παει ο παλιος ο χρονος

Παντα οταν πλησιαζει το τελος της χρονιας παιρνω e-mails απο φιλους που καποτε γνωρισα στο παρελθον, υπηρξαν για καποιο διαστημα κομματι της ζωης μου και μετα μας χωρισαν οι αποστασεις.  Μιλω για συμφοιτητες και συνεργατες απο τις μεταπτυχιακες μου σπουδες, μιλω για καθηγητες (ναι εχω διατηρησει επαφη με τους πιο αγαπημενους καθηγητες και απο το Πολυτεχνειο και απο το Πανεπιστημιο, ειναι οι μεντορες μου),  μιλω για μεγαλτερους συνεργατες που πηραν ηδη συνταξη.  Πολλοι λοιπον απο αυτους γραφουν ενα γραμμα στο τελος του χρονου με ενα απολογισμο της χρονιας.  Γραφουν για τα πιο ενδιαφεροντα γεγονοτα της χρονιας, τα ταξιδια τους,  τις αλλαγες στην οικογενεια. Παιδια παντρευονται, εγγονια ερχονται στον κοσμο,  χαρες και λυπες αραδιασμενες σε ενα e-mail.  Πολλες φορες στελνουν και φωτογραφιες τους, τις πιο καλες με την οικογενεια σε καποια συγκεντρωση,  η τα εγγονια σε σχολικη  παρασταση.  Και καθε χρονο βλεπεις την διαφορα και αναρωτιεσαι πως βλεπουν οι αλλοι σε σενα την διαφορα απο χρονο σε χρονο και κυριως εκεινοι που δεν σε βλεπουν συχνα.

Αφορμη για την παραπανω εισαγωγη ηταν ενα μεηλ χθεσινο απο μεντορα και αγαπημενο καθηγητη απο το Οχαϊο.  Εκλεινε τα πενηντα οταν τον γνωρισα και με αγκαλιασε με αγαπη πραγματικα τοτε. Μου ανεθεσε να φροντιζω την βιβλιοθηκη του και αυτη ηταν η πρωτη μου αμοιβομενη ενασχοληση.  Πριν δεκαπεντε χρονια τον συναντησα τυχαια εξω απο το μουσειο του Λουβρου με φιλησε στοργικα και  μου ειπε.. ” δεν παυεις να εισαι ενα απο τα αγαπημενα μου παιδια ” .  Περασμενα οδγοντα πια τον καμαρωνω με την οικογενεια του να ασχολειται (emeritus πλεον) με διαφορες κοινωνικες εκδηλωσεις με την μουσικη και με τα εγγονια του.

Δεν εχω γραψει ποτε τετοιο γραμμα.  Και τωρα φυσικα με τις κοινωνικες ιστοσελιδες εχουμε επαφη με τους φιλους ανα τον κοσμο και οσοι ασχολουνται βλεπουν τι κανουμε ολο τον χρονο. Ασε που σε βλεπουν καθε μερα, και δεν κουνανε το κεφαλι λεγοντας, βρε πως γερασε αυτη!

Το φεησμπουκ εφιαξε μια εφαρμογη που υποτιθεται οτι συνοψιζει την χρονια που περασε  με τις πληροφοριες που στατιστικα θεωρει σημαντικες. Χαριτωμενο application αλλα λιγο “αρτζι μπουρτζι”.  Ετσι αποφασιζω να γραψω εδω σ’ αυτο το χωρο που με φιλοξενει εξι χρονια τωρα  για την χρονια μου οπως την αξιολογω εγω η ιδια.

Η πιο πονεμενη στιγμη: 11 Φεβρουαριου, μου τηλεφωνει η Τινα και μου λεει οτι η μανουλα εφυγε απο την ζωη.  Εφυγε στην αγκαλια της πληρης ημερων αλλα ταλαιπωρημενη απο την ανοια που την βασανιζε τα τελευταια χρονια.  Η χρονια αρχισε ετσι με ενα γεγονος που σημαδευει καθε παιδι οταν χανει την μητερα του.  Εκει κοντα την ανοιξη εφυγαν απο την ζωη πολλοι Ταξιδευω στην Αθηνα για να της πω το τελευταιο αντιο. Πρεπει να αναφερω εδω με συγκινηση οτι κοντα μου σταθηκαν εκεινη την ημερα τεσσερεις φιλες που γνωρισα μεσα απο ετουτο εδω το μπλογκ. Ειναι δυσκολο να χανεις ενα γονιο, ειναι πιο δυσκολο να χανεις και τους δυο, ειναι τραυματικο να χανεις τη μανουλα.

Την ανοιξη του 2012 εφυγαν πολλοι γνωστοι μου συνομηλικοι της και πολλοι γονεις φιλων μου. Ξαφνικα συνειδητοποιω οτι εφυγε σχεδον ολη η γενια η προηγουμενη  απο μας.

mama (600x800)

Η πιο τραγικη στιγμη:  Αρχες Αυγουστου φευγει απο την ζωη   ο πολυαγαπημενος  συνεργατης και φιλος Steve Klosko.  Ενας ανθρωπος που εδωσε πολλα και θα μπορουσε ακομα να δωσει.

steve

Η πιο σημαντικη γνωριμια:  Την ημερα που φθανω στην Αθηνα για την κηδεια της μαμας  γνωριζω την Μαριεττα μια γλυκεια κοπελα  που αγαπησε τα περασμενα Χριστουγεννα ο κουνιαδος μου, ενας μεχρι τωρα κλασσικος εργενης.

Η πιο χαρουμενη στιγμη: Ο αγαπημενος μας Νικος, αδελφος του Ερρικου παντρευεται την εκλεκτη της καρδιας του Μαριεττας την προτελευταια ημερα  του Αυγουστου στην Αθηνα.

Η πιο μεγαλη εκπληξη:  Ενα τετραημερο ταξιδι στο Λονδινο για τα γεννεθλια μου που συμπιπτουν με τις εκδηλωσεις για το Ιωβηλαιο της Ελισαβετ.

600118_10150945053644894_2048983967_n

Το πιο νοστιμο φαγητο:  Ο μουσακας της Νατασσας  σε ενα ρετιρε στην Αθηνα.

Η πιο μεγαλη ικανοποιηση:  Οι επιτυχιες και η αγαπη των παιδιων μου.

Το πιο ομορφο ταξιδι:  Φυσικα η μια εβδομαδα στο Περου στις αρχες του Νοεμβρη.  Καινουργιες εικονες, ενας πολιτισμος αιωνων κι ενας λαος γεματος ευγενεια παρ’ ολη τη φτωχεια του.

59616_10151251591459894_1651689383_n

Η πιο ευτυχισμενη στιγμη:  Ενταξει, δε θα σας τα πω και ολα!

P1090824Η πιο ομορφες παραλιες (Σιθωνια)

Η πιο ομορφη μελωδια: Τα παιδια του Πειραια απο την αρπα ενος Περουβιανου.

421703_10151144121624894_1194674498_n

Μια επισκεψη το καλοκαιρι σε αγαπημενους φιλους στην Θεσσαλονικη, ξεκουραστες ημερες στην Χαλκιδικη, αναπαντεχες συναντησεις με φιλους στο Λονδινο,  ενας καφες στα κλεφτα στους Αερηδες,  ενα δωρακι που φτανει με αγαπη απο μακρυα, ενα τηλεφωνημα εκει που δεν το περιμενεις, η αξεπεραστη στιγμη που καποιος σε κοιτα στα ματια και σε εμπιστευεται.  Συγγεντρωσεις φιλων, τσουγκρισματα για υγεια, γελια και χαρες.  Δυο μικρες αποδρασεις, μια στο Charlottesville της Virginia και βολτες στην Wine Country, και το κλασσικο τετραημερο του Δεκεμβρη στο  San Francisco.

481033_10151279557309894_814884244_n

Αγωνιες και στεναχωριες για την εκβαση των πραγματων στην Ελλαδα.  Πονοκεφαλοι επαγγελματικοι,   αγωνες για προθεσμιες, τρεχαματα και  γραφειοκρατιες.

P1020214Η πιο αγαπημενη πολη.

Χαρες και λυπες γεματος ο χρονος που περασε.  Εικονες, μετακινησεις, ανθρωποι.  Κι αν την διαθεση και τα συναισθηματα τα εκφρασουμε με ενα χρωμα για καθε μερα, τοτε φιαχνουμε ενα πινακα που τα εχει ολα, απο το μαυρο ως το ασπρο με ολα τα χρωματα και τις αποχρωσεις τους ενδιαμεσα και διαφορετικο για καθε ενα απο μας.

Καλη χρονια γεματη αγαπη!

σας φιλω γλυκα!

can you tell me how to get to Sesame Street?

