the Mall in Columbia – tragedy hits close to home

ColMallEntrance

This time tragedy hits very close to home.  The Mall in Columbia, is a large popular shopping mall  in the relatively new town with the same name ,  in the neighboring Howard county, only  seven miles away from my house.  In the past, I  wrote a story about the beautiful lake Kitamaqundi.   The lake is across the Mall in Columbia.  Thousands of people visit the mall  on a Saturday morning.  More now, with the very cold weather, the mall is the likely place to go and spend some time for many youngsters (hanging out) for many families who may push a stroller  and grab a bite at the food courts,  and for many shoppers as well.  I have shopped often at the Mall in Columbia, as it is the largest mall close to me  and it features some nice shops.

This time tragedy hits so close.  Still at this time the  police has not released much information on the details of the incident,  All we know is that a young male armed with a gun and ammunition  killed  a young woman and another young man,  injured some more, and then took his life.   Needless to say that all the local media talk about now,  is this incident.

Out in the parking lot, a witness is answering some questions of a local reporter.  She wonders.  ” Who in their right mind want to do such a thing on a Saturday morning?” .  That is all most people wonder.  Well it is very simple.

If someone goes to a mall armed like that, he will  kill.

If  one wants to kill he is not sane.

If he is going to kill in a public busy place, he does not expect to survive.

If he is determined to commit suicide he is not sane.

Yet this insane person  was obviously able to obtain a gun.

Why not?  He was exercising his 2nd amendment!

The system helps him.

Various discussions started already in all the media.  Some say that the first thing to do, is to identify and correct the psychological problems of the young people.  I agree, but this  may take a generation, if all is done correctly and systematically.  Others say that a gun law will not stop  a murderer.  I wonder how, without a gun, can someone take so many lives so quickly and kill themselves.   I say that there is no reason to make it easy for anyone.  I say that even a normal person may acquire the mentality of power just because he can easily obtain a weapon.   We see it in this country more and more, every day. How many times we have received a message that someone suspicious has been spotted in a University Campus!  And yet tragedies like this happen more and more often.  If this is not an alarming pattern, I don’t know what would be.  I am tired of this hypocritical society. The same people who  promote violent video games, are the same ones who defend  gun ownership.

Today, three more families lost their children,  thousands of people lived terrified moments,  millions of people realize that threat is hovering over their heads,  and yet those who make the important decisions,  just  “pray”  and  play political games.  They all agree on the increasing psychological  issues,  yet to those disturbed people, getting a gun is as easy as getting a bubble gum.

Σας φιλω γλυκα.

με λενε Ποπη, σαν την γιαγια μου την Καλλιοπη!

Θα πρεπει να ειμαι το τελευταιο ατομο που μπορει να μιλαει και να κρινει περιεργα ονοματα, αλλα το κυριως θεμα σημερα στο facebook ηταν το ονομα του υιου του Αλεξη Τσιπρα. Ορφεας Ερνεστος το ονομα αυτου και να ζησει το παιδακι χαρουμενο κι ευτυχισμενο.  Ενα ασυνηθιστο ονομα  παντα μας τραβα την προσοχη, σε αλλους ευχαριστα και σε αλλους δυσαρεστα.  Θυμαμαι  συμμαθητες παλια που οταν το ονομα ξεφευγε απο τα συνηθισμενα,  αρχιζαν την πλακα.  Προσωπικα τα παραξενα ονοματα δεν μου προκαλουν διαθεση για σχολια εκτος αν…. δεν ταιριαζουν με την προσωπικοτητα των ανθρωπων που τα φερουν.

Τον παπου μου τον ελεγαν Ροδολφο και τους αδελφους του Ριχαρδο και Μεντορα με αποτελεσμα να γεμισει καποτε η οικογενεια με αυτα τα ονοματα.  Θα ελεγε κανεις οτι η προγιαγια μου διαλεξε ονοματα απο διαφορους Ευρωπαϊκους πολιτισμους.  Το πρωτο μου ραντεβου στα 13 βγηκα με καποιον Ερνεστο απο το φροντιστηριο των αγγλικων. Ντηηηζαστερ το παιδακι ηρθε με γραβατα στο σινεμα.  Την επομενη φορα τον καλεσα στα γενεθλια μου, και η μαμα που το ματι της επαιζε, μολις κρατιοταν να μη πει τα δικα της διοτι ηρθε παλι με γραβατα, δεν μιλαγε με κανενα και απλα με κοιταγε.  Αρκεστηκε (η μαμα ) να πει, βρε παιδακι μου περιεργος τυπος..

Για μενα λοιπον που τα ονοματα τα συνδεω με τους ανθρωπους το ονομα Ερνεστος ειναι συνωνυμο – και ας με συγχωρησουν οι καλοι Ερνεστοι – με geek.  Αν ενδιαφερεσαι για τη συνεχεια, αλλαξα θεση στα αγγλικα.

Η επιλογη του ονοματος των παιδιων μας – τουλαχιστο σε μας που ακομα πολλοι δινουμε ονοματα απο γιαγιαδες και παπουδες – δεν ειναι τοσο πολυπλοκη οσο στους Αμερικανους που το εχουν αναγαγει σε ερευνα ονοματων, και τι σημαινουν και λοιπα και λοιπα.  Εχουμε -λεει- καταληξει σε δεκα ονοματα και θα τραβηξουμε κληρο.  Το θεμα δε με απασχολησε καθολου αφου ειχα προαποφασισει οτι θα εδινα στα παιδια μου τα ονοματα των γιαγιαδων και των παπουδων τους που ηταν ομορφα και ευηχα.  Επι πλεον,  εν ζωη τοτε ολοι πηραν μεγαλη χαρα.   Με το που γεννιοταν το καθενα αμεσως ειχε ονομα.  Πρωτον επρεπε να δηλωθει στα ληξιαρχεια και δευτερον ποτε δε θα ελεγα το παιδακι μου μπεμπα η μπεμπη.  Δεν περιμενα τα βαφτισια.

