Σκασε εσύ ρε ..και άλλες αβροτητες.

Με αφορμή την σκηνή απείρου κάλλους που έλαβε χώρα στο Ελληνικό κοινοβούλιο προχθές, κάθησα και αναλογιστικα ποια θα ήταν η δική μου αντίδραση αν κάποιος μου μιλούσε ετσι. Υπάρχει βέβαια και μια μερίδα ανθρώπων που θα πουν οτι η βουλευτής προκάλεσε, ομως καμία πρόκληση δεν δικαιολογεί τέτοιου είδους φρασεολογία.
Γύρισα πίσω μερικές σελίδες στη ζωη μου, ψάχνοντας περιστάσεις στις οποίες έγινα στιγμιαία “θύμα” φραστικης επίθεσης η ρατσιστικου σχολίου λογω φύλλου.
Πριν ομως αναφερθώ σε αυτα, θέλω να πω οτι είχα την τύχη να μεγαλώσω σε ένα περιβάλλον όπου η γυναίκα ήταν ισότιμη με τον άνδρα. Οπου οι μεγάλοι πρώτοι είχαν σεβασμό στους άλλους πριν την “απαιτήσουν” απο τα παιδιά. Οπου ο μπαμπάς μιλούσε στον πληθυντικό στις κυρίες που κατα καιρούς εργάζονταν στο σπίτι μας. Και δεν ακουσαμε ποτέ αυτο που λένε ” είσαι κορίτσι και δεν μπορεις..” . Ο μπαμπας ηταν ευτυχης με τα κοριτσια και το εδειχνε με καθε τροπο. Ηταν δεδομένο οτι μπορούσαμε να κατακτήσουμε τον κόσμο.
Ακόμα και στο σχολείο αρκετοί καθηγητές μας μιλούσαν στον πληθυντικό. Και σε αυτο ήμουν τυχερή. Η επιλογή του σχολείου απο τους γονείς μου ήταν εξαιρετική και έμαθα τόσα πολλά εκείνα τα χρονια και ακαδημαϊκά και κοινωνικά που πραγματικα πιστεύω οτι έβαλαν την σφραγίδα στην υπόλοιπη ζωή μου.
Εδώ σταματούν οι επιλογές των δικών μου και αρχίζουν οι δικές μου. Βρίσκομαι λοιπόν στο προαύλιο του ΕΜΠ σε ένα “πηγαδακι” όπου ένας όμορφονιος πετάει το εξής: ” εσείς κακώς βρίσκεστε εδώ, παίρνετε τη θέση κάποιου άντρα και δεν μας αφήνετε μυαλό να συγκεντρωθουμε να σπουδασουμε” . Ετσι ωμά. Ξαφνικά βρίσκομαι απροετοιμαστη να αντιμετωπίσω τέτοια ηλιθιοτητα και έπρεπε να το εκλαβω σαν κομπλιμεντο διότι συνοδευόταν απο ένα ύφακι ” σου μιλάει ο άντρας “. Είδα πολλές τέτοιες συμπεριφορές εκεί μέσα. Ευτυχώς όχι όλες.
Και βέβαια έναν συνομήλικο σου τον αντιμετωπίζεις σχετικα εύκολα. Εγινε λοιπόν και το εξής απο τον καθηγητή οδοποιίας Ν. Κορωναιο. Στην έδρα μοίραζαν τα εγχειρίδια. Τεράστιοι τόμοι με γκρίζα εξώφυλλα. Πλησιαζω να πάρω τα δικά μου και να υπογράψω. Πετάγεται ο καθηγητής και λέει στον υποβοηθο που μοίραζε τα βιβλία επι λέξει : ” αυτηνης δωστης τα ανάποδα τυπωμενα, ούτως η άλλως άχρηστα της ειναι” . Τωρα εχεις να αντιμετωπισεις ένα καθηγητή. Μάζεψα όση ψυχραιμία είχα, πλησίασα τον υποβοηθο και είπα σταθερά αλλα αρκετά δυνατά για να με ακούσει ο καθηγητής. ” θα μου δώσετε σωστά τυπωμενα βιβλια” . Και μου έδωσε. Δεν πάτησα ξανά στις παραδόσεις, το μάθημα το πέρασα, δέκα κανονισμοί ήταν. Δεν ξέρω γιατί έγινε όλο αυτο. Δεν ξέρω τι θα έκανα αν μου έδινε τα αναποδα τυπωμενα βιβλία. Δεν ξέρω αν ειχε πραγματικα αναποδα τυπωμενα βιβλία. Αηδιασα.
Αυτα έγιναν πριν πολλα χρονια. Ομως τίποτα δεν εχει αλλάξει στην συμπεριφορά κάποιων συμπατριωτών μου. Αντίθετα αυτές οι συμπεριφορές ειναι αποδέκτες απο πολλούς και παρουσιάζονται πλέον ανοιχτά και ελεύθερα στην κοινωνία. Κι ερωτώ τωρα εγω η αφελής. Δεν υπάρχει κώδικας συμπεριφοράς στην βουλή; Υπάρχει άραγε κώδικας συμπεριφοράς σε ορισμένα σπίτια η σχολεία. Σίγουρα υπάρχει. Εγω προσωπικά μιλώ με εξαιρετα παιδιά στις επισκέψεις μου στην Ελλάδα. Συναντώ όμως συχνά και μια αναίδεια και μια γλώσσα όταν κυκλοφορω που όμοια της δεν υπήρχε κάποτε.
Κατα τη διάρκεια της παραμονής μου στην Αμερική η ακόμα και στην πλέον εθνικιστική πόλη της Γερμανίας το Μόναχο, κανείς και ποτέ δεν μου μίλησε άσχημα. Κανείς δεν έκανε ρατσιστικό σχόλιο, η διακρίσεις σχετικά με το φύλλο η την καταγωγή μου. Μόνο μια φορά πρόσφατα εδώ στην Ουασιγκτων άκουσα το εξής απο νεαρο Ελληνα επιστήμονα που εργάζεται στον ίδιο τομέα με μένα. Σε μια διευκρίνηση που έκανα σχετικά με τους κανονισμούς της εταιρείας μου απαντά. ” ασε μας ρε κοπελια” . Τριάντα δυο ετών ειναι και θα μπορούσε να ειναι παιδί μου. Έκανα κάτι που δεν τι έχω ξανακάνει. Του είπα ήρεμα, Βγες απο το γραφειο μου αμέσως. Εφυγε. Στην συνέχεια συνάδελφοι με ρωτούσαν αν νομίζω οτι ειναι αγενης. Βλέπετε η αγένεια δεν εχει γλώσσα, το ύφος καρδιναλιων μεταφράζεται εύκολα. Θα μου πεις μεμονωμένο περιστατικό! Και όμως ικανό να κάνει χειριστη εντύπωση. Κι εγω στεναχωριεμαι με αυτα. Οχι γιατί ένας αξεστος με πτυχίο μας δυσφημει, αλλα για το γεγονός οτι υπάρχουν πολλοί τέτοιοι στην Ελλάδα. Στεναχωριεμαι πολυ.
Κι οποίος ισχυριστεί οτι στις εκφράσεις ” ασε μας ρε κοπελια” η ” σκασε εσυ ρε” δεν υπάρχει ρατσιστική διάθεση εκτός απο την αγένεια, πλανάται πλάνην οικτρά!