Αντικειμενο χιλιαδων σχολιων εγινε η προσφατη αναφορα του Μιτ Ρομνευ στην αναστολη κρατικης επιχορηγησης  στο PBS (Public Broadcasting System), που αποτελει εναν απο τους βασικους παραγωγους της Αμερικανικης δημοσιας τηλεορασης. Οι παραγωγες του PBS ειναι απο τις καλυτερες της Αμερικανικης τηλεορασης, κρατικης η ιδιωτικης. Απο  ενημερωση, ντοκυμαντερ, ψυχαγωγια, κουλτουρα αλλα και εκπαιδευτικες εκπομπες, οι παραγωγες του  PBS ειναι εδω και πολλες δεκαετιες οι αγαπημενες του Αμερικανου, ειτε ειναι ιντελεκτουαλ η ανεκπαιδευτος, ειτε Δημοκρατικος η Ρεπουμπλικανος,  Κι αυτο γιατι η ποιοτητα δεν εχει πολιτικη χροια, και η απλοτητα ειναι αγαπητη σε ολους.

Η εκπομπη Sesame Street ξεικινησε το 1969 σαν συμπληρωματικη εκπαιδευτικη εκπομπη με χιουμορ, κοινωνικες προεκτασεις και ισως η πρωτη που εδωσε εμφαση στην εξελισσομενη πολυ-πολιτισμικη Αμερικη. Οι πρωτοι χαρακτηρες ηταν πραγματικοι, σε μια γειτονια της Νεας Υορκης (σκηνικο).  Οι φανταστικοι χαρακτηρες ηταν στην αρχη τα Μuppets του Jim Hanson.  Απο την γειτονια περνουσαν τυχαια διασημοι καλλιτεχνες, ανθρωποι των γραμματων και των επιστημων.

Ο μεγας πρωταγωνιστης της εκπομπης το Big Bird, ενα κατακιτρινο τεραστιο ατσουμπαλο πουλι, υψους δυομισυ μετρων, εχει τα πιο αθωα ματια (και ψυχη) στον κοσμο.  Απορω μερικες φορες πως μια ψευτικη φιγουρα μπορει να δινει τετοιες εντυπωσεις. Ισως να ειναι η φωνη που διαθετει και οι εκφρασεις που δινουν στα γουρλωτα ματια ανθρωπινες προεκτασεις.  Παρ’ολο του τον ογκο, το Μπιγκ Μπερντ,  κανει πατιναζ, χορευει και ξεσηκωνει τους παντες.  Ειναι γεματο αποριες που στην συνεχεια λυνονται σαν καθαρση σε αρχαια παρασταση.  Το μεγαλο κιτρινο πουλι εχει τον ιδανικο χαρακτηρα. Ειναι τοσο καλο που ωρες ωρες το θεωρεις αγαθο. Μα ομως αυτη ειναι η ιδεα, η παιδικη καλωσυνη και αγαθοτητα. Τον αγαπουν ολοι.  Και η ιδεα και μονο οτι θα κοπει η εκπομπη προκαλει αντιδραση και κυριως σε σημερινους τριανταρηδες εως σαραναπενταρηδες που κυριολεκτικα μεγαλωσαν βλεποντας καθημερινα τα δρωμενα στη Sesame Street.

Παρακολουθουσα τις εκπομπες (πολλες φορες μονο ακουστικα) οταν η μικρη μου Δαφνη ηταν  παιδακι.  Αγαπημενη σκηνη: Το Μπιγκ Μπερντ εχει ενα φιλο επισης τεραστιο και ατσουμπαλο κατι μεταξυ δεινοσαυρου και ελεφαντα σε καφε χρωμα. Ειναι ο Σναφαλαπαγκας  η κατα Μπιγκ Μπερντ Σναφφυ.  Κανεις δεν τον εχει δει. Μολις φευγει ο Σναφφυ ερχονται οι δυσπιστοι φιλοι και θεωρουν οτι ο το Μπιγκ Μπερντ εχει φαντασιωσεις.  Ποτε δεν δοθηκε μια λυση σ’αυτο το θεμα.  Καπου η φαντασια και η πραγματικοτητα μπλεκονται οπως και στην καθημερινοτητα μας. Μα μηπως και η εκπομπη αυτη καθεαυτη φαντασια δεν ειναι;

Κατω τα χερια λοιπον απο την Sesame Street.  Εκει που ο ηλιος λαμπει και διωχνει τα συννεφα, εκει που ο αερας μυριζει γλυκα!

Σας φιλω γλυκα.

το νησι, η φωτια, το αυριο

Οταν χρονια πριν διαβασα για πρωτη φορα το μοναδικο αριστουργημα της Ιωαννας Καρυστιανη ¨Μικρα Αγγλια” , το σκηνικο της περιγραφης στο μυαλο μου δεν ηταν παρμενο απο την Ανδρο. Ηταν παρμενο απο την Λαγκαδα της βορειας Χιου, ενα φυσικο λιμανακι, ενα μικρο χωριο κτισμενο αμφιθεατρικα, κι ενας καμπος με περιβολια που καθε πρωϊ ανεβαζουν στην αετοφωλια μου αυτες τις μυρωδιες που περιεγραφε το βιβλιο. Και που μεχρι πριν λιγα χρονια οι γυναικες των ναυτικων περιμεναν να ακουσουν την πρωϊνη ντουντουκα¨ ..να τους λεει να περασουν να παρουν την αλληλογραφια απο το δημαρχειο. Ναυτοχωρι κι αυτο και πολλα αλλα στο νησι.

Την Χιο δεν την ηξερα απο μικρη. Ηξερα μια αρχοντισσα στην Αθηνα, την μητερα της κυριας Αργυρως το γενος Φαφαλιου που δευτερη στην τεχνη της ζαχαροπλαστικης και της διακοσμησης δεν υπηρχε. Απο τα χερια της φυλαγω ακομα ενα κεραμεικο πιατο σε κοκκινο και μπλε.

Την Χιο μπορεις να την αγαπησεις απο τους ανθρωπους της. Οταν ομως πατησεις το ποδι σου στα αγιο χωματα της τοτε αν εχεις και λιγα ψιχουλα ευαισθησιας σε κανει δικο της. Ετσι με εκανε κι εμενα δικια της, πανε χρονια τωρα.  Στην δικη μου περιπτωση, δεν βοηθησε η ευαισθησια μονο αλλα και τα ματια του αγαπημενου μου και της οικογενειας του που ελαμπαν.  Εξ’αλλου οταν στην ερωτηση “Εσυ ποιανου εισαι κορη μου”  απαντας στις γεροντισσες “ειμαι η νυφη του Κοραη” πολιτογραφεισαι Χιωτισσα και χαιρεσαι που απεκτησες και δικο σου νησι στην πορεια της ζωης.

Απο εκεινη την πρωτη φορα μεχρι σημερα, την Χιο την εμαθα καλα. Απο τα Αγιασματα και τα Καμπια, ως τον Εμπορειο και τα Φανα. Σπιθαμη προς σπιθαμη, με εικονες, με γευσεις αλλα πιο πολυ με μυρωδιες.

Δεν ειναι τυχαιο αυτο το “Μυροβολος Χιος” . Ακομα κι αν δε το εχεις ακουσει, το νοιωθεις. Την πρωτη φορα που αφηνα πισω το νησι φορτωμενη με κοπανιστη, μαστιχια και ποτα λυπομουν που δεν μπορουσα να κλεισω την γλυκεια μυρωδια του αερα σε ενα μπουκαλι και να την παρω μαζι μου.  Το καλο ειναι οτι η οσφρηση ειναι η αισθηση με την μεγαλυτερη μνημη.

Για να αγαπησεις την Χιο ξενε, πρεπει να κανεις ωρισμενα πραγματα. Πρεπει να καθησεις στην βιβλιοθηκη του Κοραη και να διαβασεις,  πρεπει να τρυπωσεις σε αρχοντικο του καμπου και να καθησεις στο πεζουλι του πηγαδου, κι αν ειναι βραδυ να δεις μεσα τον φεγγαρο!  Πρεπει να καψεις τα ποδια σου στα μαυρα βολια, να καθησεις κατω απο το πλατανι στους Πιτυους, να σε πιασει δεος στο Αγιο Γαλας, να κολυμπησεις στα Φανα, να τρεξεις πισω απο τον ηλιο στον Αναβατο, να κλεψεις ενα βοτσαλο απο τον Ναγο, και να φας τυλιχταρακι.  Και χιλια δυο αλλα μπορεις να κανεις και να χαιρεσαι καθε λεπτο με ολες σου τις αισθησεις.

Αν ειχα χρηματα για επενδυσεις το πρωτο που θα εκανα θα ηταν να ξανανοιξω τα λουτρα στα Αγιασματα. Μαγικο και ευλογημενο μερος, μαε το χαρισε η φυση κι εμεις το αφησαμε και φυγαμε.

