ιταμιν, μουλινε και σαπιο μηλο

Περασε ενας μηνας που εφυγε. Δεν μου ειναι ευκολο  να συμφιλιωθω με την ιδεα οτι δε θα την ξαναδω.  Και μου ειναι τρομερα δυσκολο μα περιγραψω πως αισθανομαι ολο αυτο το διαστημα. Ξερω οτι συνειδητα προσπαθω να σκεφτομαι τις ομορφες μερες, τους σταθμους που σημαδεψαν την κοινη ζωη μας  και συγχρονως να ξεπερασω μια απιστευτη κουραση.  Για να μη σκεφτομαι πολυ το εριξα στις υπερωριες. Συγχρονως το συντομο ταξιδι μου αποσυντονισε το ρολογακι μου σε μεγαλο βαθμο.  Βαλε και την συναισθηματικη φορτιση, ομολογω οτι με φοβηθηκα. Μολις χτες καταφερα να κοιμηθω εξι ολοκληρες ωρες χωρις διακοπες.  Ελπιζω οτι θα το ξεπερασω σιγα σιγα και θα ηρεμησω πραγματικα.  Θα μου πεις, δεν ειναι φιν φον αυτα μου μας λες σημερα. Οχι δεν ειναι και γι αυτο εφερα να σου δειξω μερικα απο τα εργοχειρα της για να δεις τι χρυσοχερα ηταν.

Ειχε μια υπομονη απιστευτη, και τι δεν εφιαξαν τα απαλα της χερακια.  Μετραγε με τις ωρες.  Της αρεσαν τα κλασσκια σχεδια και απεχθανοταν τα κεντηματα με σταμπες. Φροντιζε τα τελειωματα με ωραιες τρεσσες.

Της αρεσαν τα ζεστα χρωματα.  Κανελλι, μπορντω, χρυσο.  Αλλα το πιο αγαπημενο της ηταν το “σαπιο μηλο” το χρωμα της γενιας της!  Δεν κεντουσε μονο.  Ηταν καλλιτεχνις στο βελονακι. Κριμα να μην εχω να σου δειξω κατι εκπληκτικα κομματια που ειχε φιαξει.  Μου ειχε πλεξει μια ζακεττα με μικρα μοτιφ κυπουρ.  Της ειχε βαλει στρογγυλα φιλντισενια κουμπακια.  Δεν τρελλαινομουν τοτε να την φοραω στα δεκαπεντε, ομως οταν την φορουσα ολοι με ρωταγαν που την αγορασα.  Την εχω φυλαξει.

Αγοραζε φιγουρινια με σχεδια και μεσα στα συρταρια της ειχε οτι χρωμα μουλινε μπορεις να φανταστεις. Μαζευε και τακτοποιουσε τα περιοδικα με τα εργοχειρα.  Οσο για τα κουβαρακια “κοτον περλε” ειχε ολη την γκαμα.  Πολλες φορες προσεφερε χειροτεχνιες της σε μπαζαρ για καποιο σκοπο.

Κεντησε καμβαδες, τσεβρεδες, λινα και ολο ελεγε.. μετρησε μου τα τραπεζακια σου.. Να τωρα που βλεπω αυτο το “σαπιο μηλο”  ηταν το χρωμα που επικρατουσε στο σπιτι μας.  Απο τον βελουδινο καναπε στο σαλονι μεχρι τα ομορφα περιποιημενα νυχακια της.

Καποια φορα, ηρθε στο Μοναχο την εποχη που γεννησα τον Τεντυ (καληωρα δεκαπεντε του Μαρτη). Εκει ειχα ενθουσιαστει με τα μαλλια για πλεξιμο και εφιαχνα πουλοβερακια. Ειχα φιαξει και για μενα ενα πoυλοβερ se συνδιασμο μοχερ και βαμβακερη κορδελλα σε χρωμα εκρου.  Η μαμα οταν το ειδε ειπε :”Καλα εσυ με ξεπερασες”.  Και φυσικα δεν την ειχα ξεπερασει αλλα ηταν πολυ γλυκο αυτο που ειπε. Εδω που τα λεμε το πουλοβερ ηταν πολυ φιν φον. Τι το εκανα η τρελλη;

Καποια στιγμη γυρω στα εξηντα της χρονια,  αρχισε να εχει προβληματα στους καρπους των χεριων και η γιατρος της το απεδωσε στο πολυ.. βελονακι.  Σταματησε να πλεκει αλλα την στεναχωρουσε αυτο.  Εκανε μια εντατικη φυσικη θεραπεια και τα χερακια της αρχισαν παλι να δημιουργουν, Λιγωτερο βεβαια αλλα κι αυτο την ικανοποιουσε.

