ο τοιχος ειχε ομορφια και χιουμορ

Η Kυριακη, η κοντινη στο θερινο ηλιοστασιο θυμιζει οτι φτασαμε στη μεση του χρονου. Ενος χρονου που μεχρι τωρα για μενα ηταν δυσκολος, ομως βρισκομαι σε διαπραγματευσεις με τον εαυτο μου και ανοιγω παραθυρα σε ομορφιες και σε ανθρωπους και ισορροπω.   Ενα μικρο διαλειμμα απο την ρουτινα μου, ηταν το τετραημερο στο Λονδινο πριν τρεις εβδομαδες. Μια πολη που ειχε βαλει τα καλα της και γιορταζε σε καθε γωνια, σε καθε παρκο, στα ματια ολων.

Πριν αρκετα χρονια -μπορει να ειναι και πεντε,  εχω χασει τον μπουσουλα εδω μεσα -ειχα ανεβασει μια παρομοια αναρτηση απο ζωραφιες σε τοιχους στην πολη της Χιου. Ομορφα χρωματα και ελπιδοφορα μηνυματα. Κι ενω γενικα δε μου αρεσει το γκραφιττι,  η street art δινει στους τοιχους πολλες φορες  μια προσωπικοτητα,  στους δρομους μια ζωντανια, και στις γκαραζοπορτες μια πρωτοτυπια.

Απο τους δρομους του Λονδινου, με την συνεργασια της συντροφισσας Λουμιξ, London street art!

Σας φιλω γλυκα.

η Νινα η Κουρελω

Η Νινα γεννηθηκε στην Πολη το 1923.  Ο πατερας της πεθανε νεος στην Πολη κι εκεινη ηρθε στην Αθηνα το 1937 με τη μητερα της την κυρια Ανδρονικη Αστρἀ, τον θειο της τον κυριο Αλεξανδρο Γκὀνη και την θεια της την κυρια Αδριανἠ (Νινἠ).(*)

Ο θειος Αλεκος δεν ειχε δικα του παιδια, και αγαπουσε πολυ την Νινα. Εργαζοταν σαν δημοσιογραφος σε μεγαλη Αθηναϊκη εφημεριδα αλλα δεν θυμαμαι πλεον ποια και η μαμα δεν υπαρχει πια να ρωτησω.  Εκεινος ειχε αναλαβει τον ρολο του πατερα και τα εξοδα της μικρης Νινας.  Το σπιτι τους ηταν στην οδο Κωστη Παλαμα στα Πατησια, εκει που αργοτερα χτιστικε το κτιριο που στεγαζε ισως ακομα στεγαζει) τον ΟΤΕ. Μεσοτοιχια ηταν με το σπιτι του Ροδολφου Δρακουλη, του παπου μου, που ειχε προσοψη στην οδο Πατησιων.  Η κορη του η Δαφνη εγινε φιλη με την Νινα αμεσως.  Ενα χρονο πιο μεγαλη η Νινα εχασε χρονια στο Ελληνικο σχολειο λογω μετακομισης και βρεθηκε στην ιδια ταξη με την Δαφνη.  Η Δαφνη την βοηθουσε στα μαθηματα (πηγαιναν και οι δυο στο εκτο γυμνασιο Κυψελης), και τα απογευματα η τα βραδυα μαζευοντουσαν στο σπιτι της Δαφνης η αλλων φιλων και επαιζαν μουσικη και χορευαν.  Ετσι απλα και ομορφα κυλουσε ο χρονος στα Πατησια προπολεμικα.

Ηρθε ο πολεμος και η Κατοχη, και τα δυο κοριτσια μεγαλωναν παρεα. Η Νινα αναμεσα σε τρεις ανθρωπους που την λατρευαν κυριολεκτικα και η Δαφνη στη μεγαλη δικη της οικογενεια. Εγιναν δεσποινιδες, η μαμα πηγε εθελοντρια νοσοκομα  σε σανατοριο της Πεντελης με την κυρια Λινα Τσαλδαρη, και η Νινα εμαθε γραφομηχανη και στενογραφια για να εργαστει.  Εκεινη την εποχη εφυγε και ο θειος Αλεκος και εχασαν το στηριγμα τους,  η θεια Νινη και η θεια Αντρω, και η Νινα.

Περασε η κατοχη. Η Δαφνη σε μια εκδρομη στον Πορο, γνωρισε ενα νεαρο αξιωματικο του πολεμικου (τοτε βασιλικου) ναυτικου που εμελλε να γινει ο δικος μου αγαπημενος μπαμπας. Η Νινα επιασε δουλεια σαν γραμματευς στο Ασυλο Ανιατων, στην οδο αγιας Ζωνης, στην Κυψελη.  Εκει εργαστηκε μεχρι που πηρε συνταξη.

Περασε ο καιρος και εχω ερθει κι εγω στον κοσμο και αρχιζω να καταλαβαινω τι γινεται γυρω μου. Η Νινα με την θεια Νινη και την κυρια Αστρα εδωσαν το σπιτι και μετακομισαν σε διαμερισμα στην οδο Γρηγοροβιου στον Αγιο Λουκα.  Εμεις μετακομισαμε στην οδο Ροσταν. Καθε απογευμα μετα το γραφειο, η Νινα περνουσε απο το σπιτι να δει λιγο τη μαμα.  Ηταν πολυ αγαπημενες και φωναζε η μια την αλλη “κουρελω”.  “Που ειναι η μανα  η κουρελω;”, με ρωτουσε στο τηλεφωνο.  Και η μαμα φωναζε απο μεσα, “Η κουρελω ειναι;” .  Η Νινα ηταν ομορφη γυναικα. Ηταν αφρατη. Οταν λεμε αφρατη δεν εννοουμε χοντρη.  Ειχε ωραιες καμπυλες και λεπτη μεση. Ειχε γαλανα ματια και φυσικα ολοξανθα μαλλια.  Καθοταν στον καναπε του σαλονιου κι εγω σκαρφαλωνα με μια χτενα πισω της και χτενιζα τις ξανθες μπουκλες.  Η Νινα δε μου χαλουσε χατηρι. Με λατρευε.  Με ελεγε “Δεσποινακο της”.