Η Χιος (μου πια) καιγεται. Καιγεται η καρδια μου και οι καρδιες οσων την αγαπαμε. Αυτα τα μερη που σκαρφαλωνα, θαυμαζα και λατρεψα ειναι παραδομενα στις φλογες. Τα αποτελεσματα ειναι ολεθρια κι εχουν οικονομικες, κοινωνικες και περιβαλλοντολογικες επιπτωσεις που θα κρατησουν χρονια.  Ειλικρινα αυτη τη στιγμη δεν μπορω να σκεφτω ποιος φταιει και ποιος δεν φταιει.  Πανω στον ολεθρο δεν μπορω να σκεφτω σαν τιμωρος ((αν και θα επρεπε). Το νησι χρειαζεται την βοηθεια μας και την αγαπη μας πιο πολυ απο ποτε.

Η Χιος ειναι τα μαστιχια του Νοτου, ο Καμπος στο κεντρο και οι μυγδαλιες του Βορρα.

Διαβαζω οτι τα σχοινα και το μαστιχι ξαναγινονται. Ποτε; Υστερα απο δεκαετιες; Και πως το ξερουν οτι θα ξαναγινει. Το μαστιχι ειναι αποτελεσμα μικροκλιματος. Αυτο με τοσο μεγαλη πυρκαγια δεν θα μεινει το ιδιο.  Θα επανελθει; Ουτε εσεις μπορειτε να απαντησετε ουτε κι εγω.  Πανω που ανοιξε η αγορα στην Ιαπωνια και στην Τουρκια, πανω που το μαστιχι αρχισε δειλα να ταξιδευει στον κοσμο και να αποκτα θαυμαστες , τωρα εγινε κι αυτο.

Στο κεντρο και στο νοτο του νησιου εχω ταξιδεψει πολλες φορες. Απο τοτε που ο δρομος ηταν στενος και φιδωτος και ηθελες τον διπλασιο χρονο να φτασεις στην Κωμη. Αυτο το κομματι του νησιου που καιγεται ειναι (ηταν) ενας μεγαλος οικονομικος πορος.  Τα πρωτα χρονια που σταματουσα στα Αρμολια στα καναταδικα, εκανα δυο πραγματα. Πρωτα πηγαινα αριστερα στο καναταδικο του παπου. Ετσι τον ελεγα τον μοναδικο γεροντα που εφιαχνε πραγματικα ομορφα λαικα μοτιβα και ηταν εκει με την γιαγια και μου τυλιγαν τις κουπες σε εφημεριδες.  Εφυγε η γιαγια με τα χρονια και βαρυνε ο παπους. Ζει ακομα μου ελεγε η ανηψια του η Χριστινα τα τελευταια χρονια. Προπερσυ εμαθα οτι εφυγε. Να πω οτι δε μου κανει καρδια να παω σε αλλα καναταδικα.. Το δευτερο ηταν να τρυπωσω κατω απο τα μαστιχοδεντρα πισω απο τα μαγαζια στο σταυροδρομι.  Σκια, ασπρο χωμα, η μυρωδια του σχοινου, εβγαινες απο το λιοπυρι κι εμπαινες στην σκια του σχοινου.  Τα τελευταια χρονια ειχα παρασυρει μαζι μου και την μαμα. Της αρεσε τοσο! Σαν τους κλεφτες που δεν κλεβαμε ομως αλλα θαυμαζαμε αυτη την παραξενια της φυσης.

ακριβως εκει!

Οι Ολυμποι που ξεμειναν εκει απο τον Μεσσαιωνα ειναι αλλη αγαπημενη γωνια που απειλειται. Η Βεσσα που ηταν εκει διδασκαλισσα η γιαγια του Ερρικου για χρονια.  Η Ελιντα που ο δρομος δεξια και αριστερα ειναι γεματος καππαρες και θυμαρια.

Τα γραφω και στεναχωριεμαι. Και αναρωτιεμαι ποσο οποιος και να το προξενησε απεχει απο τον ορισμο του ανθρωπου.

Η φωτια ακομα μαινεται, μερικοι λενε οτι θα σταματησει στη θαλασσα. Ελπιζω οχι. Η φωτια καποτε θα σβησει κι ελπιζω συντομα. Και μετα. Μετα πως θα επουλωθουν οι πληγες; Πως θα ξαναβγουν οι αγριοτουλιπες και τα σπαρτα σ’αυτο το πονεμενο κομματι. Πως θα ξαναχαμογελασουν οι ανθρωποι; Πως να αρχισεις να σκεφτεσαι το μετα, οταν τεσσερεις μερες τωρα οι ελπιδες λιγοστευουν.  Γιατι δεν κατεβηκε ολο το νησι να βοηθησει αυτο το κομματι. Γιατι, πως ..ποτε;

Αυριο!  Ποσο αβεβαιο ακουγεται.  Οσο ανισος ειναι ο ανθρωπος απεναντι στην φυση. Χιος αγαπημενο νησι, το γκρεμισε ο Εγκελαδος, το εβαψε ο Τουρκος στο αιμα, το καιει η φωτια.  Κουραγιο και υπομονη στους ανθρωπους που το αγαπουν. Μπορουν να κανουν και θαυματα. Το δασακι του Καρυδα στην Λαγκαδα ειναι εργο ανθρωπων. Το φυτεψαν και το προσεχουν σαν τα ματια τους .. μερα και νυχτα.
Διαβαστε ενα post που εγρσψσα για την μαστιχα πριν 4 χρονια .

Σας φιλω γλυκα.

Χαλκιδικη η Κριμαια

Πολυ ομορφα ολα αυτα τα γαλαζια και τα πρασινα, μοναδικα αριστουργηματα της φυσης, αλλα ηρθε η ωρα να αγγιξουμε ενα πραγματικα σοβαρο θεμα.  Μπαινοντας στην Χαλκιδικη λιγο μετα τα Νεα Μουδανια, μου εκανε εντυπωση οτι ολες οι πινακιδες ηταν γραμμενες στα Αγγλικα και στα Ρωσικα, οχι απαραιτητα με αυτη την σειρα. Μεχρις ενος σημειου σκεφτηκα οτι ειναι φυσικο να εξυπηρετουνται ετσι οι αναγκες της πλειοψηφιας των τουριστων. Εκεινο ομως που ειδα κι εζησα τις επομενες ημερες, με θυμωσε παρα πολυ.

Εμεινα σε μεγαλο ξενοδοχειο της Σιθωνιας που διαφημιζεται ως πεντε αστερων, αλλα φευ, ουτε δυο δεν του δινω.  Και εξηγουμαι. Το ξενοδοχειο (Πορτο Καρρας) βρισκεται στην δυτικη ακτη της Σιθωνιας σε μια υπεροχη παραλια κοντα στο Νεο Μαρμαρα. Αρχιτεκτονικα ειναι εξαιρετικο και λειτουργικα εχει ολα τα φοντα για να ειναι.  Η μαρινα παραπλευρα και οι αμπελωνες με το οινοποιειο θα μπορουσαν να του δωσουν κοσμοπολιτικο αερα και ισως στο παρελθον να εγινε κι αυτο.

Το ξενοδοχειο κατακλυζεται απο groups Ρωσων που ερχονται να περασουν μια η δυο εβδομαδες σ’αυτη την ομορφη γωνια της Μεσογειου. Ως εδω καλα. Κανενα προβλημα. Ας κατεβη η Ρωσια, η Βουλγαρια, η Σερβια και ολα τα Βαλκανια.

Η διοικηση του ξενοδοχειου ειναι Ελληνικη.  Οι περισσοτεροι υπαλληλοι ομως ειναι Ρωσσοι που μιλουν αγγλικα.  Η καλημερα το πρωι Αγγλικα η Ρωσσικα.  Ζητας πετσετα και σου λενε.. English please ( με βαρυ σλαβικο αξαν).

Σαν οικοδεσποτες οι διοικουντες πως εκπροσωπουν και διαφημιζουν την χωρα μας; Περιγραφω σκηνες.

Πρωινο στην τραπεζαρια. Οι ορδες των Ρωσσων δεν σεβονται την σειρα των αλλων, μπαινουν μπροστα σου και φωναζουν και την παρεα τους, Ε Μπορις!  Γεμιζουν τα πιατα με δεκα αυγα για τεσσερα ατομα, εικοσι φρουτα, βουνα τα ψωμακια και τα σαλαμικα.  Κατοπιν στα τραπεζια φιαχνουν ανενοχλητα σαντουιτς .. για .. μετα ενω στην αιθουσα υπαρχει απαγορευση στο να παιρνεις μαζι σου φαγητα. Πετουν απο πανω στην μαρινα μορταδελλες και τυρια στους γλαρους.  Στην παρατηρηση μου στον μανατζερ να βαλουν ταμπελες ωστα να λειψει αυτο το απαραδεκτο θεαμα, μου απαντα, τους τα λεμε και δεν ακουνε.  Αυτο πως λεγεται;  Δουλοπρεπεια.