Πολλες φορες τα ονοματα -ισως παπουδων η και λοξας των γονιων – δεν ταιριαζουν με την εικονα του παιδιου η ακουγονται αστεια συνοδευομενα απο καποιο επωνυμο.  Ετσι ενας μπουλουκος με μπουκλιτσες που ξελαρυγγιαζοταν η μαμα του να τον φωναζει στην παραλια .. Πυθαγορακο,  προκαλουσε μειδιαματα στους λουομενους, και μια τσιλιβηθρα κορη φιλης της αδελφης μου ονομαστηκε Νασταζια,  κι εφερε ενα επωνυμο που δεν θελω να αναφερω εδω για ευνοητους λογους αλλα ηταν τουρκικης προελευσης και θυμιζε ταγαρι.   Μις ματς σου λεω.

Στο δημοτικο ειχα δυο φιλες που ηταν μαλιστα εξεδελφες.  Την μια την ελεγαν Παολα και την αλλη Ντεπυ.  Η Ντεπυ ηταν Δεσποινα, και με ειχαν πιασει τοτε τρελλες ζηλειες γιατι εμενα δε μου εδωσαν ενα φιν φον υποκοριστικο.  Η τουλαχιστο γιατι δε με βαφτιζαν κι εμενα Παολα. Οχι δε θα μου πηγαινε το Παολα; Επιασαν να καλαμπουριζουν η μαμα και ο μπαμπας. Θα σε λεμε Πεπη η μαλλον Πεπιτα.  Μονο κλακετες δεν επαιζαν.  Παρ’ ολες τις πλακες τιποτα δεν αλλαξε.  Μου περασε κι εμενα το στραβο μου και γενικα εμαθα να αγαπω το ονομα μου.  Πρεπει να σου πω οτι το Δεσποιναριον ειναι εκφραση του παπου μου που ξεχαστηκε με τα χρονια, μεχρι που προσπαθησα να δημιουργησω λογαριασμο στο gmail και σκονταψα σε διακοσιες χιλιαδες Δεσποινες.  Τελικα το ονομα μου το εκανε διασημο στην Ελλαδα μια δημοφιλης αοιδος και οταν γραψεις Δεσποινα στο γκουγκλ σου πεταει την φατσα της.

Πριν πολλα χρονια πολλοι παπαδες δεν εβγαζαν περιεργα ονοματα ακομα κι αν προερχονταν απο παπουδες και γιαγιαδες. Ειχαμε βρει ομως εμεις ενα τρελλο παπα στον Λουμπαρδιαρη που σου εβγαζε το παιδι Ναβουχοδονοσωρα αν ηθελες.  Αρκει που θα ειναι Χριστιανος ελεγε. Εκει λοιπον βρισκομασταν καθε πεντε και δεκα και βαφτιζαμε τα ξαδερφακια μας με τα φιν φον ονοματα. Εκει πηγε και η φιλη της μαμας μου η κυρια Διανα που διαβαζε Ινδικη φιλοσοφια και εδωσε στα κοριτσακια της τα ονοματα, Λαχιρα και Γιογκαναντα.  Αντε τωρα να πηγαινεις πρωτη γυμνασιου και να σε λενε Γιογκαναντα.

Τα  ασυνηθιστα ονοματα δεν με ξενιζουν. Ειχα φιλαρακι Ραμον στο δημοτικο (με τα πιο ομορφα πρασινα ματακια του κοσμου) οπως και Υβο.  Ειχα φιλεναδα Κρισταμπελ στο γυμνασιο και τελος πηγα και παντρευτηκα καποιον ονοματι Ερρικο-Ιωακειμ. Τι να λες τωρα;!

Σας φιλω γλυκα.

απο ροδο βγαινει αγκαθι;

Πολλα εχουν γραφτει και πολλα εχουν ειπωθει απο την ημερα που κυκλοφορησε στο διαδυκτιο το βιντεο με την απαραδεκτη συμπεριφορα των σπουδαστριων στα ΤΕΙ της Πατρας. Αρθρα, statuses, twits, και ολα καταδικαζαν αυτες τις συμπεριφορες. Δεν διαβασα καμια υπερασπιστικη γνωμη για τις συμπεριφορες αυτες εκτος απο κατι που ελεγε οτι ” τα παιδια εχουν βιωσει την βια και φερονται βιαια ” . Αυτο το θεμα θελω να αναπτυξω σημερα σαν μητερα τριων παιδιων και σαν παλια σπουδαστρια αλλων εποχων που αυτα τα φαινομενα εκαναν τα πρωτα τους βηματα.

Δεν ειναι καινουργιες αυτες οι συμπεριφορες. Ομολογω οτι και στα δικα μου νεανικα χρονια τρομαζα με την επιθετικοτητα ενος μερους σπουδαστων κυριως τα χρονια της μεταπολιτευσης. Στην συνεχεια τρομαζα με κατι καταληψεις σχολειων – ακομα και δημοτικων – και με μαρτυριες γνωστων καθηγητων και δασκαλων για επιθετικοτητα και ασεβεια. Και φοβομουν οτι αυτες οι καταληψεις χωρις ουσιαστικη αιτια με την ανεχεια των δασκαλων και των γονιων, θα εξελισσοταν ασχημα.