Τοτε με την μαμα καπνιζαν αριμανειως. Μολις εφευγε ομως η Νινα η μαμα ελεγε.  “Αμαν αυτη η κουρελω, το παρακανει πια. Ντουμανιασαμε. “Οσο ηταν μαζι ομως ..παφα πουφα!  Η Νινα με τα γαλανα ματια, τα ξανθα σπαστα μαλλια και την περισση γλυκα, δεν ειχα ακομα παντρευτει. Μεταξυ μας (ελεγε η μαμα) ο ενας της βρωμαει και ο αλλος της ξυνιζει.  Η Νινα η κουρελω ηθελε να βρει αντρα απο σπουδαια οικογενεια, με ονομα.  Οταν την γνωρισα εγω ηταν μεγαλοκοπελα στα τριαντατρια.

Στο γυμνασιο οταν ημουν, ανελαβα να διοργανωσω μια φιλανθρωπικη επισκεψη στο Ασυλο των Ανιατων. Θα πηγαιναμε μια ομαδα παιδιων με γλυκα και θα καναμε παρεα στους τροφιμους ενα απογευμα. Η Νινα που λατρεψε την πρωτοβουλια μου, εκανε τα παντα για να εχει μεγαλη επιτυχια. Εξ αλλου ηταν “γενικος δερβεναγας εκει μεσα” , οπως ελεγε η μαμα.

Η Νινα η κουρελω στα σαραντα πεντε της γνωρισε καποιον κυριο απο σοϊ και τον παντρευτηκε.  Ειχε ονομα και κρατουσε απο τζακι, αλλα οπως ελεγαν οι κακες γλωσσες των μεγαλων ηταν και λιγο απατεων.  Μεχρις εδω γιατι ο ανθρωπος εχει πεθανει.  Πεθανε πεντε χρονια μετα το γαμο κι εμεινε η Νινα η κουρελω χηρα με τις δυο γυναικες, τη θεια Νινη και τη μαμα της στο διαμερισμα της Γρηγοροβιου.  Ξαναρχισε να ερχεται στο σπιτι και να καθονται με τη μαμα στην βεραντα. Η Νινα συνεχιζε να καπνιζει σα φουγαρο, ενη η μαμα το ειχε κοψει και της γκρινιαζε.

Η Νινα μου η αγαπημενη μου κουρελω, ηρθε στο γαμο μου και λατρεψε τον αγαπημενο μου. Μου χαρισε ενα κρυσταλλινο χειροποιητο βαζο κομμενο στο χερι.  Το βαζο αυτο στολιζει τον μπουφε μου σημερα ακομα εδω στην “πρωτευουσα”.  Καποια φορα η κυρια που ξεσκονιζει το τσακισε λιγο στο χειλος.  Δε φαινεται και συνηθως εχει λουλουδια. Δε το αποχωριζομαι ομως. Οι θειες Νινη και Αντρω,  υπεργηρες πια, δεν ηρθαν στο γαμο αλλα εστειλαν δωρα στο Δεσποινακι τους.  Πηγα και τις επισκεφτηκα για να τις ευχαριστησω.  Η θεια Νινη ηταν πια κατακοιτη.

Περασαν τα χρονια. Η Νινα ηταν παρουσα παντου. Οταν βαφτισα την Δαφνη, οταν γυριζα τα καλοκαιρια στη βεραντα της μαμας, παντα με το τσιγαρο στο χερι και να λεει, ηρθα να σε δω Δεσποινακο μου κι εσενα και την μανα την κουρελω. Τα ματια της ελαμπαν αλλα τα ξανθα μαλλια ηταν τωρα λευκα.  Καμια φορα την πετυχαινα στο σπιτι της μαμας οταν τηλεφωνουσα απο εδω και μου την εδινε.  “Δεσποινακο μου σε αγαπω κι εσενα και τον καλο σου και τα παιδακια σου” , μου ελεγε. Μια τρυφεροτητα απιστευτη.

Η Νινα μεχρι πριν τρια χρονια ζουσε. Ειχε μιλησει με την αδελφη μου. (Τινακο μου)  Μετα  ξαφνικα τιποτα.  Η μαμα ειχε αρχισει να βαραινει και δεν μπορουσε να παει να την δει.  Στο τηλεφωνο δεν απαντουσε.  Η Νινα ειχε και κατι ανηψια απο εξαδελφες της, και ισως την φροντισαν.  Δε ξερω εαν ζει ακομα και αν ζει θα ειναι 89 ετων πια.  Σιγουρα δεν ειναι στο σπιτι της παντως.   Δεν ξερω πια ουτε ποιον να ρωτησω  ουτε τι απεγινε αυτη η γλυκεια σκια της ζωης μου. Η ομορφη, η αγαπημενη μου, η Νινα η κουρελω με τα γαλανα ματια.

Σας φιλω γλυκα.

(*)Αισθανομαι ανετα να γραφω τα πραγματικα τους ονοματα γιατι ξερω καλα οτι δεν υπαρχουν απογονοι.

η επομενη ημερα των επομενων εκλογων

Την ωρα που γραφω αυτη την αναρτηση δεν εχει σχηματιστει κυβερνηση, και δεν ξερω αν εχει ηδη δοθει εντολη. Αν οχι αργησαμε κιολας!  Ξερω ομως τα αποτελεσματα, οπως ολοι που ξενυχτησαν χθες βραδυ μπροστα στις συσκευες των τηλεορασεων και που ειμαι σιγουρη οτι υπεφεραν κι αυτες, υποχρεωμενες να δειχνουν  σχολια διχως νοημα σε υποθετικες ερωτησεις που γεννουσε το αποτελεσμα της στιγμης στην σκεψη των ρεπορτερς.