Παμε τωρα στην πλαζ. Το κιοσκι με τις πετσετες δεν εχει ποτε σχεδον πετσετες. Ο υπαλληλος καταλαβαινει μονο ταουελ. Η Ολγα μπαινει μπροστα σου για να πει κατι στα Ρωσσικα με τον υπαλληλο. Οταν της δειχνεις την σειρα αυτων που περιμενουν, σε βριζει στα Ρωσσικα (υποθετω απο το υφος και τον τονο της φωνης). Παραλληλα, ενω υπαρχει σε καθε ομπρελλα ταμπελα οτι απαγορευεται να κρατουν τις ομπρελλες οταν δεν βρισκονται εκει, δεκαδες λευκες πετσετες υπαρχουν αφημενες απο χθες, απο την Ολγα και τον Μπορις που θελουν πρωτη ομπρελλα παραλια ( οπως λεμε .. πρωτο τραπεζι πιστα).

Το ερωτηματολογιο για το σερβις ειναι αγγλικα και ρωσσικα και η μουσικη το βραδυ (Live) ρωσσικη η ξενο ρεπερτοριο μεταφρασμενο στα ρωσσικα.

Στο οινοποιειο που επισκεφθηκα, η υπαλληλος (Ελληνιδα εδω κι ευγενεστατη) μου ειπε, εισθε οι μονοι που ηρθατε σημερα και πηρατε κατι. Ερχονται, δοκιμαζουν, γεμιζουν τα παγουρια τους νερο και φευγουν.

Εαν η Ελληνικη διοικηση του ξενοδοχειου θελει να εξυπηρετει (δουλοπρεπως) μονο τους Ρωσσους ας το διαφημησει να ξερουμε.

Ακομα, στην ρεσεψιον μας ζητησαν να εξοφλησουμε την διαμονη απο την πρωτη ημερα. ( Ετσι!).  Τα ποτηρια για να πινουμε νερο στο δωματιο δεν αλλαξαν κατα τη διαρκεια της παραμονης μας. Οταν καναμε check out μεσα σε 5 λεπτα χτυπησε την πορτα ο υπαλληλος για να τσεκαρει το bar μηπως το αδειασουμε και φυγουμε.

Σε τοπικο εστιατοριο με πολυ καλο φαγητο, βλεπω Ρωσσους να τρωνε ψαροσουπα, που δεν υπαρχει στο μενου. Ρωτω, εχετε ψαροσουπα; Απαντηση: Ναι αλλα τους το λεμε προφορικα γιατι τρελλαινονται για σουπες.

Κι εγω τρελλαινομαι ρε π…. μου για ψαροσουπα!  Αυτο πως το λενε, δε βρισκω λεξη!

Κατεβαινω με το βαλιτσακι-τρολεϋ στην εξοδο. Παραλληλα καποιος απο την διοικηση (κουστουμι και κινητο) σκαει μυτη. Ο υπαλληλος τσακιζεται να τρεξει να βγαλει το κορδονι πισω απο την πορσε για να ξεπαρκαρει. Παιρνω το βαλιτσακι μου και κατεβαινω τα σκαλακια και σκεφτομαι. Οχι δεν θελω να μου κανουν τεμεναδες, θελω να σεβαστουν το ρολο του οικοδεσποτη, να εχουν κανονες λειτουργιας και να τους εφαρμοζουν, να αξιοποιησουν αυτο το ομορφο κομματι γης και αρχιτεκτονικης που πηραν στα χερια τους.

Ακουω οτι το ξενοδοχειο βαζει λουκεττο τον Σεπτεμβρη.  Διωχνει τους Ελληνες εκεινους που μπορουν ακομα να πηγαινουν. Διωχνει καθε προοπτικη για αξιοπρεπη τουρισμο. Και ειναι κριμα, μεγαλο κριμα.

Θα μου πειτε, δεν ειδες τιποτα καλο; Ειδα, αλλα θα σας τα πω στο επομενο ποστ. Μεχρι τοτε..

Σας φιλω γλυκα.

αυγουστιατικες κουβεντες

Κελυφος, νησιδα απεναντι απο τον Νεο Μαρμαρα Χαλκιδικης

Με ενα φεγγαρι στην αρχη κι ενα στο τελος μας ηρθε ο φετεινος Αυγουστος.  Στο πρωτο φεγγαρι ταξιδευα και δεν το πηρε το ματι μου σε κανενα ουρανο, ελπιζω ομως να απολαυσω το δευτερο.  Ταξιδευα λοιπον γυριζοντας απο την Αθηνα που την αφησα να ψηνεται.  Ποτε δε φτανουν οι μερες  για να κανω ολα οσα θελω.  Οι διακοπες τελειωσαν, αλλα δεν τελειωσε το καλοκαιρι, κι αυτο ειναι μια μεγαλη παρηγορια.

Περασα δεκα ξεκουραστες μερες στην Χαλκιδικη στο πρωτο μερος των διακοπων. Συγκεκριμενα στο μεσαιο ποδι, στην Σιθωνια. Παραλληλα επισκεφθηκα αγαπημενους φιλους στην Θεσσαλονικη.  Το καλοκαιρι δεν τελειωσε, θα εχουμε να λεμε.  Δεκα μερες που ηταν ισως οι πιο ξεκουραστες διακοπες των τελευταιων δεκα χρονων.

Μοναστηρακι

Το δευτερο μερος ηταν δεκα μερες στην Αθηνα.  Την καυτη, την φασαριοζα, την σκονισμενη, την Αθηνα που σε τσακιζει με τους ρυθμους της, αλλα παντα σου εχει ετοιμη μια γωνια στο τελος της ημερας για να ξαποστασεις και να τα ξεχασεις ολα.

Ενας γαμος στην οικογενεια, δεκαδες καινουργιες γνωριμιες που γινονται πια ευρυτερη οικογενεια. Ματια να λαμπουν απο ευτυχια, ευχες, φαγοποτια,  κοριτσακια με λευκα μακρυα φορεματα.

Σαλονακι μαμας, λεπτομερεια

Κι απο την αλλη ενα σφιξιμο στην καρδια με το σπιτι της μαμας να αδειαζει.  Τραπεζες, συμβολαιογραφοι,  τα πρωινα φευγουν γρηγορα, ο ιδρωτας ποταμι, και οι πατουσες καταμαυρες αν προτιμησεις πεδιλο.

Το αγαπημενο μου σπιτι δεν το χορταινω.  Κανω σχεδια για τα πραγματα που εφερα απο το σπιτι της μαμας.  Επιπλα, χαλια,  αγαπημενα διακοσμητικα. Ψαχνω για στοφες, για λαμπογυαλα, για κουρτινες.  Τι ειχαμε πει; Μινιμαλ;  Ξεχαστε το.

Οι δρομοι τηε Αθηνας εχουν κινηση,  τα μεγαλα σπορ αυτοκινητα ειναι παρκαρισμενα στα πεζοδρομια με την ενδειξη “ΠΩΛΕΙΤΑΙ”. Κατι λιμοκοντοροι με γυαλουρες τα ” κοβουν ” και σημειωνουν τα τηλεφωνα.  Η κριση δεν εχει διωξει την ματαιοδοξια.

Παραθυρο στην Αρναια

Ηρθε ο Αυγουστος φορτωμενος φεγγαρια.  Οι διακοπες τελειωσαν. Οι γλαδιολες ανθισαν οσο ελειπα, αλλα βρηκα μια τελευταια ροζ καταροζ για παρηγορια να με περιμενει. Προλαβα να γευτω και δυο συκα που αγορασα τελευταια μερα βιαστικα απο τον Βασιλοπουλο.

Περιμενοντας τις επομενες διακοπες..

Σας φιλω γλυκα.

η επομενη ημερα των επομενων εκλογων

Την ωρα που γραφω αυτη την αναρτηση δεν εχει σχηματιστει κυβερνηση, και δεν ξερω αν εχει ηδη δοθει εντολη. Αν οχι αργησαμε κιολας!  Ξερω ομως τα αποτελεσματα, οπως ολοι που ξενυχτησαν χθες βραδυ μπροστα στις συσκευες των τηλεορασεων και που ειμαι σιγουρη οτι υπεφεραν κι αυτες, υποχρεωμενες να δειχνουν  σχολια διχως νοημα σε υποθετικες ερωτησεις που γεννουσε το αποτελεσμα της στιγμης στην σκεψη των ρεπορτερς.

Πριν απο αυτες τις εκλογες ειχα εκφρασει σε στατους στο φεησμπουκ δυο ευχες. Για μενα η πραγματοποιηση και των δυο ηταν σημαντικη για τον καθορισμο της πολιτικης προσωπικοτητας της χωρας μου.  Καμια απο τις δυο δεν πραγματοποιηθηκε.  Η πρωτη ηταν να μειωθει το ποσοστο των απεχοντων απο τις καλπες. Αντιθετα το ποσοστο αυτο αυξηθηκε κατα 4% συμφωνα με αυτα που διαβαζω.  41% των Ελληνων ψηφοφορων επελεξε αποχη. Οπως και να μετραφραζεται αυτη, αδιαφορια, μπανιο, αγανακτηση, θυμος, αναποφασιστικοτητα, ειναι απαραδεκτα μεγαλη.  Προσωπικα ντρεπομαι να λεω οτι στην χωρα μου που αντιμετωπιζει ζωτικα προβληματα σε τρεις βασικους τομεις (κοινωνικο, οικονομικο και πολιτικο) το 41% αδιαφορησε.

