.  Εξ’αλλου οταν στην ερωτηση “Εσυ ποιανου εισαι κορη μου”  απαντας στις γεροντισσες “ειμαι η νυφη του Κοραη” πολιτογραφεισαι Χιωτισσα και χαιρεσαι που απεκτησες και δικο σου νησι στην πορεια της ζωης.

Απο εκεινη την πρωτη φορα μεχρι σημερα, την Χιο την εμαθα καλα. Απο τα Αγιασματα και τα Καμπια, ως τον Εμπορειο και τα Φανα. Σπιθαμη προς σπιθαμη, με εικονες, με γευσεις αλλα πιο πολυ με μυρωδιες.

Δεν ειναι τυχαιο αυτο το “Μυροβολος Χιος” . Ακομα κι αν δε το εχεις ακουσει, το νοιωθεις. Την πρωτη φορα που αφηνα πισω το νησι φορτωμενη με κοπανιστη, μαστιχια και ποτα λυπομουν που δεν μπορουσα να κλεισω την γλυκεια μυρωδια του αερα σε ενα μπουκαλι και να την παρω μαζι μου.  Το καλο ειναι οτι η οσφρηση ειναι η αισθηση με την μεγαλυτερη μνημη.

Για να αγαπησεις την Χιο ξενε, πρεπει να κανεις ωρισμενα πραγματα. Πρεπει να καθησεις στην βιβλιοθηκη του Κοραη και να διαβασεις,  πρεπει να τρυπωσεις σε αρχοντικο του καμπου και να καθησεις στο πεζουλι του πηγαδου, κι αν ειναι βραδυ να δεις μεσα τον φεγγαρο!  Πρεπει να καψεις τα ποδια σου στα μαυρα βολια, να καθησεις κατω απο το πλατανι στους Πιτυους, να σε πιασει δεος στο Αγιο Γαλας, να κολυμπησεις στα Φανα, να τρεξεις πισω απο τον ηλιο στον Αναβατο, να κλεψεις ενα βοτσαλο απο τον Ναγο, και να φας τυλιχταρακι.  Και χιλια δυο αλλα μπορεις να κανεις και να χαιρεσαι καθε λεπτο με ολες σου τις αισθησεις.

Αν ειχα χρηματα για επενδυσεις το πρωτο που θα εκανα θα ηταν να ξανανοιξω τα λουτρα στα Αγιασματα. Μαγικο και ευλογημενο μερος, μαε το χαρισε η φυση κι εμεις το αφησαμε και φυγαμε.

Η Χιος (μου πια) καιγεται. Καιγεται η καρδια μου και οι καρδιες οσων την αγαπαμε. Αυτα τα μερη που σκαρφαλωνα, θαυμαζα και λατρεψα ειναι παραδομενα στις φλογες. Τα αποτελεσματα ειναι ολεθρια κι εχουν οικονομικες, κοινωνικες και περιβαλλοντολογικες επιπτωσεις που θα κρατησουν χρονια.  Ειλικρινα αυτη τη στιγμη δεν μπορω να σκεφτω ποιος φταιει και ποιος δεν φταιει.  Πανω στον ολεθρο δεν μπορω να σκεφτω σαν τιμωρος ((αν και θα επρεπε). Το νησι χρειαζεται την βοηθεια μας και την αγαπη μας πιο πολυ απο ποτε.

Η Χιος ειναι τα μαστιχια του Νοτου, ο Καμπος στο κεντρο και οι μυγδαλιες του Βορρα.

Διαβαζω οτι τα σχοινα και το μαστιχι ξαναγινονται. Ποτε; Υστερα απο δεκαετιες; Και πως το ξερουν οτι θα ξαναγινει. Το μαστιχι ειναι αποτελεσμα μικροκλιματος. Αυτο με τοσο μεγαλη πυρκαγια δεν θα μεινει το ιδιο.  Θα επανελθει; Ουτε εσεις μπορειτε να απαντησετε ουτε κι εγω.  Πανω που ανοιξε η αγορα στην Ιαπωνια και στην Τουρκια, πανω που το μαστιχι αρχισε δειλα να ταξιδευει στον κοσμο και να αποκτα θαυμαστες , τωρα εγινε κι αυτο.