Η γιαγια μου η Δεσποινα η μητερα της ηταν επισης πολυ χρυσοχερα.  Ισως καποια στιγμη να σου φερω δειγματα απο τις δικες της χειροτεχνιες.  Ακομα πιο πολυπλοκα. Και δεν ηταν μονο αυτα που εφιαχνε εκεινη.  Θυμαμαι οτι ερχοταν μια κυρια απο την Κρητη στο σπιτι και πουλουσε εργοχειρα.  Ποσα κομματια δεν ειχε παρει και απο αυτη την κυρια.

Οταν γεννηθηκε η κορη μου η Δαφνη, η γιαγια της επλεξε ολα τα χρωματα μωρουδιστικα κουβερτακια,  ζιπουνακια και καλτσακια.  Το τελευταιο κεντημα της πηρε αρκετα χρονια για να τελειωσει και την ταλαιπωρησε. Ηταν ομως και απο τα πιο ομορφα της.

Περασε ενας μηνας σημερα που εφυγε.  Και αφησε πισω μουλινε, κοτον περλε, εργοχειρα, φιγουρινια, βελονακια, τρεσσες και ιταμιν.  Κι εμενα και την μικρη.

Σας φιλω γλυκα.

About these ads

24 comments on “ιταμιν, μουλινε και σαπιο μηλο

  1. selene32607 says:

    What wonderful work!

  2. Penelope says:

    Σε καταλαβαίνω τόσο πολύ! Εχω κάνει πολλές πρόβες αλλά νομίζω ότι δεν ξέρω στο τέλος πώς θα είναι. Νά, ακούω τις φίλες … Καταπληκτικά εργόχειρα. Και η μαμά μου και η γιαγιά μου τα ίδια. Και αυτό το σάπιο μήλο πια, παντού! Αυτά με γεωμετρικά σχέδια έχω αρκετά και επειδή εγώ δεν βάζω σεμεδάκια τα έχω κορνιζάρει και έχω φτιάξει μια γωνιά με όλα αυτά τα αριστουργήματα. Βλέπεις, τότε οι γυναίκες δεν είχαν βγεί στην αγορά (αν και η μαμά μου ήταν πάντα μέσα σ’ολα αλλά τις άρεσαν και αυτά). Τώρα μπουρου μπουρού κεντάμε στο διαδίκτυο. Τα δάκτυλα είναι απασχολημένα στο πληκτρολόγιο :) Βρε Δεσποινάκι μου, θα τα λέμε εδώ και θα περάσει ο καιρός και ο πόνος και θα μείνει μια γλυκιά ανάμνηση.χχχχχχ

    • despinarion says:

      Δεν υπαρχει κανενας λογος να κανεις προβες. Να ζεις την καθε στιγμη και να την χαιρεσαι καρδουλα. Γενικα ουτε κι εγω βαζω σεμεδακια αλλα τωρα ενα δυο τα στολισα. Και μου αρεσουν κιολας! Σε ευχαριστω που παντα εχεις ενα καλο λογο Πηνελοπη μου..

  3. Natassa says:

    Πόσο μου θυμίζουν τα σχόλια σου τη γιαγιά μου, που έχει φύγει πια,αλλά έπλεκε καταπληκτικά, αλλά και τη μαμά μου,που της αρέσει το κέντημα! Τα τραπεζομάντηλα και τα σεμεδάκια δεν τα είχα ως τώρα σε εκτίμηση,γιατί θεωρούσα ότι είναι απίστευτος κόπος και μάλλον περιττός για τα μοντέρνα λιτά σπίτια μας.Όμως θα τα βλέπω από δω και μπρος διαφορετικά, ως έργα χεριών και αγάπης.
    Σϊγουρα χρειάζεσαι χρόνο για να αποδεχτείς τη νέα κατάσταση και να πας παρακάτω. Ευχάριστο που ήδη κοιμάσαι καλύτερα. Τα φιλιά μου!

    • despinarion says:

      Γεια σου Νατασσα μου. Εχει δικιο η Πηνελοπη παραπανω που λεει οτι τωρα μονο πληκτρολογουμε. Ειναι ωραιες οι χειροτεχνιες. Δεν εχω καποια εκτιμηση αλλα μαλλον νεαρη κοπελα εισαι. Δοκιμασε κι εσυ να δεις, μπορει να σου αρεσει. Αυτο με τον υπνο παντως με εχει λιγο διαλυσει. Που θα μου παει ομως;Φιλια.