Το δευτερο ηταν να μειωθει το ποσοστο του ακροδεξιου-ναζιστικου κομματος.  Ηλπιζα οτι οσα εγιναν (και δεν εννοω μονο το χιλιοπροβεβλημενο τηλεοπτικο χαστουκι, αλλα γενικες συμπεριφορες στο διαστημα που μεσολαβησε) θα μειωναν τα ποσοστα τους κατα  μερικες μοναδες. Κι εδω επεσα εξω δυστυχως.  Ενα (απαραδεκτα) μεγαλο ποσοστο των Ελληνων ειναι  φιλοναζιστες,  η προσκεινται φιλικα σε αυτους.  Ειναι ολοι εκεινοι που οταν ημουν παιδι ακουγα κι ελεγαν: ” Ε ρε βουρδουλας που μας χρειαζεται (μαζοχιστικος ναζισμος) ”  , ” μωρε ενας Παπαδοπουλος μας χρειαζεται ” ,  ” η Ελλαδα ειναι στο χαρτη ενα δεξι χερι ειτε σας αρεσει ειτε οχι “, και ανατριχιαζα, κι ελεγα οτι θα τα αλλαξω ολα αυτα και καποτε ολοι αυτοι θα εβλεπαν οτι χωρις βια και απειλες ο κοσμος θα ειναι καλυτερος και θα  μαλακωνε ο λογος τους.  Δε ξερω ποσο απεχει η βια στην εκτελεση απο την βια σαν σκεψη. Σημερα που δεν εχω την αισιοδοξια των δεκαεξι μου χρονων πια  ξερω πως δεν απεχει πολυ η θεωρια απο την εφαρμογη. Η ψηφος ειναι οπλο. Ειναι το υφακι του αστυνομου στο περιπτερο που παρακαλουσα να μην χαζολογαει με τον κυριο Χρηστο τον περιπτερα οταν πηγαινα να παρω εφημεριδα για τον παπου, και  που το περιστροφο στην τσεπη του εδινε το δικαιωμα να ξεστομιζει του κοσμου τις χυδαιοτητες μολις πλησιαζα.  Το χαστουκι που εφαγα απο τον μπραβο του Ιωαννιδη στην πλατεια Παπαλουκα οταν επεμενα να κανω βολτα με το ποδηλατο μου γυρω γυρω.  Το υφος του ταγματασφαλιτη συμφοιτητη στο ΕΜΠ που χαριτολογωντας ειπε οτι δεν εχω δουλεια εκει και παιρνω την θεση καποιου αρρενος. Η απαξιωση του καθηγητη Κορωναιου στην εδρα Οδοποιιας λεγοντας ” Δωστης τα εγχειριδια που ειναι αναποδα τυπωμενα, γυναικα ειναι, αχρηστα της ειναι “.   Ολοι αυτοι, τα παιδια τους, τα εγγονια τους υπηρχαν και υπαρχουν.

Ακομα απο συζητησεις με γνωστους ξερω οτι νεα παιδια απο αντιδραση κλινουν αμετακλητα προς αυτη την ναζιστικη κατευθυνση.  Χωρις καμια επιφυλαξη και σαν γονιος λεω οτι η αδιαφορια στα κοινωνικα και πολιτικα προβληματα απο τους δικους τους γονεις ειναι η κυρια αιτια.  Ας μην απορουν λοιπον (γιατι απορουν κι απο πανω) πως εγινε το δικο τους παιδι που μεγαλωσε με ολα του τα (δανεικα) καλα, το δικο τους παιδι που μουτζωνε (και του ελεγαν μπραβο κι απο πανω) τωρα ψηφιζει ναζιστικα κομματα.

Υπαρχουν και υπηρχαν και δε ξερω τι εκαναν ολα τα χρονια της μεταπολιτευσης που φαινομενικα ειδαμε τα ποσοστα τους να λιγοστευουν. Καμια αμφιβολια πια. Με το πρωτο χαστουκι ξυπνησαν τα ενστικτα.

Την επομενη ημερα των επομενων εκλογων   δεν ειδα κανενα να πανηγυριζει απο χαρα. Φυσικο ειναι. Ο κοσμος χαιρεται οταν ψηφιζει ιδεολογικα, οταν το κομμα του παιρνει την πλεοψηφια σε μια χωρα που δεν εχει πιασει πατο, η εστω αν εκπροσωπειται σημαντικα στην Βουλη, και φυσικα οταν τον ικανοποιουν οι πολιτικες των εκπροσωπων των κομματων επιλογης του. Πως να χαρει λοιπον τωρα;   Πολυς κοσμος ψηφισε με μοναδικο κριτηριο να σχηματισθη επι τελους μια κυβερνηση που θα ικανοποιησει τις δικες του προσδοκιες οσον αφορα τον ρολο της χωρα μας σε μια πορεια που αρχισε δειλα κατα τη διαρκεια της μεταπολιτευσης.  Τα ποσοστα των μικρων κομματων μειωθηκαν και ενισχυθηκαν τα δυο πρωτα κομματα. Ασχετα με τα οσα διαβαζω σε διαφορες ιστοσελιδες κοινωνικης δικτυωσης (περι εκφοβισμων και κουραφεξαλων)  πιστευω οτι αυτες οι ποσοστιαιες μετατοπισεις δεν προεκυψαν απαιδευτα. Μπορει να μην ηταν απολυτα ιδεολογικη η ψηφος αλλα πιστευω οτι ηταν συνειδητη.  Και ηταν μια ελευθερη ψηφοφορια. Και η ειμαστε αρκετα Δημοκρατες  ωστε να δεχτουμε την ετυμηγορια του Ελληνικου λαου (του 59% εν παση περιπτωσει και στα πλαισια της παρουσας νομοθεσιας) και να προσπαθησουμε με θεμιτα μεσα να επαναπροσιδιοριστουμε ιδεολογικα εαν ξεφυγαμε, να περιθωριοποιησουμε ιδεες που προσβαλλουν την ελευθερη σκεψη ως τις επομενες, και μακαρι πιο νηφαλιες κοινωνικα εκλογες, ΗΗΗΗΗ (οπως κανουμε παντα)  να συνεχισουμε την αφορητη γκρινια της αλεπους που βγαζει ξυνιλα κατω απο την κληματαρια, η ακομα περισσοτερο, τη γκρινια τυπου κομμενης κεφαλης.  Ξερετε ποσο επηρρεαζεται αρνητικα ο συμπολιτης σας απο ακατασχετη μουρμουρα;  Οσο δεν φανταζεστε, περισσοτερο ακομα και απο   τα μεσα ενημερωσης που εχουν και συμφεροντα οπως και να εχει.

Και για να γινω πιο σαφης προς αποφυγην παρεξηγησης, δεν εχω κανενα προβλημα με την παραθεση ιδεων με τις οποιες διαφωνω, οταν συνοδευονται απο τεκμηριωμενα στοιχεια η οταν συνοδευονται απο επιχειρηματα.  Ουτε με την απογοητευση των χαμενων ουτε με την συγκρατημενη χαρα των κερδισμενων. Εχω ομως τεραστιο προβλημα με:

1. Την απαξιωση του συνανθρωπου σου γιατι δεν σκεφτεται οπως εσυ και εφοσον δε σε εχει ενοχλησει, κι εδω θα πω ενα δικο μου παραδειγμα. Χρονια με τη μαμα διαφωνουσαμε πολιτικα. Εκεινη ειχε ενα στατικο τροπο σκεψης και τα δικα της επιχειρηματα (που εγω τα εβρισκα αστεια) καλυπταν τα δικα της συμφεροντα και την δικη της νοοτροπια. Ποσες φορες δεν ειπα κι εγω τα δικα που, αδικα βεβαια γιατι το κλισε μου το ειχε ετοιμο. Ομως αν ζουσε θα ηθελε να ψηφισει και κανεις δεν μπορει να μου πει, οτι οι υπερηλικες τους χαλανε τα ισα. Γιατι απο την ωρα που γενιομαστε ως την ωρα που πεθαινουμε εχουμε το δικαιωμα να εκφραζομαστε για τα κοινα στα οποια συμμετεχουμε. Ο χειροτερος ρατσισμος ειναι ο ηλικιακος (μπορει να τα λεω κιολας γιατι μεγαλωνω), ανθρωποι που προσεφεραν και που συμμετειχαν μια ζωη στα κοινα εχουν τα ιδια δικαιωματα με οποιν ξετσουμιζει τωρα απο το αυγο του και προσπαθει να προσδιοριστει κοινωνικα και ιδεολογικα.