Σας φιλω γλυκά.

ο Δημος και η Ευχαρις

Δεν υπαρχουν πια, δεν αφησαν απογονους, υπηρξαν μια τρικυμισμενη εποχη και μετα πεταξαν στους ουρανους.

Δεν ξερω πως αισθανονται οι μεγαλοι ανθρωποι οταν κοντευει να τελειωσει η ζωη τους και ξερουν πως μετα απο αυτους δεν υπαρχει καποιος να συνεχισει σ’ αυτη την προσκαιρη ζωη, ουτε παιδια ουτε ανηψια ουτε αλλος μακρυνος απογονος. Μπορει να μη τους πειραζει, να μη το σκεφτονται. Μπορει κιολας να ειναι ευτυχεις. Ο Δημος και η Ευχαριτσα παντα χαμογελουσαν και ειχαν μια καρδια (η μαλλον δυο καρδιες) απο χρυσαφι,

1922. Η θεια Μαριανθη χανει τον αντρα της στην καταστροφη της Σμυρνης, Φτανει στην Ελλαδα με την Ευχαρι μικρο κοριτσι και βρισκεται να μενει στη Νεα Φιλαδελφεια σε μια αυλη. Η θεια η Μαριανθη δεν ξερω αν ηταν πραγματικα θεια του παπου μου, ομως εται την φωναζε. Το σπιτι της δεν ηταν μακρυα απο απο την πλατεια επι της λεωφορου Δεκελειας οπου βρισκοταν παλια (η ακομα και σημερα) το ζαχαροπλαστειο του Κανακη. Οταν αρχισα να πηγαινω με τον παπου επισκεψη στη θεια Μαριανθη, η Ευχαρις ειχε ηδη μεγαλωσει και ειχε παντρευτει τον Δημο που μπηκε σωγαμπρος στην αυλη του προσφυγικου.