Αυτα τα παιδια -ως επι το πλειστον κοριτσια- προφανως δεν προεκυψαν απο το πουθενα. Θα ηθελα πολυ να ακουσω την γνωμη μιας απο τις μητερες τους. Τι λενε, μηπως αραγε θα μας ελεγαν κι αυτες οτι ηταν καλες μητερες και οτι θα σταθουν διπλα στα παιδια τους. Ειναι συνηθες πια αυτο στις προσφατες παραβατικες συμπεριφορες.

Ειναι κατι που αυτα τα κοριτσακια δεν εχουν καταλαβει καλα. Η αγενεια, η υστερια και η ασεβεια, δεν εξασφαλιζουν την υπεροχη του γυναικειου φυλλου. Το θεμα ομως ειναι οτι το κακο αρχισε απο την γενια των γονιων τους και αντε τωρα να μαζεψεις τα σπασμενα ενος μερους της νεολαιας που αχει αποδομηθει εντελως κοινωνικα.

Κανω αυτη τη διακριση γιατι ΔΕΝ πιστευω οτι ειναι ετσι ολα τα παιδια. Δεν ειναι κι ευτυχως. Μιλω με παιδια φιλων, συγγενων και πραγματικα αγαλλιαζει η καρδια μου με τιην ευγενεια, την ωριμοτητα και την διψα τους για μαθηση. Δεν ειναι λιγα. Θυμαμαι μια συναντηση με ενα κοριτσι -νεαρη φοιτητρια πανεπιστημιου – πριν λιγα χρονια στην Αθηνα. Μιλαγαμε δυο ωρες. Σε τονους χαμηλους με σεβασμο απο μερους της, με δεκαδες ερωτησεις και απο τις δυο πλευρες. Η οικογενεια κεντροαριστερων αντιληψεων.

Δεν θα καταταξω λοιπον τον κοσμο της αναιδειας σε αριστερους η δεξιους η οτιδηποτε αλλο με πολιτικη χροια. Τους χωριζω σε ανθρωπους με κοινωνικη παιδεια και σε ανθρωπους που γενιες τωρα διαιωνιζουν μια αδυναμια να βελτιωθουν κοινωνικα-και μορφωτικα αν θελετε- και αδυνατουν ετσι να διορθωσουν ολα αυτα για τα οποια παραπονιουνται.

Γνωριζω προσωπικα ανθρωπους ολων των πολιτικων παραταξεων – εκτος μερικων επισημως φρεσκων – που ουτε αυτοι ουτε τα παιδια τους δεν φερονται ετσι. Εδω λοιπον ειναι το κλειδι της υποθεσης. Αν μεγαλωσεις σε περιβαλλον που ο ενας σεβεται τον αλλο ανεξαρτητα απο ηλικιες, οι πιθανοτητες να τσιριξεις σε εναν εξηνταρη καθηγητη σου – και να λες ” υπεγραψε ” το χαρτι γιατι ουτε Ελληνικα δεν εμαθες – ειναι ελαχιστες. Μπορει παλι να παρασυρθεις απο αλλα παιδια αλλα αυτο θα ειναι σπανιο γιατι εδω μιλαμε για εξτρημ καταστασεις.

Παρασυρεται κανεις ευκολα απο αλλα παιδια; Ναι, αν δεν εχει διαμορφωσει αρχες και προσωπικοτητα απο παιδι. Σας λεω λοιπον. Στην μεταπολιτευση βρισκομουν συχνα σε πηγαδακια σπουδαστων στο ΕΜΠ, και ακουγα διαφορα απο αλλους συσπουδαστες που για καποιο λογο -υπεροχης υποθετω- ειχαν βαλει σκοπο να ξεσηκωσουν τους παντες. ” Ψηφισε αυτο συντροφισσα – τριαλαρο – εχεις την δυναμη να αλλαξεις το κατεστημενο, δεν θα αποφασιζουν αλλοι για μας, θελουμε να μεταφερουμε μαθηματα οχτω εξεταστικες . Ναι συντροφε, ελεγε η Στελλα -ωρα της καλη-. Μεταβολη εγω και εφευγα. Ποσες Στελλες υπαρχουν εκει εξω με διψα για αγγιγμα στην εξουσια εστω και σε μορφη φοιτητικων εκλογων;

Μα δεν ειναι ολες Στελλες.

Το αλλο που θελω να συζητησω ειναι οτι η σιωπη του καθηγητη ηταν απελπιστικα απογοητευτικη. Φοβοταν λεει. Βρε παιδια Ο φοβος ειναι που μας εφερε σε αυτες τις καταστασεις. Ας αηκωνε το αναστημα του και ας προτεινε δημοσια συζητηση εδω και τωρα. Ας εκανε κατι. Ας δηλωνε την απεχθεια του -οπως ολοι που διαβασα τις γνωμες τους- γι αυτη την επιθεση. Θα ετρωγε καμια μπουνια απο τα κοριτσια; Ας ετρωγε, θα υπηρχε και αφορμη για να τα μαζεψουν. Δεν ξερω ποιο ηταν το θεμα, ξερω ομως οτι ηταν στοχος μιας ομαδας υστερικων γυναικων που αμφιβαλλω αν μπορουν να χαμηλωσουν τα ντεσιμπελ σε δημοσια συζητηση.

Παιδια ειπατε; Μισο λεπτο. Οταν αποφασιζεις να ασχοληθεις με τα κοινα, εισαι στο δρομο για μια επαγγελματικη καταρτιση, δεν εισαι πλεον παιδι, εισαι νεαρος ανδρας η νεαρη γυναικα.