Πριν απο αυτες τις εκλογες ειχα εκφρασει σε στατους στο φεησμπουκ δυο ευχες. Για μενα η πραγματοποιηση και των δυο ηταν σημαντικη για τον καθορισμο της πολιτικης προσωπικοτητας της χωρας μου.  Καμια απο τις δυο δεν πραγματοποιηθηκε.  Η πρωτη ηταν να μειωθει το ποσοστο των απεχοντων απο τις καλπες. Αντιθετα το ποσοστο αυτο αυξηθηκε κατα 4% συμφωνα με αυτα που διαβαζω.  41% των Ελληνων ψηφοφορων επελεξε αποχη. Οπως και να μετραφραζεται αυτη, αδιαφορια, μπανιο, αγανακτηση, θυμος, αναποφασιστικοτητα, ειναι απαραδεκτα μεγαλη.  Προσωπικα ντρεπομαι να λεω οτι στην χωρα μου που αντιμετωπιζει ζωτικα προβληματα σε τρεις βασικους τομεις (κοινωνικο, οικονομικο και πολιτικο) το 41% αδιαφορησε.

Το δευτερο ηταν να μειωθει το ποσοστο του ακροδεξιου-ναζιστικου κομματος.  Ηλπιζα οτι οσα εγιναν (και δεν εννοω μονο το χιλιοπροβεβλημενο τηλεοπτικο χαστουκι, αλλα γενικες συμπεριφορες στο διαστημα που μεσολαβησε) θα μειωναν τα ποσοστα τους κατα  μερικες μοναδες. Κι εδω επεσα εξω δυστυχως.  Ενα (απαραδεκτα) μεγαλο ποσοστο των Ελληνων ειναι  φιλοναζιστες,  η προσκεινται φιλικα σε αυτους.  Ειναι ολοι εκεινοι που οταν ημουν παιδι ακουγα κι ελεγαν: ” Ε ρε βουρδουλας που μας χρειαζεται (μαζοχιστικος ναζισμος) ”  , ” μωρε ενας Παπαδοπουλος μας χρειαζεται ” ,  ” η Ελλαδα ειναι στο χαρτη ενα δεξι χερι ειτε σας αρεσει ειτε οχι “, και ανατριχιαζα, κι ελεγα οτι θα τα αλλαξω ολα αυτα και καποτε ολοι αυτοι θα εβλεπαν οτι χωρις βια και απειλες ο κοσμος θα ειναι καλυτερος και θα  μαλακωνε ο λογος τους.  Δε ξερω ποσο απεχει η βια στην εκτελεση απο την βια σαν σκεψη. Σημερα που δεν εχω την αισιοδοξια των δεκαεξι μου χρονων πια  ξερω πως δεν απεχει πολυ η θεωρια απο την εφαρμογη. Η ψηφος ειναι οπλο. Ειναι το υφακι του αστυνομου στο περιπτερο που παρακαλουσα να μην χαζολογαει με τον κυριο Χρηστο τον περιπτερα οταν πηγαινα να παρω εφημεριδα για τον παπου, και  που το περιστροφο στην τσεπη του εδινε το δικαιωμα να ξεστομιζει του κοσμου τις χυδαιοτητες μολις πλησιαζα.  Το χαστουκι που εφαγα απο τον μπραβο του Ιωαννιδη στην πλατεια Παπαλουκα οταν επεμενα να κανω βολτα με το ποδηλατο μου γυρω γυρω.  Το υφος του ταγματασφαλιτη συμφοιτητη στο ΕΜΠ που χαριτολογωντας ειπε οτι δεν εχω δουλεια εκει και παιρνω την θεση καποιου αρρενος. Η απαξιωση του καθηγητη Κορωναιου στην εδρα Οδοποιιας λεγοντας ” Δωστης τα εγχειριδια που ειναι αναποδα τυπωμενα, γυναικα ειναι, αχρηστα της ειναι “.   Ολοι αυτοι, τα παιδια τους, τα εγγονια τους υπηρχαν και υπαρχουν.

Ακομα απο συζητησεις με γνωστους ξερω οτι νεα παιδια απο αντιδραση κλινουν αμετακλητα προς αυτη την ναζιστικη κατευθυνση.  Χωρις καμια επιφυλαξη και σαν γονιος λεω οτι η αδιαφορια στα κοινωνικα και πολιτικα προβληματα απο τους δικους τους γονεις ειναι η κυρια αιτια.  Ας μην απορουν λοιπον (γιατι απορουν κι απο πανω) πως εγινε το δικο τους παιδι που μεγαλωσε με ολα του τα (δανεικα) καλα, το δικο τους παιδι που μουτζωνε (και του ελεγαν μπραβο κι απο πανω) τωρα ψηφιζει ναζιστικα κομματα.

Υπαρχουν και υπηρχαν και δε ξερω τι εκαναν ολα τα χρονια της μεταπολιτευσης που φαινομενικα ειδαμε τα ποσοστα τους να λιγοστευουν. Καμια αμφιβολια πια. Με το πρωτο χαστουκι ξυπνησαν τα ενστικτα.