Ο Δημος ηταν Αιγυπτιωτης, μιλουσε δυο τρεις γλωσσες και ηταν και λογιστης. Εκεινη την εποχη τα προσοντα αυτα σου εξασφαλιζαν καλη δουλεια. Ο Δημος εργαζοταν σαν λογιστης στις επιχειρησεις του εκπτωτου Σαουδαραβα ηγεμονα Ιμπν Σαουντ οταν μετα την εκθρονιση του απο τον αδελφο του εγκατασταθηκε στο Καβουρι κι εζησε ως το τελος του. Σιγουρα εχετε δει στις παλιες Ελληνικες ταινιες παρωδιες με τον Ιμπν Σαουντ (Κ. Βουτσας) να μοιραζει χρυσα ρολογια. Εκει λοιπον εργαζοταν ο Δημος. Μεγαλη τυχη για την Ευχαρις που ηταν (απο οτι φαινόταν) αφρατο και ομορφο κοριτσι μα δεν ειχε που την κεφαλην κλιναι.

Ενας μικρος μισθος λογιστη συντηρουσε τις δυο γυναικες και το φτωχο προσφυγικο. Σαν να το βλεπω μπροστα μου, Μια αυλη μπροστα, ενας μικρος τσιμεντενιος διαδρομος σε εφερνε στο σπιτι που ειχε, μια μεγαλη κουζινα, μια σαλοτραπεζαρια κι ενα υπνοδωματιο. Η θεια η Μαριανθη, γριουλα πια οταν την γνωρισα, κοιμοταν στη σαλοτραπεζαρια.

Κι εμεις στην σαλοτραπεζαρια καθομασταν οταν πηγαιναμε με τον παπου και μας εβγαζαν γλυκο του κουταλιου και κρυο νερακι. Η Ευχαρις παντα ελεγε οτι εχει πολλες δουλειες και δεν αδειασε στην ζωη της να κανει ουτε ενα παιδι. Δε ξερω γιατι μας το ελεγε, ισως να ηταν και καποιος καημος! Της Ευχαρης της ελειπαν και μερικα δοντια, αλλα οπως ελεγε δεν αδειαζε να παει στον οδοντιατρο. Στα δωδεκα μου απο τις τελευταιες φορες που τους ειδα καταλαβα οτι ο παπους τους βοηθουσε οικονομικα. Το κανει για την ψυχη της μανας του ειπε η μαμα.

Η Ευχαρις εφιαχνε καθε μερα φρεσκια κομποστα αχλαδι για να τρωει η μαμα της που ειχε καποιο προβλημα. Θυμαμαι μετα τα γλυκα εφερνε το αχλαδι στη μαμα της κι ελεγε παντα ” το αχλαδακι της μαμας” . Η εκφραση ακομα και σημερα μου ερχεται στο νου οταν τρωω αχλαδι. Την φροντιζε σαν τα ματια της η Ευχαρις την θεια την Μαριανθη.

Συνηθως (η επισκεψεις γινοντουσαν Κυριακη) μετα την επισκεψη ο Δημος μας κερνουσε παγωτο καϊμακι στου Κανακη. Η Ευχαρις σπανια ερχοταν για να μην αφησει μονη τη μαμα.

Στα δεκατεσσερα μου εφυγε ο παπους και οι επισκεψεις στη Νεα Φιλαδελφεια σταματησαν. Δεν ξερω τι εγινε μετα. Πως εφυγε η θεια η Μαριανθη, πως γερασαν ο Δημος και η Ευχαρις. Που πηγαν οταν εφυγαν απο το προσφυγικο.

Λιγες μερες πριν τον γαμο μου, καποιος υπαλληλος μεταφορικης εταιρειας μου εφερε στο σπιτι ενα πανακριβο χειροποιητο χαλι, δωρο απο τον Δημο και την Ευχαρι (σε προχωρημενες ηλικιες πια). Δεν ειχε διευθυνση, τηλεφωνο, μονο τα ονοματα τους. Κι ενα σημειωμα που ελεγε: Στο αγαπημενο μας Δεσποινακι, Δημος και Ευχαρις. Ηταν ενα δωρο αναπαντεχο, δωρο αγαπης, μεγαλης αγαπης. Μπορει να το εκαναν για την ψυχη του παπου. Μπορει να το εκαναν γιατι με αγαπουσαν σα παιδι τους.

Μια εβδομαδα μετα το γαμο εφυγα για το Οχαϊο για μεταπτυχιακες σπουδες. Αν εμενα θα ειχα καιρο να τους βρω. Ο Δημος και η Ευχαρις εφυγαν κι αυτοι συντομα στο αιωνιο ταξιδι τους και δεν αφησαν πισω ουτε παιδι, ουτε σκυλι, ουτε γατι.