Βεβαια, αν σε εχουν κακομαθει με το να σκουζεις και να σου παιρνουν την Μπαρμπι στα πεντε, τοτε ετσι θα εξελιχθεις στα εικοσι. Σου χαρισαν αεροπλανακι γιατι εφερες δεκα στην εκθεση; Δεν θα μπορουσαν να κανουν κατι χειροτερο. Μα ολοι ετσι κανουν; Ε τοτε συγγνωμη αλλα δεν ειναι γονεις, ειναι μαϊμουδες. Κακα τα ψεμματα. Και αν σαν γονιος φοβασαι μηπως και παθει κατι το παιδακι αν δε του κανεις τα χατηρια θα σωπαινεις οταν το παιδακι σε δειρει. Δυστυχως ετσι ειναι. Ειναι για λυπηση ολα αυτα; Ισως, ισως καπου καποιοι να συνειδητοποιουν οτι αν ειχαν φερθει αλλοιως τα πραγματα θα ηταν διαφορετικα. Ως εκει ομως. Το ” οταν σπερνεις ανεμους, θεριζεις θυελλες” ειναι δυστυχως αμειλικτο. Και οταν φτανει να μειωνει τον πολιτισμο μιας χωρας, να ποναει τους πολιτες της, ειναι καταστροφικο.

Ολα τα παιδια/νεοι επαναστατουν λιγο η πολυ. Κι εγω το εκανα. Σε πολλα δεν συμφωνουσα με τους γονεις μου. Πολλες φορες προκαλουσα αναφεροντας γνωμες η ιδεες που μου αρεσαν αλλα ηξερα οτι εκεινοι ηταν αντιθετοι. Ηξερα ομως επισης οτι δεν θα μου βαλουν τις φωνες. Ηξερα οτι δεν θα μου επεβαλαν να κανω το δικο τους. Δεν μπορεις να κοψεις την φορα του ενθουσιασμου τους, αλλοιμονο! Δεν πρεπει! Ακους ομως, συζητας, δεν απαγορευεις, λες την αποψη σου σαν δευτερη γνωμη, λες παραδειγματα, μιλας με αποδειξεις. προτεινεις καποια λογικη και αποσυρεσαι. Κανενα παιδι δεν απαξιωσε τον λογικο συνειρμο οταν αρχισε απο νωρις. Κι αν ακομα δεν συμφωνησει και συνεχισει την επανασταση του, στο τελος, θα εχει μαθει κατι πολυ σημαντικο. Να διαλεγεται και να στηριζεται σε επιχειρηματα.

Σιγουρα η κριση εχει αμβλυνει αυτη την κατασταση κι εγω που τα γραφω αυτα μπορει να θεωρηθω.. εξω απο τον χορο. Τι θα πρωτοκανει ο αλλος. Θα βρει δουλεια, θα ταϊσει τα παιδια του, η θα τα μαθει να διαλογιζονται; Γι ενα ομως ειμαι απολυτα βεβαιη κι αυτο -λογω ηλικιας- το εχω δει να συμβαινει σε ποσοστο 95%. Οτι ειναι οι γονεις σου, θα γινεις κι εσυ. Εχουν ορεξη να μαθουν και να διευρυνουν τους οριζοντες τους; Κι εσυ θα κανεις το ιδιο. Κι εκεινοι δεν θα σου ορισουν τον οριζοντα. Γκρινιαζουν, θα γκρινιαζεις κι εσυ. Ειναι σνομπ, θα εισαι κι εσυ. Οι φυσιολατρες βγαζουν φυσιολατρες, και οι φιλοζωοι τρυφερους φιλοζωους, οι αδιαφοροι βγαζουν ρεμαλια. Ισχυει ομως και το αντιθετο οι υπερπροστατευτικοι, εγωιστες, και οι παραλογα αυστηροι, επαναστατες χωρις αιτια.

Μπορουμε να δωσουμε λιγη εμφαση στο σκελος της παροιμιας που λεει.. απο αγκαθι βγαινει ροδο;

Σας φιλω γλυκα

Σκασε εσύ ρε ..και άλλες αβροτητες.