2. με την απαξιωση γενικα και επιρριψη ευθυνων  απροσδιοριστα προς πασα κατευθυνση.

3. Με την βια, πραγματικη η λεκτικη.

Ιδεολογικα καμια απο τις δυο δυναμεις πλειοψηφιας δεν με καλυπτει.  Θελω ομως να δω μια σταθεροτητα εστω και με το ζορι. Χωρις να σταθεις λιγο κατα την οπισθοχωρηση δεν μπορεις να κανεις βημα μπροστα.  Επισης θελω συνεργασια διεθνη και οχι απομονωση της χωρας μου.  Ειτε το αναγνωριζουν ειτε οχι πολλοι, στην μεταπολιτευση εγιναν βηματα μπροστα τα οποια ομως λογω σαθροτητας του συστηματος που προερχεται απο μεταπολεμικες /προχουντικες  βΟλευτικες πρακτικες.  Δυστυχως αυτες οι πρακτικες (οπως και οι τασεις για χαστουκια και βουρδουλες)  δεν μπορεσε κανεις μεταπολιτευτικα να τις αντιμετωπισει και να τις αλλαξει. Η διαφανεια γραφοταν σα λεξη παντου την ωρα που ο μεσος Ελληνας εκμεταλλευοταν τον τοτε φρεσκο αλλοδαπο.  Ειναι η δεν ειναι ραγιαδικα καταλοιπα αυτα τωρα;

Την ιδια εποχη ξαφνικα με τα δανεια ο Ελληνας δε διαβασε τα ψιλα γραμματα, εστησε την επιχειρηση στο νησι,  πηγε να πουλησει χρυσο το φραπεδακι στον τουριστα κι εκεινος πηγε για τουρκικο καφε απεναντι.  Οχι δεν το εκαναν ολοι αλλα αρκετοι για να δημιουργηθει και προβλημα, και προηγουμενο.  Και οποιος νεοπλουτος επιπλεει ακομα (ειτε απο μαυρο χρημα ειτε απο σωστη επενδυση – να μη γινομαστε  εντελως αρνητικοι πια – ) δεν εχει αποβαλει ακομα αυτη την καταναλωτικη νεοπλουτια  Στο Λονδινο πριν δυο εβδομαδες βγαινοντας απο το μουσειο Βικτωρια και Αλμπερτ περασα απεναντι στο Χαροντς να παρω κατι μπισκοτακια (φιν φον λεμε) και τσαι και σοκολατες για τα παιδια μου. Ανεβαινοντας διασταυρωνομαι με μια παρεα Ελληνων φορτωμενους τσαντες να φωναζουν (λες και πουλουσαν αγγουρια στη λαϊκη) : Δεν πηγε χαμενος ο χρονος μας λοιπον, πηραμε τοσα ωραια πραγματα.  Φανταζομαι οτι σε ενα Λονδινο που γιορταζε τα τζουμπιλιά του θα ηταν χαμενος χρονος να κανεις κατι αλλο. Προς Θεου δε με ενοχλει μια καλη αγορα οταν αντεχει η τσεπη σου. Με ενοχλουν τα υφακια, οι προτεραιοτητες και η περιφερομενη κουλτουρα της σταμπας.  Φουλ Στοπ!

Θα με θεωρουσατε υπερβολικη αν ελεγα ωρε κοσμε στην Ελλαδα βοηθησε να σταματησει ο κατηφορος, ο καυγας, η διχονοια, τα παιδιαστικα ” διαγραψε με αμα σε σ’ αρεσω, διαγραψε με αν ψηφισες τον ταδε ” , βοηθησε να μη πληγει αλλο ο τουρισμος, σεβασου τον ξενο που διαλεξε τη χωρα σου για τις διακοπες του, ακομα κι αν ειναι Γερμανος.  Μην πιστευεις οτι λαος ειναι το ποσοστο που ψηφησε το κομμα σου μονο γιατι ΔΕΝ ειναι.  Και ενα τελευταιο που με τρωεει καιρο.  Μη νομιζεις οτι ο δικος σου (ας πουμε λογικος συνειρμος) ειναι ΤΟ αυτονοητο.  Δεν ειναι. Εχεις μια ιδεα, ενα πιστευω, πες το, υποστηριξε το, εξηγησε το. Ο διπλανος σου, ο αναγνωστης σου, ο συνομιλητης σου εχουν διαφορετικη αποψη και διαφορετικο “αυτονοητο” .  Ενταξει το θιξαμε κι αυτο.

Θα ηταν καλο πταν συγκροτηθει η Βουλη και παρει μπρος ο κρατικος μηχανισμος να αναθεωρηθει αυτη η απαισια ενισχυμενη αναλογικη.  Οι ψηφοι και οι εδρες να δινονται με πραγματικα ποσοστα.  Ισως σε μια περιπτωση σαν την χθεσινη να βοηθησε να βγουμε απο το εκλογικο τελμα, ομως ειναι αδικη και δεν αντιπροσωπευει την  λαϊκη εντολη.  Και οοοοοοοοοοοταν με το καλο ξαναρθει το θεμα της διευκολυνσης ψηφου των φορολογουμενων Ελληνων του εξωτερικου ας ψηφισει η Βουλη υπερ για να πω και το δικο μου αυτονοητο ΠΑΛΙ.

Καλο Αυριο!

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες. Πινακες του Γιωργη Βαρλαμου και του Henri Matisse στολιζουν την αναρτηση.

pourquoi mais pourquoi?

Ξυπνησα με ανησυχιες Σαββατιατικα. Μερες το γυροφερνω στο μυαλο μου, και ρωταω δειλα δειλα φιλους και συναδελφους που εχουν ερθει εδω απο την Ευρωπη: ” Εσεις ψηφιζετε στις εκλογες της χωρας σας; ”  Και η απαντηση ειναι παντα ” Ναι ” με μεγαλη φυσικοτητα. Κι ετσι πρεπει να ειναι, φυσικο.  Καποιος μαλιστα μου ειπε οτι βγαζουν και βουλευτη αντιπροσωπο Βορειας Αμερικης.

Με πιανει μια μαυριλα για την δικη μας σταση σ’ αυτο τον τομεα. Ο Ελληνας του εξωτερικου σημερα δεν ειναι ο λαντζερης του ’50 (με απολυτο σεβασμο στον λαντζερη του ’50). Σπουδαζει σε καποιο Πανεπιστημιο, κατεχει καποια εδρα, καποια θεση σε μεγαλο νοσοκομειο, σε καποια διεθνη τραπεζα. Το ονομα του φιγουραρει σε ερευνες και δημοσιευσεις.  Εχει καποια προσοδοφορα επιχειρηση. Και να πω και κατι ακομα. Οταν τον ρωτουν απο που ειναι, απαντα απο την Ελλαδα και τα ματια του λαμπουν.

Αυτος λοιπον ο Ελληνας που ηρθε σε καποια χωρα της αλλοδαπης για να βελτιωσει την μορφωση του, να επεκτεινει τους οριζοντες του, εν ετει 2012 δεν μπορει να ψηφισει στην χωρα που βρισκεται.  Και ομως περισσοτερο απο πολλους αλλους εχει τα ματια παντα στραμμενα στην Ελλαδα.

Αντιπροσωπευει την Ελλαδα και την Ελληνικη κουλτουρα σε συνεδρια,  συμβαλλει στην επιτυχια συνεδριων στην Ελλαδα πολλες φορες χωρις αποδοχες. Συνεργαζεται με Ελληνικες επιχειρησεις και Ιδρυματα. Και οταν βρισκεται στο εξωτερικο δεν μπορει να ψηφισει.

Ρωτω και μαθαινω οτι μεταναστες απο χωρες που βγηκαν απο το παραπετασμα προσφατα    οχι μονο μπορουν να ψηφισουν, αλλα και με ευκολια, ταχυδρομικα.

Δεν ζητω να επιτραπει στον Ελληνα της δευτερης γενιας να συμμετεχει στις Ελληνικες εκλογες. Θα ηταν παραλογο. Τα συμφεροντα του πλεον  εχουν αλλαξει.  Ομως εγω θελω να μπορω να ψηφισω. Γεννηθηκα στην Ελλαδα, ελαβα Ελληνικη Παιδεια και την κουβαλαω μαζι μου οπου και να παω. Ηρθα εδω για να διευρυνω τις γνωσεις μου και να συμβαλλω οσο μπορω στην επιστημη που διαλεξα και που αφορα ολο τον κοσμο. Επενδυω στην Ελλαδα συναισθηματικα και πρακτικα οσο περναει απο τα φιν φον χερακια μου.  Πληρωνω φορους εδω που βρισκομαι και φορους και χαρατσια στην Ελλαδα.