  4. My blueprint says:

    Είναι σα να βλέπω τα συρτάρια μου με την προικα! Καποια έχω την αίσθηση ότι είναι ακριβώς τα ίδια! Γι’ αυτό έχω και το σφύξιμο… Μέσα από αυτά την έχεις γύρω σου, τη βλέπεις παντού. Πόση αξία μέσα στα συρτάρια μου τελικά…

    • despinarion says:

      Ειναι ανεκτιμητα Δεσποινουλι μου. Σας στεναχωρεσα λιγο σημερα αλλα ετσι ειναι το μπλογκ. Για να λεω τη χαρα αι τη λυπη μου. Ολοι εχουμε στιγμες ναι;

  5. margarita says:

    το κεντημα , το βελονακι , το πλεξιμο.. ηρεμουν, χαλαρωνουν και εκτονωνουν – παραγωγικα.. ξεχασμενα φιγουρινια , κοτον περλε, καλιγραφιες ,, ενας κοσμος που τελειωνει σιγα σιγα κι αθορυβα οταν μας αφηνουν οι τελευταιοι του “εκπροσωποι”” πουλοβερ χειροποιητα των σιξτις , σεμεδακια , τσεβρεδες.συρταρια γεματα με αναμνησειςς . δεν εχουμε πια την παρουσια τους , τη φωνη τους τη μυρουδια τους αλλα τα εργοχειρα τους , δεμενα με καθημερινες εικονες -που μονο εμεις μοιραστηκαμε-…. και τους ” ξεχναμε” ετσι καθε μερα… οταν ο υπνος γινει πιο γλυκος και ηρεμος γυριζουν στα ονειρα μας. φιλια και ενα χαρουμενο κυριακατικο ξυπνημα ( θυμασαι μια σαββατιατικη μας εξορμηση στο Μ. για μοχερ και αλλα μαλλια ?. ηταν η εποχη της βαμβακερης κορδελλας και μενα η μαμα μου μου ειχε πλεξει ενα πορτοκαλι – το εχω ακομα!)

    • despinarion says:

      Ναι ναι και οι καλλιγραφιες! Τις ξεχασα, υπεροχες εκδοσεις. Ναι την θυμαμαι την εξορμηση. Κριμα να μη βρισκω πια αυτες τις κορδελλες. Νομιζω θα ξαναρχιζα να πλεκω!

  6. Είναι πραγματικά απίστευτο πως τα ίδια χρώματα, ο ίδιος τρόπος, χεράκια που μοιάζουν, αγκαλιάζουν τη ζωή μας….
    Μ’ αυτά τα μουλινέ, της γιαγιάς όμως γιατί η μαμά μου δεν κεντάει, αλλά κάνει εξαιρετικό βελονάκι που της έμαθε η γιαγιά, μεγάλωσα, τα έβαζα στη σειρά, έπαιζα, κατάστημα με την αδερφή μου, φτιάχναμε Μάρτη, και περνούσαμε τις βελόνες της γιαγιάς για να κεντήσει, η της αλλάζαμε τα τελάρα.
    Αυτά τα μικρά αριστουργήματα, είναι στη μαμά μου τώρα και μου θυμίζουν τη γιαγιά που ποτέ δεν είχε χέρια ελεύθερα.
    Εγώ κόρη άχρηστη ποτέ δεν τα κατάφερα…….
    Για τα άλλα δεν μιλάω…. σιγά σιγά, ξέρεις εσύ…χαίρομαι που κατάφερες να κοιμηθείς…
    Και που σαι…. έρχεται η ‘Ανοιξη!
    Φιλί!

    • despinarion says:

      Ψοφαω Ποπη για μουλινε και κοτονπερλε. Να φανταστεις, αν τα δω σε κανενα μαγαζι καθομαι και τα χαζευω ακομα κι αν δε χρειαζομαι (που δε χρειαζομαι δηλαδη.
      Εγω ειμαι προκομενη αλλα βαριεμαι ευκολα. Δε μπορω να εχω κατι στα χερια μου για μερες.
      Φιλακια! .

  7. fevis says:

    Ωωωωω…. Τι απίστευτα γλυκό ποστ… Ο καιρός περνάει και τα γιατρεύει όλα. Και κλείνει τις πληγές και απαλαίνει τα σημάδια, και ελαφρώνει τις ψυχές… Και εσύ θα ηρεμίσεις, και θα ξαναβρείς τους ρυθμούς σου, και θα την θυμάσαι πάντα με αγάπη και γλύκα και θα νοιώθεις τον ίσκιο της ελαφρύ γύρω σου, να σε προσέχει από εκεί που είναι και να σ΄αγαπά..
    Και ξέχασες να αναφέρεις πως μαζί με τα μουλινέ και τα κοτόν περλέ και όλα τα υπέροχα εργόχειρα, η μανούλα σου άφησε πίσω της και το μεγαλύτερο master piece της, εσένα, να γράφεις για εκείνη κείμενα που μας κάνουν να δακρύζουμε και να σ΄αγαπάμε ακόμα πιο πολύ για την τρυφερή ψυχή σου.. Φιλιά πολλά…

    • despinarion says:

      Ποσο γλυκα μου τα λες κι εσυ! Με συγκινεις βρε Ευη. Φιλακια, δεν γραφω αλλα γιατι θα με παρουν κι εμενα τα ζουμια!!