Την επομενη ημερα των επομενων εκλογων   δεν ειδα κανενα να πανηγυριζει απο χαρα. Φυσικο ειναι. Ο κοσμος χαιρεται οταν ψηφιζει ιδεολογικα, οταν το κομμα του παιρνει την πλεοψηφια σε μια χωρα που δεν εχει πιασει πατο, η εστω αν εκπροσωπειται σημαντικα στην Βουλη, και φυσικα οταν τον ικανοποιουν οι πολιτικες των εκπροσωπων των κομματων επιλογης του. Πως να χαρει λοιπον τωρα;   Πολυς κοσμος ψηφισε με μοναδικο κριτηριο να σχηματισθη επι τελους μια κυβερνηση που θα ικανοποιησει τις δικες του προσδοκιες οσον αφορα τον ρολο της χωρα μας σε μια πορεια που αρχισε δειλα κατα τη διαρκεια της μεταπολιτευσης.  Τα ποσοστα των μικρων κομματων μειωθηκαν και ενισχυθηκαν τα δυο πρωτα κομματα. Ασχετα με τα οσα διαβαζω σε διαφορες ιστοσελιδες κοινωνικης δικτυωσης (περι εκφοβισμων και κουραφεξαλων)  πιστευω οτι αυτες οι ποσοστιαιες μετατοπισεις δεν προεκυψαν απαιδευτα. Μπορει να μην ηταν απολυτα ιδεολογικη η ψηφος αλλα πιστευω οτι ηταν συνειδητη.  Και ηταν μια ελευθερη ψηφοφορια. Και η ειμαστε αρκετα Δημοκρατες  ωστε να δεχτουμε την ετυμηγορια του Ελληνικου λαου (του 59% εν παση περιπτωσει και στα πλαισια της παρουσας νομοθεσιας) και να προσπαθησουμε με θεμιτα μεσα να επαναπροσιδιοριστουμε ιδεολογικα εαν ξεφυγαμε, να περιθωριοποιησουμε ιδεες που προσβαλλουν την ελευθερη σκεψη ως τις επομενες, και μακαρι πιο νηφαλιες κοινωνικα εκλογες, ΗΗΗΗΗ (οπως κανουμε παντα)  να συνεχισουμε την αφορητη γκρινια της αλεπους που βγαζει ξυνιλα κατω απο την κληματαρια, η ακομα περισσοτερο, τη γκρινια τυπου κομμενης κεφαλης.  Ξερετε ποσο επηρρεαζεται αρνητικα ο συμπολιτης σας απο ακατασχετη μουρμουρα;  Οσο δεν φανταζεστε, περισσοτερο ακομα και απο   τα μεσα ενημερωσης που εχουν και συμφεροντα οπως και να εχει.

Και για να γινω πιο σαφης προς αποφυγην παρεξηγησης, δεν εχω κανενα προβλημα με την παραθεση ιδεων με τις οποιες διαφωνω, οταν συνοδευονται απο τεκμηριωμενα στοιχεια η οταν συνοδευονται απο επιχειρηματα.  Ουτε με την απογοητευση των χαμενων ουτε με την συγκρατημενη χαρα των κερδισμενων. Εχω ομως τεραστιο προβλημα με:

1. Την απαξιωση του συνανθρωπου σου γιατι δεν σκεφτεται οπως εσυ και εφοσον δε σε εχει ενοχλησει, κι εδω θα πω ενα δικο μου παραδειγμα. Χρονια με τη μαμα διαφωνουσαμε πολιτικα. Εκεινη ειχε ενα στατικο τροπο σκεψης και τα δικα της επιχειρηματα (που εγω τα εβρισκα αστεια) καλυπταν τα δικα της συμφεροντα και την δικη της νοοτροπια. Ποσες φορες δεν ειπα κι εγω τα δικα που, αδικα βεβαια γιατι το κλισε μου το ειχε ετοιμο. Ομως αν ζουσε θα ηθελε να ψηφισει και κανεις δεν μπορει να μου πει, οτι οι υπερηλικες τους χαλανε τα ισα. Γιατι απο την ωρα που γενιομαστε ως την ωρα που πεθαινουμε εχουμε το δικαιωμα να εκφραζομαστε για τα κοινα στα οποια συμμετεχουμε. Ο χειροτερος ρατσισμος ειναι ο ηλικιακος (μπορει να τα λεω κιολας γιατι μεγαλωνω), ανθρωποι που προσεφεραν και που συμμετειχαν μια ζωη στα κοινα εχουν τα ιδια δικαιωματα με οποιν ξετσουμιζει τωρα απο το αυγο του και προσπαθει να προσδιοριστει κοινωνικα και ιδεολογικα.

2. με την απαξιωση γενικα και επιρριψη ευθυνων  απροσδιοριστα προς πασα κατευθυνση.

3. Με την βια, πραγματικη η λεκτικη.

Ιδεολογικα καμια απο τις δυο δυναμεις πλειοψηφιας δεν με καλυπτει.  Θελω ομως να δω μια σταθεροτητα εστω και με το ζορι. Χωρις να σταθεις λιγο κατα την οπισθοχωρηση δεν μπορεις να κανεις βημα μπροστα.  Επισης θελω συνεργασια διεθνη και οχι απομονωση της χωρας μου.  Ειτε το αναγνωριζουν ειτε οχι πολλοι, στην μεταπολιτευση εγιναν βηματα μπροστα τα οποια ομως λογω σαθροτητας του συστηματος που προερχεται απο μεταπολεμικες /προχουντικες  βΟλευτικες πρακτικες.  Δυστυχως αυτες οι πρακτικες (οπως και οι τασεις για χαστουκια και βουρδουλες)  δεν μπορεσε κανεις μεταπολιτευτικα να τις αντιμετωπισει και να τις αλλαξει. Η διαφανεια γραφοταν σα λεξη παντου την ωρα που ο μεσος Ελληνας εκμεταλλευοταν τον τοτε φρεσκο αλλοδαπο.  Ειναι η δεν ειναι ραγιαδικα καταλοιπα αυτα τωρα;