Ξερω οτι το θεμα καποτε κατα την διαρκεια της μεταπολιτευσης ηρθε στην Βουλη. Και οτι καταψηφιστηκε  απο την τοτε πλειοψηφια των εδρανων που φοβηθηκαν οτι ο Ελληνας του εξωτερικου θα ψηφισει συντηρητικα.  Αν ειναι ετσι λοιπον ας αποκλεισουμε και την Κρητη απο τις εκλογες γιατι μας προκυπτει πρασινη.  Λαθος εκτιμηση λοιπον.  Και τρανη νικη της κομματοκρατιας απεναντι στην αξιοκρατια.

Με το χερι στην καρδια και με την αντικειμενικοτητα που προσπαθω παντα να εχω γνωμονα, λεω το εξης. Πολλοι Ελληνες εχουν ξενοφοβια και ειναι κουμπωμενοι οχι μονο απεναντι στους ξενους αλλα και στους Ελληνες του εξωτερικου. Αυτο το εχω διαπιστωσει σε διαφορα συνεδρια. Και για να ειμαι αντικειμενικη, οχι απο ολους αλλα απο την πληοψηφια. Ο ανθρωπος που ξερει την αξια του δεν κουβαλαει τετοια κομπλεξ. Αυτη λοιπον η νοοτροπια εμποδιζει και τον βουλευτακο που μπορει να ειναι τραγουδιστης επι παραδειγματι αλλα βολευεται στο εδρανο της πλειοψηφιας να πει οχι στην ψηφο των Ελληνων του εξωτερικου, εξασφαλιζοντας ετσι στο κομμα του την νικη στις επομενες εκλογες και την ευνοια του εργοδοτη του.

Πολλα ειπα.  Θελω να μπορω να ψηφισω ρε παιδια ακομα κι αν βρισκομαι στο ταμ τουμ για μαϊμουδες. Κι εσεις δε με αφηνετε. Πουρκουα;

Εψαχνα για μια φωτογραφια να στολισω το κειμενο κι επεσα πανω στο μπλογκ του Γκαμπυ – οποια πετρα κι αν σηκωσεις -. Την δανειζομαι και μιλ μερσι!

Σας φιλω γλυκα.

μαμυ μου!

.. ελα κοριτσακι μου..

Ετσι αρχιζε η καθημερινη μας ημιωρη κουβεντα καθε πρωι πριν φυγω για το γραφειο. Μεσημερι ηδη εκει, μου ελεγε τι βρηκε στην αγορα, που πηγε το πρωϊ και τι μαγειρευε. Τι εγινε στην τραπεζα, ποιος την πηρε τηλεφωνο, ποιοανου γειτονα το σκυλι την ξυπνησε.

_____________________________________________________

Οταν ημουν οχτω χρονων στην τριτη δημοτικου, στην Ελληνογαλλικη σχολη Αγιος Παυλος, η τοτε δασκαλα μου κυρια Λουλα Λοη μετεπειτα Αλαφογιαννη, μας βοηθησε να φιαξουμε καρτουλες για τη γιορτη της μητερας. Εκεινες τις απιστευτα ατσαλες που το χρωμα ξεφευγει απο το περιθωριο, που τα λουλουδια ειναι παντα ροζ και ο ηλιος πιανει τη μιση ζωγραφια. Μετα μας παροτρυνε να διαλεξουμε στιχους απο ποιηματα που ειχαμε διαβασει εκεινη την ημερα. Μαζι φιαξαμε κι ενα μπουκεττο παπαρουνες με χαρτι γκοφρε.

_____________________________________________________

Διαλεγω να γραψω το παρακατω, και ομολογω οτι δε θυμαμαι ποιος ηταν ο ποιητης.

” Κι αν θες μανουλα αγνοτερο λουλουδι στη γιορτη σου, να παρε το παιδι σου και φιλα το γλυκα. “

______________________________________________________

Της αρεσε πολυ αυτος ο στιχος, αφηστε που το Δεσποινακι εισεπραττε και τα φιλια που ζητουσε και γουργουριζε απο χαρα.

Καθε χρονο λοιπον ο στιχος επαναλαμβανοταν στις καρτουλες για τη γιορτη της μητερας. Μεγαλωσα, σπουδασα, παντρευτηκα, εφυγα για μεταπτυχιακα, εγινα μητερα και εμεινα (προσωρινα μη ξεχνιομαστε) στην “πρωτευουσα του πλανητη” . Οι καρτες εγιναν πιο φιν φον, τα μπουκεττα πιο πολυπλοκα, τα δωρα πιο ακριβα. Και παντα στον επιλογο ακολουθουσε το στιχακι των οχτω μου χρονων.

” Κι αν θες μανουλα αγνοτερο λουλουδι στη γιορτη σου, να παρε το παιδι σου και φιλα το γλυκα. “

_____________________________________________________

Καποια στιγμη καπου εκει κοντα στα σαραντα, θεωρησα οτι μεγαλωσα και δε ταιριαζουν πια στις ευχες μου τα παιδικα στιχακια. Κι εκεινη που το περιμενε πως και τι, μου παραπονεθηκε.

.. μαμυ μου!

.. ελα κοριτσακι μου, τι καρτα ειναι αυτη που μου εστειλες;

Το στιχακι ξαναμπηκε στις καρτες και δεν εφυγε ξανα ως τον περσυνο Μαη.

Και οταν επαιρνε την καρτα μου τηλεφωνουσε ¨” Μα πως να σε φιλησω που εισαι μακρυα”  συμπληρωνε με στομφο απαγγελιας.

_____________________________________________________

Τον Φλεβαρη αφου σε αποχαιρετησα βρηκα ολες αυτες τις καρτες φυλαγμενες στο κομοδινο σου. Και τις κρατησα για μενα. Για ενθυμιο μιας ιστοριας που κρατησε περιπου  μισο αιωνα.

Κι οταν κοιτω τις καρτες, εκεινες που το χρωμα ξεφευγε απο τα περιθωρια, τα λουλουδια ηταν ροζ, και ο ηλιος επιανε τη μιση εικονα, νομιζω οτι ειναι οι πιο ομορφες. Κι ας ειναι τσαλακωμενες και κιτρινισμενες.

______________________________________________________

Δεν εχουν κλεισει ακομα τρεις μηνες που σε αποχαιρετισα. Και ειναι στιγμες σαν σημερα που η απουσια εχει την σκληροτητα του τετελεσμενου γεγονοτος. Που για πρωτη φορα δεν μπορεις να κανεις οτι εκανες καθε χρονο. Που επαψες να μοιραζεσαι κι αρχισες να αναπολεις.

______________________________________________________

” Και πως να σε φιλησω που εισαι … μακρυα “

______________________________________________________

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες: Ευχομαι σε ολα τα παιδια που διαβαζουν να χαιρονται τις μανουλες τους, σε ολες τις μανουλες να χαιρονται τη γιορτη τους και να τραβα η αγαπη τους την ανηφορα.

Πη Ες 2: Ανεκδοτη φωτογραφια της κυριας Δαφνης Μ. Πριν πεντε χρονια στην Λαγκαδα στη Χιο σε καλοκαιρινο ταξιδακι. Εγω παντως ετσι την θυμαμαι.

Πη Ες 3: Απο το παλιο δεσποιναριον 2007.

παγωμαρα

Χθες μιλουσαμε για το αυριο και το αυριο εγινε κιολας χθες. Ενα χθες ανατρεπτικο με ενα αυριο εντελως αβεβαιο για το μελλον της χωρας.  Παραλληλα με τις εκλογες στην Αθηνα εγιναν και οι προεδρικες εκλογες της Γαλλιας δινοντας στον Φρανσουα Ολλαντ μια καθαρη νικη.  Σε μας η αντιμνημονιακη αριστερα ξεπερασε τα προβλεπομενα ποσοστα και αναδειχτηκε δευτερο κομμα στην επικρατεια και πρωτο στα μεγαλα αστικα κεντρα.  Δε με ξενιζουν τα ποσοστα δεδομενου οτι ο κοσμος ειχε φτασει και ξεπερασει τα ορια του. Το μοιρασμα των ποσοστων ακομα και με το δεκανικι των πενηντα εδρων, καθιστα το σχηματισμο κυβερνησης δυσκολο εως ακατορθωτο. Και σημερα την ωρα που γραφω αυτο το κειμενο, το πρωτο κομμα περασε την σκυταλη στο δευτερο κομμα και οπως φαινεται παμε με μαθηματικη ακριβεια σε υπηρεσιακη κυβερνηση και ξανα μανα εκλογες.

Κι ενω περιμενουμε ολοι με κομμενη την ανασα ποιο θα ειναι το επομενο βημα,  σε ποια φαση θα μπει η χωρα μας,  θα μας μουτζωσει η Ευρωπη, θα μας σιχτιρισει η υφηλιος, θελω να καταθεσω μερικες σκεψεις που πραγματικα δε φευγουν απο το μυαλο μου εχουν προκαλεσει μια παγωμαρα.