Στο κεντρο και στο νοτο του νησιου εχω ταξιδεψει πολλες φορες. Απο τοτε που ο δρομος ηταν στενος και φιδωτος και ηθελες τον διπλασιο χρονο να φτασεις στην Κωμη. Αυτο το κομματι του νησιου που καιγεται ειναι (ηταν) ενας μεγαλος οικονομικος πορος.  Τα πρωτα χρονια που σταματουσα στα Αρμολια στα καναταδικα, εκανα δυο πραγματα. Πρωτα πηγαινα αριστερα στο καναταδικο του παπου. Ετσι τον ελεγα τον μοναδικο γεροντα που εφιαχνε πραγματικα ομορφα λαικα μοτιβα και ηταν εκει με την γιαγια και μου τυλιγαν τις κουπες σε εφημεριδες.  Εφυγε η γιαγια με τα χρονια και βαρυνε ο παπους. Ζει ακομα μου ελεγε η ανηψια του η Χριστινα τα τελευταια χρονια. Προπερσυ εμαθα οτι εφυγε. Να πω οτι δε μου κανει καρδια να παω σε αλλα καναταδικα.. Το δευτερο ηταν να τρυπωσω κατω απο τα μαστιχοδεντρα πισω απο τα μαγαζια στο σταυροδρομι.  Σκια, ασπρο χωμα, η μυρωδια του σχοινου, εβγαινες απο το λιοπυρι κι εμπαινες στην σκια του σχοινου.  Τα τελευταια χρονια ειχα παρασυρει μαζι μου και την μαμα. Της αρεσε τοσο! Σαν τους κλεφτες που δεν κλεβαμε ομως αλλα θαυμαζαμε αυτη την παραξενια της φυσης.

ακριβως εκει!

Οι Ολυμποι που ξεμειναν εκει απο τον Μεσσαιωνα ειναι αλλη αγαπημενη γωνια που απειλειται. Η Βεσσα που ηταν εκει διδασκαλισσα η γιαγια του Ερρικου για χρονια.  Η Ελιντα που ο δρομος δεξια και αριστερα ειναι γεματος καππαρες και θυμαρια.

Τα γραφω και στεναχωριεμαι. Και αναρωτιεμαι ποσο οποιος και να το προξενησε απεχει απο τον ορισμο του ανθρωπου.

Η φωτια ακομα μαινεται, μερικοι λενε οτι θα σταματησει στη θαλασσα. Ελπιζω οχι. Η φωτια καποτε θα σβησει κι ελπιζω συντομα. Και μετα. Μετα πως θα επουλωθουν οι πληγες; Πως θα ξαναβγουν οι αγριοτουλιπες και τα σπαρτα σ’αυτο το πονεμενο κομματι. Πως θα ξαναχαμογελασουν οι ανθρωποι; Πως να αρχισεις να σκεφτεσαι το μετα, οταν τεσσερεις μερες τωρα οι ελπιδες λιγοστευουν.  Γιατι δεν κατεβηκε ολο το νησι να βοηθησει αυτο το κομματι. Γιατι, πως ..ποτε;

Αυριο!  Ποσο αβεβαιο ακουγεται.  Οσο ανισος ειναι ο ανθρωπος απεναντι στην φυση. Χιος αγαπημενο νησι, το γκρεμισε ο Εγκελαδος, το εβαψε ο Τουρκος στο αιμα, το καιει η φωτια.  Κουραγιο και υπομονη στους ανθρωπους που το αγαπουν. Μπορουν να κανουν και θαυματα. Το δασακι του Καρυδα στην Λαγκαδα ειναι εργο ανθρωπων. Το φυτεψαν και το προσεχουν σαν τα ματια τους .. μερα και νυχτα.
Διαβαστε ενα post που εγρσψσα για την μαστιχα πριν 4 χρονια .