Την ιδια εποχη ξαφνικα με τα δανεια ο Ελληνας δε διαβασε τα ψιλα γραμματα, εστησε την επιχειρηση στο νησι,  πηγε να πουλησει χρυσο το φραπεδακι στον τουριστα κι εκεινος πηγε για τουρκικο καφε απεναντι.  Οχι δεν το εκαναν ολοι αλλα αρκετοι για να δημιουργηθει και προβλημα, και προηγουμενο.  Και οποιος νεοπλουτος επιπλεει ακομα (ειτε απο μαυρο χρημα ειτε απο σωστη επενδυση – να μη γινομαστε  εντελως αρνητικοι πια – ) δεν εχει αποβαλει ακομα αυτη την καταναλωτικη νεοπλουτια  Στο Λονδινο πριν δυο εβδομαδες βγαινοντας απο το μουσειο Βικτωρια και Αλμπερτ περασα απεναντι στο Χαροντς να παρω κατι μπισκοτακια (φιν φον λεμε) και τσαι και σοκολατες για τα παιδια μου. Ανεβαινοντας διασταυρωνομαι με μια παρεα Ελληνων φορτωμενους τσαντες να φωναζουν (λες και πουλουσαν αγγουρια στη λαϊκη) : Δεν πηγε χαμενος ο χρονος μας λοιπον, πηραμε τοσα ωραια πραγματα.  Φανταζομαι οτι σε ενα Λονδινο που γιορταζε τα τζουμπιλιά του θα ηταν χαμενος χρονος να κανεις κατι αλλο. Προς Θεου δε με ενοχλει μια καλη αγορα οταν αντεχει η τσεπη σου. Με ενοχλουν τα υφακια, οι προτεραιοτητες και η περιφερομενη κουλτουρα της σταμπας.  Φουλ Στοπ!

Θα με θεωρουσατε υπερβολικη αν ελεγα ωρε κοσμε στην Ελλαδα βοηθησε να σταματησει ο κατηφορος, ο καυγας, η διχονοια, τα παιδιαστικα ” διαγραψε με αμα σε σ’ αρεσω, διαγραψε με αν ψηφισες τον ταδε ” , βοηθησε να μη πληγει αλλο ο τουρισμος, σεβασου τον ξενο που διαλεξε τη χωρα σου για τις διακοπες του, ακομα κι αν ειναι Γερμανος.  Μην πιστευεις οτι λαος ειναι το ποσοστο που ψηφησε το κομμα σου μονο γιατι ΔΕΝ ειναι.  Και ενα τελευταιο που με τρωεει καιρο.  Μη νομιζεις οτι ο δικος σου (ας πουμε λογικος συνειρμος) ειναι ΤΟ αυτονοητο.  Δεν ειναι. Εχεις μια ιδεα, ενα πιστευω, πες το, υποστηριξε το, εξηγησε το. Ο διπλανος σου, ο αναγνωστης σου, ο συνομιλητης σου εχουν διαφορετικη αποψη και διαφορετικο “αυτονοητο” .  Ενταξει το θιξαμε κι αυτο.

Θα ηταν καλο πταν συγκροτηθει η Βουλη και παρει μπρος ο κρατικος μηχανισμος να αναθεωρηθει αυτη η απαισια ενισχυμενη αναλογικη.  Οι ψηφοι και οι εδρες να δινονται με πραγματικα ποσοστα.  Ισως σε μια περιπτωση σαν την χθεσινη να βοηθησε να βγουμε απο το εκλογικο τελμα, ομως ειναι αδικη και δεν αντιπροσωπευει την  λαϊκη εντολη.  Και οοοοοοοοοοοταν με το καλο ξαναρθει το θεμα της διευκολυνσης ψηφου των φορολογουμενων Ελληνων του εξωτερικου ας ψηφισει η Βουλη υπερ για να πω και το δικο μου αυτονοητο ΠΑΛΙ.

Καλο Αυριο!

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες. Πινακες του Γιωργη Βαρλαμου και του Henri Matisse στολιζουν την αναρτηση.

Britannica 1951-1953 (a fashion exhibition)

Στο υπογειο των πολυκαταστηματων Selfridges στην Oxford Street του Λονδινου, μπορει κανεις να δει μια μικρη επικαιρη εκθεση με θεμα την μοδα που φορεθηκε την εποχη που στεφθηκε η Ελισσαβετ. Λεγεται Britannica 1951-1953. Το ονομα προερχεται απο μια στηλη Αγγλικης μοδας που λανσαρησε η Βρεττανικη VOGUE το 1951.

Η μοδα της διετιας 1951-1953 και συγκεκριμενα τα ρουχα που βλεπουμε στις φωτογραφιες, θα μπορουσαν καλλιστα να φορεθουν εξηντα χρονια αργοτερα. Ειναι αντιπροσωπευτικα αυτου που λεμε ” κλασσικη κομψοτητα” .

Τα στενα παντελονια, τα πουα υφασματα, τα γηινα χρωματα και προπαντος τα μεσατα φορεματα. Το μεσατο φορεμα φευγει κι ερχεται απο την μοδα, ειναι ομως η υπογραφη της κομψοτητας. Καμια αλλη γραμμη δεν κολακευει τοσο την γυναικεια σιλουεττα.

Η εκθεση ειναι μικρη, οσα φορεματα βλεπετε εδω. Σε μια σκοτεινη αιθουσα με φωτισμενα μονο τα εκθεματα. Το δεσποιναριον περασε απο εκει, και τα φωτογραφισε ολα.

Και φυσικα καθε επιδειξη μοδας τελειωνει με ενα κομψοτατο νυφικο. Ταρα τα τα τα ρα τατα !

Η εκθεση θα διαρκεσει μεχρι τις 24 Ιουνιου.

Britannica 1951 - 1953 exhibition at Selfridges London

Σας φιλω γλυκα.