Ας πουμε οτι αφησαν εμενα, γιατι με αγαπουσαν πραγματικα, και παντα θα τους θυμαμαι εκει στο προσφυγικο με τα τεραστια χαμογελα, τα τραταρισματα στη σαλοτραπεζαρια που μυριζε περιεργα μια μουχλα, και το “αχλαδακι της μαμας”.

Σας φιλω γλυκα!

Για το καλο τoυ χρονου!

Πριν λιγες ωρες ξημερωσε το 2013. Σωτηριον; Δεν ξερουμε, αλλα σιγουρα θα ειναι σωτηριον για καποιους απο μας. Ετσι θελουμε κι ετσι ελπιζουμε ολοι.  Τι κι αν ειναι μια μερα σαν ολες τις αλλες,  εμεις οι ανθρωποι την εχουμε την πρωτη ημερα σε ελπιδα και σε ευχες.

Πρωτοχρονια του 2007 εγραψα τημ πρωτη μου αναρτηση στον μπλογκερ τοτε (despinarion.blogspot.com). Τοτε διαλεξα και το ονομα “δεσποιναριον” που μου εχει πια κολλησει και δε ξεκολλα απο πανω μου. Ο λογος ηταν οτι για να δημιουργησω λογαριασμο στην google  το ονομα “despina”   ειχε καταληφθει ηδη σε ολες του τις παραλλαγες. “Δεσποιναριον” ηταν ενα απο τα χαϊδευτικα ονοματα με τα οποια με αποκαλουσε μερικες φορες ο παπους ο Ροδολφος. Βεβαια ο παπους βασικα με φωναζε “μπουλουκα” αλλα αντε τωρα να φιαξεις ενα “boulouka.com”  και να εχεις απαιτηση να κανεις σοβαρο blogging.

Αναπολουσα τοτε στο πρωτο μου ποστ “Πρωτοχρονιες σε χρονους αλλους” . Τα παιδικα παρτυ της Παραμονης οπου ειτε η μαμα ειτε ο νονος μου εναλλακτικα φορουσαν την κοκκινη παραγεμισμενη στολη και εφερναν τα δωρα. Πως λοιπον να μη πιστεψεις στον Αγιο Βασιλη οταν τον βλεπεις μπροστα σου με μια σακουλα γεματη. Και μετα πως να μην αμφιβαλλεις μετα για ολα οταν ο Αγιος Βασιλης σε κοιτα με το ιδιο βλεμμα που σε κοιτα η μανα σου! Και οταν πια κανενας πια δε μας ξεγελουσε,  τα πρωτοχρονιατικα παρτυ της παραμονης, ειχαν τσα-τσα και μπλουζ και το πρωτο βερμουτακι!

Και φετος οπως παντα ειχα μερικους ενδοιασμους για το αν θα εβαζα λουκεττο στο μπλογκ. Και παλι οπως καθε χρονο το απερριψα (μετα πολλων επαινων που ελεγε ο μπαμπας μου). Τον αγαπω τον χωρο μου εστω κι αν δεν ερχομαι εδω πια καθε μερα.  Εξ αλλου εδω γνωρισα τοσους καινουργιους φιλους που εχουν γινει πια κομματι της καθημερινοτητας μου (της διαδυκτιακης) και που διαφορετικα ποτε δεν θα ειχαν διασταυρωθει οι δρομοι μας.  Εδω λοιπον για εβδομη χρονια αρχισα να γραφω για “το καλο” του χρονου, και ενα καραβι  ευχες σε οποιον περασει απο αυτη την σελιδα.

elpidaΠριν τρια χρονια βρηκα αυτο το καραβακι στο κεντρο Ελληνικης Παραδοσιακης Τεχνης στον οροφο της Πανδροσου.  Ειναι σαν τις χειροτεχνιες που φιαχναμε παιδια κοβοντας με πριονακι κοντρα πλακε σε διαφορα σχεδια. Μου αρεσε τοσο!  Ο καλλιτεχνης ονομαζεται Πετρος, αλλα δε ξερουμε τιποτε αλλο γι αυτον. Βαφτισε το καραβακι του ελπιδα, και το εκανε να κινειται προσω ολοταχως αν κρινουμε απο τον καπνο του.  Ετσι με ελπιδα και τα βλεμματα στο μελλον ευχομαι να ειναι το 2013 μια καλη χρονια για μας και για την Ελλαδα.

wp

Με αυτη την αισιοδοξη δημοσιευση για την Πρωτοχρονια στην Αθηνα κατω απο τον ιερο βραχο της Ακροπολης χαιρετιζει η τοπικη μας εφημεριδα ” Washington Post”  to 2013.  Εχουν αρχισει να μας συμπαθουν κι εχω αρχισει να τους συμπαθω! Ενωνω τις ευχες μου για ενα 2013 γεματο ελπιδα, αγαπη και τυχη.