  8. Φωτεινή says:

    Τι μου θύμισες τώρα! Παρόλο που δεν είμαι και τόσο μεγάλη έχω τέτοια φτιαγμένα από τα χεράκια μου, γιατί η μαμά και η γιαγιά μου ήταν πάντα έξω στα χωράφια για τις δουλειές. Κι όταν η μαμά μου έκανε τέτοια (κρητικά που ήταν στη μόδα κάποτε από σελιδοδείκτες μέχρι φορέματα κεντημένα στο κορσάζ) το έκανε επί πληρωμή, για την επιβίωση. Έχει φτιάξει μια σειρά από όλα για την προίκα μου όμως! “Τόσα έχω φτιάξει για τους ξένους, να μην κάνω και κάτι για τη μοναχοκόρη μου?” Τώρα κάνει απίστευτα πλεκτά. Χαίρομαι που την έχω κοντά μου ακόμα και ελπίζω για πολλά χρόνια ακόμα.
    Εκεί που έπαθα … πλάκα ήταν όταν ανέβασες την ημερομηνία γέννησής της! Ήταν ακριβώς ίδια με αυτήν του πατέρα μου που έχασα πριν 35 χρόνια! Εκεί… κάτι έπαθα…
    Φιλάκια πολλά

    • despinarion says:

      Να την εχεις και να την χαιρεσαι παντα τη μανουλα σου Φωτεινη μου. Γιαπολλα πολλα χρονια και παντα με καλη υγεια! Φιλακια, ειδες μερικες φορες κατι συμπτωσεις!

  9. persönlich says:

    Κλαψε..
    Κλαψε αν μπορεις..
    Κλαψε και μουσκεψε με τα δακρυα σου,
    ολα αυτα τα κεντηματα ενθυμια.
    Μονο ετσι θα “μαλακωσουν” οι μνημες..
    Μια τεραστια αγκαλια..

    • despinarion says:

      Σορυ τωρα ωρε περσονλιχ, αλλα αν κλαψω πανω στα κεντηματα, μετα θα κλαιω που τα χαλασα! Παντως ευχαριστω γιατι ξερω οτι πραγματικα με καταλαβαινεις.

  10. Καλό ταξίδι να έχει..!
    Να είσαι πάντα καλά Δέσποινά μου και να τη θυμάσαι έτσι!!!
    Αληθινή καλλιτέχνης κι όλη η κληρονομιά που σας άφησε, θησαυρός ανεκτίμητος είναι!!
    Φιλιά

  11. Irene says:

    Τα γραμμικά, το #3 και παρόμοια με το #4 και #5 τα έχει κεντήσει και η πεθερά μου. Τα λουλουδάτα μου θυμίζουν τη μαμά μου πιο πολύ. Δεν είναι υπέροχο που εκτός από τις αναμνήσεις μας αφήνουν και κάτι χειροπιαστό, έργα των χειρών τους απαλά, τρυφερά ή αιθέρια, φτιαγμένα με αγάπη, χαρά και μεράκι, να μας θυμίζουν τι αξίζει στη ζωή: η αγάπη, το μεράκι, το δόσιμο του εαυτού μας.
    Να είναι καλά εκεί που είναι και να νιώθεις την σκέπη της μανούλας σου στη ζωή σου. Ευχαριστώ για το, όπως πάντοτε, καλοφτιαγμένο post.

    • despinarion says:

      Πολυ σωστα Irene μου, κατι χειροπιαστο που ειναι δημιουργημα τους ειναι η καλυτερη ζωντανη αναμνηση. Εμεις φανταζομαι θα αφησουμε τα μπλογκς μας.. κληρονομια! Νομιζω η μανουλε ειναι καλα εκει γιατι ειναι με τον μπαμπα. Συναντηση μετα απο 33 χρονια. Δεν ειναι και λιγα. Εγω σε ευχαριστω που περνας απο δω.

  12. orfia says:

    Η δικια μου “εφυγε” νωρις και δεν προλαβε να φτιαξει ολα αυτα τα υπεροχα που μας εδειξες Δεσποινακι μου! Εχω μονο μερικα απο τη δικη της “προικα”…που πραγματικα τα κρατω ευλαβικα, οσο ξεθωριαζουν οι αναμνησεις της! Να τα χαιρεσαι ειναι κομματι της ολοζωντανο! σε φιλω γλυκα!

    • despinarion says:

      Κριμα Ορφια μου. Να τη θυμασαι κι εσυ παντα με αγαπη. Πιστευω οτι ημουν τυχερη να εχω τη μαμα ως τα βαθεια της γεραματα. 88 δεν ειναι και λιγα δα. Σε φιλω κι εγω!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s