οι ζαρντινιερες του λονδρεζου

Το Λονδινο ολοι το εχουμε στο μυαλο μας λιγο γκριζο και βροχερο, και ειναι πολυ φυσικο αφου οποτε και να βρεθουμε εκει, μια βροχη δεν την γλυτωνουμε. Στην καλυτερη περιπτωση η βροχουλα εχει την μορφη σπρεϋ, οπου μια ομπρελλα δε σε σωζει. Την γκριζιλα τους οι Λονδρεζοι την διασκεδαζουν με τους τηλεφωνικους θαλαμους, τα λεωφορεια τους και τα ταξι τους.  Το πιο ομορφο ομως στολιδι της πολης ειναι οι ζαρντινιερες. Τρελλαινομαι να περπατω στις γειτονιες και να χαζευω, πορτες, καγκελα και κηπακια.  Ενα δειγμα αυτης της ομορφιας φερνω σημερα εδω. Σκεφτητε το λιγο. Μια ζαρντινιερα, λιγο χωμα και πεντε λουλουδακια και η διαθεση (οταν πας να κοιταξεις απο το παραθυρο σου) αλλαζει αμεσως.  Χρωματιστες πινελιες στους γκριζους δρομους, κανουν τις βολτες στις γειτονιες του Λονδινου μια απολαυση οποιεςδηποτε κι αν ειναι οι καιρικες συνθηκες.

Σας φιλω γλυκα.

the British flag

Το Λονδινακι εβαλε τα καλα του, τα κοκκινα, τα μπλε, τα ασπρα για να γιορτασει το αδαμαντινο Ιωβηλαιο της βασιλισσας του. Το δεσποιναριον βρεθηκε στο Λονδινακι για να γιορτασει τα γενεθλια του, και με την Λουμιξ ανα χειρας δε χορταινε να φωτογραφιζει, παρατες, φανφαρες και στολισμους.

Η Βρεττανικη σημαια εγινε θεμα εμπνευσης των μεγαλων (αλλα και των μικρων) σχεδιαστων. Εγινε πασουμι, παπουτσι οξφορντ, τσαντακι βραδυνο, σου πλα σε τραπεζακια. Σκαρφαλωσε σε τοιχους, κρεμαστηκε σε καγκελα, εγινε καπελλακι και ομπρελλα.

Τις επομενες μερες θα φερω στο φιν-φον φωτογραφιες απο το γιορταστικο Λονδινακι. Για σημερα, ας ριξουμε μια φωτογραφικη ματια στο ποσο εφευρετικοι ειναι με την σημαια τους οι κατοικοι της γηραιας Αλβιονας.

Σας φιλω γλυκα

κριθαρακι με καβουρι και cashews

 

Πριν δυο εβδομαδες περιπου, δοκιμασα στο εστιατοριο Ranazul στη γειτονια μου ενα καταπληκτικο κριθαρακι με καβουρι και cashews.  Μου αρεσε τοσο πολυ που αποφασισα να το επαναλαβω στο σπιτι. Παντα προσπαθωντας να μαντεψω τα αορατα υλικα αλλα και βασιζομενη στην γευστικη μου πειρα (οποια κι αν ειναι αυτη μετα απο τοσα χρονια πειραματισμων).  Εφιαξα ενα νοστιμωτατο πιατο που δεν ειναι ακριβως ιδιο με του σεφ στο Ραναζουλ, (που θα μου παει θα το πετυχω), αξιζει ομως να το φερω εδω και να το μοιραστω μαζι σας.

Τα ορατα υλικα:

1 φλυτζανι (cup, οχι του αγγλικου τσαγιου φινφον μου) κριθαρακι

2 φλυτζανια φυλλα σπανακι φρεσκα μικρα και οχι πακτωμενα.

4 φρεσκα κρεμμυδακια που αυτη την εποχη ειναι στις χαρες τους.

3/4 του φλυτζανιου φρεσκα cashews.

250 γραμμαρια καβουροψυχα (Οχι δεν εβρασα Maryland blue crabs)

Τα αορατα υλικα.

Λιγο ελαιολαδο, τρεις κουταλιες της σουπας σησαμελαιο, αλατι και λιγη παπρικα

Εκτελεση:

Βραζω το κριθαρακι σε αλατισμενο νερο, συμφωνα με τις οδηγιες του πακεττου, μειον ενα λεπτο για να κραταει. Σουρωνω καλα το κριθαρακι και στο βαζω σε μια κουπα με λιγο ελαιολαδο για να μη κολλησει.

Κοβω το σπανακι σε στενες λωριδες και το ζεματαω φλουπ μεσα φλουπ εξω, και στραγγιζω.

Κοβω τα κρεμμυδακια λεπτες ροδελλες.

Σωταρω τα cashews σε λιγο σησαμελαιο για δυο λεπτα να ροδισουν.

Προσθετω το καβουρι στο κριθαρακι με το ζουμακι του.

Προσθετω τα υπολοιπα υλικα και ανακατευω καλα.

Τελος προσθετω το υπολοιπο σησαμελαιο στη σαλατα και χρωματιζω με παπρικα.

Θα το σερβιρω διπλα σε φιλετακια στα καρβουνα σε στυλ : Surf and Turf.

Σας φιλω γλυκα, και μη μου το χαρασετε με παρμεζανα το πιατο!

η υπεροχη δεσποινις Γωγω Κουλικουρδη

Το “ασπρο” εδω και αρκετα χρονια εχει γινει σημειωματαριο ζωης του δεσποιναριου εδω στα πελαγη του ιντερνετ. Θα ηταν παραλειψη να μην κανω μια αφιερωση στην γυναικα που με εμαθε να αγαπω την ιστορια. Γεννημενη στην Αιγινα το 1920 η δοκτωρ Γεωργια Κουλικουρδη, εφυγε απο τον κοσμο πριν δεκα χρονια. Εγραψε τρια ιστορικα βιβλια με θεμα την γεννετειρα της και πρωτοστατησε στην ιδρυση του λαογραφικου μουσειου της.