Σας φιλω γλυκα!

παει ο παλιος ο χρονος

Παντα οταν πλησιαζει το τελος της χρονιας παιρνω e-mails απο φιλους που καποτε γνωρισα στο παρελθον, υπηρξαν για καποιο διαστημα κομματι της ζωης μου και μετα μας χωρισαν οι αποστασεις.  Μιλω για συμφοιτητες και συνεργατες απο τις μεταπτυχιακες μου σπουδες, μιλω για καθηγητες (ναι εχω διατηρησει επαφη με τους πιο αγαπημενους καθηγητες και απο το Πολυτεχνειο και απο το Πανεπιστημιο, ειναι οι μεντορες μου),  μιλω για μεγαλτερους συνεργατες που πηραν ηδη συνταξη.  Πολλοι λοιπον απο αυτους γραφουν ενα γραμμα στο τελος του χρονου με ενα απολογισμο της χρονιας.  Γραφουν για τα πιο ενδιαφεροντα γεγονοτα της χρονιας, τα ταξιδια τους,  τις αλλαγες στην οικογενεια. Παιδια παντρευονται, εγγονια ερχονται στον κοσμο,  χαρες και λυπες αραδιασμενες σε ενα e-mail.  Πολλες φορες στελνουν και φωτογραφιες τους, τις πιο καλες με την οικογενεια σε καποια συγκεντρωση,  η τα εγγονια σε σχολικη  παρασταση.  Και καθε χρονο βλεπεις την διαφορα και αναρωτιεσαι πως βλεπουν οι αλλοι σε σενα την διαφορα απο χρονο σε χρονο και κυριως εκεινοι που δεν σε βλεπουν συχνα.

Αφορμη για την παραπανω εισαγωγη ηταν ενα μεηλ χθεσινο απο μεντορα και αγαπημενο καθηγητη απο το Οχαϊο.  Εκλεινε τα πενηντα οταν τον γνωρισα και με αγκαλιασε με αγαπη πραγματικα τοτε. Μου ανεθεσε να φροντιζω την βιβλιοθηκη του και αυτη ηταν η πρωτη μου αμοιβομενη ενασχοληση.  Πριν δεκαπεντε χρονια τον συναντησα τυχαια εξω απο το μουσειο του Λουβρου με φιλησε στοργικα και  μου ειπε.. ” δεν παυεις να εισαι ενα απο τα αγαπημενα μου παιδια ” .  Περασμενα οδγοντα πια τον καμαρωνω με την οικογενεια του να ασχολειται (emeritus πλεον) με διαφορες κοινωνικες εκδηλωσεις με την μουσικη και με τα εγγονια του.

Δεν εχω γραψει ποτε τετοιο γραμμα.  Και τωρα φυσικα με τις κοινωνικες ιστοσελιδες εχουμε επαφη με τους φιλους ανα τον κοσμο και οσοι ασχολουνται βλεπουν τι κανουμε ολο τον χρονο. Ασε που σε βλεπουν καθε μερα, και δεν κουνανε το κεφαλι λεγοντας, βρε πως γερασε αυτη!

Το φεησμπουκ εφιαξε μια εφαρμογη που υποτιθεται οτι συνοψιζει την χρονια που περασε  με τις πληροφοριες που στατιστικα θεωρει σημαντικες. Χαριτωμενο application αλλα λιγο “αρτζι μπουρτζι”.  Ετσι αποφασιζω να γραψω εδω σ’ αυτο το χωρο που με φιλοξενει εξι χρονια τωρα  για την χρονια μου οπως την αξιολογω εγω η ιδια.

Η πιο πονεμενη στιγμη: 11 Φεβρουαριου, μου τηλεφωνει η Τινα και μου λεει οτι η μανουλα εφυγε απο την ζωη.  Εφυγε στην αγκαλια της πληρης ημερων αλλα ταλαιπωρημενη απο την ανοια που την βασανιζε τα τελευταια χρονια.  Η χρονια αρχισε ετσι με ενα γεγονος που σημαδευει καθε παιδι οταν χανει την μητερα του.  Εκει κοντα την ανοιξη εφυγαν απο την ζωη πολλοι Ταξιδευω στην Αθηνα για να της πω το τελευταιο αντιο. Πρεπει να αναφερω εδω με συγκινηση οτι κοντα μου σταθηκαν εκεινη την ημερα τεσσερεις φιλες που γνωρισα μεσα απο ετουτο εδω το μπλογκ. Ειναι δυσκολο να χανεις ενα γονιο, ειναι πιο δυσκολο να χανεις και τους δυο, ειναι τραυματικο να χανεις τη μανουλα.