Με αφορμή την σκηνή απείρου κάλλους που έλαβε χώρα στο Ελληνικό κοινοβούλιο προχθές, κάθησα και αναλογιστικα ποια θα ήταν η δική μου αντίδραση αν κάποιος μου μιλούσε ετσι. Υπάρχει βέβαια και μια μερίδα ανθρώπων που θα πουν οτι η βουλευτής προκάλεσε, ομως καμία πρόκληση δεν δικαιολογεί τέτοιου είδους φρασεολογία.
Γύρισα πίσω μερικές σελίδες στη ζωη μου, ψάχνοντας περιστάσεις στις οποίες έγινα στιγμιαία “θύμα” φραστικης επίθεσης η ρατσιστικου σχολίου λογω φύλλου.
Πριν ομως αναφερθώ σε αυτα, θέλω να πω οτι είχα την τύχη να μεγαλώσω σε ένα περιβάλλον όπου η γυναίκα ήταν ισότιμη με τον άνδρα. Οπου οι μεγάλοι πρώτοι είχαν σεβασμό στους άλλους πριν την “απαιτήσουν” απο τα παιδιά. Οπου ο μπαμπάς μιλούσε στον πληθυντικό στις κυρίες που κατα καιρούς εργάζονταν στο σπίτι μας. Και δεν ακουσαμε ποτέ αυτο που λένε ” είσαι κορίτσι και δεν μπορεις..” . Ο μπαμπας ηταν ευτυχης με τα κοριτσια και το εδειχνε με καθε τροπο. Ηταν δεδομένο οτι μπορούσαμε να κατακτήσουμε τον κόσμο.
Ακόμα και στο σχολείο αρκετοί καθηγητές μας μιλούσαν στον πληθυντικό. Και σε αυτο ήμουν τυχερή. Η επιλογή του σχολείου απο τους γονείς μου ήταν εξαιρετική και έμαθα τόσα πολλά εκείνα τα χρονια και ακαδημαϊκά και κοινωνικά που πραγματικα πιστεύω οτι έβαλαν την σφραγίδα στην υπόλοιπη ζωή μου.
Εδώ σταματούν οι επιλογές των δικών μου και αρχίζουν οι δικές μου. Βρίσκομαι λοιπόν στο προαύλιο του ΕΜΠ σε ένα “πηγαδακι” όπου ένας όμορφονιος πετάει το εξής: ” εσείς κακώς βρίσκεστε εδώ, παίρνετε τη θέση κάποιου άντρα και δεν μας αφήνετε μυαλό να συγκεντρωθουμε να σπουδασουμε” . Ετσι ωμά. Ξαφνικά βρίσκομαι απροετοιμαστη να αντιμετωπίσω τέτοια ηλιθιοτητα και έπρεπε να το εκλαβω σαν κομπλιμεντο διότι συνοδευόταν απο ένα ύφακι ” σου μιλάει ο άντρας “. Είδα πολλές τέτοιες συμπεριφορές εκεί μέσα. Ευτυχώς όχι όλες.
Και βέβαια έναν συνομήλικο σου τον αντιμετωπίζεις σχετικα εύκολα. Εγινε λοιπόν και το εξής απο τον καθηγητή οδοποιίας Ν. Κορωναιο. Στην έδρα μοίραζαν τα εγχειρίδια. Τεράστιοι τόμοι με γκρίζα εξώφυλλα. Πλησιαζω να πάρω τα δικά μου και να υπογράψω. Πετάγεται ο καθηγητής και λέει στον υποβοηθο που μοίραζε τα βιβλία επι λέξει : ” αυτηνης δωστης τα ανάποδα τυπωμενα, ούτως η άλλως άχρηστα της ειναι” . Τωρα εχεις να αντιμετωπισεις ένα καθηγητή. Μάζεψα όση ψυχραιμία είχα, πλησίασα τον υποβοηθο και είπα σταθερά αλλα αρκετά δυνατά για να με ακούσει ο καθηγητής. ” θα μου δώσετε σωστά τυπωμενα βιβλια” . Και μου έδωσε. Δεν πάτησα ξανά στις παραδόσεις, το μάθημα το πέρασα, δέκα κανονισμοί ήταν. Δεν ξέρω γιατί έγινε όλο αυτο. Δεν ξέρω τι θα έκανα αν μου έδινε τα αναποδα τυπωμενα βιβλία. Δεν ξέρω αν ειχε πραγματικα αναποδα τυπωμενα βιβλία. Αηδιασα.
Αυτα έγιναν πριν πολλα χρονια. Ομως τίποτα δεν εχει αλλάξει στην συμπεριφορά κάποιων συμπατριωτών μου. Αντίθετα αυτές οι συμπεριφορές ειναι αποδέκτες απο πολλούς και παρουσιάζονται πλέον ανοιχτά και ελεύθερα στην κοινωνία. Κι ερωτώ τωρα εγω η αφελής. Δεν υπάρχει κώδικας συμπεριφοράς στην βουλή; Υπάρχει άραγε κώδικας συμπεριφοράς σε ορισμένα σπίτια η σχολεία. Σίγουρα υπάρχει. Εγω προσωπικά μιλώ με εξαιρετα παιδιά στις επισκέψεις μου στην Ελλάδα. Συναντώ όμως συχνά και μια αναίδεια και μια γλώσσα όταν κυκλοφορω που όμοια της δεν υπήρχε κάποτε.
Κατα τη διάρκεια της παραμονής μου στην Αμερική η ακόμα και στην πλέον εθνικιστική πόλη της Γερμανίας το Μόναχο, κανείς και ποτέ δεν μου μίλησε άσχημα. Κανείς δεν έκανε ρατσιστικό σχόλιο, η διακρίσεις σχετικά με το φύλλο η την καταγωγή μου. Μόνο μια φορά πρόσφατα εδώ στην Ουασιγκτων άκουσα το εξής απο νεαρο Ελληνα επιστήμονα που εργάζεται στον ίδιο τομέα με μένα. Σε μια διευκρίνηση που έκανα σχετικά με τους κανονισμούς της εταιρείας μου απαντά. ” ασε μας ρε κοπελια” . Τριάντα δυο ετών ειναι και θα μπορούσε να ειναι παιδί μου. Έκανα κάτι που δεν τι έχω ξανακάνει. Του είπα ήρεμα, Βγες απο το γραφειο μου αμέσως. Εφυγε. Στην συνέχεια συνάδελφοι με ρωτούσαν αν νομίζω οτι ειναι αγενης. Βλέπετε η αγένεια δεν εχει γλώσσα, το ύφος καρδιναλιων μεταφράζεται εύκολα. Θα μου πεις μεμονωμένο περιστατικό! Και όμως ικανό να κάνει χειριστη εντύπωση. Κι εγω στεναχωριεμαι με αυτα. Οχι γιατί ένας αξεστος με πτυχίο μας δυσφημει, αλλα για το γεγονός οτι υπάρχουν πολλοί τέτοιοι στην Ελλάδα. Στεναχωριεμαι πολυ.
Κι οποίος ισχυριστεί οτι στις εκφράσεις ” ασε μας ρε κοπελια” η ” σκασε εσυ ρε” δεν υπάρχει ρατσιστική διάθεση εκτός απο την αγένεια, πλανάται πλάνην οικτρά!

Σας φιλω γλυκά.