Ετσι ακριβως την θυμαμαι. Με τα μαλλια τραβηγμενα σε κοτσο, με μια ηρεμια στο προσωπο και με την γαληνη στο βλεμμα. Δε ξερω αν εχετε παρατηρησει, οι ανθρωποι με ανησυχο ερευνητικο πνευμα παντα ειναι ηρεμοι.  Η υπεροχη δεσποινις Γωγω Κουλικουρδη ηταν καθηγητρια μου στην σχολη Saint Joseph της οδου Χαριλαου Τρικουπη για τεσσερα υπεροχα χρονια. Εμπαινε στην ταξη και το μονο πραγμα που εκανε στο podium ηταν να αφησει τη ζακεττα και την τσαντα της. Αμεσως μετα κατευθυνοταν προς το κεντρο της αιθουσας, εβρισκε ενα αδειο θρανιο και βολευοταν εκει. Ολα τα ματια γυριζαν επανω της. Τοτε αρχιζε να τρεχει η νεωτερη ιστορια με τροπο αφηγηματικο ετσι που δεν ηθελες να τελειωσει η ωρα. Δεν ειναι ευκολο να κρατησεις το ενδιαφερον δεκαπενταχρονων παιδιων αμειωτο στο μαθημα της ιστοριας. Κι ομως η δεσποινις Γωγω Κουλικουρδη αυτο το καταφερνε χωρις ιδιαιτερο κοπο. Με μια φυσικοτητα που αφοπλιζε η Γαλλικη Επανασταση αναλυοταν και συζητιοταν με εκεινη να κατευθυνει τη συζητηση και με τα δεκαπενταχρονα κοριτσοπουλα να συμμετεχουν.

Ουτε μια φορα δεν κρατησε δεφτερι με λιστα ονοματων, ουτε μια φορα δεν “σηκωσε” μαθητρια να “πει” το μαθημα. Ουτε μια φορα δεν απαιτησε να μαθουμε ημερομηνιες απ’ εξω. Κι ομως το μικρο μας ανησυχο μυαλουδακι τις θυμοταν γιατι η προσοχη μας ηταν εκει.  Μας απασχολουσαν τα αιτια των εξεγερσεων, τα αποτελεσματα των μαχων, και την ενδιεφερε η δικη μας κριτικη σε ολα αυτα. Καθε αποψη συζητιοταν. Η συμμετοχη στη συζητηση ηταν εθελοντικη, ομως μεγαλη και αυτη ουσιαστικα ηταν ο γνωμονας βαθμολογησης.  Η βαθμολογια της γενναιοδωρη απο 18-20. Το ουσιαστικο ομως ηταν οτι η διδασκαλια της ειχε αποτελεσμα.  Ενα εικοσαρι επειδη παπαγαλισαμε ενα κεφαλαιο δεν εχει καμια αξια.

Ετσι μαθαινεται η ιστορια, ετσι αγαπιεται. Με χρονολογικη τοποθετηση, με κριτικη αναλυση, με συμμετοχη. Και περα απο την ιστορια μαθαινεται κυριως η διαλογκη συζητηση, η εκφορα γνωμης, η ανταλλαγη αποψεων. Μαθηματα ιστοριας και ζωης στα θρανια της σχολης Saint Joseph απο την υπεροχη δεσποινιδα Γωγω Κουλικουρδη. Η συμβολη της στην παιδεια μου ελαβα ειναι ανεκτιμητη και εγω προσωπικα και οι συμμαθητριες μου το ειχαμε συνειδητοποιησει απο τοτε.

Θυμαμαι πως και η αδελφη της η κυρια Στελλα ηταν καθηγητρια φιλολογος σε καποιες ταξεις αλλα δεν ετυχε να την εχω. Φυσιογνωμικα εμοιαζαν καταπληκτικα, πολλες φορες τις μπερδευαμε.

Μερικες πληροφοριες οπως και την φωτογραφια της βρηκα στην ιστοσελιδα Aegina First.

Σας φιλω γλυκα

pourquoi mais pourquoi?

Ξυπνησα με ανησυχιες Σαββατιατικα. Μερες το γυροφερνω στο μυαλο μου, και ρωταω δειλα δειλα φιλους και συναδελφους που εχουν ερθει εδω απο την Ευρωπη: ” Εσεις ψηφιζετε στις εκλογες της χωρας σας; ”  Και η απαντηση ειναι παντα ” Ναι ” με μεγαλη φυσικοτητα. Κι ετσι πρεπει να ειναι, φυσικο.  Καποιος μαλιστα μου ειπε οτι βγαζουν και βουλευτη αντιπροσωπο Βορειας Αμερικης.

Με πιανει μια μαυριλα για την δικη μας σταση σ’ αυτο τον τομεα. Ο Ελληνας του εξωτερικου σημερα δεν ειναι ο λαντζερης του ’50 (με απολυτο σεβασμο στον λαντζερη του ’50). Σπουδαζει σε καποιο Πανεπιστημιο, κατεχει καποια εδρα, καποια θεση σε μεγαλο νοσοκομειο, σε καποια διεθνη τραπεζα. Το ονομα του φιγουραρει σε ερευνες και δημοσιευσεις.  Εχει καποια προσοδοφορα επιχειρηση. Και να πω και κατι ακομα. Οταν τον ρωτουν απο που ειναι, απαντα απο την Ελλαδα και τα ματια του λαμπουν.

Αυτος λοιπον ο Ελληνας που ηρθε σε καποια χωρα της αλλοδαπης για να βελτιωσει την μορφωση του, να επεκτεινει τους οριζοντες του, εν ετει 2012 δεν μπορει να ψηφισει στην χωρα που βρισκεται.  Και ομως περισσοτερο απο πολλους αλλους εχει τα ματια παντα στραμμενα στην Ελλαδα.