Την ανοιξη του 2012 εφυγαν πολλοι γνωστοι μου συνομηλικοι της και πολλοι γονεις φιλων μου. Ξαφνικα συνειδητοποιω οτι εφυγε σχεδον ολη η γενια η προηγουμενη  απο μας.

mama (600x800)

Η πιο τραγικη στιγμη:  Αρχες Αυγουστου φευγει απο την ζωη   ο πολυαγαπημενος  συνεργατης και φιλος Steve Klosko.  Ενας ανθρωπος που εδωσε πολλα και θα μπορουσε ακομα να δωσει.

steve

Η πιο σημαντικη γνωριμια:  Την ημερα που φθανω στην Αθηνα για την κηδεια της μαμας  γνωριζω την Μαριεττα μια γλυκεια κοπελα  που αγαπησε τα περασμενα Χριστουγεννα ο κουνιαδος μου, ενας μεχρι τωρα κλασσικος εργενης.

Η πιο χαρουμενη στιγμη: Ο αγαπημενος μας Νικος, αδελφος του Ερρικου παντρευεται την εκλεκτη της καρδιας του Μαριεττας την προτελευταια ημερα  του Αυγουστου στην Αθηνα.

Η πιο μεγαλη εκπληξη:  Ενα τετραημερο ταξιδι στο Λονδινο για τα γεννεθλια μου που συμπιπτουν με τις εκδηλωσεις για το Ιωβηλαιο της Ελισαβετ.

600118_10150945053644894_2048983967_n

Το πιο νοστιμο φαγητο:  Ο μουσακας της Νατασσας  σε ενα ρετιρε στην Αθηνα.

Η πιο μεγαλη ικανοποιηση:  Οι επιτυχιες και η αγαπη των παιδιων μου.

Το πιο ομορφο ταξιδι:  Φυσικα η μια εβδομαδα στο Περου στις αρχες του Νοεμβρη.  Καινουργιες εικονες, ενας πολιτισμος αιωνων κι ενας λαος γεματος ευγενεια παρ’ ολη τη φτωχεια του.

59616_10151251591459894_1651689383_n

Η πιο ευτυχισμενη στιγμη:  Ενταξει, δε θα σας τα πω και ολα!

P1090824Η πιο ομορφες παραλιες (Σιθωνια)

Η πιο ομορφη μελωδια: Τα παιδια του Πειραια απο την αρπα ενος Περουβιανου.

421703_10151144121624894_1194674498_n

Μια επισκεψη το καλοκαιρι σε αγαπημενους φιλους στην Θεσσαλονικη, ξεκουραστες ημερες στην Χαλκιδικη, αναπαντεχες συναντησεις με φιλους στο Λονδινο,  ενας καφες στα κλεφτα στους Αερηδες,  ενα δωρακι που φτανει με αγαπη απο μακρυα, ενα τηλεφωνημα εκει που δεν το περιμενεις, η αξεπεραστη στιγμη που καποιος σε κοιτα στα ματια και σε εμπιστευεται.  Συγγεντρωσεις φιλων, τσουγκρισματα για υγεια, γελια και χαρες.  Δυο μικρες αποδρασεις, μια στο Charlottesville της Virginia και βολτες στην Wine Country, και το κλασσικο τετραημερο του Δεκεμβρη στο  San Francisco.

481033_10151279557309894_814884244_n

Αγωνιες και στεναχωριες για την εκβαση των πραγματων στην Ελλαδα.  Πονοκεφαλοι επαγγελματικοι,   αγωνες για προθεσμιες, τρεχαματα και  γραφειοκρατιες.

P1020214Η πιο αγαπημενη πολη.

Χαρες και λυπες γεματος ο χρονος που περασε.  Εικονες, μετακινησεις, ανθρωποι.  Κι αν την διαθεση και τα συναισθηματα τα εκφρασουμε με ενα χρωμα για καθε μερα, τοτε φιαχνουμε ενα πινακα που τα εχει ολα, απο το μαυρο ως το ασπρο με ολα τα χρωματα και τις αποχρωσεις τους ενδιαμεσα και διαφορετικο για καθε ενα απο μας.

Καλη χρονια γεματη αγαπη!

σας φιλω γλυκα!

λαμπεις!

P1020214

Οτι και να λενε για σενα, οσο κι αν υποφερεις, οσο κι αν ταλαιπωρεισαι, για μενα και για πολλους απο μας εισαι το φως. Ξημερωνουν Χριστουγεννα αυριο και βρηκα μερικες φωτογραφιες σου απο προπερσυ τις γιορτες. Δεν ησουν και πολυ στις χαρες σου αφου η κριση ειχε ηδη αρχισει. Ομως μεσα σε αυτη την μιζερια ηταν στιγμες που ελαμπες! Τελος παντων εγω σε εβλεπα να λαμπεις, και μπορει να το εκανες για χαρη μου, που ξερεις ποσο σε αγαπω.