Στις πιο κρισιμες εκλογες της νεωτερης ιστοριας μας, εχουμε μια αποχη 37%.  Το μεγαλυτερο ποσοστο απο ποτε.  Αυτο το 37% ηταν ολοι αρρωστοι η γεροντες και νηπια; Εχουν καταλαβει σε ποιο κρισιμο σημειο βρισκεται η ταλαιπωρη η χωρα μας;  Εχουν καταλαβει οτι ενω κοιμουνται, η δημοκρατια εχει αρχισει να πνεει τα λοισθια; Δεν δινουν δεκαρα τσακιστη για τιποτα;

Στις πιο κρισιμες εκλογες της νεωτερης ιστοριας, το ακροδεξιο φασιστικο κομμα παιρνει 22 εδρες στην Βουλη των Ελληνων. Παραλληλα ισαριθμοι πολιτικοι με πειρα η υποψηφιοι με φρεσκο αερα του κεντρου μενουν εκτος Βουλης.  Αυτο ειναι αποτελεσμα δυο συγκυριων. Πρωτον του κατακερματισμου της κεντροδεξιας και δευτερον της αμορφωσιας.  Μιλωντας με μια φιλη απο την Αθηνα που εχει νεαρα παιδια, μου εξηγησε οτι επεσε πολυ προπαγανδα σε νεους οσον αφορα την Χρυση Αυγη. Παιδια που δεν εζησαν και ουτε εχουν ιδεα τι σημαινει φασισμος πηγαν και ψηφισαν για πρωτη φορα αυτο το κομμα. Και οι γονεις τους δεν μπορεσαν να κανουν τιποτα για να τα σταματησουν. Αυτα μου ειπε η φιλη. Εγω τωρα λεω οτι κανενα παιδι που μεγαλωνει κοντα σε ανθρωπους που του μιλουν και το αγαπουν, που ενδιαφερονται για την μορφωση του, δεν ξεσαλωνει ετσι. Και το λεω συνειδητα, για την καταντια αυτων των παιδιων μεγαλο μερος ευθυνης εχουν οι γονεις τους.

Και οι μεγαλοι; Οι ανθρωποι ηλικιας ανω των 50 που εβαλαν σταυρους σε φασιστικα ψηφοδελτια, τι ηταν; Ξεχασαν; η εμειναν για παντα νοσταλγοι της χουντας; Τους πουλησαν προστασια;  Ειναι ρατσιστες; Τι στα κουμαρα ειναι; Για μενα η ημερα που οι Ελληνες εβαλαν στη Βουλη 22 φασιστες ειναι μαυρη.

Και μεχρι να μας ξαναβγει  η ψυχη, ας κανουν παλι τα μαγειρεματα τους και ας ελπισουμε σε μια αυτοδυναμη κυβερνηση οπου θελει η πλειοψηφια, και ας δει ο κοσμος τις συμπεριφορες τυπου ” ερχομαστε ” μηπως και αναθεωρησει.

Σας φιλω γλυκα!

με τα ματια στραμμενα στο αυριο

Και οταν λεμε αυριο δεν εννοουμε μονο την Κυριακη. Ομως η Κυριακη της απελπισιας, της λυτρωσης, της αγωνιας η της ασαφειας – δωστε της οτι επιθετο σας ταιριαζει – ειναι αυριο.

Ενα αλλοιθωρισμα θα παιξει, με το ενα ματι στραμμενο στα ενδοξα Παρισια οπου οι δυο υποψηφιοι με την γαλατικη ευγενεια – βλεπε “εισθε ενας μικρουτσικος αλλα αξιολατρευτος συκοφαντης” – περνουν στο δευτερο και τελευταιο γυρο. Ο παλαι ποτε αγαπημενος μου Νικολα -οι παλιοι θα θυμαστε τις γλου γλου επιστολες που ειχε στειλει στο δεσποιναριον μεσω ανγγλετερρας – την εχει καθισει την βαρκα στα ρηχα.  Με την Γαλλια εχουμε μια αντιστροφως αναλογη σχεση πολιτικα, οταν πεφτει η δεξια εκει, ανεβαινει εδω. Οσο για τον Ολαντ τι να σας πω, η Σεγκολεν μου γεμιζε περισσοτερο το ματι.  Ειναι και το αλλο που με ενοχλει, εχουν λαθος φατσες, ο Σαρκοζυ μοιαζει με αριστερο και ο Ολαντ με δεξιο.  Οπως και ναχει οι εκλογες αυτες θα αλλαξουν αρκετα την δυναμικη της Ευρωπαϊκης πολιτικης.

Το αλλο ματι θα ειναι στραμμενο στην Ελλαδα.  Η συντομη προεκλογικη περιοδος ειχε πολλα χαρακτηριστικα, κυριως ομως πρεμουρα επιλυσης κοινωνικων προβληματων που ομως  οταν γινονται στην τουρλα του Σαββατου αντι να ωφελησουν θυμιζουν την ταινια  ”  Κοινωνια ωρα μηδεν ” .  Ετσι κατι παρεμβασεις  που επρεπε να ειχαν γινει με πολιτικη και κοινωνικη συνειδηση (συλληψεις, ξεκαθαρισματα κλπ. καταλαβαινομαστε) γινονται λαθος και πολλες φορες παρανομα.  Η προεκλογικη πυγμη ειναι μια φουσκα. Οπως και ναχει, οι εκλογες αυτες ειναι ισως οι σημαντικοτερες της ζωης μας, τουλαχιστο για μας που δεν ειμαστε στην πρωτη νεοτητα.  Δε θα προλαβουμε ισως να δουμε μια Ελλαδα να ευημερει οπως την θελουμε ολοι, αλλα πρεπει να δουμε μια Ελλαδα να προσπαθει, να αναπτυσσεται και να βγαινει απο το τελμα.

Το πιο σωστο πραγμα που διαβασα στα σοσιαλ  μηντια τις τελευταιες μερες, ειναι η προτροπη ” ψηφιστε συνειδητα” – με την εννοια, μη ψηφισετε εκδικητικα – .  Τωρα η συνειδηση του καθενος διαφερει αλλα τουλαχιστο ειναι ενας τιμιος – απεναντι στη χωρα μας και στον εαυτο μας – τροπος να συμβαλλουμε θετικα στο επομενο βημα.  Και βεβαια πολλα λεγονται για μη αυτοδυναμιες, αλλα προσωπικα πιστευω πως, οτι κι αν λενε τωρα για μη συνεργασιες, αυτα ειναι ηδη συμφωνημενα. Αν παλι κανω λαθος τοτε θα καταληξουμε σαν την Ιταλια στη δεκαετια του ’50 που καθε εβδομαδα επεφτε η κυβερνηση και ανεβαινε αλλη. Θα εχουμε ποικιλια οσονουπω.  Πολλοι θα ψηφισουν μικρα κομματα στην προσπαθεια τους να βαλουν ενα, δυο ατομα στη Βουλη και με πληρη επιγνωση οτι μπορει να συνεργαστουν με το παραπλησιο μεγαλυτερο κομμα.  Αυτο ειδικα ηθελα να το αναφερω εδω σαν αντιλογο αυτων που ορυονται οτι πρεπει ο κοσμος να δωσει αυτοδυναμια εκ των προτερων. Ακυρο νταρλινγκς.

Αλλες προβλεψεις κανεις μας δεν ειναι σε θεση να κανει, οποτε το θεμα αυτο το ξαναβλεπουμε απο Δευτερα.

Ως τοτε κι εφοσον θα σιγησουν οι προεκλογικες ντουντουκες το Σαββατο, ελπιζω να σιγησουν και οι ντουντουκες στα σοσιαλ μηδια επισης.

Την μεθεπομενη Κυριακη τα ματια θα ειναι στραμμενα στα διαδυκτιακα βραβεια της Ελλαδας οπου μια απο τις υποψηφιες ειναι μια απο τις πρωτες μπλογκοφιλες και μετεπειτα real life φιλες η Ευη η Φετση με το αρθρο της ” Το ροκ που σωπασε”. Της ευχομαι καλη επιτυχια.

Τα ματια στραμμενα ατο φεγγαρι αυριο να μη χασετε το φεγγαρι στο περιγειο.  Κλειστε την ρημαδα την τηλεοραση, βγειτε με το αμορε σας σε καμια ταρατσα και καντε μια ευχη.

Ψαχνοντας για ενα ωραιο τραγουδακι για να κλεισω την αναρτηση του σημερα που μιλα για αυριο, πετυχα διανα. Και φεγγαρια, και Αθηνα, και αμορε μιο, και αισιοδοξια.

Οπως ειπε και η Σκαρλετ μια φορα στο σινεμα, αυριο ειναι μια καινουργια μερα. Μεθαυριο ας ειναι ακομα πιο καινουργια!

Σας φιλω γλυκα.