Αντιπροσωπευει την Ελλαδα και την Ελληνικη κουλτουρα σε συνεδρια,  συμβαλλει στην επιτυχια συνεδριων στην Ελλαδα πολλες φορες χωρις αποδοχες. Συνεργαζεται με Ελληνικες επιχειρησεις και Ιδρυματα. Και οταν βρισκεται στο εξωτερικο δεν μπορει να ψηφισει.

Ρωτω και μαθαινω οτι μεταναστες απο χωρες που βγηκαν απο το παραπετασμα προσφατα    οχι μονο μπορουν να ψηφισουν, αλλα και με ευκολια, ταχυδρομικα.

Δεν ζητω να επιτραπει στον Ελληνα της δευτερης γενιας να συμμετεχει στις Ελληνικες εκλογες. Θα ηταν παραλογο. Τα συμφεροντα του πλεον  εχουν αλλαξει.  Ομως εγω θελω να μπορω να ψηφισω. Γεννηθηκα στην Ελλαδα, ελαβα Ελληνικη Παιδεια και την κουβαλαω μαζι μου οπου και να παω. Ηρθα εδω για να διευρυνω τις γνωσεις μου και να συμβαλλω οσο μπορω στην επιστημη που διαλεξα και που αφορα ολο τον κοσμο. Επενδυω στην Ελλαδα συναισθηματικα και πρακτικα οσο περναει απο τα φιν φον χερακια μου.  Πληρωνω φορους εδω που βρισκομαι και φορους και χαρατσια στην Ελλαδα.

Ξερω οτι το θεμα καποτε κατα την διαρκεια της μεταπολιτευσης ηρθε στην Βουλη. Και οτι καταψηφιστηκε  απο την τοτε πλειοψηφια των εδρανων που φοβηθηκαν οτι ο Ελληνας του εξωτερικου θα ψηφισει συντηρητικα.  Αν ειναι ετσι λοιπον ας αποκλεισουμε και την Κρητη απο τις εκλογες γιατι μας προκυπτει πρασινη.  Λαθος εκτιμηση λοιπον.  Και τρανη νικη της κομματοκρατιας απεναντι στην αξιοκρατια.

Με το χερι στην καρδια και με την αντικειμενικοτητα που προσπαθω παντα να εχω γνωμονα, λεω το εξης. Πολλοι Ελληνες εχουν ξενοφοβια και ειναι κουμπωμενοι οχι μονο απεναντι στους ξενους αλλα και στους Ελληνες του εξωτερικου. Αυτο το εχω διαπιστωσει σε διαφορα συνεδρια. Και για να ειμαι αντικειμενικη, οχι απο ολους αλλα απο την πληοψηφια. Ο ανθρωπος που ξερει την αξια του δεν κουβαλαει τετοια κομπλεξ. Αυτη λοιπον η νοοτροπια εμποδιζει και τον βουλευτακο που μπορει να ειναι τραγουδιστης επι παραδειγματι αλλα βολευεται στο εδρανο της πλειοψηφιας να πει οχι στην ψηφο των Ελληνων του εξωτερικου, εξασφαλιζοντας ετσι στο κομμα του την νικη στις επομενες εκλογες και την ευνοια του εργοδοτη του.

Πολλα ειπα.  Θελω να μπορω να ψηφισω ρε παιδια ακομα κι αν βρισκομαι στο ταμ τουμ για μαϊμουδες. Κι εσεις δε με αφηνετε. Πουρκουα;

Εψαχνα για μια φωτογραφια να στολισω το κειμενο κι επεσα πανω στο μπλογκ του Γκαμπυ – οποια πετρα κι αν σηκωσεις -. Την δανειζομαι και μιλ μερσι!

Σας φιλω γλυκα.

New Market MD

Πριν μερικες μερες περασα απο την μικρη ιστορικη πολη  New Market της πολιτειας του Μερυλαντ.  Χρονολογειται απο το 1745 και ειναι διατηρητεα. Ουτε πεντακοσια μετρα δεν μετρα το πρωτο σπιτι απο το σχολειο που ειναι και το τελευταιο κτιριο στον κεντρικο δρομο. Η μικρη πολη ειναι γεματη αντικερι. Βεβαια, ο ορισμος του αντικερι σε μικρες πολεις της Αμερικης δεν εχει καμια σχεση με τις αντικερι που ξερουμε στην Ευρωπη. Τις περισσοτερες φορες ειναι παλια (για να μη πω ξεχαρβαλωμενα) επιπλα και μαλιστα υπερτιμημενα. Τα μαγαζακια αυτα μυριζουν μουχλα οπως μπαινεις μεσα. Συνηθως τα αποφευγω. Αυτη τη φορα ειπα να χαζεψω σε ενα. Μπαινω μεσα και ταυτοχρονα με πιανει αυτη η μουχλα και μου παρουσιαζεται μπροστα μου ο τεραστιος ιδιοκτητης με ενα μολοσσο. Χαμογελασα (στον μολοσσο) και αφου κοιταξα κατι πινακες, καλημερισα και οπου φυγει φυγει.

Για μενα το πιο ομορφο κομματι της μικρης αυτης πολης ειναι τα κηπακια και τα λουλουδια που φυτρωνουν παντου, ακομα και στα πεζοδρομια. Αυτα λοιπον φερνω σημερα να σας δειξω. Τα τριανταφυλλα, τις πεωνιες, τα δεντρα και τα ξεφωτα που πλαισιωνουν τα παμπαλαια σπιτια.

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες: Ανακαλυψα ενα καινουργιο εστιατοριο που προτιθεμαι να επισκεφτω συντομα. Δεν εμεινα να φαω λογω προχωρημενης ωρας, αλλα δοκιμασα καφε με γλυκα της pastry chef, ειδα το μενου -ολα με ντοπια υλικα- και το εβαλα στα προσεχως.