τα παιδακια στο Cusco

Οπως ξεχωριζω τις φωτιγραφιες απο το προσφατο ταξιδι μου στο Cusco, οποτε βλεπω τα παιδακια, χαμογελω, κι ετσι αποφασιζω να αρχισω την σειρα των αναρτησεων με αυτα. Οπου κι αν βρισκεσαι, κατα τις δυο με τρεις η ωρατο απογευμα, θα παρατηρησεις οτι ο κοσμος γεμιζει απο παιδια.  Μικρες μικρες παρεουλες γεμιζουν τους δρομους και τις πλατειες. Τα σχολιοπαιδια στο Περου φορανε ολα στολες.  Αλλα μπλε και ασπρες, αλλα κοκκινες, ειτε πηγαινουν σε ιδιωτικο σχολειο ειτε σε δημοσιο.  Περπατουν στο δρομο ομορφα χωρις να ασχημονουν η να φωναζουν. Τα πετυχαινα πολλε ςφορες την ωρα που εβγαιναν απο τα σχολεια.

Εκεινο που μου εκανε εντυπωση ειναι οτι μολις εβγαιναν, αρχιζαν μα μασουλανε κατι. Καραμελλες, σοκολατες η τις περισσοτερες φορες τσιπς η γαριδακια. Οι μικροπωλητες ειναι στημενο εξω απο τα σχολεια και κανουν χρυσες δουλειες.

Δεν ειδα ουτε ενα να κρατα κινητο τηλεφωνο.  Στα δημοτικα σχολεια πολλες φορες τα περιμεναν απ΄εξω οι μαμαδες τους.

Αυτα τα παιδακια θα μεγαλωσουν, και οι πιθανοτητες ειναι οτι θα συνεχισουν την εκπαιδευση τους στα πανεπιστημια και τα κολλεγεια που διαθετει το Cusco, και τα οποια ειναι ουκ ολιγα.

Υπαρχει ομως και η αλλη οψη του νομισματος.  Τα παμπολλα παιδακια που τριγυρνουν στην πολη ειτε πουλωνας κατι, ειτε γιατι τα παιρνουν μαζι τους οι βιοπαλαιστες γονεις τους κυριως οι μαναδες τους. Αυτα που ειναι μικροτερα απο εξι χρονων και τα ειδα κατω απο  ενα κιλιμι στην παραγκα με τα σουβενιρ, ειτε μωρα κολλημενα στο στηθος της μανας τους να βυζαινουν την ωρα που εκεινη προσπαθει να σου πουλησει ενα πλεχτο.

Ειναι εμφανεστατο οτι υπαρχουν δυο διαφορετικοι κοσμοι στο Περου. Γι’ τα παιδακια δεν υπαρχει ουτε ο βρεφονηπιακος σταθμος, ουτε η γιαγια, γιατι κι εκεινη ειναι καπου εκει εξω και πουλαει κατι.

Αυτα τα παιδακια δεν παιζουν με παιχνιδια  οπως αυτα που πουλαει το Τζαμπο (ισως ειναι extreme η αναφορα αλλα εκατομυρια αλλα παιζουν με δαυτα τα κατασκευασματα).  Παιζουν με πετραδακια, με τα κουβαρια της μανας τους που πλεκει, με οτι βρουν στο δρομο.

Πρεπει να ομολογησω οτι εκ των υστερων  κοιταξα τα στατιστικα στοιχεια της UNESCO και σχηματισα μια πιο εμπεριστατωμενη εικονα για το μεγεθος του προβληματος που αντιμετωπιζουν τα παιδια στο Περου,  σε ολους τους τομεις (τροφη, ενδυση και υγεια κυριως).

Αυτο το αγγελουδι καθεται ολη μερα στο σκαλοπατι. Διπλα σε ενα σκουπιδοντενεκε, ενω η μητερα του παραδιπλα πουλα, τι αλλο, καραμελλες, σοκολατες και αναψυκτικα. Εκει θα κοιμηθει οταν κουραστει.  Και δεν θα κουνησει ρουπι. Το ειδα σε κεντρικο σημειο της πολης και οσες φορες κι αν περασα ηταν εκει.

Αυτο παλι φορα παπουτσια, ειναι απο τα τυχερα παιδακια.  Ειδα σε πολλες περιπτωσεις παιδια να φοραν παπουτσια φιαγμενα απο παλια ελαστικα.  Δεν τα φωτογραφισα.  Πολλες εικονες που με σοκαρισαν δεν τις αποθανατισα.

Μπορει να ακουστει λιγο μελο, αλλα σημερα γιορταζει η Αμερικη την ημερα των Ευχαριστιων.  Ολοι μαζευονται γυρω απο ενα τραπεζι γεματο καλουδια και ευχαριστουν καποιον η καποιους στους οποιους πιστευουν οτι οφειλουν ευχαριστιες.  Σημερα Thanksgiving 2012 , ευχαριστω την UNESCO, την UNISEF και τις αποστολες γιατρων και μηχανικων χωρις συνορα  (μεταξυ των οποιων αγαπητοι μου φιλοι), και οποιους αλλους εθελοντικα  προσφερουν χρονο, υπηρεσιες η ακομα και τη δυνατοτητα σε πολλους να συμμετασχουν εστω και απο μακρυα για να αλλαξει η ζωη αυτων των παιδιων.

Happy Thanksgiving και

σας φιλω γλυκα.

can you tell me how to get to Sesame Street?

Αντικειμενο χιλιαδων σχολιων εγινε η προσφατη αναφορα του Μιτ Ρομνευ στην αναστολη κρατικης επιχορηγησης  στο PBS (Public Broadcasting System), που αποτελει εναν απο τους βασικους παραγωγους της Αμερικανικης δημοσιας τηλεορασης. Οι παραγωγες του PBS ειναι απο τις καλυτερες της Αμερικανικης τηλεορασης, κρατικης η ιδιωτικης. Απο  ενημερωση, ντοκυμαντερ, ψυχαγωγια, κουλτουρα αλλα και εκπαιδευτικες εκπομπες, οι παραγωγες του  PBS ειναι εδω και πολλες δεκαετιες οι αγαπημενες του Αμερικανου, ειτε ειναι ιντελεκτουαλ η ανεκπαιδευτος, ειτε Δημοκρατικος η Ρεπουμπλικανος,  Κι αυτο γιατι η ποιοτητα δεν εχει πολιτικη χροια, και η απλοτητα ειναι αγαπητη σε ολους.