Ξημερωνουν Χριστουγεννα αυριο κι εγω που διαλεξα να μοιραζομαι πανω στη γη, σκεφτομαι εσενα. Να μπορουσα να κανω τον κοσμο να σε ξαναγαπησει και να σε  νοιαζεται κι εσυ οταν  σε φροντιζουν δινεις πισω τοσες χαρες.

Εδω μαζι με τα δικα σου παιδια, σε αγαπησαν ξενοι και σε στολισαν με ομορφα κτιρια.  Ξερεις γιατι; Γιατι στεκεσαι ψηλα και σε λουζει το φως.  Ησουν μικρη οταν ημουν  μικρη κι εγω. Μαζι μεγαλωσαμε.

Και ξερεις, πρεπει να στο πω κι αυτο. Οταν ερχομαι κοντα σου, αισθανομαι μια ζεστασια. Σαν να βρισκομαι σε μια μεγαλη αγκαλια. Μια ζεστασια που δεν εχω νοιωσει πουθενα αλλου, στον πλανητη που διαλεξα να γυριζω.

Κι ας ειναι τα πραγματα αγρια και ασχημα καμια φορα, κι ας ειναι τα κτιρια και οι δρομοι σου αφροντιστα, καπου υπαρχουν μικρες φλογιτσες, ψυχουλες που θελουν να σε δουν ομορφη.  Τις βλεπω εγω.

Πως αγαπαει κανεις μια πολη; Οταν γεννιεται σ’αυτην; Οταν εχει βαθειες ριζες εκει; Οταν οι δικοι του την αγαπουν και στο μεταδιδουν;   Οταν την εχουν περπατησει σπιθαμη προς σπιθαμη;  Οταν εφυγα αγαπησα και αλλες πολεις. Δεν γινεται διαφορετικα. Οταν δεν αγαπας τον χωρο σου δεν ζεις.  Καμια ομως οσο αγαπω εσενα.  Πως να στο πω τωρα,  εφυγα και δεν εφυγα.

Εδω λοιπον βρηκα μερικες φωτογραφιες σου, που ειχες βαλει τα καλα σου, τα λαμπερα σου και ησουν ετοιμη να υποδεχτεις το 2011.  Της γης το δαχτυλιδι, της γης το χρυσαφι, η κοιτιδα του πολιτισμου.  Κι ας βλεπουν οι αλλοι τις κακοτεχνιες μονο.

Ξημερωνουν Χριστουγεννα αυριο κι εγω που διαλεξα να κατακτησω αλλους κοσμους βρισκομαι παντα κοντα σου με την σκεψη.  Ελπιζω συντομα παλι και κοντα σου πραγματικα.
P1020244 P1020243 P1020242 P1020241 P1020230 P1020248

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες. Οι φωτογραφιες ειναι απο την πλατεια Συνταγματος παραμονες Πρωτοχρονιας του 2011.

Machu Picchu (part 2)

P1110268Σας φερνω σημερα μερικες φωτογραφιες απο το Machu Picchu και την ιερη πολη των Ινκας.  Το τραινο φτανει στο σταθμο Αγκουας Καλιεντες και τα λεωφορεια περιμενουν στη σειρα για να σε μεταφερουν ψηλα στην  εισοδο της αρχαιας πολης.  Ο επισκεπτης μπορει να επιλεξει να ανεβει με τα ποδια αλλα θα πρεπει να ειναι πολυ μα πολυ γυμνασμενος.  Το υψομετρο και η ανεπαρκης πιεση δεν αστειευονται.  Η αναπνοη σβηνει στα δυο σκαλοπατια. Η αναβαση απο την εισοδο της αρχαιας πολης στο σημειο απο το οποιο εχουμε την θεα που σου κοβει την ανασα, ειναι πολυ κουραστικη.  Τα καταφερνω με δυσκολια και με πολλες στασεις. Σε ημερα με ηλιοφανεια ειναι απαραιτητο να φορας προστατευτικο αντιηλιακο και καπελλο.

Παρατηρηστε το χτισιμο των ογκολιθων. Δεν υπαρχει κατι αναμεσα στους αρμους.  Το βαρος και η κοπη τους κρατα στην θεση τους.  Και στεκονται  εκει χιλιαδες χρονια. Αυτο ειναι το χαρακτηριστικο ολων των κτιριων που εχουν απομεινει απο τους πρωτους αιωνες μ.Χ.  Ευτυχως που μερικα γλυτωσαν απο την καταστροφικη μανια των Ισπανων κατακτητων που θελησαν να μετατρεψουν το Περου σε καθαρα Ισπανικη και Χριστιανικη αποικια.  Μαλιστα εφεραν μαζι τους και τον ευκαλυπτο που ως τοτε δεν υπηρχε εκει. Σημερα η περιοχη των Ανδεων ειναι γεματη ευκαλυπτους.