Σας φιλω γλυκα.

Χαλκιδικη η Κριμαια

Πολυ ομορφα ολα αυτα τα γαλαζια και τα πρασινα, μοναδικα αριστουργηματα της φυσης, αλλα ηρθε η ωρα να αγγιξουμε ενα πραγματικα σοβαρο θεμα.  Μπαινοντας στην Χαλκιδικη λιγο μετα τα Νεα Μουδανια, μου εκανε εντυπωση οτι ολες οι πινακιδες ηταν γραμμενες στα Αγγλικα και στα Ρωσικα, οχι απαραιτητα με αυτη την σειρα. Μεχρις ενος σημειου σκεφτηκα οτι ειναι φυσικο να εξυπηρετουνται ετσι οι αναγκες της πλειοψηφιας των τουριστων. Εκεινο ομως που ειδα κι εζησα τις επομενες ημερες, με θυμωσε παρα πολυ.

Εμεινα σε μεγαλο ξενοδοχειο της Σιθωνιας που διαφημιζεται ως πεντε αστερων, αλλα φευ, ουτε δυο δεν του δινω.  Και εξηγουμαι. Το ξενοδοχειο (Πορτο Καρρας) βρισκεται στην δυτικη ακτη της Σιθωνιας σε μια υπεροχη παραλια κοντα στο Νεο Μαρμαρα. Αρχιτεκτονικα ειναι εξαιρετικο και λειτουργικα εχει ολα τα φοντα για να ειναι.  Η μαρινα παραπλευρα και οι αμπελωνες με το οινοποιειο θα μπορουσαν να του δωσουν κοσμοπολιτικο αερα και ισως στο παρελθον να εγινε κι αυτο.

Το ξενοδοχειο κατακλυζεται απο groups Ρωσων που ερχονται να περασουν μια η δυο εβδομαδες σ’αυτη την ομορφη γωνια της Μεσογειου. Ως εδω καλα. Κανενα προβλημα. Ας κατεβη η Ρωσια, η Βουλγαρια, η Σερβια και ολα τα Βαλκανια.

Η διοικηση του ξενοδοχειου ειναι Ελληνικη.  Οι περισσοτεροι υπαλληλοι ομως ειναι Ρωσσοι που μιλουν αγγλικα.  Η καλημερα το πρωι Αγγλικα η Ρωσσικα.  Ζητας πετσετα και σου λενε.. English please ( με βαρυ σλαβικο αξαν).

Σαν οικοδεσποτες οι διοικουντες πως εκπροσωπουν και διαφημιζουν την χωρα μας; Περιγραφω σκηνες.

Πρωινο στην τραπεζαρια. Οι ορδες των Ρωσσων δεν σεβονται την σειρα των αλλων, μπαινουν μπροστα σου και φωναζουν και την παρεα τους, Ε Μπορις!  Γεμιζουν τα πιατα με δεκα αυγα για τεσσερα ατομα, εικοσι φρουτα, βουνα τα ψωμακια και τα σαλαμικα.  Κατοπιν στα τραπεζια φιαχνουν ανενοχλητα σαντουιτς .. για .. μετα ενω στην αιθουσα υπαρχει απαγορευση στο να παιρνεις μαζι σου φαγητα. Πετουν απο πανω στην μαρινα μορταδελλες και τυρια στους γλαρους.  Στην παρατηρηση μου στον μανατζερ να βαλουν ταμπελες ωστα να λειψει αυτο το απαραδεκτο θεαμα, μου απαντα, τους τα λεμε και δεν ακουνε.  Αυτο πως λεγεται;  Δουλοπρεπεια.