Η εκπομπη Sesame Street ξεικινησε το 1969 σαν συμπληρωματικη εκπαιδευτικη εκπομπη με χιουμορ, κοινωνικες προεκτασεις και ισως η πρωτη που εδωσε εμφαση στην εξελισσομενη πολυ-πολιτισμικη Αμερικη. Οι πρωτοι χαρακτηρες ηταν πραγματικοι, σε μια γειτονια της Νεας Υορκης (σκηνικο).  Οι φανταστικοι χαρακτηρες ηταν στην αρχη τα Μuppets του Jim Hanson.  Απο την γειτονια περνουσαν τυχαια διασημοι καλλιτεχνες, ανθρωποι των γραμματων και των επιστημων.

Ο μεγας πρωταγωνιστης της εκπομπης το Big Bird, ενα κατακιτρινο τεραστιο ατσουμπαλο πουλι, υψους δυομισυ μετρων, εχει τα πιο αθωα ματια (και ψυχη) στον κοσμο.  Απορω μερικες φορες πως μια ψευτικη φιγουρα μπορει να δινει τετοιες εντυπωσεις. Ισως να ειναι η φωνη που διαθετει και οι εκφρασεις που δινουν στα γουρλωτα ματια ανθρωπινες προεκτασεις.  Παρ’ολο του τον ογκο, το Μπιγκ Μπερντ,  κανει πατιναζ, χορευει και ξεσηκωνει τους παντες.  Ειναι γεματο αποριες που στην συνεχεια λυνονται σαν καθαρση σε αρχαια παρασταση.  Το μεγαλο κιτρινο πουλι εχει τον ιδανικο χαρακτηρα. Ειναι τοσο καλο που ωρες ωρες το θεωρεις αγαθο. Μα ομως αυτη ειναι η ιδεα, η παιδικη καλωσυνη και αγαθοτητα. Τον αγαπουν ολοι.  Και η ιδεα και μονο οτι θα κοπει η εκπομπη προκαλει αντιδραση και κυριως σε σημερινους τριανταρηδες εως σαραναπενταρηδες που κυριολεκτικα μεγαλωσαν βλεποντας καθημερινα τα δρωμενα στη Sesame Street.

Παρακολουθουσα τις εκπομπες (πολλες φορες μονο ακουστικα) οταν η μικρη μου Δαφνη ηταν  παιδακι.  Αγαπημενη σκηνη: Το Μπιγκ Μπερντ εχει ενα φιλο επισης τεραστιο και ατσουμπαλο κατι μεταξυ δεινοσαυρου και ελεφαντα σε καφε χρωμα. Ειναι ο Σναφαλαπαγκας  η κατα Μπιγκ Μπερντ Σναφφυ.  Κανεις δεν τον εχει δει. Μολις φευγει ο Σναφφυ ερχονται οι δυσπιστοι φιλοι και θεωρουν οτι ο το Μπιγκ Μπερντ εχει φαντασιωσεις.  Ποτε δεν δοθηκε μια λυση σ’αυτο το θεμα.  Καπου η φαντασια και η πραγματικοτητα μπλεκονται οπως και στην καθημερινοτητα μας. Μα μηπως και η εκπομπη αυτη καθεαυτη φαντασια δεν ειναι;

Κατω τα χερια λοιπον απο την Sesame Street.  Εκει που ο ηλιος λαμπει και διωχνει τα συννεφα, εκει που ο αερας μυριζει γλυκα!

Σας φιλω γλυκα.

Χαλκιδικη η Κριμαια

Πολυ ομορφα ολα αυτα τα γαλαζια και τα πρασινα, μοναδικα αριστουργηματα της φυσης, αλλα ηρθε η ωρα να αγγιξουμε ενα πραγματικα σοβαρο θεμα.  Μπαινοντας στην Χαλκιδικη λιγο μετα τα Νεα Μουδανια, μου εκανε εντυπωση οτι ολες οι πινακιδες ηταν γραμμενες στα Αγγλικα και στα Ρωσικα, οχι απαραιτητα με αυτη την σειρα. Μεχρις ενος σημειου σκεφτηκα οτι ειναι φυσικο να εξυπηρετουνται ετσι οι αναγκες της πλειοψηφιας των τουριστων. Εκεινο ομως που ειδα κι εζησα τις επομενες ημερες, με θυμωσε παρα πολυ.

Εμεινα σε μεγαλο ξενοδοχειο της Σιθωνιας που διαφημιζεται ως πεντε αστερων, αλλα φευ, ουτε δυο δεν του δινω.  Και εξηγουμαι. Το ξενοδοχειο (Πορτο Καρρας) βρισκεται στην δυτικη ακτη της Σιθωνιας σε μια υπεροχη παραλια κοντα στο Νεο Μαρμαρα. Αρχιτεκτονικα ειναι εξαιρετικο και λειτουργικα εχει ολα τα φοντα για να ειναι.  Η μαρινα παραπλευρα και οι αμπελωνες με το οινοποιειο θα μπορουσαν να του δωσουν κοσμοπολιτικο αερα και ισως στο παρελθον να εγινε κι αυτο.