Ο κοσμος κινειται σε groups.  Απο ψηλα φαινονται σαν μυρμηγκακια.  Δεν αποφευγεις τον συνειρμο του ποσο μικρος ειναι ο ανθρωπος και ποσα εφιαξε μια εποχη που η τεχνολογια δεν βοηθουσε καθολου.

Μολις μπαινει η ανοιξη στο Περου. Οι πλαγιες των βουνων ειναι καταπρασινες.  Η θεα ειναι ανεπαναληπτη.  Τα χωματινα βουνα του νοτου  ειναι τοσο διαφορετικα απο αυτους τους πετρινους ογκους. Ισως απο τα λιγα μερη στον κοσμο που οι ισουψεις καμπυλες ειναι σχεδον κολλητες η μια στην αλλη. Μια απο τις πιο ομορφες γωνιες του πλανητη μας.  Δειτε και μονοι σας.

P1110271

Σας φιλω γλυκα.

 

Πη Ες. Σε επομενη αναρτηση, σκηνες απο την πολη του Cusco.

From Poroy to Machu Picchu (part 1)

P1110255

Το Poroy ειναι ενα  χωριο μερικα χιλιομετρα εξω απο το Cusco.  Ενα μικρο λεωφορειο μας φερνει απο το ξενοδοχειο στο σταθμο. Τελικος προορισμος το Machu Picchu.  Παλιο βουνο σημαινει στην γλωσσα των Ινκας το Machu Picchu, εκει που εκτισαν τον δεκατο πεμπτο αιωνα ενα κεντρο εμποριου, οσο κι αν αυτο φαινεται απροσιτο λογω τοποθεσιας.  Θα ταξιδεψουμε περιπου 80 χιλιομετρα κατεβαινοντας υψομετρικα. Το Cusco βρισκεται στα 3500 μετρα, ενω το Machu Picchu περιπου 2500.

Το τραινο ανετο με μεγαλα παραθυρα στα πλαγια και στην οροφη.  Η διαδρομη ειναι μαγικη.  Απο την χερσα περιοχη του Cusco, κατεβαινουμε προς την κοιλαδα του ποταμου Urubamba. Περναμε απο μικρα χωρια και απο χωραφια.  Τα σπιτακια διπλα στις γραμμες ειναι πολυ φτωχικα. Τα πιο πολλα ειναι χτισμενα με λασπη.  Η γη εχει αρχισει να πρασινιζει, βλεπεις μολις αρχισε να μπαινει η ανοιξη στο Περου.

Το τραινο αγκαλιαζει τις πλαγιες των βουνων και απο τα πρωτα βαγονια  βλεπουμε τα τελευταια.  Σε καποιο σημειο για να κατεβει 500 μετρα, κινηθηκε τρεις φορες μπρος και πισω σε γραμμες ζιγκ ζαγκ.  Καπου εδω συναντα και τον ποταμο Urubamba κατα μηκος του οποιου θα κινηθει το υπολοιπο της διαδρομης μεχρι τον σταθμο Aguas Calientes (Ωραια Νερα). Στριβοντας αριστερα στο χωριο  Ollantaytambo μπαινουμε πραγματικα στην Sacred Valley.

Σε καποια στιγμη γινομαστε μαρτυρες ενος κλιματικου θαυματος.  Ξαφνικα ολα γινονται καταπρασινα, η βλαστηση τροπικη και η υγρασια ανεβαινει στο κατακορυφο.  Εκει που πριν λιγο ταξιδευαμε διπλα σε κακτους και φραγκοσυκιες, τωρα μπανανιες, ορχιδεες και φτερες σχεδον αγγιζουν τα βαγονια. Το τραινο κοβει ταχυτητα και ταξιδευει σε στενο περασμα αναμεσα στα καταπρασινα βουνα.

Στο τελευταιο κομματι της διαδρομης το τοπιο αρχιζει να παιρνει τη μορφη που κυριαρχει στο Machu Piccu. Εναλλαγη υψομετρου σε μικρες αποστασεις, τεραστιες μεγαλοπρεπεις κορυφες.

Το τραινο φτανει στα Aguas Calientes. Ετοιμοι να ανεβουμε στην  πολη των Ινκας..

.. συνεχιζεται

P1110217

Σας φιλω γλυκα.