Παμε τωρα στην πλαζ. Το κιοσκι με τις πετσετες δεν εχει ποτε σχεδον πετσετες. Ο υπαλληλος καταλαβαινει μονο ταουελ. Η Ολγα μπαινει μπροστα σου για να πει κατι στα Ρωσσικα με τον υπαλληλο. Οταν της δειχνεις την σειρα αυτων που περιμενουν, σε βριζει στα Ρωσσικα (υποθετω απο το υφος και τον τονο της φωνης). Παραλληλα, ενω υπαρχει σε καθε ομπρελλα ταμπελα οτι απαγορευεται να κρατουν τις ομπρελλες οταν δεν βρισκονται εκει, δεκαδες λευκες πετσετες υπαρχουν αφημενες απο χθες, απο την Ολγα και τον Μπορις που θελουν πρωτη ομπρελλα παραλια ( οπως λεμε .. πρωτο τραπεζι πιστα).

Το ερωτηματολογιο για το σερβις ειναι αγγλικα και ρωσσικα και η μουσικη το βραδυ (Live) ρωσσικη η ξενο ρεπερτοριο μεταφρασμενο στα ρωσσικα.

Στο οινοποιειο που επισκεφθηκα, η υπαλληλος (Ελληνιδα εδω κι ευγενεστατη) μου ειπε, εισθε οι μονοι που ηρθατε σημερα και πηρατε κατι. Ερχονται, δοκιμαζουν, γεμιζουν τα παγουρια τους νερο και φευγουν.

Εαν η Ελληνικη διοικηση του ξενοδοχειου θελει να εξυπηρετει (δουλοπρεπως) μονο τους Ρωσσους ας το διαφημησει να ξερουμε.

Ακομα, στην ρεσεψιον μας ζητησαν να εξοφλησουμε την διαμονη απο την πρωτη ημερα. ( Ετσι!).  Τα ποτηρια για να πινουμε νερο στο δωματιο δεν αλλαξαν κατα τη διαρκεια της παραμονης μας. Οταν καναμε check out μεσα σε 5 λεπτα χτυπησε την πορτα ο υπαλληλος για να τσεκαρει το bar μηπως το αδειασουμε και φυγουμε.

Σε τοπικο εστιατοριο με πολυ καλο φαγητο, βλεπω Ρωσσους να τρωνε ψαροσουπα, που δεν υπαρχει στο μενου. Ρωτω, εχετε ψαροσουπα; Απαντηση: Ναι αλλα τους το λεμε προφορικα γιατι τρελλαινονται για σουπες.

Κι εγω τρελλαινομαι ρε π…. μου για ψαροσουπα!  Αυτο πως το λενε, δε βρισκω λεξη!

Κατεβαινω με το βαλιτσακι-τρολεϋ στην εξοδο. Παραλληλα καποιος απο την διοικηση (κουστουμι και κινητο) σκαει μυτη. Ο υπαλληλος τσακιζεται να τρεξει να βγαλει το κορδονι πισω απο την πορσε για να ξεπαρκαρει. Παιρνω το βαλιτσακι μου και κατεβαινω τα σκαλακια και σκεφτομαι. Οχι δεν θελω να μου κανουν τεμεναδες, θελω να σεβαστουν το ρολο του οικοδεσποτη, να εχουν κανονες λειτουργιας και να τους εφαρμοζουν, να αξιοποιησουν αυτο το ομορφο κομματι γης και αρχιτεκτονικης που πηραν στα χερια τους.

Ακουω οτι το ξενοδοχειο βαζει λουκεττο τον Σεπτεμβρη.  Διωχνει τους Ελληνες εκεινους που μπορουν ακομα να πηγαινουν. Διωχνει καθε προοπτικη για αξιοπρεπη τουρισμο. Και ειναι κριμα, μεγαλο κριμα.

Θα μου πειτε, δεν ειδες τιποτα καλο; Ειδα, αλλα θα σας τα πω στο επομενο ποστ. Μεχρι τοτε..

Σας φιλω γλυκα.