Το ξενοδοχειο κατακλυζεται απο groups Ρωσων που ερχονται να περασουν μια η δυο εβδομαδες σ’αυτη την ομορφη γωνια της Μεσογειου. Ως εδω καλα. Κανενα προβλημα. Ας κατεβη η Ρωσια, η Βουλγαρια, η Σερβια και ολα τα Βαλκανια.

Η διοικηση του ξενοδοχειου ειναι Ελληνικη.  Οι περισσοτεροι υπαλληλοι ομως ειναι Ρωσσοι που μιλουν αγγλικα.  Η καλημερα το πρωι Αγγλικα η Ρωσσικα.  Ζητας πετσετα και σου λενε.. English please ( με βαρυ σλαβικο αξαν).

Σαν οικοδεσποτες οι διοικουντες πως εκπροσωπουν και διαφημιζουν την χωρα μας; Περιγραφω σκηνες.

Πρωινο στην τραπεζαρια. Οι ορδες των Ρωσσων δεν σεβονται την σειρα των αλλων, μπαινουν μπροστα σου και φωναζουν και την παρεα τους, Ε Μπορις!  Γεμιζουν τα πιατα με δεκα αυγα για τεσσερα ατομα, εικοσι φρουτα, βουνα τα ψωμακια και τα σαλαμικα.  Κατοπιν στα τραπεζια φιαχνουν ανενοχλητα σαντουιτς .. για .. μετα ενω στην αιθουσα υπαρχει απαγορευση στο να παιρνεις μαζι σου φαγητα. Πετουν απο πανω στην μαρινα μορταδελλες και τυρια στους γλαρους.  Στην παρατηρηση μου στον μανατζερ να βαλουν ταμπελες ωστα να λειψει αυτο το απαραδεκτο θεαμα, μου απαντα, τους τα λεμε και δεν ακουνε.  Αυτο πως λεγεται;  Δουλοπρεπεια.

Παμε τωρα στην πλαζ. Το κιοσκι με τις πετσετες δεν εχει ποτε σχεδον πετσετες. Ο υπαλληλος καταλαβαινει μονο ταουελ. Η Ολγα μπαινει μπροστα σου για να πει κατι στα Ρωσσικα με τον υπαλληλο. Οταν της δειχνεις την σειρα αυτων που περιμενουν, σε βριζει στα Ρωσσικα (υποθετω απο το υφος και τον τονο της φωνης). Παραλληλα, ενω υπαρχει σε καθε ομπρελλα ταμπελα οτι απαγορευεται να κρατουν τις ομπρελλες οταν δεν βρισκονται εκει, δεκαδες λευκες πετσετες υπαρχουν αφημενες απο χθες, απο την Ολγα και τον Μπορις που θελουν πρωτη ομπρελλα παραλια ( οπως λεμε .. πρωτο τραπεζι πιστα).

Το ερωτηματολογιο για το σερβις ειναι αγγλικα και ρωσσικα και η μουσικη το βραδυ (Live) ρωσσικη η ξενο ρεπερτοριο μεταφρασμενο στα ρωσσικα.

Στο οινοποιειο που επισκεφθηκα, η υπαλληλος (Ελληνιδα εδω κι ευγενεστατη) μου ειπε, εισθε οι μονοι που ηρθατε σημερα και πηρατε κατι. Ερχονται, δοκιμαζουν, γεμιζουν τα παγουρια τους νερο και φευγουν.

Εαν η Ελληνικη διοικηση του ξενοδοχειου θελει να εξυπηρετει (δουλοπρεπως) μονο τους Ρωσσους ας το διαφημησει να ξερουμε.

Ακομα, στην ρεσεψιον μας ζητησαν να εξοφλησουμε την διαμονη απο την πρωτη ημερα. ( Ετσι!).  Τα ποτηρια για να πινουμε νερο στο δωματιο δεν αλλαξαν κατα τη διαρκεια της παραμονης μας. Οταν καναμε check out μεσα σε 5 λεπτα χτυπησε την πορτα ο υπαλληλος για να τσεκαρει το bar μηπως το αδειασουμε και φυγουμε.

Σε τοπικο εστιατοριο με πολυ καλο φαγητο, βλεπω Ρωσσους να τρωνε ψαροσουπα, που δεν υπαρχει στο μενου. Ρωτω, εχετε ψαροσουπα; Απαντηση: Ναι αλλα τους το λεμε προφορικα γιατι τρελλαινονται για σουπες.

Κι εγω τρελλαινομαι ρε π…. μου για ψαροσουπα!  Αυτο πως το λενε, δε βρισκω λεξη!

Κατεβαινω με το βαλιτσακι-τρολεϋ στην εξοδο. Παραλληλα καποιος απο την διοικηση (κουστουμι και κινητο) σκαει μυτη. Ο υπαλληλος τσακιζεται να τρεξει να βγαλει το κορδονι πισω απο την πορσε για να ξεπαρκαρει. Παιρνω το βαλιτσακι μου και κατεβαινω τα σκαλακια και σκεφτομαι. Οχι δεν θελω να μου κανουν τεμεναδες, θελω να σεβαστουν το ρολο του οικοδεσποτη, να εχουν κανονες λειτουργιας και να τους εφαρμοζουν, να αξιοποιησουν αυτο το ομορφο κομματι γης και αρχιτεκτονικης που πηραν στα χερια τους.

Ακουω οτι το ξενοδοχειο βαζει λουκεττο τον Σεπτεμβρη.  Διωχνει τους Ελληνες εκεινους που μπορουν ακομα να πηγαινουν. Διωχνει καθε προοπτικη για αξιοπρεπη τουρισμο. Και ειναι κριμα, μεγαλο κριμα.

Θα μου πειτε, δεν ειδες τιποτα καλο; Ειδα, αλλα θα σας τα πω στο επομενο ποστ. Μεχρι τοτε..

Σας φιλω γλυκα.